Севимли Пейгъамберим

МУЖДЕ ХАБЕРЛЕРИ

Севимли Пейгъамберимиз Муhаммед алейхисселямнынъ келеджеги Адем алейхисселямдан башлап эр пейгъамберге ве онынъ умметине бильдирильген; догъмасы якъынлашкъанда исе оладжакъ вакъиалардан пек чокъусы мужделенген.

Акъикъий Тевратта1 – Муса2 алейхисселямгъа энген, сонъундан тахриф этильген китапта – шойле языла:

«О ойле мубарек бир заттыр ки, гъайрети юксек, ярдымы зиядедир. Фукъаренинъ севгилиси, зенгинлернинъ хекимидир. О гузеллернинъ гузели, темизлернинъ темизидир. Субет эткенде йымшакъ, пай эткенде адалетли, эр муамеледе догърудыр. Кяфирлерге къаршы къатты ве шиддетлидир. Къартларгъа урьмет, кучюклерге шефкъат ве мерхамет этер. Аз шейге шукюр этер. Эсирлерге аджыр. Даима кулер юзлюдир. Кульмеси тебессюм шеклиндедир, къахкъаха этмез. Уммийдир: ич бир шей окъумадан ве язмадан эр шей Онъа бильдирильгендир. О – Аллаh Таалянынъ ресулыдыр. Яман хуйлу, къатты юрекли дегильдир. Чаршы ве базарларда юксек сеснен багъырмаз. Онынъ умметининъ ахлякъы гузельдир. Юксек ерлерде Аллаh Таалянынъ адыны анарлар. Муэззинлери минарелерде халкъны намазгъа давет этерлер. Абдест алып, намаз къыларлар. Намазда сафларыны тюзельтир, бир сырада турарлар. Геджелери оларнынъ тесбих сеслери бал арысынынъ сеси киби эшитилир. Меккеде догъар. Мединеден Шамгъа къадар эр ер Онынъ идаресинде олур. Ады Муhаммеддир; Мен Онъа Мутеваккиль деп ад бердим. Бозукъ динлерни ортадан къалдырып, догъру олгъан хакъ динни яйып ерлештирмегендже, Оны дюньядан алмам. О халкъны Хакъкъа чагъырыр; Онынъ берекетинен корьмеген козьлер ачылыр, корер, эшитмеген къулакълар эшитир. Юреклерден гъафлет кетер…»3

Акъикъий Зебурда4 – Давуд5 алейхисселямгъа энген, сонъундан тахриф этильген китапта – шойле языла:

«О ойле бир кимседир ки, эли ачыкътыр, яни джумерттир. Асла ачувланмаз. Пек йымшакътыр. Юзю гузель ве нурлу, сёзю татлыдыр. Инсанларнынъ хекимидир. Чокъ агълар, аз кулер. Аз юкълар, чокъ тюшюнир. Яратылышы хош ве гузельдир. Сёзлери гонъюллерни алыр, рухларны чекер… Эй Хабибим! Гъайрет къылычыны чекип, бутюн кучюнънен къараманлыкъ мейданында кяфирлерден интикъам аласынъ.

Гузель бир тильнен Меним хамдымны ве сенамны эр ерге яясынъ. Бутюн кяфирлернинъ башлары сенинъ кераметли эллеринъ огюнде эгиледжектир…»

Акъикъий Инджильде6 – Иса7 алейхисселямгъа энген, сонъундан тахриф этильген китапта – шойле языла:

«Я Рабби! Мени Муhаммед алейхисселямнынъ умметинден эйле!» Муса алейхисселям

«О чокъ ашамаз; хасис дегильдир. Ийле япмаз, кимсени яманламаз, ич ашыкъмаз. Озю ичюн интикъам алмаз. Эринчек дегильдир. Кимсенинъ гъыйбетини этмез…»

Келеджек пейгъамбернинъ ады не ве Онынъ келювининъ аляметлери нелер олгъаныны сорагъан кяхинге Иса алейхисселям шойле деди:

«Ресулнынъ ады сукъланмагъа ляйыкъ гузелликтедир. Аллаh Тааля Онынъ рухуны яраткъанда, Онъа бу адны берди, Оны семавий ихтишамы ичине къойды ве: „Бекле, эй Аhмед! Сенинъ хатырынъ ичюн Мен дженнетни, дюньяны ве пек чокъ махлюкъны яраттым. Буларны санъа эдие этем. Санъа къыймет берген Менден къыймет тападжакъ. Санъа лянет эткен (сёгген) Менден лянетке огърайджакъ. Мен сени дюньягъа къуртарыджы Ресулым оларакъ ёллайджагъым. Сенинъ сёзюнъ саф акъикъат оладжакъ. Ер ве кок ортадан къалкъа билир. Амма сенинъ ёлунъ даима сонъсыз оладжакъ“ буюрды. Онынъ мукъаддес ады Аhмеддир.» Бунынъ узерине Исанынъ этрафында топлангъан халкъ сеслерини юксельтип: «Эй Аhмед! Дюньяны къуртармакъ ичюн тез кель!» деп багъырдылар.

Иса алейхисселям бугуньки Инджиллерде биле мужделенген, христианларнынъ «параклит» деген, терджиме эткенде «теселли бериджи» деп чевирген, ялынъыз бир теселли бериджи олгъан Муhаммед алейхисселямгъа уммет олмакъ ичюн чокъ дуа этти. Аллаh Тааля къыяметке якъын оны кене ер юзюне эндиреджек. О вакъыт Иса алейхисселям Муhаммед алейхисселямнынъ дини узере арекет этеджек, Онынъ аляль дегенлерине аляль, арам дегенлерине арам дейджек. Параклит Аhмед демектир. Аhмед де Муhаммед алейхисселямнынъ адларындандыр.

Кене Инджильде шойле языла:

«Рабб тарафындан чыкъып келеджек олгъан О Мунхаменна, Рабб тарафындан чыкъып келеджек О Руху’ль-къудс кельген олса эди, О манъа шаатлыкъ этер эди. Сиз де шаатлыкъ этерсинъиз. Чюнки башындан берли меннен берабер олып турасынъыз. Мен буларны сизге, шубеге тюшмейсинъиз ве ёлдан таймайсынъыз деп, айттым.» Мында кечкен Мунхаменна сёзю сурьяний тилинде Муhаммед демектир.8

Джахилие деври

Фахр-и кяинат Эфендимиз догъмаздан эвель бутюн алем маневий джеэттен корькюнчли бир зулмет, къаранлыкъ ичинде эди. Инсанлар сонъсыз-худутсыз дереджеде азгъынлашкъан, Аллаh Тааля ёллагъан динлер унутылгъан; иляхий укюмлернинъ ерини инсанларнынъ башларындан чыкъкъан фикирлер, тюшюнджелер алгъан эди. Бутюн махлюкълар инсанларнынъ ваший арекетлеринден ве зулумларындан пек буналгъан эдилер.

Ер юзюндеки бутюн миллетлер арасында Аллаh Тааля унутылгъан, тынчлыкънынъ, сеадетнинъ ве къуванчнынъ менбасы олгъан тевхид инанчы ортадан къалкъкъан эди. Куфюр фыртынасы юреклерден иманны сёкип аткъан, гонъюллерде Аллаh Таалягъа инанмакънынъ ерине путларгъа табынмакъ фикри ерлешкен эди.

Муса алейхисселямнынъ кетирген дини унутылгъан, Теврат бозулгъан эди. Исраил огъуллары бир-бирлеринен давалашкъан эди. Иса алейхисселямнынъ кетирген исевийлиги де бутюнлей бозулгъан, дин иле ич бир алякъасы къалмагъан эди. Теслис, яни учь танъры фикри къабул этильген эди. Инджильнинъ аслы гъайып олгъан, папазлар оны истегенлери киби денъиштирген эдилер. Эр эки китап да Аллаh кялямы олмакътан чыкъкъан эди. Мысырда бозулгъан Тевратнынъ укюми, Румда исе денъиштирильген исевийлик, яни христианлыкъ бар эди. Иранда атешке табыныла, атешперестлернинъ атеши тамам бинъ сенедир сёндюрильмей эди. Чинде конфуцианлыкъ, Хиндистанда буддизм киби уйдурма динлер укюм сюре эди.

Арабистаннынъ инсанлары исе даа зияде шашкъан ве ёлдан чыкъкъан эдилер. Олар Аллаh Тааля пек къыймет берген Кябе-и муаззамагъа учь юз алтмыш (360) пут ерлештирген эдилер. Кябе-и муаззама исе Аршта мелеклер зиярет эткен «Бейт-и Ма’мур»нынъ айны буюкликтеки бир нумюнеси эди. Ким Кябеге урьметсизлик этсе, Дженаб-ы Хакъ оны энъ къыскъа вакъытта эляк эткен эди.

Джурхум къабилеси де зина ве фухушта илери кеткен эди. Бу къабиленинъ пек сайгъысыз ве пек алчакъ арекетлерини корьген укюмдарлары оларгъа шойле насиат этти: «Эй джурхумлылар! Аллаh Таалянынъ Харем-и шерифини ве Харемнинъ эминлигини козетип, озюнъизге келинъиз! Сизден эвель кельген Hуд, Салих ве Шуайбнынъ (алейхимусселям) умметлерининъ эр бирининъ башына кельгенлерни ве насыл эляк олгъанларыны билесинъиз. Бир-биринъизге яхшылыкъны эмир этинъиз, яманлыкълардан сакъындырынъыз. Кечиджи кучюнъизге ишанып, алданманъыз. Меккеде Хакътан юзь чевирмектен ве зулумдан сакъынынъыз. Чюнки зулум инсанларнынъ эляк олмасына себеп олур. Аллаh Таалягъа ант этип айтам ки, бир кимсе бу ерде отурып зулум япса, Хакътан юзь чевирсе, Аллаh Тааля оларнынъ сойларыны кесер, тамырларыны къазыр ве ерлерине башкъа бир къавмны кетирир. Азгъынлыгъыны девам эттирген ве Хакътан юзь чевирген Мекке халкъы ичюн мында даимий къалмакъ ёкъ. Сизден эвель бу ерде отургъан, сизден даа узун омюрли, сизден даа кучьлю, сизден даа чокъ ве зенгин олгъан Тасм, Джедис ве Амалика халкъларынынъ башына кельгенлерни билесинъиз. Харем-и шерифни хафифке алгъанлары, Хакътан юзь чевирип зулумгъа далгъанлары оларнынъ бу мубарек ерден чыкъарылып атылмаларына себеп олды. Аллаh Тааля базыларына кучюк къарынджаларны мусаллат этип, кимисини къытлыкънен, базыларыны да къылычнен чыкъаргъаныны корьдинъиз ве эшиттинъиз!»

Амма олар динълемедилер. Нетиджеде Аллаh Тааля оларны да бу азгъынлыкълары себебинден перишан этти… Иште бойле бир заманда ер юзюнинъ меркези олгъан мубарек Меккеде куфюр сель киби акъа, Бейтуллахнынъ ичи Лят, Узза, Менат киби юзлердже путнен толдурыла эди. Зулум энъ сонъ аддине бара, ахлякъсызлыкъ ифтихар весилеси оларакъ къабул этиле эди. Арабистан дин, рух, иджтимаий ве сиясий джеэттен яйгъын бир къаранлыкъ, там бир джаиллик, ташкъынлыкъ, азгъынлыкъ ве ёлдан сапмакъ ичинде эди. Джахилие деври деген бу заманда инсанлар умумен кочебе аяты яшай эдилер ве къабилелерге болюнген эдилер. Джахилие деври зулмет толу бир девир эди. Даима чекишме алында олгъан арап къабилелери баскъын ве ягъмаджылыкъны озьлери ичюн бир кечим вастасы сая эдилер. Зулум ве ягъмаджылыкъ яйгъынлашкъан къабилелерден ибарет олгъан Арабистанда не сиясий бир низам, не де иджтимаий бир тертип бар эди. Бундан гъайры ичкиджилик, къумар, зина, хырсызлыкъ, зулум, ялан ве ахлякъсызлыкъ адына не бар олса, пек кениш яйылгъан эди. Зулум кучьлюнинъ кучьсюзге къаршы къуллангъан энъ амансыз ве тюклерни урперткен бир васта эди. Къадын адий бир мал киби алынып сатыла эди. Базылары къыз баланынъ догъмасыны бир фелякет ве юзь къарасы сая эдилер. Бу корькюнчли тюшюндже о дереджеге еткен эди ки, кучюк къыз балаларны къумлар узеринде ачкъан чукъурларына тири-тири яткъызып, «Бабачыгъым! Бабачыгъым!…» деп боюнларына сарылмаларына ве аджы-аджы багъырмаларына ич къулакъ асмадан, усьтлерини топракънен къапатып, олюмге ташлай эдилер. Бу арекетлери ичюн виджданлары ич сызламай, атта буны бир къараманлыкъ сая эдилер. Нетиджеде о заманнынъ инсанлары арасында шефкъат, мерхамет, яхшылыкъ ве адалет киби гузель хасиетлер гуя ёкъ олгъан эди.

«Менден сонъ Аhмед адлы бир ресул келеджегини сизге мужделейиджим» Иса алейхисселям

Амма бу девирде араплар арасында дикъкъаткъа ляйыкъ бир хусус бар эди: эдебият, белягъат ве фесахат къыйметленип, зирвеге чыкъкъан эди. Шаирге ве шиирге пек эмиет берир, буны буюк бир ифтихар весилеси саярлар эди. Кучьлю бир шаир эм озю, эм де къабилеси ичюн итибар къазандырыр эди. Белли вакъытларда панаирлер къурулыр, шиир ве хитабет ярышлары япылыр эди. Биринджи кельгенлернинъ шиирлери я да хитабелери Кябенинъ диварына асылыр эди. Джахилие девринде Кябенинъ диварына асылгъан энъ мешур еди шиирге «Муаллакъату’с-себ’а», яни «еди асма» дей эдилер.

О заман Арабистанда инсанлар инанч джеэтинден де болюк-порчюк эдилер. Бир къысмы тамамен инанчсыз эди ве дюнья аятындан башкъа бир шейни къабул этмей эди. Бир къысмы исе Аллаh Таалягъа ве ахирет кунюне инана, амма инсанлардан бир Пейгъамбер келеджегини къабул этмей эди. Бир къысмы да Аллаh Таалягъа инана, ахиретке инанмай эди. Башкъа буюк бир къысмы исе Аллаh Таалягъа ширк къошып, путларгъа табына эди. Мушриклернинъ эр бирининъ эвинде бир пут бар эди.

Алем ойле къарарып, этрафны зулмет ойле къаплагъан эди ки, инсанлар эр шейни яраткъан Аллаh Таалягъа иман ве ибадет этмекни ташлагъан эдилер. Шашкъынлыкъларындан кяинатта олып кечкен вакъиаларгъа ве Дженаб-ы Хакънынъ яраткъан эшьяларына, хусусан эллеринен ташлардан ве тахталардан ёнып япкъан путларына «илях» деп табына эдилер.

Бутюн булардан башкъа Азрети Ибрахимнинъ бильдирген дини узере олгъан ве «ханиф» деген догъру иман саиби му’мин кимселер де бар эди. Олар Аллаh Таалягъа инаныр ве путлардан узакъ турар эдилер. Пейгъамбер Эфендимизнинъ бабасы Абдуллах, къартбабасы Абдулмутталиб, анасы ве базы кимселер Ибрахим алейхисселямнынъ дини узеринде эдилер.

Ханиф олгъан му’минлерден гъайры бутюн джемаатлар батыл ёлда эдилер, буюк бир зулмет ве къаранлыкъ ичинде эдилер.

Зулумат ве аб-ы аят

Эбу’ль-Муджахид Энвер бин Назиф рахметуллахи алейх: «Аб-ы аят зулуматта олур» буюрды. Аб-ы аят ондан ичкен кимсе ольмеген джан сувыдыр, зулумат исе къаранлыкъ демектир. Бу сувнынъ балта кирмеген орманларда, ваший айванлар арасында, зифирий къаранлыкъта, орманларнынъ тюбюнде олгъаны тахмин этиле.

Бу сувгъа къавушмакъ мумкюн дегиль денеджек къадар къыйындыр. Бу четин манилерни ашып, о сувгъа къавушкъан кишининъ ольмейджеги ривает этиле. Эхл-и суннет итикъады да гуя Къаф дагъынынъ артында, балта кирмеген орманларнынъ энъ узакъ кошесиндеки аб-ы аят кибидир. Сонъсызлыкъкъа акъкъан бу сувдан бир тамчы ичкенлер сонъсыз ниметлерге къавушалар. Бир мысрада айтылгъаны киби: «Аб-ы аят къаранлыкъ ерлерде олур!»

Азрети Хусейн Хильми бин Саид къуддисе сиррух да шойле буюрды: «Ким ондан бир тамчы ичсе, артыкъ онъа олюм ёкъ, дженнетте онъа сонъсыз аят бар. Яман, бозукъ инсанларнынъ, бид’атларнынъ, куфюрнинъ олгъан ерлеринде аб-ы аят олур.»

Кяинатнынъ Султаны келе

Алем кедерли, варлыкълар кедерли, гонъюллер кедерли эди, юзьлер кульмекни унуткъан эди. Аллаh Тааля башкъа махлюкълардан усьтюн этип яраткъан инсанларнынъ джеэннемден къуртулмаларына себеп оладжакъ бир къараман керек эди. Догъмасына пек аз вакъыт къалгъан эди. Алем Адем алейхисселямдан бу куньге къадар темиз манълайлардан темиз манълайларгъа кечип кельген нурнынъ саибини къаршыламакъ ичюн азырлана эди. Инсанларгъа ве джинлерге эбедий сеадетни косьтереджек Эшсиз Инсан келе эди!… Шефкъат ве мерхамет менбасы, Раббининъ ахлякъынен ахлякълангъан Юдже Инсан келе эди!…

Макъам-ы Махмуд саиби, шефаатчыларнынъ баш таджы келе эди!… Кяинатнынъ оджасы, варлыкъларнынъ озю, инсанларнынъ эфендиси келе эди! Махшер кунюнинъ имдаткъа етишиджиси, пейгъамберлернинъ султаны келе эди!… Аллаh Таалянынъ Хабиби, севгилиси, урьметине яратылгъанымыз, алемлерге рахмет олгъан севимли Пейгъамберимиз келе эди!… Пейгъамбер Эфендимиз, Азрети Муhаммед Мустафа (саллаллаху алейхи ве селлем) келе эди…

Дедилер: сенинъ огълунъ киби ич бир огъул
Дюнья яратылгъалы кельген дегиль.
Бу сенинъ огълунъ киби джемиль къадрни
Ич бир анагъа бермеди о Джелиль.
Улу девлет таптынъ, эй Амине, сен,
Сенден догъаджакъ о гузель хуйлу.
Бу кельген – ильм-и ледуннинъ султаны,
Бу кельген – тевхид ве ирфан мадени.
Бир ады Маhмуд, бир ады Аhмеддир,
Варлыгъы бутюн алемге рахметтир.
Бу кельгеннинъ ашкъына фелек айлана,
Юзюне муштакъ турар инсан ве мелек.

«Къыямет куню эвель кельгенлернинъ ве сонъ кельгенлернинъ сейидим. Акъикъатны бильдирем, макътанмайым» Хадис-и шериф

Мекке-и мукерреме ве онынъ ерлери

Беяз бир къуш къанатынен учып кельди,
Аркъамны кучьнен сыйпап кетти.
Шу саатте догъды о Султан-ы Дин,
Нургъа батты коклер ве ер юзю.
Ким истесе атештен къуртулмакъны,
Ашкънен, шевкънен салават кетирсин!
Эссалату весселяму алейке, я Ресулаллах!
Эссалату весселяму алейке, я Хабибаллах!
Эссалату весселяму алейке, я Сейиде’ль-эввелине ве’ль-ахирин.