Пешгуфтор
Бисмиллоҳир-Раҳмонир-Раҳим.
Ҳамд Аллоҳ таъолоро ва шукри беҳад барои неъматҳо ва эҳсонҳое, ки ато мефармояд… Дуову салом бод бар Паёмбари маҳбуби Ӯ, Муҳаммад алайҳиссалом, ки аз ҳар ҷиҳат зеботарин, беҳтарин ва волотарини инсонҳост; ва бар ҳамаи асҳоби Ӯ, ки бо дидани рӯи зебояш ва шунидани суханони судмандаш мушарраф гаштанд ва бад-ин сабаб арзишмандтарини ҳамаи инсонҳо шуданд; ва бар онҳое, ки аз паи онон мераванд…
Он чи инсонҳоро меорояд, зебо месозад ва маҳбубу муҳтарам мегардонад, ахлоқи неки онҳост. На рутба, на мақом, на мол ва на чизи дигаре ҷои ахлоқи некро гирифта наметавонад.
Эй волотарини ҳамаи офаридаҳо! Эй маҳбуби Офаридгор! Эй Паёмбари шарифи мо, эй Сарвари паёмбарон, манбаи некиҳо, беҳтарини инсонҳо ва сарчашмаи ҳамаи бартариҳо! Мо ба ситоиши ту даст намезанем; навиштаҳои худро бо ту арзишманд мегардонем.
Ё Расулаллоҳ! Тавони ситоиши ту надорам,
Ҳама офарида шудем ба ҳурмати ту.
Муҳаммад алайҳиссалом расули Аллоҳ таъоло, сайид ва сарвари фарзандони Одам аст. Дар рӯзи қиёмат аз миёни касоне, ки бо пайравӣ аз Ӯ аз Ҷаҳаннам наҷот меёбанд, саховатмандтарин Ӯст.
Дар рӯзи қиёмат пеш аз ҳама Ӯ аз қабр хоҳад хест. Пеш аз ҳама Ӯ шафоат хоҳад кард. Пеш аз ҳама шафоати Ӯ қабул хоҳад шуд. Пеш аз ҳама Ӯ дари Ҷаннатро хоҳад кӯфт, ва он дарҳол ба рӯи Ӯ кушода хоҳад шуд. Парчаме, ки «Ливои ҳамд» ном дорад, дар дасти Ӯ хоҳад буд. Одам алайҳиссалом ва ҳар мӯъмине, ки аз замони ӯ то рӯзи қиёмат омадааст, дар зери ҳамин парчам хоҳанд буд.
Ӯ дар як ҳадиси шариф фармуд: «Дар рӯзи қиёмат ман сайиди пешиниён ва пасиниён ҳастам. Ҳақиқатро баён мекунам, фахр намекунам.» Дар ҳадиси шарифи дигар низ: «Ман ҳабиби Аллоҳ таъоло, маҳбуби Ӯ ҳастам. Ман пешвои паёмбаронам. Инро барои фахр кардан намегӯям.»
Дар ҳамаи мавлудномаҳое, ки ба забонҳои гуногуни исломӣ навишта шудаанд, омадааст, ки падару модари Паёмбари мо комилан пок буданд. «Бухории шариф» пас аз Қуръони карим арзишмандтарин ва дурусттарин китоб аст. Дар як ҳадиси шарифи ин китоб Паёмбари мо фармуд: «Ман аз беҳтаринҳо ва баргузидагони одамоне, ки дар ҳар аср ва ҳар замон зистаанд, ба дунё оварда шудаам.»
Боз Ӯ (алайҳиссалоту вассалом), ки ҳамеша рост мефармуд, чунин фармуд: «Ман охирини паёмбарон (алайҳимуссалом) ҳастам, фахр намекунам. Ман Муҳаммад, писари Абдуллоҳ ҳастам. Аллоҳ таъоло инсонҳоро офарид. Маро дар беҳтарини онҳо офарид. Аллоҳ таъоло одамонро ба гурӯҳҳо ҷудо кард. Маро дар беҳтарини онҳо ҷой дод. Сипас ин беҳтарин гурӯҳро ба қабилаҳо ҷудо кард. Маро дар беҳтарини онҳо ҷой дод. Сипас ин ҷамоатро ба хонаҳо ҷудо кард. Маро аз беҳтарин хона, яъне хонадон, ба дунё овард. Ман беҳтарини одамонам. Аз беҳтарин хонадонам. Дар рӯзи қиёмат, вақте ки ҳама хомӯш бошанд, ман сухан хоҳам гуфт. Вақте ки ҳеҷ кас ҷунбидан натавонад, ман шафоаткунандаи онҳоям. Вақте ки дар ҳеҷ кас умеде намонда бошад, ман муждадиҳандаи онҳоям. Дар он рӯз ҳар некӣ, ҳар гуна ёрӣ ва калиди ҳар дар назди ман аст. Ливои ҳамд дар дасти ман аст. Ман беҳтарин, саховатмандтарин ва некӯтарини одамонам. Дар он рӯз ҳазорон хизматгор дар фармони мананд. Дар рӯзи қиёмат имом ва хатиби паёмбарон ва шафоаткунандаи ҳамаи онҳо манам. Инҳоро барои фахр кардан намегӯям. Ҳақиқатро баён мекунам. Баёни ҳақиқат вазифаи ман аст. Агар инҳоро нагӯям, вазифаи худро адо накардаам.»
Агар Ӯ (алайҳиссалоту вассалом) намебуд, Аллоҳ таъоло ҳеҷ чизро намеофарид ва Парвардигор ва маъбуд (касе, ки ба ӯ ибодат карда мешавад) будани Ӯ ошкор намегардид. Ҳанӯз Одам алайҳиссалом дар миёни обу хок буд, яъне ҳанӯз гили ӯ сиришта мешуд, ки Муҳаммад алайҳиссалом паёмбар буд.
Азбаски Муҳаммад алайҳиссалом маҳбуби Аллоҳ таъоло аст, касе ки дар паи Ӯ равад, то ба дараҷаи маҳбубӣ боло меравад. Зеро муҳиб (дӯстдор) ахлоқу аломатҳои маҳбуби худро дар ҳар кӣ бинад, ӯро ҳам дӯст медорад.
Ӯ сайид ва волотарини тамоми башарият аст; касе ки ба чунин Паёмбар имон оварад ва дар роҳи Ӯ равад, албатта беҳтарини умматҳо мегардад. Ояти саду даҳуми сураи Оли Имрон, ки маънояш чунин аст: «Шумо беҳтарин ва некӯтарини умматҳо, соҳибони динҳо ҳастед!», барои инҳо мужда аст. Касоне, ки ба Ӯ имон намеоваранд, Ӯро дарк карда наметавонанд ва Ӯро монанди худ мепиндоранд, бадтарини одамонанд. Ояти наваду ҳафтуми сураи Тавба, ки маънояш чунин аст: «Бодиянишинони сангдили нодон ба ту имон намеоваранд. Онҳо дар нифоқ шадидтаранд (мунофиқтаранд)», инҳоро нишон медиҳад. Дар ин ҳоли имрӯзаи дунё чӣ хушбахтанд касоне, ки ба пайравии суннати волои Ӯ (суннати санийя), яъне ислом, мушарраф гаштаанд!
Ҷаноби Ҳақ дар ояти ҳаштодуми сураи Нисо хабар медиҳад, ки итоат ба Муҳаммад алайҳиссалом итоат ба Худи Ӯст. Фармуда шудааст, ки маънояш чунин аст: «Касе ки ба Расул итоат кунад, ба Аллоҳ таъоло итоат кардааст.» Дар ояти ҳафтуми сураи Ҳашр фармуда шудааст, ки маънояш чунин аст: «Он чиро, ки Расули Ман овардааст, бигиред ва аз он чи манъ кардааст, дурӣ ҷӯед!» Ин ояти карима нишон медиҳад, ки пайравӣ аз ислом лозим аст. Аллоҳ таъоло дар ояти чоруми сураи Қалам фармуд, ки маънояш чунин аст: «Бешак ту дорои хулқи азим (ахлоқи воло) ҳастӣ» (Сураи Қалам, 68/4). Дар сураи Аҳзоб низ фармуд, ки маънояш чунин аст: «Дар Расулуллоҳ барои шумо намунаҳои неке [ки бояд аз онҳо пайравӣ кард] ҳаст» (Сураи Аҳзоб, 33/21).
Ҷаноби Ҳақ раҳмат фармуда, моро уммати Ӯ гардонд ва бо ин моро ба бузургтарин неъмат расонд. Ошкоро баён фармуд, ки ба Паёмбар тобеъ будан ва аз Ӯ пайравӣ кардан лозим аст. Барои ин неъмати азим Парвардигори мутаъоли худро ҳар қадар ҳамду шукр гӯем, боз ҳам кам аст.
Ин асар аз ҳаёт, ахлоқи нек, мӯъҷизаҳо ва фазилатҳои Паёмбари маҳбуби мо Муҳаммад алайҳиссалом, ки раҳнамои ҳақиқии тамоми башарият аст, ҳикоят мекунад. Ҳамчунин хабар медиҳад, ки пайравӣ аз Ӯ барои саодати дину дунё яке аз муҳимтарин вазифаҳост.
Агар хоҳем, ки барои худ, хонадон, ватан ва миллатамон инсонҳои судманд бошем, биёед ба Муҳаммад алайҳиссалом пайравӣ кунем. Пайравӣ кунем, то ҳам дар ин дунё ва ҳам дар дунёи дигар осудаю хушбахт бошем.
Ҳақ таъоло дилҳои ҳамаи моро аз муҳаббати Паёмбари маҳбуби мо Муҳаммад алайҳиссалом лабрез гардонад ва моро дар роҳи рост, ки олимони Аҳли суннат нишон додаанд, пойдор дорад! Омин!
Профессор доктор Рамазон Айваллӣ