TÍMABILIÐ Í MEDÍNU AL-MUNAWWARA
Með Hijru ástkæra Spámannsins okkar til Medínu, tólfta dag mánaðarins rabi al-awwal á þrettánda ári bi’tha, árið 622 e.Kr., hófst Medínutímabilið, sem stóð í tíu ár. Þegar Spámaðurinn heiðraði hús hazrat Khalids ibn Zayd Abu Ayyub al-Ansari með komu sinni kaus hann að búa á neðri hæðinni og settist þar að.1 Þannig hlotnaðist þessum blessaða manni sá heiður að hýsa Höfðingja alheimsins og hafa hann á heimili sínu.
Hazrat Khalid sagði svo frá: „Þegar Rasulullah heiðraði hús mitt kaus hann að búa á neðri hæðinni. Við bjuggum á efri hæðinni og vorum mjög hryggir yfir því. Dag einn sagði ég: ‚Megi móðir mín og faðir minn vera þér fórn, ó Rasulallah! Hjarta mitt unir því ekki að ég búi uppi en þú niðri; mér þykir það ekki sæmandi. Það hvílir þungt á mér. Ég bið þig, leyfðu að þú búir uppi en við niðri.‘ Þá sagði hann: ‚Ó Abu Ayyub! Það hentar okkur betur og er hagkvæmara að vera á neðri hæð hússins.‘ Hann taldi rétt að vera um kyrrt niðri, svo að hann gæti betur tekið á móti þeim sem komu í heimsókn. Við vorum því áfram á efri hæð hússins.
Dag einn brotnaði vatnskrukkan okkar. Af ótta við að vatnið læki niður á Rasulullah og yrði honum til óþæginda þrýstum við konan mín þegar í stað einu flauelsábreiðunni sem við áttum til að breiða yfir okkur ofan á vatnið.“
Abu Ayyub al-Ansari undi því afar illa að vera á efri hæðinni. Að lokum flutti hann sjálfur niður og fékk Rasulullah til að flytja upp. Hazrat Abu Ayyub sagði: „Við elduðum ætíð kvöldmat og sendum Rasulullah. Þegar hann sendi okkur afganginn leituðum við Umm Ayyub, kona mín, að þeim stöðum sem hönd Rasulullah hafði snert, borðuðum þaðan og hlutum þannig blessun. Kvöld eitt sendi Rasulullah til baka rétt með lauk eða hvítlauk sem við höfðum eldað og sent honum. Þegar ég sá ekkert far eftir hönd hans í honum fór ég kveinandi upp til hans og sagði: ‚Ó Rasulallah! Megi móðir mín og faðir minn vera þér fórn! Þú sendir kvöldmatinn til baka, en ég sá ekkert far eftir blessaða hönd þína í honum. Við Umm Ayyub leitum þó að þeim stöðum sem hönd þín hefur snert í matnum sem þú sendir til baka og hljótum blessun af því.‘ Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: ‚Ég fann lykt af þessari jurt. Þess vegna borðaði ég ekki af henni. Ég er maður sem talar við engil.‘ Ég spurði: ‚Er sá matur haram?‘ Hann sagði: ‚Nei! En mér geðjaðist hann ekki vegna lyktarinnar.‘ Þegar ég sagði: ‚Það sem þér geðjast ekki geðjast mér ekki heldur!‘ sagði hann: ‚Borðið þið hann.‘ Við borðuðum hann þá, og aldrei framar elduðum við mat með þeirri jurt handa Rasulullah.
Í annað sinn eldaði ég mat sem nægði Rasulullah og Abu Bakr og bar hann fyrir þá. Rasulullah sagði: ‚Ó Abu Ayyub! Bjóddu þrjátíu af fyrirmönnum Ansar.‘ Meðan ég hugsaði um hve lítill maturinn væri og að Rasul al-akram héldi ef til vill að hann væri mikill sagði hann aftur: ‚Ó Abu Ayyub! Bjóddu þrjátíu af fyrirmönnum Ansar.‘ Með þúsund hugsanir í kollinum bauð ég þrjátíu mönnum af Ansar, og þeir komu. Þeir borðuðu af matnum og urðu saddir. Þegar þeir skildu að þetta var kraftaverk styrktist trú þeirra sem komnir voru, og þeir sóru aftur hollustueið. Síðan fóru þeir. Þegar þessir útvöldu Sahaba voru farnir sagði hann nú: ‚Bjóddu sextíu mönnum.‘ Þar sem ég sá að maturinn minnkaði ekki, fyrir kraftaverk, gladdist ég enn meir og bauð sextíu mönnum á fund Rasulullah.
„Rýmið veginn fyrir úlfaldanum! Honum hefur verið boðið hvar hann skuli leggjast“ Hadith sharif
Medína al-Munawwara og nágrenni
Þeir komu og borðuðu af matnum. Allir staðfestu kraftaverk Rasulullah og fóru. Síðan sagði hann: ‚Kallaðu hingað níutíu menn af Ansar.‘ Ég kallaði á þá og þeir komu. Að boði Rasulullah settust þeir tíu og tíu saman að máltíð og borðuðu, og allir sáu þetta mikla kraftaverk og fóru. Þannig borðuðu hundrað og áttatíu manns. En maturinn var jafnmikill og sá sem ég hafði borið þangað, og hann leit út eins og enginn hefði snert hann.“2
Bræðralag Ansar og Muhajirun
Til þess að koma á traustari samheldni í Medínu al-Munawwara gerði Spámaðurinn Muhajirun, sem flust höfðu búferlum, og Ansar, sem hýstu þá á heimilum sínum, að bræðrum. Þegar hazrat Ali varð síðastur eftir hélt hann að hann hefði gleymst og spurði: „Ó Rasulallah! Hefur þú gleymt mér?“ Þá sagði Höfðingi heimanna: „Þú ert bróðir minn í þessum heimi og hinum.“ Þetta bræðralag byggðist á gagnkvæmri hjálp, bæði efnislegri og andlegri. Þannig átti að létta, þótt ekki væri nema að nokkru, sorgina yfir því að vera fjarri heimkynnum, heimilum og ættingjum. Múslimarnir í Medínu höfðu raunar þegar tekið opnum örmum bræðrum sínum úr hópi Muhajirun, sem yfirgefið höfðu ættjörð sína til að geta lifað eftir trú Allahu Taala og breitt hana út; þeir höfðu boðið þeim inn á heimili sín og lagt sig alla fram um að veita þeim hvers kyns hjálp. Með þessu bræðralagi tengdust þeir hver öðrum enn innilegar. Rasulullah gerði hvern Muhajir að bróður manns af Ansar sem hafði skaplyndi við hans hæfi. Svo sterkt var þetta bræðralag að þeir gátu jafnvel deilt þeim eignum sem þeir höfðu erft eftir feður sína.3
Hver Medínubúi skipti landi sínu, víngarði, aldingarði, húsi, eignum… öllu sem hann átti, í tvennt og gaf Muhajir-bróður sínum helminginn af fúsum vilja. Hazrat Abdurrahman ibn Awf, einn af Muhajirun, sagði svo frá: „Þegar við fluttumst búferlum til Medínu al-Munawwara gerði Rasulullah mig og Sa’d ibn Rabi að bræðrum. Þá sagði Sa’d bróðir minn við mig: ‚Ó Abdurrahman bróðir minn! Ég er auðugastur múslimanna í Medínu. Ég hef skipt eignum mínum í tvennt, og helmingurinn er þinn.‘ Ég sagði: ‚Megi Allahu Taala gera eignir þínar blessaðar og þér til góðs. Ég hef enga þörf fyrir eignir. Vísaðu mér bara á markaðinn þar sem þið verslið; það nægir.‘“
Slík fórnfýsi var aðeins möguleg fyrir bræðralag Íslams. Frá dögum Adams alayhis-salam og fram að þeim tíma höfðu orðið margir fólksflutningar. En aldrei hafði orðið svo merkingarþrungin og háleit Hijra, né svo ástrík sameining og innilegt faðmlag milli aðkomumanna og heimamanna. Allahu Taala sagði enda að merkingu til: „Hinir trúuðu eru ekki annað en bræður.“4 Með þessu var bent á að sönn ást og einlægni geta ekki sprottið af efnislegum hagsmunum, heldur aðeins af trú (iman) og sannfæringu. Þetta ástand Sahaba náðist með einni samverustund með Rasulullah. Andleg gnótt og blessun, sem streymdu eins og höf úr blessuðu hjarta ástkæra Spámannsins okkar, flæddu inn í hjörtu Sahaba, og afleiðingin varð sú að þeir elskuðu hver annan af fórnfýsi sem engan átti sinn líka og tóku bræður sína fram yfir sjálfa sig.
„Ó Rabb minn! Láttu okkur elska Medínu eins og við elskum Mekkuborg. Láttu okkur elska hana meira en Mekku. Ó Rabb minn! Gef Þú blessun í mæliker okkar og mæla. Gerðu Medínuborg okkur heilnæma. Gerðu loft hennar gott!“ Hadith sharif
Ansar og Muhajirun hétu því hver öðrum, hönd í hönd og hjarta við hjarta, í þessari nýju miðstöð Íslams, að færa hverja fórn til að styrkja trú Íslams og öðlast að lokum tign shahid. Þannig söfnuðust þeir um Rasulullah og grundvölluðu, samkvæmt undirstöðum trúar Íslams, nýja skipan og sælt líf. Með Hijru hafði Íslam nú stigið fyrsta skrefið á þeirri leið að verða „ríki“. Og Medína al-Munawwara var að verða vagga og miðstöð trúar Íslams.
Í Medínu voru, auk Sahaba, kristnir menn, gyðingar og mushrikar sem tilbáðu skurðgoð. Gyðingarnir skiptust í þrjá ættbálka: Banu Qaynuqa, Banu Qurayza og Banu Nadir. Þeir voru afar fjandsamlegir Íslam og einkum ástkæra Spámanninum okkar.
Í millitíðinni litu mushrikarnir í Mekku á það sem mikla hættu fyrir sjálfa sig að Spámaðurinn skyldi í Medínu tengja Sahaba sína saman með því að gera þá að bræðrum. Tækist þeim ekki að ráða við þetta innan skamms gætu múslimarnir eflst, ráðist á Mekku og tekið af þeim lönd, hús og heimkynni sem þeir höfðu skilið eftir… Frá mushrikunum í Mekku, sem hugsuðu svo, bárust múslimunum í Medínu hótunarbréf. Í einu þessara bréfa stóð: „Vissulega hefur enginn arabískur ættbálkur sem við eigum í fjandskap við reitt okkur jafnmikið til reiði og þið. Því að þótt ykkur hefði borið að framselja okkur mann af okkar fólki hafið þið hjálpað honum, tekið honum opnum örmum og verndað hann. Þetta er mjög stór yfirsjón af ykkar hálfu. Gerið svo vel að draga ykkur út úr því sem er milli hans og okkar og látið okkur hann eftir. Ef ráð hans færist til betri vegar verðum það við sem gleðjumst mest. Fari á annan veg kemur það líka í okkar hlut að snúa honum við!…“
Hazrat Ka’b ibn Malik skrifaði afar fagurt svar við þessu bréfi, þar sem hann lofaði Spámanninn okkar.
Mushrikarnir í Mekku skrifuðu einnig mushrikunum í Medínu hótunarbréf á sama hátt. Þeim hótuðu þeir líka og sögðu: „Ef þið rekið ekki manninn okkar úr borg ykkar eða drepið hann munum við halda gegn ykkur, drepa ykkur og taka konur ykkar í þjónustu okkar!…“
Mushrikarnir í Medínu söfnuðust þá um munafiqinn Abdullah ibn Ubayy og ákváðu að gera Rasulullah mein um leið og færi gæfist.
Þegar múslimarnir fréttu þetta lögðu þeir sig alla fram um að vernda ástkæra Spámanninn okkar og fylktu sér þétt um hann. Svo var komið að þeir gátu hvorki farið út á göturnar á nóttunni né sofið á heimilum sínum.
Ubayy ibn Ka’b sagði svo frá: „Þegar Rasulullah og Sahaba hans heiðruðu Medínu al-Munawwara með komu sinni urðu múslimarnir skotspónn fjandskapar arabískra ættbálka mushrika. Sahaba stóðu vopnaðir vörð allt til morguns.“
Sahaba voru orðnir sem einn líkami og hröðuðu sér af öllum mætti til hjálpar múslimskum bræðrum sínum þegar hætta steðjaði að. Fremstur þeirra fór ástkæri Spámaðurinn okkar. Eins og Rasulullah var fremstur í hverjum fögrum eiginleika var hann einnig fremstur Sahaba sinna að hugrekki. Á hvaða stund nætur sem óp heyrðist var Spámaðurinn kominn þangað á hesti sínum eins og elding áður en nokkur annar náði þangað, lét Sahaba sína vita að ekkert væri að óttast og róaði þá.
„Ó Ali! Þú ert bróðir minn í þessum heimi og hinum“ Hadith sharif
Mánuðurinn er kominn á ný
Er soldán beggja heima fæddist,
Mánuðurinn er kominn á ný
Er náma þekkingar og visku fæddist.
Komi sá sem árnaðarorða leitar,
Gleðjist sá sem hann elskar,
Mánuðurinn er kominn á ný
Er hann, hinn fagri að siðferði, fæddist.
Mánuðurinn er kominn á ný
Er fullt tungl myrkursins, sól morgunsins,
Rósin í rósagarði Allahs,
Habib Haqq, Mustafa, fæddist.
Hvar er sá sem elskar af trúnaði?
Megi sál hans og líkami finna hvíld,
Mánuðurinn er kominn á ný
Er fjárhirsla leyndardóms sannleikans fæddist.
Sá sem hann elskar, ó Hüdayi,
Hefur sigrað og náð takmarki sínu,
Mánuðurinn er kominn á ný
Er sómi heimsins, bestur manna, fæddist.
Gömul mynd af Medínu
Masjid an-Nabawi / Medína al-Munawwara
Lóðin þar sem Qaswa, úlfaldi Rasulullah (sall-Allahu alayhi wa sallam), lagðist þegar hann fluttist búferlum til Medínu al-Munawwara.
Ástkæri Spámaðurinn okkar keypti þessa lóð og lét reisa á henni mosku.
Hann andaðist í húsi sínu, sem var áfast þessari mosku,
og blessuð og göfug gröf hans var gerð í þessu herbergi.
Síðar voru hazrat Abu Bakr og hazrat Umar (radiy-Allahu anhuma)
jarðsettir í þessu herbergi. Kunngjört hefur verið að Isa alayhis-salam verði jarðsettur
í rýminu fyrir einn mann við hlið þeirra.