БИР-И МАУНЕ ВАКЪИАСЫ
Кене айны йылнынъ Сафер айында Арабистаннынъ Неджд тарафында Амир огъулларынынъ башы Эбу Бера Амир бин Малик Мединеге кельди. Ресул-ы Экрем (саллаллаху алейхи ве селлем) Эфендимизни зиярет этти. Пейгъамбер Эфендимиз де онъа Ислямиетни анълатып, мусульман олмасыны тевсие этти. Эбу Бера мусульман олмады, факъат Ислямнынъ гузель ве шерефли бир дин олгъаныны бильдирди. Бундан гъайры Недждде Ислямнынъ яйылмасы ичюн Асхаб-ы кирамдан бир къач кишини о ерге ёлламасыны истеди. Севимли Пейгъамберимиз: «Ёллайджагъым кимселер акъкъында Неджд халкъындан эмин дегилим!» буюрды. Амир: «Оларны мен озь къорчалавыма аларым. О вакъыт оларгъа кимсе зарар бералмаз» деди.
Алемлернинъ Эфендиси бу къатий сёзни къабул этти ве Асхаб-ы Суффадан етмиш кишилик бир эйет азырлады. Булар геджелери Къур’ан-ы Керим окъур эдилер. Эписи хафыз-ы Къур’ан эди. Оларгъа Асхаб-ы къурра дей эдилер. Бир къачынынъ адлары булардыр: Амир бин Фехр, Амр ибн Замри, Атыйе бин Абдуллах, Энес бин Муавие, Хакем бин Кейсан, Харис бин Симме, Ка’б бин Зейд, Малик бин Сабит, Мунзир бин Амр, Рафи’ бин Мезиль, Саид бин Хузам, Селим бин Мильхан, Сухейль бин Амир, Туфейль бин Эс’ад, Урве бин Сальт (радыяллаху тааля анхум). Ресулуллахнынъ эмринен Азрети Мунзир бин Амрнынъ къоманданлыгъында ёлгъа чыкътылар. Ресулуллах бирер де мектюп яздырып, Бени Амр ве Бени Неджднинъ башларына ёллады.
Озь къабилесининъ Ислямиетнен шерефленмесини истеген Эбу Бера Асхаб-ы Суффадан эвель ёлгъа чыкъып, къабилесине кельди, эйетни къорчалавына алгъаныны айтты ве оларгъа ич кимсенинъ токъунмамасыны тенбиеледи. Къардашынынъ огълу Амир бин Туфейльден башкъа эр кес оларгъа токъунмамагъа разы олды. Эбу Беранынъ къардашынынъ огълу Амир бин Туфейль учь къабиленинъ адамларыны силяландырып, башларына кечти ве Бир-и Маунеге кельген Асхаб-ы кирамны къушатты. Дёрт тарафы сарылгъан сахабелер къылычларына япышып, эписи къанларынынъ сонъки тамчысына къадар йигитче дженклештилер. Ичлеринден экисинден гъайры эписи шеадет шербетини ичти. Азрети Амр бин Умейени эсир алдылар. Азрети Ка’б бин Зейдни исе ольди санып къалдыргъан эдилер.
Шеит олгъан бу мубарек асхабнынъ сонъки сёзлери шулар олды: «Я Рабби! Шу аньде Ресулуллахкъа алымызны хабер береджек Сенден башкъа кимсе ёкътыр. Онъа селямымызны бильдир!» Шу ань Джебраил алейхисселям пек кедерли бир алда Пейгъамбер Эфендимизге кельди, оларнынъ селямыны еткизди ве: «Олар Аллаh Таалягъа къавуштылар. Аллаh Тааля олардан разы олды, олар да Аллаh Таалядан разы олдылар» деди.
Севимли Пейгъамберимиз де «Ве алейхисселям» деп джевап бергенден сонъ, пек кедерленип Асхаб-ы кирамгъа айланды ве олгъанларны бильдирди: «Къардашларынъыз мушриклерге раст кельдилер. Мушриклер оларны парчалап, мызракъларнен тешик-тешик эттилер…»
«Олар (Бир-и Мауне шеитлери) Аллаh Таалягъа къавуштылар. Аллаh Тааля олардан разы олды, олар да Аллаh Таалядан разы олдылар» Хадис-и шериф
Бир-и Мауне вакъиасы
Рухунъ Худанынъ нурундан бир нокътадыр, я Ресулаллах,
Джемалинъ алны юксельткен, гонъюллерни ачкъандыр, я Ресулаллах.
Рахмет изли вуджудынънынъ догъувы куфюрнинъ къаранлыгъыны
Ёкъ этти, буны эр иман эхли билир, я Ресулаллах.
Рисалет гулистанында сенинъ затынъ гуль фиданыдыр,
Худанынъ осьтюрген сонъки фиданы сенсинъ, я Ресулаллах.
Керем эт, эй Эфендим, эй Мевлянынъ шериф худжджети!
Неджибнинъ дертине фейзинъ давадыр, я Ресулаллах.
Учюнджи Султан Ахмед (Неджиб)
Бу вакъиада душманнен дженклешкенде, Джеббар адлы бири Азрети Амир бин Фухейренинъ аркъасына мызрагъыны сокъкъан эди. Шу ань Азрети Амир: «Валлахи, дженнетни къазандым!» деди ве Джеббарнынъ ве дигер мушриклернинъ козьлери огюнде кокке догъру котерильди. Бу алгъа эр кес айрет этти, факъат олардан тек оны шеит эткен Джеббар мусульман олды.
Пейгъамбер Эфендимиз Реджи’ ве Бир-и Мауне вакъиаларына пек кедерленди. Бу аджджы вакъианы япкъан къабилелерге беля кельсин деп, бир ай эр намаздан сонъ дуа этти. Аллаh Тааля Ресулынынъ дуасыны къабул буюрды. О къабилелерге дешетли бир ягъмурсызлыкъ ве къытлыкъ берди. Сонъра яйылгъан бир хасталыкътан еди юз киши ольди.1
Сен алемлернинъ экимисинъ, меним исе юрегим пек хаста,
Шифа тапмакъ умютинен оны санъа кетирдим.
Аркъамда гунах дагъы, юзюм де саман кибидир;
Гунахым кетсин деген умютнен оны мында кетирдим.
Эй Алемлернинъ Сервери, санъа ашыкъ ве шашкъынман;
Сенинъ айрылыгъынъдан гедже-куньдюз агъларым.
Сенинъ буюк рахметинъ аб-ы аяттыр, мен исе сувсызым;
Бир тамчысы олмаса, олюрим, джан беририм.
Оны ахлякъынен макътамакъ бошуна огърашмакътыр,
Оны сёзнен анълатмакъ бундан да зор келе.
Афу этиджи, керим ве о къадар къолу ачыкътыр ки,
Сувдан инджи, таштан джевхер, тикенден гуль келе.
Кунеш нур сачса, онынъ нурларындандыр,
Гульдеки шебнем тамчысы онынъ гуль юзюнден келе.
Оны васф этмек бундан даа юксектир амма,
Даа юксек сёйлесем, агъяр инкяр эте.
Алемни бир зерреге сыгъдырмакъ мумкюн олур,
Оны сёзнен анълатмакъ бундан да зор келе.
Мевляна Халид-и Багъдадий
«Валлахи, дженнетни къазандым!» Амир бин Фухейре (радыяллаху анху)
Бени Надир гъазвасы
