Севимли Пейгъамберим

ПЕЙГЪАМБЕР ЭФЕНДИМИЗНИНЪ МУДЖИЗЕЛЕРИ

Севимли Пейгъамберимиз Муhаммед алейхисселямнынъ Аллаh Таалянынъ пейгъамбери олгъаныны ачыкъ косьтерген шаатлар сайып битирильмейджек къадар чокътыр. Аллаh Тааля: «Сен олмаса эдинъ, алемни яратмаз эдим» буюрды.1 Бутюн варлыкълар Аллаh Таалянынъ варлыгъыны, бирлигини косьтергенлери киби, Муhаммед алейхисселямнынъ пейгъамбер олгъаныны ве усьтюнлигини де косьтерелер. Умметининъ эвлиясында мейдангъа кельген кераметлер эписи Онынъ муджизелеридир. Чюнки кераметлер Онъа табий олгъанларда, изинден кеткенлерде мейдангъа келе. Атта бутюн пейгъамберлер Онынъ умметинден олмагъа истегенлери ичюн, даа догърусы, эписи Онынъ нурундан яратылгъанлары ичюн, оларнынъ муджизелери де Муhаммед алейхисселямнынъ муджизелеринден сайылыр. Севимли Пейгъамберимиз Муhаммед алейхисселямнынъ муджизелери заман джеэтинден учьке айрылгъан:

Биринджиси – мубарек руху яратылгъандан башлап, пейгъамберлиги бильдирильген бисет заманына къадар олгъанлардыр. Экинджиси – бисеттен вефатына къадар олгъан заман ичиндекилердир.

Учюнджиси – вефатындан къыяметке къадар олгъан ве оладжакъ шейлердир. Булардан биринджилерине ирхас дейлер. Эр бири де айрыджа экиге айрылыр: корип анълашылгъан ве корьмейип акъылнен анълашылгъан муджизелер. Бутюн муджизелер о къадар чокъ ки, оларны сынырламакъ, сайып чыкъмакъ мумкюн олмагъан. Экинджи къысымдаки муджизелернинъ учь бинъ къадар олгъаны бильдирильди. Булардан мешур олгъан бир къачы ашагъыдадыр. 1. Муhаммед алейхисселямнынъ муджизелерининъ энъ буюги Къур’ан-ы Керимдир. Бугуньге къадар кельген бутюн шаирлер, эдебиятчылар Къур’ан-ы Керимнинъ назмы ве манасы къаршысында аджиз ве шашкъын къалгъанлар. Бир ает-и керименинъ бенъзерини айталмагъанлар. И’джазы ве белягъаты инсан сёзюне бенъземей. Яни бир келимеси чыкъарылса я да бир келиме къошулса, лафзындаки ве манасындаки гузеллик бозула. Бир келимесининъ ерине къоймакъ ичюн башкъа келиме арагъанлар тапалмагъанлар. Назмы арап шаирлерининъ шиирлерине бенъземей. Кечмиште олгъан ве келеджекте оладжакъ чокъ гизли шейлерни хабер бере. Эшиткенлер ве окъугъанлар тадына тоялмайлар. Ёрулсалар да, усанмайлар. Окъулмасы ве эшитильмеси сыкъынтыларны кеткизгени сайысыз теджрибелернен анълашылды. Эшиткенде юреклерине дешет ве къоркъу чёккенлер, бу себептен ольгенлер биле корюльди. Чокъ азгъын Ислям душманлары Къур’ан-ы Керимни динълеп, юреклери йымшагъан, имангъа кельгенлер. Ислям душманларындан ве муаттала, мелахиде ве къарамита денильген, мусульман адыны ташыгъан зындыкълардан Къур’ан-ы Керимни денъиштирмеге, бозмагъа ве бенъзерини айтмагъа чалышкъанлар олгъан олса да, ич бири мурадына иришалмагъан. Теврат ве Инджильни исе инсанлар эр вакъыт денъиштирдилер ве кене денъиштирелер. Бутюн ильмлер ве теджрибенен тапылмайджакъ гузель шейлер, эйи ахлякъ, инсанларгъа усьтюнлик берген мезиетлер, дюнья ве ахирет сеадетине ириштиреджек эйиликлер, варлыкъларнынъ башлангъычы ве сонъу акъкъында бильгилер ве инсанларгъа файдалы ве зарарлы олгъан шейлернинъ эписи Къур’ан-ы Керимде ачыкъ я да къапалы шекильде бильдирильди. Къапалы олгъанларыны эрбабы анълап ола. Семавий китапларнынъ эписинде, Тевратта, Зебурда ве Инджильде булунгъан ильмлернинъ ве эсрарнынъ эписи Къур’ан-ы Керимде бильдирильди. Къур’ан-ы Керимде булунгъан ильмлернинъ эписини анджакъ Аллаh Тааля билир. Чокъусыны севимли Пейгъамберине (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) бильдирди. Али ве Хусейн (радыяллаху тааля анхума) бу ильмлернинъ чокъусыны бильгенлерини хабер бердилер. Къур’ан-ы Керимни окъумакъ пек буюк бир ниметтир. Аллаh Тааля бу ниметни Хабибининъ умметине ихсан этти. Мелеклер бу ниметтен махрумдырлар. Шунынъ ичюн Къур’ан-ы Керим окъулгъан ерге топланып динълейлер. Бутюн тефсирлер Къур’ан-ы Керимдеки ильмлерден пек азыны бильдирелер. Къыямет куню Муhаммед алейхисселям минберге чыкъып Къур’ан-ы Керим окъугъанда, динълегенлер онынъ бутюн ильмлерини анълайджакълар. 2. Муhаммед алейхисселямнынъ мешур муджизелерининъ энъ буюклеринден бири де Айны экиге айырмасыдыр. Бу муджизе башкъа ич бир пейгъамберге насип олмады. Муhаммед алейхисселям элли эки яшында экенде, Меккеде Къурейш кяфирлерининъ элебашылары янына келип: «Пейгъамбер исенъ, Айны экиге айыр» дедилер. Муhаммед алейхисселям эр кеснинъ, хусусан таныгъанларынынъ, акърабасынынъ иман этмелерини пек истей эди. Эллерини котерип дуа этти. Аллаh Тааля къабул этип, Айны экиге больди. Ярысы бир дагънынъ, дигер ярысы башкъа бир дагънынъ усьтюнде корюнди. Кяфирлер: «Муhаммед бизге сихир япты» дедилер. Иман этмедилер.

«Муhаммед алейхисселямнынъ бинъ муджизеси корюнди, дост-душман эр кес де буны айтты. Бу къадар муджизенинъ энъ къыйметлиси эдепли олмасы ве гузель ахлякъы эди» Рияду’н-насихин

Шиир:
Копек Айгъа бакъкъанда уре,
Айнынъ бунда не къусуры бар?
Копеклер эр вакъыт уре.
Ахмакъ олгъан бундан не анълар?
Бейт:
Агъыз тадынынъ къачмасы хасталыкъны бильдирир.
Энъ лезетли шербетлер хастагъа аджы келир.

3. Муhаммед алейхисселям базы гъазваларында сувсыз къалынгъанда, мубарек элини бир савуттаки сувгъа сокъкъан, пармакълары арасындан сув акъып, сув булунгъан савут токътамадан ташкъан. Базыда сексен, базыда учь юз, базыда бинъ беш юз, Тебук гъазвасында исе етмиш бинъ кимсенинъ эписи ве айванлары бу сувдан ичкен ве къуллангъан. Мубарек элини сувдан чыкъаргъанда, акъмасы токътагъан. 4. Бир кунь эмджеси Аббаснынъ эвине барып, оны ве эвлятларыны янына отуртты. Усьтлерини ихрамынен орьтип: «Я Рабби! Бу эмджемни ве Эхл-и Бейтимни орьткеним киби, Сен де оларны джеэннем атешинден къору!» буюрды. Диварлардан учь кере «амин» сеси эшитильди.2 5. Бир кунь озюнден муджизе истегенлерге къаршы узакътаки бир терекни чагъырды. Терек тамырларыны сюйреклеп келип, селям берди ве: «Эшхеду эн ля иляхе иллаллах ве эшхеду энне Муhаммеден абдуху ве ресулюху» деди. Сонъ барып, ерине тикильди. 6. Хайбер гъазвасында огюне агъулангъан къоюн кебабы къойгъанларында: «Я Ресулаллах! Мени ашама, мен агъулыйым» деген бир сес эшитильди.

7. Бир кунь элинде пут олгъан бир кимсеге: «Пут манъа лаф этсе, иман этерсинъми?» буюрды. Адам: «Мен онъа элли йылдан берли ибадет этем. Манъа ич бир шей айтмады. Санъа насыл айтсын?» деди. Муhаммед алейхисселям: «Эй пут! Мен кимим?» буюргъанда: «Сен Аллаhнынъ пейгъамберисинъ» деген бир сес эшитильди. Путнынъ саиби дерал имангъа кельди.

8. Мединеде, Месджид-и Небевиде тикили бир хурма кутюги бар эди. Ресулуллах (саллаллаху алейхи ве селлем) хутбе окъугъанда бу дирекке таяна эди. Онъа Ханнане дей эдилер. Минбер япылгъанда, Ханнаненинъ янына бармады. Ондан чыкъкъан агълав сеслерини бутюн джемаат эшитти. Минберден тюшип, Ханнанеге сарылды. Сеси кесильди. «Эгер сарылмаса эдим, меним айрылыгъымдан къыяметке къадар агълар эди» буюрды.

Бойле муджизелер чокъ корюльди ве хабер берильди. 9. Элине алгъан чакъыл ташларынынъ ве туткъан аш парчаларынынъ бал арысынынъ сеси киби бир сеснен Аллаh Тааляны тесбих эткенлери чокъ корюльди.

10. Бир кяфир келип: «Сенинъ пейгъамбер олгъанынъны мен къайдан билейим?» деди. Ресулуллах (саллаллаху алейхи ве селлем): «Шу хурма терегиндеки салкъымны чагъырсам, о да кельсе, иман этерсинъми?» буюрды. Кяфир: «Эбет, иман этерим» деди. Ресулуллах хурма салкъымыны чагъырды, салкъым сычрап кельди. Ресулуллах: «Еринъе бар!» буюрды. Теректеки ерине чыкъып асылды. Буны корьген кяфир иман этти. 11. Меккеде бир къач къашкъыр бир сюрюден къоюн къапып алып кеттилер. Чобан уджюм этип, къоюнларны къашкъырларнынъ элинден алгъанда, къашкъырлардан бири: «Аллаh Таалянынъ ёллагъан рызкъымызны элимизден алгъанда, Аллаh Таалядан къоркъмадынъмы?» деди. Чобан: «Пек шаштым, къашкъыр да лаф этеми?» дегенде, къашкъыр: «Бундан даа шашыладжакъ бир шейни хабер берейимми? Мединеде Аллаh Таалянынъ Пейгъамбери олгъан Муhаммед (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) муджизелер косьтере» деди. Чобан келип, буны Ресулуллахкъа (саллаллаху алейхи ве селлем) анълатты ве мусульман олды.

12. Муhаммед (саллаллаху алейхи ве селлем) Эфендимиз бир чайырдан кечкенде, учь кере «Я Ресулаллах!» деген сесни эшитти. О тарафкъа бакъып, багълы бир кийик корьди. Янында бир адам юкълай эди. Кийиктен истегини сорагъанда, кийик: «Бу авджы мени тутты. Къаршыдаки тёпеде эки балачыгъым бар. Мени къойып йибер! Барып, оларны тойдурып келейим» деди. Ресул алейхисселям: «Сёзюнъде турып, келирсинъми?» буюрды. Кийик: «Аллаh ичюн сёз берем, кельмесем, Аллаhнынъ азабы меним усьтюмде олсун» деди. Ресулуллах кийикни къойып йиберди. Бираздан кийик кельди. Адам уянып: «Я Ресулаллах! Бир эмринъиз бармы?» деди. Пейгъамбер Эфендимиз де: «Бу кийикни азат эт!» буюрды. Адам кийикнинъ ипини чезип, оны къойып йиберди. Кийик: «Эшхеду эн ля иляхе иллаллах ве эннеке Ресулуллах» деди де, кетти.

13. Бир кунь бир койлюни имангъа давет этти. Койлю: «Мусульман бир къомшумнынъ вефат эткен къызыны тирильтсенъ, иман этерим» деди. Мезарына бардылар. Адыны айтып, къызны чагъырды. Энъ эвеля къабир ичинден бир сес эшитильди ве къыз тышарыгъа чыкъты. Ресулуллах Эфендимиз: «Дюньягъа кельмек истейсинъми?» буюрды. Къыз да: «Я Ресулаллах! Дюньягъа кельмек истемейим. Мында бабамнынъ эвиндекинден даа раатым. Мусульманнынъ ахирети дюньясындан даа яхшыдыр» деди. Койлю буны корьгенде, дерал имангъа кельди. 14. Джабир бин Абдуллах (радыяллаху тааля анху) бир къоюн пиширди. Ресулуллах (саллаллаху алейхи ве селлем) Асхабынен берабер ашады. «Кемиклерини сындырманъыз!» буюрды. Кемиклерни топлап, мубарек эллерини усьтюне къойып дуа этти. Аллаh Тааля къоюнны тирильтти. 15. Ресулуллахкъа буюген олса да ич лаф этмеген бир бала кетирдилер. «Мен кимим?» деп сорады. Бала: «Сен Ресулуллахсынъ» деп джевап берди. Ольгендже лаф этти.

«Я Рабби! Бу эмджемни (Аббасны) ве Эхл-и Бейтимни орьткеним киби, Сен де оларны джеэннем атешинден къору» Хадис-и шериф

16. Бир кимсе йылан йымыртасына басып, эки козю корьмез олды. Оны Ресулуллахкъа (саллаллаху алейхи ве селлем) кетирдилер. Мубарек тюкюригинден козьлерине сюрткенинен корьмеге башлады. Атта сексен яшында олгъаны алда, инънеге ип кечире эди.

17. Муhаммед бин Хатыб шойле анълата: «Кучюк эдим. Усьтюме къайнар сув тёкюльди. Вуджудым янды. Бабам мени Ресулуллахкъа (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) алып барды. Мубарек эллеринен тюкюригини янгъан ерлерге сюртти ве дуа буюрды. Янгъан ерлерим дерал эйи олды.»

18. Бир къадын таз бир огълуны кетирди. Ресулуллах мубарек эллеринен башыны сыйпады. Шифа тапты. Сачлары узамагъа башлады.

19. Тирмизий ве Несаийнинъ «Сунен» китапларында шойле дениле: Эки козю а’ма (корь) бир кимсе келип: «Я Ресулаллах! Дуа эт, козьлерим ачылсын» деди. Эфендимиз мерхамет буюрып, къусурсыз бир абдест алмасыны, сонъра: «Я Рабби! Санъа ялварам. Севимли Пейгъамберинъ Муhаммед алейхисселямны арагъа къойып, Сенден истейим. Эй мен пек севген пейгъамберим Азрети Муhаммед! Сени весиле этип, Раббиме ялварам. Сенинъ хатырынъ ичюн къабул этмесини истейим. Я Рабби! Бу юдже Пейгъамберни манъа шефаатчы эйле! Онынъ урьметине дуамны къабул эт!» дуасыны окъумасыны буюрды. Адам абдест алып дуа эткенде, козьлери ачылды. Бу дуаны мусульманлар эр вакъыт окъугъанлар ве истеклерине иришкенлер. 20. Ресулуллах Эбу Талибнен бир чёльде кете эди. Эбу Талиб пек сувсагъаныны айтты. Ресулуллах (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) айвандан ерге тюшип: «Сувсадынъмы?» буюрды ве мубарек аягъынынъ топугъыны ерге урды. Сув фышкъырды. «Эмджем, бу сувдан ич!» буюрды. 21. Худейбие сеферинде сувы аз бир къуюнынъ янына къондылар. Аскер сувсызлыкътан шикяет этти. Бир челек сув истеди, ондан абдест алып ве тюкюрип, буны къуюгъа тёктюрди. Бир окъ алып, къуюгъа атты. Къуюнынъ агъзына къадар сувнен толгъаныны корьдилер.

22. Бир гъазвада аскер сувсызлыкътан шикяет этти. Ресул алейхисселям эки аскерни сув арамагъа ёллады. Деве усьтюнде эки тулум толусы сувнен бир къадынны корьдилер, оны кетирдилер. Ресул алейхисселям къадындан бир микъдар сув истеди. Бир савут ичине тёктюрди. Бутюн аскер келип, сыранен савутларыны, тулумларыны толдурдылар. Къадынгъа бир микъдар хурма берип, сув тулумларыны да толдурдылар.

Ресулуллах: «Сенинъ сувынъдан эксильтмедик. Бизге сувны Аллаh Тааля берди» буюрды.

23. Мединеде минберде хутбе окъугъанда, бир кимсе: «Я Ресулаллах (саллаллаху тааля алейхи ве селлем)! Сувсызлыкътан балаларымыз, айванларымыз, тарлаларымыз эляк ола. Имдадымызгъа етиш!» деди. Эллерини котерип, дуа этти. Кокте ич булут ёкъ экен, мубарек эллерини даа юзюне сюртмеден, булутлар топланды. Дерал ягъмур башлады. Бир къач кунь девам этти. Кене минберде окъугъанда, о кимсе: «Я Ресулаллах! Ягъмурдан эляк оладжакъмыз» дегенде, Ресул алейхисселям тебессюм этти ве: «Я Рабби! Рахметинъни башкъа къулларынъа да ихсан эйле!» буюрды. Булутлар ачылып, кунеш корюнди. 24. Джабир бин Абдуллах (радыяллаху тааля анху) шойле дей: Борджум чокъ эди. Ресулуллахкъа (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) хабер бердим. Багъчама келип, хурма йыгъынынынъ этрафында учь кере айланды. «Борч саиплеринъни чагъыр, кельсинлер!» буюрды. Эр бирине акълары берильди. Йыгъындан бир шей эксильмеди. 25. Бир къадын эдие оларакъ бал ёллады. Балны къабул этип, бош савутны кери ёллады. Аллаh Таалянынъ къудретинен савут балнен толу оларакъ кери кельди. Къадын келип: «Я Ресулаллах! Гунахым недир? Эдиемни не ичюн къабул этмединъиз?» деди. «Сенинъ эдиенъни къабул эттик. Корьген балынъ Аллаh Таалянынъ эдиенъе берген берекетидир» буюрды. Къадын севинип, балны эвине алып кетти. Балалары ве аилесинен айларнен ашадылар. Ич эксильмеди. Бир кунь янълышып балны башкъа савуткъа къойдылар. Ондан ашап битирдилер. Буны Ресулуллахкъа хабер бердилер. «Ёллагъаным савутта къалса эди, дюнья тургъандже ашар эдилер, ич эксильмез эди» буюрды.

26. Эбу Хурейре шойле дей: Ресулуллахкъа бир къач хурма кетирдим. Буларгъа берекет берильмеси ичюн дуа этмесини риджа эттим. Берекетли олмалары ичюн дуа буюрды ве: «Буларны ал, савутынъа къой. Ондан алмакъ истегенинъде, элинънен ичинден ал, бошалтып да, ерден алма!» буюрды. Хурмалар булунгъан чантамны гедже-куньдюз янымдан айырмадым ве Осман (радыяллаху анху) заманына къадар эп ондан ашадым. Янымдакилерге де ашаттым ве авуч-авуч садакъа бердим. Османнынъ (радыяллаху анху) шеит олгъан куню чантам гъайып олды. 27. Ресулуллах (саллаллаху алейхи ве селлем) Сулейман алейхисселям киби бутюн айванларнынъ тилинден анълай эди. Келип саибинден я да башкъаларындан шикяет эткен айванлар чокъ корюльди. Ресулуллах буны Асхаб-ы кирамгъа хабер бере эди. Хунейн гъазвасында мингени «Дульдуль» адлы акъ къатыргъа: «Ерге чёк!» буюрды. Дульдуль дерал чёккенде, ерден бир авуч къум алып, кяфирлернинъ усьтюне сачты.

28. Бир кунь зевджеси Хафсагъа (радыяллаху анха): «Эбу Бекир иле бабанъ умметимнинъ идаресини эллерине аладжакълар» буюрды. Бу сёзнен Эбу Бекирнинъ ве Хафсанынъ бабасы Умернинъ (радыяллаху анхум) халифе оладжакъларыны мужделеди.

«Эй Хафса! Эбу Бекир иле бабанъ умметимнинъ идаресини эллерине аладжакълар» Хадис-и шериф

29. Эбу Хурейрени (радыяллаху тааля анху) Мединеде зекят оларакъ кельген хурмаларны къорумакъкъа мемур эткен эди. Эбу Хурейре бир кимсени хурма чалгъан вакъытта тутты. «Сени Ресулуллахкъа алып бараджагъым» деди. Хырсыз: «Фукъаремен, балаларым чокъ» деп ялваргъанда, оны къойып йиберди. Эртеси кунь Ресулуллах Эбу Хурейрени чагъырып: «Тюневин гедже къойып йиберген адамынъ не япкъан эди?» буюрды. Эбу Хурейре анълаткъанда: «Сени алдаткъан. Кене келеджек» буюрды. Эртеси гедже кене кельди ве тутулды. Кене ялварып: «Аллаh ичюн къойып йибер» деди ве къуртулды. Учюнджи гедже кене келип тутулгъанда, ялварувлары файда бермеди. «Мени къойып йиберсенъ, бир къач шей огретирим, санъа чокъ файдасы олур» деди. Эбу Хурейре къабул этти. «Гедже яткъанда Аету’ль-Курсийни окъусанъ, Аллаh Тааля сени къорур, янынъа шейтан якъынлашмаз» деди ве кетти. Эртеси кунь Ресулуллах Эбу Хурейреге кене сорап, джевап алгъанда: «Бу сефер догъру айткъан. Албуки озю пек яланджыдыр. Учь геджедир ким иле лаф эткенинъни билесинъми?» буюрды. «Ёкъ, бильмейим» дегенде: «О кимсе шейтан эди» буюрды.

30. Рум императорынынъ ордуларынен дженк ичюн «Муте» денильген ерге аскер ёллагъанда, сахабелерден учь эмирнинъ (Зейд бин Харисе, Джафер бин Эби Талиб, Абдуллах бин Реваха) бир-бирининъ артындан шеит олгъанларыны озю Мединеде минбер усьтюнде экенде, Аллаh Таалянынъ косьтермесинен корип, янындакилерге хабер берди. 31. Муаз бин Джебельни (радыяллаху тааля анху) вали оларакъ Йеменге ёллагъанда, Мединенинъ тышына къадар озгъарып, онъа чокъ насиатлар берди. «Сеннен къыяметке къадар артыкъ корюшалмамыз» буюрды. Муаз Йеменде экенде, Ресулуллах (саллаллаху алейхи ве селлем) Мединеде вефат этти.

32. Вефат этеджек вакъытта къызы Фатымагъа: «Акърабам арасында манъа энъ эвеля иришеджек сен оладжакъсынъ» буюрды. Алты ай сонъ Фатыма (радыяллаху анха) вефат этти. Акърабасындан ондан эвель кимсе вефат этмеди.

33. Къайс бин Шеммаскъа (радыяллаху анху): «Гузель яшарсынъ ве шеит оларакъ олюрсинъ» буюрды. Эбу Бекир (радыяллаху тааля анху) халифе экенде, Ямамеде Мусейлимету’ль-Кеззабнен япылгъан дженкте шеит олды. Азрети Умеру’ль-Фарукънынъ, Азрети Османнынъ ве Азрети Алининъ (радыяллаху тааля анхум эджмаин) шеит оладжакъларыны да хабер берди. 34. Аджем падишасы Кисранынъ ве Рум падишасы Къайсернинъ мемлекетлери мусульманларнынъ элине кечеджегини ве хазинелери Аллаh ёлунда дагъытыладжагъыны мужделеди. 35. Умметинден чокъ кимсенинъ денъизден гъазвагъа кетеджеклерини ве сахабелерден олгъан Умму Хирам адлы ханымнынъ о гъазвада булунаджагъыны хабер берди. Азрети Осман халифе экенде мусульманлар гемилернен Къыбрыс адасына барып дженк эттилер. Бу ханым да оларнен берабер эди. Анда шеит олды.3

36. Ресул алейхисселям бир кунь юксек бир ерде отура эди. Янындакилерге айланып: «Меним корьгенимни сиз де коресинъизми? Ант этем ки, эвлеринъизнинъ арасында, сокъакъларда мейдангъа келеджек фитнелерни корем» буюрды. Осман (радыяллаху анху) шеит этильген куньлерде ве сонъра Езид заманында Мединеде буюк фитнелер мейдангъа кельди. Сокъакъларда чокъ кимселернинъ къаны тёкюльди.

37. Бир кунь озь зевджелеринден бирининъ халифеге къаршы исьян этеджегини хабер берди. Айше (радыяллаху тааля анха) бу сёзге кульгенде: «Я Хумейра4! Бу сёзюмни унутма! Бу къадын сен олмагъайсынъ» буюрды. Сонъра Алиге (радыяллаху анху) айланып: «Онынъ иши сенинъ элинъе тюшсе, онъа йымшакъ давран!» буюрды. Отуз йыл сонъ Айше (радыяллаху анха) Али (радыяллаху анху) иле дженк этти ве онъа эсир тюшти. Али (радыяллаху анху) оны икрам ве ихтирамнен Басрадан Мединеге ёллады.

38. Азрети Муавиеге: «Бир кунь умметимнинъ усьтюне хаким олсанъ, эйилик япкъанларгъа мукяфат бер! Яманлыкъ эткенлерни де афу эт!» буюрды. Азрети Муавие Азрети Умер ве Азрети Осман заманларында Шамда йигирми йыл валилик, сонъра йигирми йыл да халифелик япты. 39. Бир кунь: «Муавие ич магълюп олмаз» буюрды. Али (радыяллаху тааля анху) Сыффин дженкинде бу хадисни эшиткенде: «Эгер эвельден эшитсе эдим, Муавие (радыяллаху тааля анху) иле дженк этмез эдим» деди. 40. Аммар бин Ясирге (радыяллаху тааля анху): «Сени багъий, асий олгъан кимселер ольдюреджек» буюрды. Али (радыяллаху анху) иле бирликте Муавиеге (радыяллаху анху) къаршы дженк эткенде шеит олды. 41. Къызы Фатыманынъ огълу Хасан (радыяллаху тааля анхума) ичюн: «Бу огълум пек хайырлыдыр. Аллаh Тааля мусульманларнынъ эки буюк ордусынынъ барышмасына буны себеп этеджек» буюрды. Буюк бир орду иле Муавиеге (радыяллаху анху) къаршы дженк этеджек вакъытта, фитненинъ огюни алмакъ, мусульманларнынъ къаны тёкюльмесин деп, акъкъы олгъан халифеликни Муавиеге (радыяллаху анху) теслим этти. 42. Абдуллах бин Зубейр (радыяллаху тааля анхума) Ресулуллахкъа (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) хаджамат япылгъанда чыкъкъан къанны ичти. Буны корьгенде: «Инсанлардан сенинъ башынъа нелер келеджегини билесинъми? Сенден де инсанларгъа чокъ шей келеджек. Джеэннем атеши сени якъмаз» буюрды. Абдуллах бин Зубейр Меккеде халифелигини илян эткенде, Абдулмелик бин Мерван Шамдан Хаджжаджны буюк бир орду иле Меккеге ёллады. Абдуллахны тутып, ольдюрдилер. 43. Абдуллах ибн Аббаснынъ анасына бакъып: «Сенинъ бир огълунъ оладжакъ. Догъгъанда, оны манъа кетир!» буюрды. Баланы кетиргенлеринде, къулагъына эзан ве икъамет окъуп, мубарек агъзынынъ сувындан агъзына сюртти. Адыны Абдуллах къойып, анасынынъ къучагъына берди ве: «Халифелернинъ бабасыны ал, алып кет!» буюрды. Баланынъ бабасы олгъан Азрети Аббас буны эшитип, келип сорагъанда: «Эбет, бойле айттым. Бу бала халифелернинъ бабасыдыр. Олар арасында Сеффах, Мехди ве Иса алейхисселям иле намаз къыладжакъ бир кимсе булунаджакъ» буюрды. Аббасий девлетининъ башына чокъ халифелер кельди. Буларнынъ эписи Абдуллах бин Аббаснынъ союндан олды.

«Я Муавие! Бир кунь умметимнинъ усьтюне хаким олсанъ, эйилик япкъанларгъа мукяфат бер! Яманлыкъ эткенлерни де афу эт!» Хадис-и шериф

44. Бир кунь: «Умметим арасында рафизий денильген чокъ кимселер мейдангъа келеджек. Булар Ислям дининден айрыладжакълар» буюрды.

45. Асхабындан чокъ кимсеге хайыр дуалар эткен, эписи къабул олунып, олар бу дуаларнынъ файдасыны корьгенлер. Али (радыяллаху тааля анху) шойле дей: Ресулуллах (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) мени Йеменге къады (хаким) оларакъ ёлламакъ истеди. «Я Ресулаллах (саллаллаху тааля алейхи ве селлем)! Мен къадылыкъ япмагъа бильмейим» дедим. Мубарек элини кокюсиме къойып: «Я Рабби! Бунынъ юрегине догъру шейлерни бильдир. Эп догъру сёйлемекни насип эйле!» буюрды. Ондан сонъ манъа кельген шикяетчилерден къайсы догъру олгъаныны дерал анълай, хакъ узьре укюм эте эдим.

46. Ресулуллах дженнетке кетеджеклерини мужделеген он кимсеге «Ашере-и мубешшере» дейлер. Булардан Са’д бин Эби Ваккъаскъа (радыяллаху анху) Ухуд гъазвасында: «Я Рабби! Бунынъ окъларыны нишанларына етиштир ве дуаларыны къабул эйле!» буюрды. Ондан сонъ Са’днынъ эр дуасы къабул олды ве аткъан эр окъу душмангъа тийди.

47. Эмджесининъ огълу Абдуллах бин Аббаснынъ алнына мубарек элини къойып: «Я Рабби! Буны динде дерин алим яп, икмет саиби эйле! Къур’ан-ы Керимнинъ бильгилерини онъа ихсан эйле!» буюрды. Абдуллах бин Аббас ондан сонъ бутюн ильмлерде, хусусан тефсир, хадис ве фыкъых бильгилеринде заманынынъ бирден-бири олды. Сахабелер ве Табиин эр шейни ондан огрене эдилер. «Терджуману’ль-Къур’ан», «Бахру’ль-ильм» ве «Реису’ль-муфессирин» адларынен мешур олды, Ислям мемлекетлери онынъ талебелеринен толды.5

48. Хызметчилеринден Энес бин Маликке: «Я Рабби! Бунынъ малыны ве балаларыны чокъ, омюрини узун эт, гунахларыны афу эйле!» деп дуа этти. Заман кечкен сайын малы-мульки чокъайды. Тереклери, багълары эр йыл мейва берди. Пек чокъ баласы олды. Юз он йыл яшады. Омюрининъ сонъунда: «Я Рабби! Хабибинънинъ мен ичюн эткен дуаларындан учюни къабул эттинъ, ихсан эттинъ! Дёртюнджиси олгъан гунахларымнынъ афу этильмеси аджеба насыл оладжакъ?» дегенде: «Дёртюнджисини де къабул эттим. Гонълюнъни хош тут!» деген сесни эшитти.

«Я Рабби! Буны (Абдуллах бин Аббасны) динде дерин алим яп, икмет саиби эйле! Къур’ан-ы Керимнинъ бильгилерини онъа ихсан эйле!» Хадис-и шериф

49. Малик бин Ребиагъа (радыяллаху тааля анху): «Эвлядынъ берекетли олсун!» деп дуа буюрды. Сексен огълу олды.

50. Набигъа адлы мешур шаир шиирлеринден бир къачыны окъугъанда, араплар арасында мешур олгъан: «Аллаh Тааля тишлеринъни тёкмесин!» дуасыны буюрды. Набигъа юз яшына еткен эди. Тишлери акъ ве парлакъ, инджи киби тизильген тура эди. 51. Урве бин Джу’д (радыяллаху тааля анху) ичюн: «Я Рабби! Бунынъ тиджаретине берекет бер!» буюрды. Урве шойле дей: «Ондан сонъ япкъан тиджаретлеримнинъ эписи файдалы олды. Ич зарар этмедим.» 52. Озь къызы Фатыма (радыяллаху тааля анха) бир кунь янына кельди. Ачлыкътан бети сарарып кеткен эди. Элини онынъ кокюсине къойып: «Эй ачларны тойдургъан Раббим! Муhаммеднинъ къызы Фатыманы ач къалдырма!» буюрды. Фатыманынъ юзюне дерал къан кельди, джанланды. Ольгендже ич ачлыкъ дуймады.

53. Ашере-и мубешшереден Абдуррахман бин Авфкъа берекет иле дуа этти. Малы о къадар чокъайды ки, тиллерде дестан олды.

54. «Эр пейгъамбернинъ дуасы къабул олур. Эр пейгъамбер уммети ичюн дюньяда дуа этти. Мен исе къыямет куню умметиме шефаат изни берильмеси ичюн дуа этем. Иншааллаh дуам къабул оладжакъ. Мушрик олмагъанларнынъ эписине шефаат этеджегим» буюрды.

55. Меккеде базы койлерге барып, иман этмелери ичюн чокъ чалышты. Къабул этмедилер. Юсуф Пейгъамбер (алейхиссалату весселям) заманында Мысырда корюльген къытлыкъ киби сыкъынты чекмелери ичюн дуа этти. О йыл о ерлерде ойле къытлыкъ олды ки, лешлер ашадылар. 56. Эмджеси Эбу Леhебнинъ огълу Утейбе Ресулуллахнынъ (алейхиссалату весселям) куевю олгъаны алда, Ресулуллахкъа иман этмеди ве о Серверни (саллаллаху алейхи ве селлем) пек кедерлендирди. Мубарек къызы Умму Гульсум Хатунны бошады. Чиркин шейлер айтты. Бунъа пек кедерленип: «Я Рабби! Онъа копеклеринъден бирини мусаллат эйле!» буюрды. Утейбе Шамгъа тиджарет ичюн кеткенде, бир гедже аркъадашларынынъ арасында юкълай эди. Бир арслан келип, аркъадашларыны къокълап быракъты. Сыра Утейбеге кельгенде, оны къапып парчалады. 57. Бир кимсе сол элинен аш ашай эди. «Сагъ элинънен аша!» буюрды. «Сагъ къолум арекет этмей» деп ялан айтты. «Сагъ элинъ артыкъ арекет этмесин!» буюрды.6 Ольгендже сагъ элини агъзына алып баралмады.

58. Аджем падишасы Хусрев Первизге иман этмеси ичюн мектюп ёллады. Алчакъ Хусрев мектюпни парчалады ве оны кетирген эльчини шеит этти. Ресул алейхисселям буны эшиткенде, пек кедерленди ве: «Я Рабби! Меним мектюбимни парчалагъаны киби, онынъ мулькини парчала!» буюрды. Ресулуллах даа сагъ экенде, Хусревни огълу Ширевейх ханджарнен парчалады. Умер (радыяллаху тааля анху) халифе экенде, мусульманлар Аджем мемлекетининъ эписини фетх этти, Хусревнинъ не несли, не мульки къалды.

59. Ресул алейхисселям чаршыда эмр-и ма’руф ве нехй-и мункер этип, насиат бергенде, Мерваннынъ бабасы олгъан Хакем бин Ас адлы алчакъ Ресулуллахнынъ (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) аркъасындан келип, козьлерини ачып-къапап, юзюни буруштырып алай эте эди. Ресул алейхисселям артына айланып, онынъ бу чиркин алыны корьгенде: «Озюнъни косьтергенинъ шекильде къал!» буюрды. Ольгендже юзю-козю ойнакъ къалды. 60. Аллаh Тааля Хабибини белялардан къорур эди. Эбу Джехиль Ресулуллахнынъ (саллаллаху алейхи ве селлем) энъ буюк душманы эди. Буюк бир ташны мубарек башына урмакъ ичюн котергенде, Ресулуллахнынъ эки омузында бирер йылан корип, таш элинден тюшти ве къачты.

61. Кябе-и муаззаманынъ янында намаз къылгъанда, кене алчакъ Эбу Джехиль «тамам вакъты» деп, бычакънен усьтюне юрмек истегенде, дерал кери дёнип къачты. Аркъадашлары: «Не ичюн къоркътынъ?» дегенлеринде: «Муhаммед (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) иле арамызда атеш толу бир эндек корьдим. Бир чокъ кимселер мени беклей эдилер. Бир адым атсам эди, мени тутып, атешке атаджакъ эдилер» деди. Буны мусульманлар эшитип, Ресулуллахтан (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) сорагъанларында: «Аллаh Таалянынъ мелеклери оны тутып парчалайджакъ эдилер» буюрды.

62. Иджретнинъ дёртюнджи сенесинде «Бени Надир»де, Ресулуллах (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) еудийлернинъ къале диварлары тюбюнде Асхабынен лаф эткенде, бир еудий буюк бир дегирмен ташыны юкъарыдан атмакъ истеди. Ташкъа элини узаткъанда, эки эли чолакъ олды. 63. Иджретнинъ докъузынджы сенесинде узакълардан акъын-акъын келип иман эте эдилер. Амир иле Эрбед адлы эки кяфир кельгенлер арасына къошулды. Амир Ресулуллахкъа (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) имангъа кельгенлерини айткъанда, Эрбед аркъагъа кечип, къылычыны къынындан чыкъармакъ истеди. Эли тутмаз олды. Амир къаршыдан «Не турасынъ?» деп ишарет эткенде, Ресул алейхисселям: «Аллаh Тааля экинъизнинъ зарарындан мени къоруды» буюрды. Ондан айрылгъанларында, Амир Эрбедке: «Не ичюн сёзюнъде турмадынъ?» деди. О да: «Не япайым, бир къач кере къылычны чекмек истедим. Эп сени экимизнинъ арасында корьдим» деди. Бир къач кунь сонъ ава ачыкъ экенде, апансыздан булутлар къаплады. Эрбедке йылдырым тюшип, девеси иле бирликте ольди.

64. Ресул алейхисселям бир кунь абдест алып, местлеринден бирини кийип, экинджисине элини узаткъанда, бир къуш местни къапып, авада силькти. Ичинден бир йылан тюшти. Сонъра къуш местни ерге быракъты. Шу куньден сонъ аякъкъап кийгенде эвеля оны силькмек суннет олды. 65. Ресул алейхисселям гъазваларда ве чёллерде озюни къорумакъ ичюн Асхабындан бекчилер айыргъан эди. Маиде суресиндеки «Аллаh сени инсанларнынъ зарарындан къорур» меалиндеки 67-нджи ает-и кериме кельгенде, бундан вазгечти. Душманлар арасында ялынъыз долаша, ялынъыз юкълай, ич къоркъмай эди.

«Эй шанлы Пейгъамбер! Аллаh сени инсанларнынъ зарарындан къорур» Маиде: 67

66. Азрети Энес анълата: Ресулуллахнынъ мубарек юзюни сильген бир мендили бар эди. Онынънен юзюни силе, кирленгенде атешке ташлай эди. Кирлер яна, мендиль исе янмай, тап-темиз ола эди. 67. Бир къуюнынъ сувыны челек ичинден ичти, къалгъаныны къуюгъа тёктилер. Къуюдан эр вакъыт миск къокъусы чыкъа эди. 68. Утбе бин Фиркъаднынъ (радыяллаху анху) беденинде къурдешен (уртикер) денильген хасталыкъ чыкъты. Ресул алейхисселям оны чечиндирип, озь мубарек эллерине тюкюрип, эллеринен вуджудыны сыйпады. Хаста шифа тапты. Бедени миск киби къокъа эди. Бу ал узун вакъыт девам этти. 69. Ресул алейхисселям намаз къылгъанда, шейтан келип намазыны бозмакъ истегенде, оны мубарек эллеринен тутты. Бир даа келип намазны боздурмайджагъына даир ондан сёз алып, оны сербест быракъты.

70. Мединедеки мунафыкъларнынъ реиси олгъан Абдуллах бин Убей бин Селюль оледжегине якъын Ресулуллахны чагъырды. «Аркъанъыздаки кольмекни манъа кефен япынъыз» деп ялварды. Эр истенильгенни бермек адети олгъаны ичюн, кольмегини ихсан этти. Дженазе намазыны да къылды. Мединеде булунгъан бинъ мунафыкъ Ресулуллахнынъ (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) бу ихсанына шашып къалып, эписи имангъа кельдилер. 71. Къурейш кяфирлеринден Велид бин Мугъире, Ас бин Ваиль, Харис бин Къайс, Эсвед бин Ягъус ве Эсвед бин Мутталиб Ресулуллахкъа (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) джефа ве эзиет этмекте башкъаларындан ашыры кете эдилер. Джебраил алейхисселям келип, «Сеннен алай эткенлерге джезаларыны берермиз…» меалиндеки Хиджр суресининъ 95-нджи аетини кетирди ве Велиднинъ аягъына, экинджисининъ топугъына, учюнджисининъ бурнуна, дёртюнджисининъ башына, бешинджисининъ козьлерине ишарет этти. Велиднинъ аягъына бир окъ батты. Пек кибирли олгъаны ичюн, эгилип окъны чыкъарып атмакъ озюне агъыр кельди. Демири топукъ тамырына батып, сиятик хасталыгъына огърады. Аснынъ топугъына тикен батты, тулум киби шишти. Хариснинъ бурнундан девамлы къан кельди. Эсвед бир терек тюбюнде кейфли отургъанда, башыны терекке урды; дигер Эсвед де корь олды ве эписи эляк олдылар.

72. Мединеде Бени Неджджар къабилесинден хусн-у джемаль саиби бир къадын бар эди. Бир джин онъа ашыкъ олып, даима келе эди. Ресул алейхисселям Мединеге кельгенден сонъ, бир кунь бу джин къадыннынъ эви огюндеки диварда отургъанда, къадын оны таныды. «Не ичюн манъа кельмез олдынъ?» деди. Джин: «Аллаh Таалянынъ Пейгъамбери (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) зинаны ве бутюн арамларны ясакъ этти» деди.

73. «Би’р-и Ма’уне» денильген дженкте кяфирлер берген сёзлерини бозып, етмиш сахабеден бир-экисинден гъайры эписини шеит эттилер. Булар арасында Эбу Бекирнинъ (радыяллаху анху) къулу экенде азат эткени ве ильк иман эткенлерден олгъан Амир бин Фухейре (радыяллаху тааля анху) да бар эди; оны сюнгюлегенлеринде, кяфирлернинъ козю огюнде мелеклер оны кокке котердилер. Буны Ресулуллахкъа (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) хабер бергенлеринде: «Оны дженнет мелеклери дефн эттилер ве руху дженнетке чыкъарылды» буюрды.

74. Са’д бин Муаз (радыяллаху тааля анху) Хендек гъазвасында яраланды. Бир вакъыттан сонъ вефат этти. Намазында етмиш бинъ мелекнинъ булунгъаныны Ресулуллах (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) хабер берди. Къабри къазылгъанда, эр тарафкъа миск къокъусы яйылды. 75. Ресулуллахнынъ (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) зевджелеринден Умму Селеме (радыяллаху тааля анха) азат эткен Сефине адлы сахаби Ресулуллахнынъ хызметинден ич айрылмай эди. Румларгъа къаршы япылгъан гъазвада аскерден айрылып, кяфирлерге эсир тюшти. Къачып кельгенде, къаршысына къоркъунчлы бир арслан чыкъты. «Мен Ресулуллахнынъ хызметчисим» деп, башындан кечкенлерни арслангъа анълатты. Арслан онъа юзюни-козюни сюртип, янында юрди. Душмандан бир зарар кельмесин деп, янындан айрылмады. Ислям аскери корюнгенде, дёнип кетти. 76. Джехджах-ы Гъаффари адлы бири халифе Османгъа (радыяллаху тааля анху) исьян этти. Ресулуллахнынъ (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) эр вакъыт элинде ташыгъан асасыны тизинен сындырды. Бир йыл сонъ тизинде шир пендже (антракс) хасталыгъы пейда олып, олюмине себеп олды.

77. Муавие (радыяллаху тааля анху) Шамдан хаджгъа келип, Ресулуллахнынъ (саллаллаху тааля алейхи ве селлем) Мединедеки минбер-и шерифини берекетленмек ичюн Шамгъа алып кетмек истеди. Минберни еринден къыбырдаткъанларында, кунеш тутулды. Эр тараф къаранлыкъ олып, йылдызлар корюнди. Бу арзусындан вазгечти. 78. Ухуд гъазвасында Эбу Къатаденинъ бир козю чыкъып, янагъы усьтюне тюшти. Оны Ресулуллахкъа кетирдилер. Мубарек элинен козюни ерине къойып: «Я Рабби! Козюни гузель эйле!» буюрды. Бу козю дигеринден гузель олды. Ондан даа кучьлю коре эди. Эбу Къатаденинъ торунларындан бири халифе Умер бин Абдулазизнинъ янына кельген эди. Халифе: «Сен кимсинъ?» деди. О бир бейт окъуп, Ресулуллахнынъ мубарек элинен козюни ерине къойгъан затнынъ торуны олгъаныны бильдирди. Халифе бу бейтлерни эшиткенде, онъа зияде икрам ве ихсан этти. 79. Ияс бин Селеме шойле дей: Хайбер гъазвасында Ресулуллах мени ёллап, Алини (радыяллаху анхума) истеди. Алининъ козьлери агъыра эди. Элинден тутып, къыйынлыкънен кетирдим. Мубарек пармакъларына тюкюрип, Алининъ козьлерине сюртти. Санджакъны онъа берип, Хайбер къапысында дженклешмеге ёллады. Чокъ вакъыттан берли ачылалмагъан къапыны Али (радыяллаху анху) еринден сёкип алды ве Асхаб-ы кирам къалеге кирдилер. 80. Ресулуллах Эфендимиз бир кунь къызы Азрети Фатыманынъ эвине огърап, алларыны сорады. Азрети Фатыма: «Бабачыгъым! Учь куньден берли балаларымнен бир шей ашап-ичмедик. Ачлыкъкъа сабыр этемиз. Меним алым муим дегиль. Лякин Хасан ве Хусейннинъ алы мени пек кедерлендире» деп джевап берди. Бунынъ узерине Сервер-и алем Эфендимиз: «Эй Фатыма! Джаным къызым! Сен учь куньден берли ачсынъ. Мен исе дёрт куньдир ачым» буюрды. Мубарек торунлары Азрети Хасан ве Хусейннинъ ач олмаларына пек кедерленди… 81. Азрети Али чалышып къазанып, мубарек балаларына бир шейлер алмакъ ве оларны тойдурмакъ ичюн ёлгъа чыкъты. Мединеден тышарыгъа чыкъкъан вакъытта бир къую башында девелерини сугъармагъа чалышкъан бир койлю корьди. Янына якъынлашып: «Эй араби! Девелеринъни акънен сугъартмакъ ичюн бирисине ихтияджынъ бармы?» буюрды. Койлю: «Эбет. Мен де бойле бирини арай эдим. Истесенъ кель, девелеримни сугъар! Чеккен эр челегинъ ичюн учь хурма берерим» деди. Азрети Али къабул этип, сувны чекмеге башлады. Докъуз челек чыкъаргъан эди ки, челекнинъ ипи бирден узюльди ве челек къуюнынъ ичинде къалды. Буны корьген койлю ачувнен еринден турып, Азрети Алининъ юзюне элинен урмакъ бахтсызлыгъыны косьтерди. Сонъра секиз челек сувнынъ къаршылыгъында йигирми дёрт хурма берди. Бунъа пек кедерленген Азрети Али эллерини къуюгъа узатты. Ичиндеки челекни алып, къуюнынъ башына къойды ве ондан айрылды. Койлю шашкъынлыгъындан донып къалгъан эди! Эли бу къадар дерин къуюнынъ тюбюне насыл еткен эди?!… Яхут бу зат келеджеги бильдирильген диннинъ менсубы эдими? Бу тюшюнджелер ичинде шашкъан койлю: «Онынъ пейгъамбери хакъ пейгъамбердир. Инандым!» деди. Бираз эвель косьтерген джесаретине, ишлеген буюк джинаетине пешман олды. «Бойле бир кимсеге котерильген эллерни кесмек, кемиклерини сындырмакъ керек» деп, бир элине къылычыны алып, билегине шиддетнен эндирди… Истегени олгъан эди. Пек буюк бир агъры дуйгъан эди, амма артыкъ юреги раат эди. Кесильген элини дигер элине алып, догъру Месджид-и Небиге кельди. Асхаб-ы кирамдан пейгъамберлерининъ къайда олгъаныны сорады. Къызынынъ эвине кеткенини бильдирдилер. Азрети Фатыманынъ эвини огренип, барды. О вакъыт Пейгъамбер Эфендимиз торунлары Азрети Хасан ве Азрети Хусейнни мубарек тизлерине отуртып, кетирген хурмаларны ашата эди. Койлю япкъан хатасынынъ буюклигини тюшюнген сайын акъылдан шашаджакъ киби ола, козьлеринден чешме киби яш тёке эди. Бу алда Азрети Фатыманынъ эвине келип, къапыны къакъты. Ичериден Алемлернинъ Эфендиси нур сачып, бир кунеш киби тышарыгъа чыкъты. Койлю Эфендимизни корер-корьмез: «Инандым, сен Аллаhнынъ Ресулысынъ! Япкъаныма пешман олдым, мени афу эт, я Ресулаллах!» деп ялварды. Севимли Пейгъамберимиз: «Элинъни не ичюн кестинъ?» деп сорагъанда: «Санъа иман эткен мубарек юзьге ургъан бу элни ташымагъа утангъаным ичюн!… Джаным санъа феда олсун, я Ресулаллах!» деди. Мерхамет деръясы олгъан севимли Пейгъамберимиз койлюнинъ элинден кесильген элни алып, «Бисмиллаhирраhманирраhим» деп, къан акъкъан билегине бирлештирди. Эль Аллаh Таалянынъ изнинен, Пейгъамбер Эфендимизнинъ бир муджизеси оларакъ, эски алына кельди. Аллаh Тааля эр шейге къадирдир, эр шейге кучю етер.

«Я Рабби! Бу меним эмджем ве бабамнынъ къардашыдыр. Булар да меним Эхл-и Бейтимдир. Шу орьтюмнен оларны орьткеним киби, Сен де оларны джеэннем атешинден орьт, къору!» Хадис-и шериф