Севимли Пейгъамберим

ТЕБУК ГЪАЗВАСЫ

Тебук Медине-и мунаввере иле Шам шеэри арасында белли бир ердир. Базылары бу бир пынарнынъ адыдыр, дедилер. Бу сефер Пейгъамбер Эфендимизнинъ сонъки сефери олгъаны ичюн оны Тебук гъазвасы деп адландырдылар. Онъа Фадыха да дейлер. Зира мунафыкълар бу дженкте резиль олдылар. Онъа Джейшу’ль-усрет де дейлер. Бу сеферде мусульманлар чокъ мешакъкъат чектилер. Бундан гъайры месафе узакъ, ава исе пек сыджакъ эди. Душман аскери чокъ ве кучьлю эди. Къытлыкъ заманы эди. Он киши бир девеге мине эди. Аскернинъ чокъусы бир ай хурмадан башкъа бир шей ашамады. Базан къавурылгъан арпа ашай эдилер. Базан буны да тапып оламай эдилер. Тебук сеферине иджрий докъузынджы йылы Реджеп айында, джумаакъшамы куню чыкъылды.

Ислямиетнинъ Арабистан ярымадасында тез яйылгъан бу докъузынджы йылында «Ислям девлетини» къыскъанып, онынъ буюмесине мани олмакъ истеген Рум императоры Хераклиюскъа христиан араплар: «Шу пейгъамберлик давасынен ортагъа чыкъкъан киши вефат этти. Мусульманлар шимди къытлыкъ ве ёкъсуллыкъ ичиндедирлер. Эгер оларны дининъе чевирмек истесенъ, шимди тамам вакъты» деп мектюп яздылар. Бу мектюп узерине Хераклиюс къыркъ бинъ кишилик бир ордуны Къубаднынъ къомандасында мусульманларнен дженклешмек ичюн ёлгъа чыкъарды. Бу вазиетни хабер алгъан Фахр-и кяинат Эфендимиз асхабыны топлап, дженкке азырланмаларыны эмир буюрды. О йыл къуракълыкъ олгъаны ичюн сахабелер маддий джеэттен буюк бир тарлыкъ ичинде эдилер. Тек тиджарет эткенлернинъ вазиети бираз яхшы эди. Ислям аскери пек чокъ эди. Ашайт ве дженк васталары аз эди. Сыкъынты чекиледжек эди. Пейгъамбер Эфендимиз асхабынынъ дженкке къатыладжакъ аскерни теджхиз этмек ичюн малий ярдым этмелерини де арзу буюрды. Эфендимизнинъ (саллаллаху алейхи ве селлем) бу арзусы сахабелерни арекетке кетирди. Эр кес элинде-авуджында не бар олса кетире, малы ве джаны иле джихадгъа азырланмагъа тырыша эди.

Пейгъамбер Эфендимизнинъ магъара аркъадашы Азрети Эбу Бекир малынынъ эписини кетирген эди. Ресул-ы Экрем Эфендимиз: «Аиле эфрадынъа не къалдырдынъ, я Эба Бекир?» буюргъанда, о: «Аллаh Тааляны ве Онынъ Ресулыны къалдырдым» деп джевап берген. Азрети Умер малынынъ ярысыны ярдым оларакъ кетирген эди. Пейгъамбер Эфендимиз онъа да: «Аиленъе не къалдырдынъ, я Умер?» деп сорагъанда, о: «Кетиргеним къадар къалдырдым» деп джевап берген, Пейгъамбер Эфендимиз де: «Экинъизнинъ арасындаки фаркъ сёзлеринъиз арасындаки фаркъ кибидир» буюргъан. Бунынъ узерине Азрети Умер: «Анам-бабам санъа феда олсун, я Эба Бекир! Хайыр ёлундаки бутюн ярышларда мени кечесинъ. Артыкъ ич бир шейде сени кечип оламайджагъымны яхшы анъладым» деп оны макътагъан эди.1 Асхаб-ы кирам кучю еткени къадар ярдым этмеге тырыша эди. Амма мунафыкълар: «Сиз косьтериш ичюн бересинъиз» деп Асхаб-ы кирамны мыскъыл эте эдилер. Пейгъамбер Эфендимиз: «Ким бугунь бир садакъа берсе, садакъасы къыямет куню Аллаh Таалянынъ къатында онынъ лехине шаатлыкъ этеджектир» буюрды. Пейгъамбер Эфендимизнинъ бу мубарек сёзлери узерине му’минлер даа зияде ярдым этмеге башладылар. Азрети Осман бин Аффан ордунынъ ярысыны теджхиз этти.2 Осман-ы Зиннурейн (радыяллаху анху) бу ордугъа такъымларынен берабер докъуз юз элли деве, элли ат берген ве оларнынъ сюварийлерининъ теджхизатыны къаршылагъаны киби, даа он бинъ динар я да еди юз рукъйе алтын ёллагъан эди.3 Бойлеликнен мусульманларнынъ энъ зияде ярдым эткени олды. Азрети Осман ордунынъ ихтияджларыны ойле къаршылагъан эди ки, сув тулумларыны тамир эткенде къулланаджакъ чувалдызны биле къоймагъа ихмаль этмеген эди. Онынъ бу ярдымы узерине Ресул-ы Экрем саллаллаху алейхи ве селлем Эфендимиз: «Бугуньден сонъ Османгъа гунах язылмаз» буюрды.4 Маддий вазиети пек зайыф олгъан сахабелерден бири де джихадгъа ярдым севабына къавушмакъ ичюн о гедже сабагъа къадар бир хурма багъчасында сув чеккен, къазангъан хурмасыны Пейгъамбер Эфендимизге кетирген ве: «Я Ресулаллах! Раббимнинъ ризасыны къазанмакъ ичюн элимде олгъанны кетирдим. Къабул буюрынъыз» деген эди.

«Я Умер! Экинъизнинъ (Эбу Бекирнен) аранъыздаки фаркъ сёзлеринъиз арасындаки фаркъ кибидир» Хадис-и шериф

Мусульман эркеклер эллеринден кельгени къадар ярдым этмеге чалышкъанда, къадынлар да бу ёлда озьлерине тюшкен вазифени акъкъынен ерине кетире эдилер. Тебук сеферине азырлангъан вакъытта мусульманлар пек сыкъынтылы бир заманда эдилер. Къытлыкъ ойле шиддетли эди ки, элинде-авуджында бир шейи къалмагъан Асхаб-ы кирамдан пек чокъ кимселер Ресулуллах Эфендимизнинъ узурына келип: «Я Ресулаллах! Яяв къалдыкъ! Ашайджакъ бир шейимиз де ёкъ! Бу гъазвада сизден айрылмайып, джихад севабына къавушмакъ истеймиз» дей эдилер. Севимли Пейгъамберимиз оларгъа озьлерини миндиреджек бир шейи къалмагъаныны кедерленип бильдире эди. Бир кере Салим бин Умейр, Абдуллах бин Мугъаффель, Эбу Лейля Мазиний, Ульбе бин Зейд, Амр бин Хумам, Хереми бин Абдуллах, Ирбад бин Сарие севимли Пейгъамберимизнинъ узурына келип, айны истекни бильдирдилер. Эфендимиз де оларгъа буюк бир кедер ичинде: «Сизни миндиреджек бир шей тапалмайым» буюргъанда, олар Пейгъамбер Эфендимизден айры къалмакънынъ ве джихадгъа къатылып оламамакънынъ кедеринден агъламагъа башладылар. Бунынъ узерине Аллаh Тааля шу ает-и керимени ёллады, меален: «(Эй Ресулым!) Санъа кельгенлеринде (джихадгъа къатылмакъ ичюн), оларгъа: „Сизге минеджек айван теминлемеге кучюм ёкъ“ деген эдинъ. Бу ёлда сарф этеджек шейлери олмагъаны ичюн (дженкке къатылып оламагъанларындан) кедерден козь яшы тёкип кери къайттылар. Оларгъа бир месулиет (гунах) ёкътыр»5 деп буюрыла эди. Сонъунда оларны да Азрети Аббас иле Азрети Осман гъазвагъа азырладылар. Азырлыкъ тамамлангъанда, Пейгъамбер Эфендимиз ордуны Сениету’ль-Ведада топлады. Гъазвагъа къатылмагъанлар ёкъ дереджеде аз эди. Ресул-ы Экрем Эфендимиз ордуны топлап, ёлгъа чыкъмагъа къарар бергенде, Муhаммед бин Меслемени Мединеде озь ерине къалдырды.6 Сеферге чыкъаджакъ вакъытта Пейгъамбер Эфендимиз: «Янынъызгъа зияде аякъкъап алынъыз. Едек аякъкъабынъыз олгъан муддетче сыкъынты чекмезсинъиз» буюрды.

Орду ёлгъа чыкъкъанда, мунафыкъларнынъ башы Абдуллах бин Убей мусульманларны къоркъутмакъ ичюн олмайджакъ сёзлер айтты. Атта: «Ант этем ки, гуя Оны ве асхабыны экишер-экишер ипке багълангъан алда корип тургъан кибим…» дей эди. Амма бу сёзлерге Асхаб-ы кирам ич эмиет бермей, оларнынъ джихадгъа къатылмакъ ашкъы кет-кете арта эди. Буны корьген мунафыкълар ичлерини кемире эдилер. Ресулуллах Эфендимиз Сениету’ль-Ведадан Тебукке ёлгъа чыкъаджакъ вакъытта ордунынъ байракъларыны (санджакъларыны ве алемлерини) ачтырды. Буюк байракъны Азрети Эбу Бекирге, бир байракъны да Азрети Зубейр бин Аввамгъа берди. Эвс къабилесининъ байрагъыны Усейд бин Худайргъа, Хазредж къабилесининъ байрагъыны Эбу Дуджанеге берди.7 Пейгъамбер Эфендимизнинъ къомандасындаки Асхаб-ы кирамнынъ саны, он бинъи сюварий олмакъ узьре, отуз бинъ киши эди. Сагъ къанат къоманданлыгъына Азрети Талха бин Убейдуллах, сол къанаткъа да Азрети Абдуррахман бин Авф тайин этильди.8 Шанлы сахабелер пек сыджакъ бир авада ве Пейгъамберлерининъ къомандасы астында ёлгъа чыкътылар. Башларында Аллаh Таалянынъ Хабиби олгъан сонъ, ашайджакъ ве ичеджек шейлерининъ олмамасы оларны ёлларындан дёндюрип оламаз, кетеджек ёлларынынъ узакълыгъы, душман аскерлерининъ чокълугъы да оларнынъ козьлерини къоркъутып оламаз эди. Бу алда эр ерге барылыр эди. Севимли Пейгъамберимиз ве къараман сахабелер эр къонакъ еринде бир муддет раатлангъандан сонъ кене ёлларына девам эте эдилер. Секизинджи къонакъ ерлери Салих алейхисселямнынъ къавмы эляк этильген Хиджр эди. Пейгъамберлерининъ эмрини динълемегенлери ичюн Аллаh Тааля оларны шиддетли бир сайха, яни сеснен эляк эткен эди. Кяинатнынъ Султаны асхабына: «Бу гедже къуветли ве терс тарафтан бир фыртына эседжек. Кимсе янында аркъадашы олмагъандже аякъкъа турмасын. Эр кес девесининъ тизини багъласын. Бу ер азап энген ердир. Кимсе бу сувдан ичмесин ве абдест алмасын!…» буюрды. Эр кес бу эмирге уйды. Геджелейин чыкъкъан къуветли бир фыртына эр тарафны асты-усьтюне чевирмеге башлады. Шу вакъыт девесини багъламагъа ихмаль эткен бири оны къыдырмакъ ичюн тек башына аякъкъа тургъанда, фыртынагъа къапылып сюрюкленди ве Тайй дагъынынъ этеклерине атылды. Бириси де пек сыкъышкъан эди. Абдест бозмакъ ичюн баргъан еринде Хуннакъ (огюрме оксюрюк) деген хасталыкъкъа тутулды. Пейгъамбер Эфендимизнинъ дуа буюрмасынен кене сагълыгъына къавушты.

О саба сув къапларында бир тамчы сув къалмагъан эди. Сувсызлыкътан эр кес ольмек дереджесине кельген эди. Мунафыкълар буны фырсат билип: «Муhаммед акъикъатен пейгъамбер олса эди, дуа этип ягъмур ягъдырыр эди» деп фитне чыкъармагъа тырыштылар.

Вазиет Алемлернинъ Эфендисине арз этильгенде, мубарек эллерини котерди ве Аллаh Таалягъа ягъмур ихсан этсин деп ялварды. Сыджакъ ве булутсыз бир авада дерал ягъмур булутлары пейда олды. Шиддетли бир ягъмур башлады. Эр кес къапларыны толдурып, абдест алды, айванларны суварды. Ягъмур токътап, булутлар дагъылгъанда, ягъмурнынъ тек ордунынъ усьтюне ягъгъаны корюльди.

«Ким бугунь бир садакъа берсе, садакъасы къыямет куню Аллаh Таалянынъ къатында онынъ лехине шаатлыкъ этеджектир» Хадис-и шериф

Тебук гъазвасы

Севимли Пейгъамберимиз ве сахабелер текбир кетирдилер. Аллаh Таалягъа хамд эттилер. Мунафыкъларгъа да: «Артыкъ бир узьрюнъиз къалмады. Аллаh Таалягъа ве Онынъ Ресулына иман этинъиз ве салих бир мусульман олунъыз!…» дедилер. Амма аясыз мунафыкълар: «Не олгъан ки?… Бир булут кечкенде ягъды да кетти!…» деп къаршылыкъ бердилер. Ачлыкъ да сонъ дереджесине кельген эди. Ойле ки, бир хурманы эки киши болюшеджек алгъа тюшкен эдилер. Шиддетли сыджакъкъа, чекильген ачлыкъ ве сувсызлыкъкъа бакъмадан Тебукке якъынлашылгъан эди. Хабиб-и экрем саллаллаху алейхи ве селлем Эфендимиз: «Ярын, иншааллаh, къушлукъ вакътында Тебук пынарына бараджакъсынъыз. Мен кельгендже о сувгъа эль узатманъыз» буюрды. Эртеси куню шу ерге бардылар. Пынарнынъ сувы пек аз эди. Севимли Пейгъамберимиз о сувдан бир къапкъа къойдырды ве ичине мубарек элини сокъып дуа этти. Сонъра пынаргъа тёкти. Сувлар бир анда къабарып чокълашты. Отуз бинъ кишилик Ислям ордусы ичкени алда ич эксильмеди. Сонъундан Фахр-и кяинат Эфендимизнинъ бир муджизеси олгъан бу сувнен эр тараф суварылды. О тараф ям-ешиль бир сахра олып, берекетнен толып ташты. Ресул-ы Экрем Эфендимиз шанлы асхабынен Тебукке кельгенде, румларнен Амиле, Лахм ве Джузам киби христианлаштырылгъан арап къабилелеринден ибарет Рум ордуларыны къаршыларында тапалмадылар. Мутеде учь бинъ муджахидге къаршы юз бинъ кишилик Рум ордусы магълюп олгъан эди. Шимди исе къаршыларында отуз бинъ муджахид бар эди ве къоманданлары Кяинатнынъ Эфендиси эди. Румлар севимли Пейгъамберимизнинъ къараман асхабыны топлап кельгенини эшиткенде, эр бири къачаджакъ ер къыдыргъан эди.

Ресулуллах Эфендимиз асхабынен меслеатлешип, Тебуктен ары кетмеди. Бу вакъыт о тарафта яшагъан базы къабилелер ве девлетлер Ислям ордусынынъ кельгенини эшиткен эдилер. Къоркъуларындан Пейгъамбер Эфендимизге бирер эйет ёллап, джизье бермек шартынен аман истедилер. Пейгъамбер Эфендимиз мерхамет буюрып, теклифлерини къабул этти ве эр бирисинен айры-айры анълашма мадделери язылып, оларгъа эминликте олгъанлары айтылды.

Сервер-и кяинат алейхи эфдалюссалават Эфендимиз йигирми куньге якъын душманны бекледи. Тебукте Асхаб-ы кирамынен нидже субетлер этип, гонъюллерини нур дерьясынен ювды. Мубарек юрегинден фышкъыргъан фейз ве берекетлерни оларнынъ юреклерине акъызды. Япкъан бенъзерсиз субетлеринден биринде буюрды ки: «Инсанларнынъ энъ эйисини ве шерефлисини сизге хабер берейимми?» Асхаб-ы кирам: «Бильдиринъиз, я Ресулаллах!» дедилер.

Бунынъ узерине: «Инсанларнынъ хайырлысы атынынъ я да девесининъ аркъасында, я да эки аягъынынъ усьтюнде сонъки нефесине къадар Аллаh Таалянынъ ёлунда чалышкъан кимседир. Инсанларнынъ яманы да Аллаh Таалянынъ Китабыны окъуп, ондан ич файдаланалмагъан азгъын кимседир» буюрды.

Шеитлик акъкъында сорагъан бир кимсеге де: «Варлыгъымны къудрет элинде туткъан Аллаh Таалягъа ант этем ки, шеитлер къыямет куню къылычлары боюнларында асылы алда келеджеклер. Нурдан минберлер усьтюне отураджакълар» буюрды.9

Бу гъазвада Пейгъамбер Эфендимизнинъ бир чокъ муджизелери корюльди. Тебуктен Мединеге къайтмакъ ичюн азырлыкъ корюльген бир вакъытта ачлыкътан чыдап оламайджакъ алгъа кельген сахабелер вазиетлерини Пейгъамбер Эфендимизге арз эттилер. Ресулуллах Эфендимиз оларнынъ артып къалгъан ашларыны бир тери софра усьтюне топлатты. Булар кучюк бир къазанны зорнен толдурды. Сервер-и алем саллаллаху алейхи ве селлем Эфендимиз абдестини янъылап, эки рекят намаз къылды. Мубарек эллерини ачып, ашайтнынъ берекетли олмасы ичюн дуа этти. Сонъра асхабына къапларыны кетирмелерини эмир этти. Буюк ордуда ич бир къап бош къалмайджакъ шекильде толдурылды. Бундан гъайры бутюн муджахидлер тойгъандже ашагъанлары алда, софрадаки ашнынъ ич эксильмегени корюльди.

«Ярын, иншааллаh, къушлукъ вакътында Тебук пынарына бараджакъсынъыз. Мен кельгендже о сувгъа эль узатманъыз» Хадис-и шериф

Халид бин Велиднинъ Думету’ль-Джендель сериеси

Азрети Хабиб-и экрем саллаллаху алейхи ве селлем Тебукте экенде Халид бин Велидни (радыяллаху анху) Думету’ль-Джендельге ёллады. О ернинъ мелики олгъан Экидир бин Абдулмелик насраний эди. Ислям аскери къале этрафына якъынлашып пусугъа ятты. Шу вакъыт къале къапысына бир дагъ сыгъыры кельгенини хабер алгъан Экидир оны авламакъ ичюн атына атлап, артындан тюшти. Экидир ве къардашы Хассан озь адамларынен авда экенде, муджахидлер оларны къушаттылар. Хассан къылычына къол узаткъанда ольдюрильди. Экидир эсир алынды. Дигерлери къачып, къалеге сыгъындылар. Азрети Халид Экидирге деди ки: «Санъа аман берип, Ресулуллахнынъ узурына алып барырым. Амма шу шартнен: къалеге кирип, эки бинъ деве, секиз юз ат, секиз юз къалкъан, дёрт юз мызракъ теслим этеджексинъ. Мелик олмакъ кене сенде къаладжакъ.» Экидир къабул этти. Къалеге кирип, гъаниметни алып, Мединеге кельдилер. Юдже узургъа къабул этильген Экидир ве къардашы Хасар иман этип мусульман олдылар.

Тузакъ

Муджахидлер Тебуктен айрылып, Медине ёлуны туткъан эдилер. Мунафыкълар севимли Пейгъамберимизге тузакъ къурып, Оны ольдюрмек ичюн озь араларында анълаштылар. Бир гедже Ислям аскерининъ кеткен ёлу узериндеки тар кечитте пусу къурып беклемеге башладылар. Пейгъамбер Эфендимизнинъ девесининъ югенини Азрети Аммар бин Ясер чеке, аркъасындан да Азрети Хузейфе бин Ямен келе эди. Мунафыкъларнынъ анълашып, суикъаст тертип эткенлерини Джебраил алейхисселям хабер берди. Пейгъамбер Эфендимиз кечитке якъынлашкъанда, ордугъа: «Сиз вадийнинъ ичинден кетинъиз; о ер сиз ичюн эм даа къолай, эм даа кенъдир» буюрды. Озю тар кечитке догъру кеткенде, орду да вадийнинъ ичине догъру ёл ала эди. Ресул-ы Экрем саллаллаху алейхи ве селлем Эфендимиз кечитке якъынлашкъанда, бу мунафыкъ топу юзьлерини орьтип уджюмге кечтилер. Азрети Хузейфе: «Эй Аллаh Таалянынъ душманлары!» деп, элиндеки таякънен мунафыкъларгъа ве айванларына урмагъа башлады. Бу багъырып-чагъырувдан къоркъкъан он эки мунафыкъ дерал аскерлер арасына къарыштылар. Ресулуллах Эфендимиз оларнынъ адларыны Азрети Хузейфеге бильдирди ве башкъаларына айтмамасыны тенбие этти.

Вакъианы эшитип узургъа кельген Азрети Усейд бин Худайр Пейгъамбер Эфендимизге: «Джаным санъа феда олсун, я Ресулаллах! Оларны манъа бильдир де, башларыны сизге кетирейим!» деп пек ялварды. Амма Ресулуллах саллаллаху алейхи ве селлем изин бермеди.10

Месджид-и Дырар

Ниает севимли Пейгъамберимиз ве къараман асхабы румларнынъ козюни къоркъутып, къаршылыкъларыны къырып, нурлу Мединеге якъынлашкъан эдилер. Кяинатнынъ Султаны Мединеге пек якъын олгъан Зи-Эван деген ерде асхабына къонмаларыны эмир этти. Сахабелер раатлангъанда, бир къач мунафыкъ севимли Пейгъамберимизге келип, Месджид-и Дырарны шерефлендирмесини истедилер. Месджид-и Дырар Къубада эди. Оны мунафыкълар Ресулуллах Эфендимизнинъ Мединеге иджрети вакътында Къубада яптыргъан ильк месджитнинъ къаршысында япкъан эдилер. Севимли Пейгъамберимиз асхабынен Тебукке кеткенде, мунафыкълар узургъа келип: «Я Ресулаллах! Янъы бир месджит яптыкъ, шерефлендирип бизге намаз къылдырырсынъызмы?» деп давет эткен эдилер, амма сеферде олгъан Алемлернинъ Эфендиси насип олса, Тебуктен къайткъанда угърап оладжагъыны буюргъан эди.

Мунафыкъларнынъ макъсады мусульман джемаатны болип, озь эмеллерине алет этмек, фитне чыкъарып, оларны бир-бирине тюшюрмек эди. Атта Рум аскерлерини Мединеге давет этип, бу месджитке топлагъан силяларынен оларгъа ярдым этеджек эдилер. Пейгъамбер Эфендимиз анда намаз къылса, Месджид-и Дырар мукъаддес бир ер экен деген тесир пейда оладжакъ эди. Бойлеликнен мусульманлар анда намаз къылмакъ ичюн бир-бирилеринен ярышаджакъ ве гуя мунафыкъларнынъ агъына тюшеджек эдилер!… Сервер-и алем саллаллаху алейхи ве селлем Эфендимиз мунафыкъларнынъ бу даветини къабул буюргъан, бармагъа къарар берген эди. Аллаh Тааля Тёвбе суресининъ 107–108-нджи ает-и керимелерини ёллап, ишнинъ ич юзюни бильдирди. Бунынъ узерине Алемлернинъ Эфендиси Малик бин Духшум иле Асым бин Адийге: «Халкъы залым олгъан шу месджитке киринъиз. Оны йыкъынъыз, якъынъыз» буюрды. Олар акъшам иле ятсы арасында барып, бинагъа атеш бердилер. Сонъ да йыкъып, ернен бир эттилер. Мунафыкълардан ич сес чыкъмады.11 Пейгъамбер Эфендимизнинъ ве шанлы асхабынынъ келеяткъаныны эшиткен мединелилер дерал топланып, буюк бир эеджаннен оларны къаршыламагъа чыкътылар…

Абдуллах бин Убейнинъ ольмеси

Севимли Пейгъамберимиз Тебук сеферинден къайткъандан эки ай сонъ, Шевваль айында мунафыкъларнынъ башы Абдуллах бин Убей ольди. Бундан сонъ мунафыкъларнынъ бирлиги бозулып дагъылды.12 Бойлеликнен тек мунафыкъларнынъ дегиль, Арабистанда мушриклернинъ ве еудийлернинъ де башы эзильди, Ислямгъа къаршы турмакъ, оны токътатмакъ ичюн япкъан арекетлери сёндюрильди.

Иджрий докъузынджы йылда олгъан дигер вакъиалар

Ресулуллах Тебукке кельгенде, эвеля Эйле, сонъра Джерба акимлери келип, харадж бердилер. Ресулуллах бир ахтнаме яздырып, эллерине берди. Бу гъазвада Хераклге мектюп ёллап, оны кене Ислямгъа давет этти. Амма хидает насип олмады.

«Варлыгъымны къудрет элинде туткъан Аллаh Таалягъа ант этем ки, шеитлер къыямет куню къылычлары боюнларында асылы алда келеджеклер. Нурдан минберлер усьтюне отураджакълар» Хадис-и шериф

Бу йыл Ресулуллахнынъ къызы Умму Гульсум вефат этти. Дженазе намазыны Ресулуллах къылдырды, дефн этильгенде, къабри башында мубарек козьлеринден яш акъты.

Сенету’ль-вуфуд (Эльчилер йылы)

Сервер-и алем саллаллаху алейхи ве селлем Эфендимиз Тебук сеферинден къайткъандан сонъ, тюрлю девлетлерге эльчилер ёллап, оларны Ислямгъа давет этти. Умман ве Бахрейн халкъы мусульман олмакънен шерефлендилер.

Артыкъ Ислямиет буюк бир тезликнен яйыла эди. Этрафтаки къабилелерге, девлетлерге диннинъ эсасларыны огретмек ичюн муаллимлер, оларны идаре этмек ичюн валилер ёллана эди. Иджретнинъ докъузынджы йылында Медине мусульман олгъан эйетлернинъ акъынына огърады. Тюрлю къабилелерден кельген эйетлер Алемлернинъ Эфендисине табий олгъанларыны бильдирдилер ве сеадетке къавуштылар. Кельгенлернинъ чокълугъындан бу йылгъа Сенету’ль-вуфуд (Эльчилер йылы) денильди. Ресулуллах къачан бир эльчи кельсе, къыйметли урбалар кийер эди. Асхабына да гузель урбалар кийдирир эди. Кельгенлерни темиз ве гузель ерде агъырлар эди. Зияфет берип, оларны чокъ эдиелернен озгъарыр эди. Олар да мемнун олып, медх-у сена этип къайтыр эдилер. Эльчи ёллагъан къабилелерден бири де Бени Мурре къабилеси эди. Он учь кишини эльчи оларакъ ёлладылар. Булар къабилелерининъ мусульман олгъаныны бильдирдилер. Юртларында ич ягъмур ягъмагъаныны, отларнынъ битмегенини ве шиддетли бир къытлыкъ чеккенлерини айттылар. Бу сыкъынтыдан къуртулмакъ ичюн Ресулуллахтан (саллаллаху алейхи ве селлем) дуа истедилер. «Я Рабби! Оларны ягъмурнен сувгъа тойдур» деп дуа этти. Бени Мурре къабилесининъ эльчилери юртларына къайткъанда, къавмларынынъ бутюнлей раатлангъаныны корьдилер. Чюнки Ресулуллахнынъ (саллаллаху алейхи ве селлем) оларгъа дуа эткен куню анда бол ягъмур ягъгъан эди. Бу тамам дуа этильген вакъыткъа туш келе эди.

Бени Эсед къабилесинден он киши келип, мусульман олгъанлары ичюн миннет эттилер. «Биз къытлыкъ йылында узакъ ерден кельдик. Усьтюмизге аскер кельмеден, озь арзумызнен мусульман олдыкъ» дедилер. Оларнынъ акъкъында Hуджурат суресининъ он единджи аети кельди. Бени Бикяр эйетининъ башындаки Муавие бин Севр бин Убаде бин Бикяр юз яшларында эди. Янында огълу Бушейр, Меджме’ бин Абдуллах ве Абд-и Амр бин Эсем бар эди. Ресулуллахтан мубарек элини огълунынъ азаларына сюртмесини риджа этти. «Зира о манъа чокъ урьмет косьтерди ве чокъ эйилик этти» деди. Ресулуллах мубарек элинен Бушейрнинъ юзюни сыйпады ве бир чокъ эчки ихсан этти. Абд-и Амрнынъ адыны да Абдуррахман оларакъ денъиштирди. Бени Неджиб эйети он киши эдилер. Малларынынъ ве айванларынынъ зекятыны да янларында кетирген эдилер. Ресулуллах оларнынъ кельмесине пек къуванды. Гузель бир къонакъ ерине ерлешмелерини эмир этти. Неджиб эльчиси фарз ве суннеттен ойле чокъ суаль сорады ки, Ресулуллахнынъ мухаббети даа зияде олды. Онъа урьмет ве икрамыны арттырды. Дигер эльчилерден фаркълы муамеле этти. Эшьяларнынъ янында къалгъан яшны да чагъыртып, онынъ Аллаh Таалядан башкъа эр шейден юзь чевиргенини корьгенде, онъа да хайыр дуа этти. Дигерлери киби онъа да ихсан этти. О джемаат муратлары узере къуванып, къабилелерине къайттылар. Бени Кинанеден бир джемаат келип, мусульман олдылар. Реислери Василе бин Эскъа’ эди. О кельгенде, Ресулуллах Тебук сеферине азырлана эди. Биат этип, къабилесине кетти. Бабасы иман этмеди. Къыз къардашы имангъа кельди. Андан Мединеге барып, Тебук аскерининъ артындан кетти. Ресулуллахкъа етишти. Халиднен Экидир дженкине ёлланды. Пайына чокъ деве тюшти.

Бени Саидеден Дамам бин Са’лебе кельди. Узургъа барып, Ресулуллахтан намаз, ораза, хадж, зекят акъкъында чокъ суаль сорады. Суаллери биткенде: «Иман эттим, Аллаh къатындан не кетирген олсанъ, эписине инандым» деди. Къавмына кетип, Ислямны теблигъ этти. О къабиленинъ эписи мусульман олдылар.

Я Ресулаллах! Сенинъ къапынъдаки къулнынъ
Аякъларына тийген топракъны опмегеннинъ
Ве бу сеадет ичюн джан феда этмегеннинъ
Санъа севгиси ёкътыр; инанмам, сёзю ялан.
Баскъан топракъларынъны башыма тадж эйлесем,
Опсем, сюрсем козюме, юрекке иляч эйлесем,
Сырат-ы мустакъимни тапкъан сирадж эйлесем,
Ве тюшсем ёлларынъа, санъа ашыкъ ве сукълангъан.
Сенинъ тарафынъдан кельген эр ельни къокъларым,
Гузель къокъунъдан эсер бармы деп ёкъларым;
Феда олсун угърунъа эхлим ве балаларым,
Анам, бабам, акърабам ве даа бинълердже джан.
Айта Мевляна Халид, сенинъ джандан ашыкъынъ:
Эй алемнинъ султаны, эй джананы джианнынъ!
Бир джаным бар, сендендир, сенинъ манъа ихсанынъ,
Деялмам, феда ичюн санъа кетирдим бир джан.
Мевляна Халид-и Багъдадий

«Я Рабби! Оларны (Бени Мурре къабилесини) ягъмурнен сувгъа тойдур» Хадис-и шериф

Кябе-и муаззаманынъ геджеки бир корюниши