Севимли Пейгъамберим

УМРЕТУ’ЛЬ-КЪАЗА СЕФЕРИ

Худейбие сульхундан бери бир йыл кечкен эди. Къурбан байрамына бир ай къалгъанда, Зилькъаде айынынъ башларында Ресул-ы Экрем саллаллаху алейхи ве селлем Эфендимиз Асхаб-ы кирамына умре ичюн азырлыкъ корьмелерини эмир этти. Умре ичюн Худейбиеге барып, Биату’р-Рыдвангъа къатылгъанларнынъ эписи, вефат эткенлерден гъайры, азыр оладжакъ эди. Бу эмир узерине эки бинъ сахаби азырлыгъыны битирди. Къурбан этильмек ичюн етмиш деве алынды. Оларны Меккеге къадар отлатып алып бармакъ вазифеси Наджие бин Джундубгъа ве онынъ дёрт аркъадашына берильди. Бундан гъайры Азрети Муhаммед бин Меслеменинъ эмрине юз сюварий берильди ве о, зырх, мызракъ, къылыч киби дженкте къулланыладжакъ силяларны алып кетмек ичюн огден ёлланды. Мушриклерге ишанып олмай эди. Эр анги бир уджюм олса, бу силялардан файдаланыладжакъ эди. Асхаб-ы кирамдан базылары: «Я Ресулаллах! Худейбие сульхуна коре, умреге къынына сокъулгъан къылычлардан гъайры силянен кельмейджек эдик!» дедилер. Алемлернинъ Эфендиси: «Биз бу силяларны Харемге, къурейшлилернинъ янына киргизмейджекмиз. Амма олар къурейшлилер тарафындан бизге япыладжакъ бир уджюмге къаршы якъынымызда, элимизнинъ тюбюнде тураджакъ» буюрды.

Медине-и мунаввереде векиль оларакъ Эбу Зер Гъыфари къалдырылды.1 Эбу Рухм эль-Гъыфарининъ къалдырылгъаны да ривает этильген. Эки бинъ сахаби севимли Пейгъамберимизнен берабер Меккеге догъру ёлгъа чыкътылар. Асхаб-ы кирам пек эеджанлангъан эди. Йыллардыр Аллаh Тааля ёлунда, севимли Пейгъамберимиз угърунда ташлап кеткен эвлерини, оджакъларыны, юртларыны кореджек эдилер… Беш вакъыт намазда юзьлерини чевирген Кябе-и муаззаманы зиярет этеджек эдилер… Янъы мусульман олып да анълашма себебинден Мединеге келалмагъан акърабаларына къавушаджакъ эдилер. Йыллардыр озьлерининъ козьлеринден яш ерине къан акъызгъан, зулум астында инълеткен, путларына табындырмакъ ичюн пек чокъ къардашларыны шеит эткен къурейшли мушриклерге Ислямнынъ иззет ве шерефини косьтереджек эдилер. Бельки буны корьген мушриклернинъ юрегине Ислям севгиси тюшер де, мусульман олурлар эди!…

Мединеде къалгъанлар Алемлернинъ Эфендисини Веда ёкъушына къадар текбирлернен озгъарып, сонъ кери къайттылар… Севимли Пейгъамберимиз Мединеден он километр къадар узакъта олгъан Зу’ль-Хулейфеге кельгенде, ихрамгъа кирди. Шанлы сахабелер де Онъа уйдылар. Эр кес беязларгъа сарылгъан эди. Умре япмакъ ичюн Мекке-и мукерреме ёлджулыгъы башлагъан эди. Артыкъ «Леббейк! Аллаhумме леббейк! Леббейк! Ля шерике леке леббейк! Инне’ль-хамде ве’н-ни’мете леке ве’ль-мульке, ля шерике лек» (Буюр, Аллаhым, буюр! Даветинъе сёзюм ве озюмнен кене-кене джевап бердим, эмринъе боюн эгдим. Сенинъ шеригинъ ёкътыр, бутюн варлыгъымнен Санъа юзлендим. Хамд ве нимет Санъа махсустыр. Мульк де Сенинъдир. Сенинъ ортагъынъ ёкътыр) сеслеринден ер ве кок инълей эди.

Ёлджулыкъ Аллаh Таалягъа хамд этмекнен, ялвармакънен, Онынъ мубарек адыны зикир этмекнен пек зевкъли кече эди.

Муhаммед бин Меслеменинъ къомандасындаки огден кеткен бирлик Меккеге якъынлашкъанда, къурейшли мушриклер оларны корьдилер. Къоркъу ичинде янларына якъынлашып, «биз бир йыл эвель бойле анълашкъан эдикми?» деген киби: «Бу недир?» деп сорадылар. Муhаммед бин Меслеме оларгъа иликлерини донъдургъан шу джевапны берди: «Булар Аллаh Таалянынъ Ресулынынъ сюварийлеридир… Аллаh Тааля изин берсе, ярын олар да бу ерни шерефлендиреджеклер!…» Мушриклер къоркъа-къоркъа кери къайтып, хаберни Меккеге еткиздилер. Меккели мушриклер де: «Ант этемиз ки, биз анълашмагъа садыкъ къалдыкъ. Муhаммед бизнен неге дженклешсин?…» дей эдилер. Дерал араларындан бир эйетни Пейгъамбер Эфендимизнен корюшмек ичюн ёлладылар.

«Леббейк! Аллаhумме леббейк! Леббейк! Ля шерике леке леббейк! Инне’ль-хамде ве’н-ни’мете леке ве’ль-мульке, ля шерике лек!» Тельбие

Бу вакъыт Алемлернинъ Эфендиси саллаллаху алейхи ве селлем Мекке корюнген Батн-ы Йе’джедж деген ерге кельген эди. Усьтлериндеки къылычтан гъайры бутюн силяларыны мында быракътылар. Силяларны беклемек ичюн де эки юз сахабини къаравул къойдылар. Бу азырлыкълар биткенде, Къурейш эйети Пейгъамбер Эфендимизнен корюшмек ве узургъа къабул этильмек ичюн изин истеди. Къабул этильгенде: «Я Муhаммед! Худейбие анълашмасындан бери сизге къаршы ич бир хыянетимиз олмады. Бунъа бакъмадан Меккеге, къавмынъ янына бу силяларнен киреджексинъми? Албуки анълашмамызгъа коре къынына сокъулгъан къылычлардан башкъасы янынъызда олмайджакъ эди!…» дедилер. Бунъа Алемлернинъ Эфендиси: «Мен балалыгъымдан бугуньге къадар берген сёзюмде турмакънен ве вефакярлыгъымнен танылгъан бир кишим. Харемге къынларына сокъулгъан къылычларымыздан башкъасынен кирмейджекмиз. Амма силяларнынъ манъа якъын бир ерде олмасыны истейим» буюрып, джевап берди. Эйет озьлерине еткен хабернинъ башкъа олгъаныны анълап, раатланды ве: «Я Муhаммед! Догърусы, сенден эп вефакярлыкъ ве эйилик корьдик. Санъа ярашкъан да одыр» деп кери къайтты. Меккеге келип, вазиетни къурейшлилерге бильдирдилер. Олар да раатландылар.

Къурейшнинъ илери кельгенлери кин ве къыскъанчлыкъларындан Пейгъамбер Эфендимизнинъ ве асхабынынъ бу бахтлы анларыны корьмемек ичюн Меккени ташлап, дагъларгъа чыкътылар. Севимли Пейгъамберимиз ишаретли къурбанлыкъ девелерни Зи-Тува деген ерге огден ёллады. Сонъра асхабынен азырлыкъларыны битирип, мукъаддес Мекке шеэрине кирмек ичюн юрдилер. Асхаб-ы кирам Алемлернинъ Эфендисини орталарына алгъан эдилер. Кяинатнынъ Султаны девеси Къасванынъ усьтюнде бинълердже йылдызнынъ варлыгъыны орьткен бир кунеш киби этрафына нур сача эди. Аман, я Рабби! Не гузеллик! Не къадар азаметли бир манзара эди!…

Тиллерде «Леббейк! Аллаhумме леббейк! Леббейк! Ля шерике леке леббейк!…» сеслери, гонъюллерде Аллаh Тааля ве Ресулынынъ мухаббети бар эди.

Адым-адым азаметли Кябеге догъру илерилей эдилер. Якъынлашкъан сайын эеджанлары бир къат даа арта, гуя джошып таша эдилер. Эписининъ бир агъыздан айткъан тельбие сеслери Меккени толдура эди. Мушриклер бу азаметли манзараны корьген сайын ичлери эрий, гонъюллерине йылы-йылы бир мухаббет шербети акъкъаныны дуя эдилер. Бир чокъларынынъ юрегине Ислямнынъ севгиси артыкъ тюшкен эди… Сонъунда Кяинатнынъ Султаны, Эки дюньянынъ Эфендиси, севимли ве шерефли Пейгъамберимиз Муhаммед саллаллаху алейхи ве селлем Эфендимиз гъалип кельген эди…

Иште, севимли Пейгъамберимиз ве шанлы асхабы, беллеринде къылычлары олгъан алда, Кябе-и муаззамагъа кире эдилер. Пейгъамбер Эфендимизнинъ девеси Къасванынъ югенини Азрети Абдуллах бин Реваха тутып илерилей эди. Базы меккели мушриклер, къадынлары ве балалары Дару’н-Недведе тизилип, севимли Пейгъамберимизни ве къараман асхабыны сейир эте эдилер. Абдуллах бин Реваха илерилеген сайын бу бейитлерни мушриклернинъ башына балта киби ура, та гонъюллерине къадар эндире эди:

Эй кяфирлер, чекилинъ Пейгъамбернинъ ёлундан,
Чюнки Аллаh Тааля Онъа Къур’ан ёллагъан.
Эр хайыр ве эйилик бардыр Онынъ дининде,
Бу дин ичюн ольмектир энъ хайырлы олюм де.
Акъикъий Ресулуллахтыр, къабул эттим юректен,
Эр сёзюне инандым, къабул эттим шимди мен.
Эй кяфирлер! Къур’ан Аллаh Таалядан
Энгенини сиз инкяр эткенинъиз заман,
Насыл эндирген исек урувларны апансыздан
Ве насыл айыргъан исек башынъызны беденден,
Онынъ манасына да инанмасанъыз эгер,
Энер айны шекильде башынъызгъа урувлар.
Башларым о Аллаhнынъ мубарек адынен ки,
Ёкътыр Онынъ дининден башкъа дин-и акъикъий.
Ве кене башларым ки, адынен о Аллаhнынъ,
Муhаммед эм къулу, эм де ресулыдыр Онынъ.

Азрети Умер чыдап оламады ве: «Эй Ибн Реваха! Сен Ресулуллахнынъ огюнде ве Харем-и шерифте насыл шиир окъуйсынъ?» деп тенбиелемек истеди. Амма Пейгъамбер Эфендимиз: «Я Умер! Онъа манилик этме. Аллаh Таалягъа ант этем ки, онынъ сёзлери бу къурейшли мушриклерге окъ ягъдырмакътан даа тез, даа зияде тесирлидир. Эй Ибн Реваха, девам эт!» буюрды.

Пейгъамбер Эфендимиз бираздан сонъ Азрети Абдуллах бин Ревахагъа: «„Аллаh Таалядан башкъа илях ёкътыр! Бир олгъан Одыр. Вадесини ерине кетирген Одыр! Бу къулуна ярдым эткен Одыр! Аскерлерини къуветлендирген Одыр! Топлангъан къабилелерни бозгъунгъа огъраткъан да ялынъыз Одыр!“ де!» буюрды.

Бунынъ узерине Абдуллах бин Реваха шуны айтмагъа башлады:

Аллаh Таалядан ёкътыр башкъа бир илях!
Ёкътыр Онынъ шериги, ля иляхе иллаллах!
Одыр мусульманларнынъ аскерине кучь берген!
Ве Одыр кяфирлерни дагъыткъан, магълюп эткен!

Мусульманлар да бу сёзлерни текрарлай эдилер. Севимли Пейгъамберимиз Бейтуллахкъа киргенде, мубарек сагъ омузыны ачты. Мубарек тенининъ гузеллиги козьлерни къамаштыра, гонъюллерни озюне чеке, кунеш киби нур сача эди. Сонъра: «Бугунь шу ширк эхлине озюни кучьлю ве чевик косьтереджек йигитлерни Аллаh Тааля рахметинен магъфирет этсин!» буюрды. Бунынъ узерине Асхаб-ы кирам сагъ омузларыны ачып, эйбетли бир шекильде тез-тез юрип, Кябени учь кере таваф эттилер. Тек Рукн-и Ямани иле Хаджер-и Эсвед кошеси арасында агъыр-агъыр юрдилер. Пейгъамбер Эфендимиз ве асхабы Хаджер-и Эсведке якъынлашып, оны опе я да узакътан эллерини ачып, Хаджер-и Эсведке къаршы тута эдилер.

«Аллаh Таалягъа ант этем ки, онынъ (Ибн Реваханынъ) сёзлери бу къурейшли мушриклерге окъ ягъдырмакътан даа тез, даа зияде тесирлидир» Хадис-и шериф

Мушриклер асхабны арттан козете ве оларнынъ бу эйбетли ве косьтеришли юрюшлерине шаша эдилер. Чюнки оларгъа мусульманлар Мединеге кеткенлеринден бери зайыфлап, хасталангъан деп анълатылгъан, бунъа бенъзер хаберлер яйылгъан эди. Шимди исе тамам терс бир алгъа шаат ола эдилер ве айретлери арта эди.

Къалгъан дёрт таваф исе явашча, агъыр-агъыр адымларнен япылып тамамланды. Тавафтан сонъ Макъам-ы Ибрахимде эки рекят намаз къылдылар. Даа сонъ Сафа иле Мерве тёпелери арасында еди кере сай яптылар. Къурбанлар кесильгенден сонъ, Пейгъамбер Эфендимиз мубарек башыны тыраш эттирди. Мубарек сачлары авада къапышылгъан эди. Асхаб-ы кирам да тыраш олдылар. Бойлеликнен Ресул-ы Экрем саллаллаху алейхи ве селлем Эфендимизнинъ тамам бир йыл эвель корьген тюшю ерине кельди. Умре зиярети тамамлангъан, уйле вакъты кирген эди. Алемлернинъ Эфендиси Азрети Билялге Кябеде эзан окъумасыны эмир эткенде, Билял-и Хабеши дерал эмирни ерине кетирди. О Кябеде эзан-ы Муhаммедийни окъугъанда, бутюн Мекке тепренмеге башлады. Асхаб-ы кирам буюк бир хушу ичинде эзанны динълей, явашча сеснен оны текрарлай эдилер. Эзан биткенде, Хабибуллах Эфендимиз имам олды. Эписи берабер къылгъан уйле намазынынъ мушриклернинъ юрегиндеки тесири башкъа эди.

Севимли Пейгъамберимизге Эбтахта териден бир чадыр къурулгъан эди. Сахабелер де этрафындаки чадырларда учь кунь къалдылар. Намаз вакъытларында Бейтуллахта топлана, намазларыны джемаатнен къыла эдилер. Башкъа вакъытларда акърабаларыны зиярет эте, Ислямнынъ озьлерине багъышлагъан гузель ахлякънен оларгъа орьнек ола эдилер. Олар да асхабнынъ бу гузель аллары къаршысында гуя эрий, сукъланувларыны гизлеп оламай эдилер. Бу учь кунь ичинде Мекке гуя ичтен фетх этильген эди.

Учь кунь толгъан эди… Артыкъ айрылыкъ вакъты кельген эди. Акъшамгъа якъын Пейгъамбер Эфендимиз: «Мусульманлардан (умре ичюн кельгенлерден) ич бир кимсе акъшамны Меккеде кечирмейджек, ёлгъа чыкъаджакъ!» буюргъанда, эр кес топланып азырланды ве Мединеге догъру ёлгъа чыкъылды… Джухфеде экенде Азрети Аббаснен корюшти. Азрети Аббас: «Я Ресулаллах! Меймуне бинт Харис тул къалды. Оны озюнъе къадынлыкъкъа алсанъ олмазмы?» деп теклиф этти. Бунынъ узерине Пейгъамбер Эфендимиз Эбу Рафи иле энсардан бир затны къыз истемек ичюн Меккеге ёллады. Азрети Меймуне Ресулуллахнынъ озюне талип олгъаны хаберини деве усьтюнде экенде алгъанда: «Деве де, усьтюндеки де Ресулуллахнынъкидир» деди. Озюни Пейгъамбер Эфендимизге багъышлады. Бу ишнинъ кереклисини япмакъны татасы Умму’ль-Фазлгъа, о да эри Азрети Аббаскъа къалдырды. Умреден Мединеге къайткъанда Сариф деген ерге кельгенде, Азрети Аббас Пейгъамберимизден саллаллаху алейхи ве селлем дёрт юз дирхем мехир алып, Азрети Меймунени Ресулуллахкъа никяхлады. Той да шу ерде олды. Азрети Меймуне Ресулуллахнынъ никяхынен шерефленип, онынъ сонъки къадыны олды. Пейгъамберимиз бундан сонъ бир даа эвленмеди.

«Бугунь шу ширк эхлине озюни кучьлю ве чевик косьтереджек йигитлерни Аллаh Тааля рахметинен магъфирет этсин!» Хадис-и шериф

Бир шамдан эдие этмеге джесарет эттим, я Ресулаллах!
Мурадым юдже къапынъа хызметтир, я Ресулаллах!
Равзанъа ляйыкъ дегиль бу кучюк эдием,
Къабул эйле, ихсан ве инает къыл, я Ресулаллах!
Узурынъдан гъайры кимим бар, алымны бильдирейим?
Ихсан ве мурувват Сендендир, я Ресулаллах!
Санъа сыгъындым, аман, юз кере аман, къапынъа тюштим,
Мерхамет эйле, манъа шефаат эйле, я Ресулаллах!
Эки алемде адалетли Махмуд Ханны химаенъе ал,
Эвельде де, ахырда да девлет Сенинъдир, я Ресулаллах!
Экинджи Махмуд Хан

Халид бин Велиднинъ мусульман олмасы

Алемлерге рахмет оларакъ ёллангъан Хабиб-и экрем саллаллаху алейхи ве селлем Эфендимиз Меккеге умре ичюн баргъанда, асхабындан Азрети Велид бин Велидге: «Халид къайдадыр? Онынъ киби бир адамнынъ Ислямиетни танымамасы, бильмемеси мумкюн дегиль. Кошке о бутюн гъайрет ве къараманлыгъыны мусульманларнынъ янында, мушриклерге къаршы косьтерсе эди, не къадар хайырлы олур эди! Оны север, усьтюн тутар эдик» буюргъан эди. Велид бин Велид даа эвель де агъасына арасыра мектюп яза, оны мусульман олмагъа тешвикъ эте эди. Пейгъамбер Эфендимизнинъ бу мубарек сёзлерини де еткизгенде, Халид бин Велиднинъ Ислямиетке мейли кет-кете артты. Умре зияретини япкъан сахабелер Мединеге къайткъан эдилер. Арадан куньлер кечкен, иджретнинъ секизинджи йылы кирген эди. Халид бин Велид исе артыкъ еринде тураламай, бир ань эвель Мединеге етмек, Алемлернинъ Эфендисининъ узурында тиз чёкип, мусульман олмакънен шерефленмек ичюн янып-тутуша эди. Озю шойле анълаткъан:

«Аллаh Тааля манъа Пейгъамбер Эфендимизнинъ мухаббетини ихсан этти. Юрегиме Ислямнынъ севгисини ерлештирди. Хайырны ве шерни айыраджакъ алгъа кетирди. Озь-озюме: „Мен Муhаммед алейхисселямгъа къаршы бутюн дженклерде булундым. Амма эр дженк ерини ташлагъанда, бозукъ ве янълыш бир ал узеринде олгъанымны ве Онынъ бир кунь мытлакъа бизге гъалип келеджегини биле эдим ве бу дуйгъуларнен айрыла эдим“ дедим. Ресулуллах саллаллаху алейхи ве селлем Худейбиеге кельгенде де, душман сюварийлерининъ къоманданы эдим. Усфанда оларгъа якъынлашып корюндим. Ресулуллах бизден эмин бир шекильде асхабына уйле намазыны къылдыра эди. Олар узерине апансыздан баскъын япмакъ истедик, амма мумкюн олмады. Бойле олмасы да хайырлы олды. Ресулуллах юрегимизден кечкенлерни анълагъан олмалы ки, экинди намазыны тедбирнен къылды. Бу ал манъа пек тесир этти. „Бу зат, шубесиз, Аллаh тарафындан къорчалана олмалы“ дедим. Бир-биримизден айрылдыкъ. Мен тюрлю тюшюнджелер ичинде экенде, Муhаммед алейхисселям умре ичюн Меккеге кельгенде, Онъа корюнмедим. Къардашым Велиднен берабер кельген экенлер, мени тапмагъан экенлер. Къардашым шойле бир мектюп къалдыргъан эди: „Бисмиллаhирраhманирраhим! Аллаh Таалягъа хамд-у сена ве Ресулуллахкъа салят-у селямдан сонъ дейим ки, акъикъатен мен сенинъ Ислямиеттен юзь чевирип кеткенинъ къадар шашыладжакъ бир шей бильмейим. Албуки кеткен ёлунънынъ янълыш олгъаныны анъламакътан аджиз дегильсинъ. Неге акълынъны къулланмайсынъ? Ислямиет киби бир динни танып, анълап оламагъанынъ не къадар аджайиптир! Пейгъамбер Эфендимиз менден сени сорады. Сенинъ Ислямиетни танып, гъайрет ве къараманлыгъынъны мусульманлар арасында, мушриклерге къаршы къулланмагъынъны арзу эте. Эй къардашым! Чокъ фырсатларны къачырдынъ; артыкъ даа зияде кечикме!…“

Къардашымнынъ мектюби манъа еткенде, мусульман олмакъ арзусы менде пек къуветленди. Кетмек ичюн ашыкъа эдим. Ресулуллахнынъ айткъанлары мени пек къувандыргъан эди. О гедже юкълагъанда, тюшюмде сыкъынтылы, тар ве чёль киби сувсыз ерлерден ям-ешиль, кенъ ве ферахлы бир ерге чыкъкъан эдим. Мединеге баргъанда, бу тюшюмни Азрети Эбу Бекирге анълатып, табирини ондан сорамагъа къарар бердим. Мен Ресулуллахкъа бармакъ ичюн азырлангъанда: „Аджеба, о ерге баргъанда манъа ким аркъадаш олур экен?“ деп тюшюне эдим. О вакъыт Сафван бин Умейеге расткельдим. Вазиетни онъа анълаттым. Теклифимни ред этти. Даа сонъ Икриме бин Эбу Джехильге расткельдим. О да ред эткенде, эвиме кеттим. Айваныма минип, Осман бин Талханынъ янына бардым. Онъа да мусульман олмакъ ичюн Ресулуллахкъа бараджагъымны айттым ве манъа аркъадаш олмасыны истедим. Тереддютсиз къабул этти ве эртеси куню сеэр вакътында берабер ёлгъа чыкътыкъ. Хире деген ерге баргъанымызда, Амр бин Аснен къаршылаштыкъ. Бизден къайда кеткенимизни сорады. Макъсадымызны айткъанымызда, о да Хабеш юртундан кельгенини, Неджаши Асхаменинъ янында мусульман олып, Ресулуллахкъа биат этмек ичюн Мединеге кеткенини айтты. Учюмиз Мединеге бардыкъ. Пейгъамбер Эфендимиз кельгенимизден хабердар олгъанда: „Мекке джигерпарелерини бизим тарафымызгъа атты“ буюргъан. Мединеге кельгенде, сефер урбамны чыкъардым. Энъ гузель урбамны кийип, Ресулуллах Эфендимизнен корюшмеге азырландым. О вакъыт къардашым Велид кельди ве: „Ашыкъ. Чюнки Пейгъамбер Эфендимизге сизинъ кельгенинъиз хабер берильген, О да пек къувангъан. Шимди сизни беклей“ деди. Ашыкъып, о юдже Пейгъамбернинъ узурына бардым. Кулюмсирей эди. Селям бердим: „Аллаh Таалядан башкъа илях олмагъанына ве сенинъ де Аллаh Таалянынъ пейгъамбери олгъанынъа шаатлыкъ этем“ дедим. „Сени хидаетке ириштирген, догъру ёлны косьтерген Аллаh Таалягъа хамд олсун“ буюрды. Сонъра гунахларымнынъ афу этильмеси ичюн Аллаh Таалягъа дуа этмесини истедим. Меним ичюн дуа этти ве: „Ислямиет озюнден эвель ишленген гунахларны кесип атар“ буюрды. Дигер эки аркъадашым да мусульман олдылар.»2 Бойлеликнен Меккенинъ энъ батыр йигитлеринден, ич бир шейден къоркъмагъан, макъсатлары угърунда джанларыны бермектен зерре къадар чекинмеген бу учь пеливан гонъюллеринден джошкъан бир самимиетнен Ресул-ы Экрем Эфендимизнинъ узурында Асхаб-ы кирамдан олмакънен шерефленген эдилер. Артыкъ бутюн кучьлеринен куфюрни ёкъ этмек ичюн чалышаджакъ эдилер. Оларнынъ мусульман олмаларына сахабелер пек къувангъан, севинчлерини «Аллаhу экбер!» деп текбирлернен ачыкъкъа чыкъаргъан эдилер.

Азрети Муhаммед Хакънынъ сесидир.
Эки дюньянынъ да Эфендисидир.
Арап-Аджем онынъ бир къулудыр.
Заман о Гуль киби гуль корьмеди,
Сен де о Гузельнинъ огюнде эгиль.
Имам-ы Бусайри

«Ислямиет озюнден эвель ишленген гунахларны кесип атар» Хадис-и шериф