UPPELDI SAHABA

Masjid an-Nabawi

Þegar Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam heiðraði Medínu með komu sinni vildi hann fyrst af öllu láta reisa mosku þar sem Sahaba hans yrðu aldir upp og salat iðkað í jama’a. Í því kom Jibril alayhis-salam og sagði: „Ó Rasulallah! Allahu Taala býður þér að reisa Honum hús (mosku) úr steini og leirsteini.“ Habib al-akram vildi þegar í stað kaupa af eigendunum staðinn þar sem úlfaldi hans, Qaswa, hafði lagst þegar þeir komu til Medínu. Eigendurnir sögðu: „Ó Rasulallah! Endurgjalds fyrir hann væntum við aðeins frá Janab al-Haqq. Við gefum þér þennan stað, Allah til velþóknunar,“ og vildu ákaft gefa honum hann. Spámaðurinn þáði það þó ekki, heldur greiddi verð hans ríflega.1

Meðan lóðin var jöfnuð og sléttuð voru leirsteinar skornir og grjót dregið að. Þegar allur undirbúningur var loks búinn söfnuðust menn saman til að leggja grunninn. Muhammad Mustafa sall-Allahu Taala alayhi wa sallam lagði fyrsta steininn í grunninn með blessuðum höndum sínum. Síðan sagði hann hvern á fætur öðrum: „Abu Bakr leggi stein sinn við hlið steins míns! Umar leggi stein sinn við hlið steins Abu Bakrs! Uthman leggi stein sinn við hlið steins Umars! Ali leggi stein sinn við hlið steins Uthmans!“ Þegar boði hans hafði verið framfylgt sagði hann við Sahaba sína sem þar voru: „Leggið þið nú líka steina ykkar.“ Og þeir tóku að leggja þá.

Með ástkæra Spámanninn okkar í fararbroddi unnu allir Sahaba að byggingu moskunnar án þess að nema staðar eða hvílast. Þeir báru grjót og leirsteina á blessuðum bökum sínum. Þeir hlóðu grunninn úr grjóti einn og hálfan metra upp og hlóðu síðan ofan á hann úr leirsteini. Dag einn bar Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam leirstein. Einn af Sahaba hans gekk fyrir göfuga návist hans og sagði af einstakri háttvísi: „Ó Rasulallah! Leyfir þú mér að bera leirsteininn?“ Innsigli spámannanna lét hann ekki fá leirsteininn, en tjáði honum af enn meiri ljúfmennsku að hann þarfnaðist sjálfur enn meir að ávinna sér umbun. Hann ráðlagði honum að fara heldur sjálfur og sækja stein.

Rasulullah var einn þeirra sem mest unnu við byggingu Masjid an-Nabawi. Hann tók á sig þyngstu björgin og bar þau til hleðslumannanna, svo að blessað brjóst hans mæddist. Meðan hann bar þessa steina og leirsteina hvatti hann Sahaba sína með því að segja þeim frá gildi verksins sem þeir ynnu og boða þeim fagnaðartíðindi um þær velgjörðir sem þeir myndu hljóta.

Múslimarnir, sem sáu þessa elju Spámannsins, unnu af mikilli ást. Meira að segja bar Ammar ibn Yasir tvo leirsteina meðan allir aðrir báru einn hver, annan fyrir Spámanninn og hinn fyrir sjálfan sig. Þegar Rasulullah sá þetta gekk hann til hans. Hann strauk blessuðum höndum sínum um bak hazrat Ammars og sagði: „Ó sonur Sumayyu! Þú átt tvöfalda umbun, en aðrir einfalda!“

Veggir moskunnar voru fullgerðir á skömmum tíma og þak sett á hana. Herbergin voru, að sið Araba, úr döðlupálmagreinum og þakin hárflóka. Fyrir dyrum þeirra hékk aðeins tjald. Herbergin voru við suðausturhlið og norðurhlið moskunnar. Dyr flestra þeirra opnuðust inn í moskuna. Lofthæðin var spönn meiri en hæð meðalmanns. Milli herbergja hazrat Fatimu og hazrat Aishu voru dyr. Auk þess voru reist tvö herbergi úr leirsteini handa Rasulullah, áföst moskunni. Þau voru einnig þakin döðlupálmabolum og greinum. Með tímanum fjölgaði herbergjunum upp í níu. Þegar byggingu moskunnar var lokið flutti Spámaðurinn úr húsi hazrat Khalids ibn Zayd í húsið sem reist hafði verið handa honum.2

„Hinir trúuðu eru ekki annað en bræður“ Hujurat: 10

Ó RASULALLAH!
Það sem ætíð gerir elskendurna hugstola
Er ásjóna þín, ó Rasulallah,
Það sem lætur þá andvarpa af kvöl kvölds og morgna
Er þráin eftir þér, ó Rasulallah!
Það sem gerir harmakvein að iðju minni dag og nótt,
Það sem lætur hjarta mitt brenna í eldi þrárinnar,
Það sem sífellt lætur augu mín gráta
Er aðskilnaðurinn frá þér, ó Rasulallah!
Mildi Allahs sem asfiya fá að sjá,3
Unaður og sæla sem awliya njóta,4
Upphefðin sem spámennirnir hlutu, ó konungur,
Er tign þín og veldi, ó Rasulallah!
Miskunna mér, framandi og heimilislausum,
Ég er sekur, miskunna mér með mitt svarta andlit,
Að sýna hinum yfirgefnu og hjálparvana umhyggju
Er siður þinn, ó Rasulallah!
Ó þú sem berð fram árnaðarorð fyrir syndarana, nur hins Eina,
Nasuhi er þinn eigin þræll, rek hann ekki burt,
Sýndu örlæti, vísaðu honum ekki frá dyrum mildi þinnar,
Hann er af ummu þinni, ó Rasulallah!
Nasuhi Üsküdari

Kveinstafir döðlupálmabolsins

Í Masjid an-Nabawi stóð uppréttur döðlupálmabolur. Á föstudögum flutti Spámaðurinn khutba í moskunni og studdist þá við þessa súlu, sem nefndist Hannana.

Síðar lét hann gera minbar með þremur þrepum. Föstudag einn voru Rasulullah og Sahaba saman komnir í Masjid an-Nabawi. Þegar Spámaðurinn steig upp í nýja minbarinn til að flytja khutba tók þurri döðlupálmabolurinn, sem hann hafði áður stutt sig við, að gráta og kveina svo hátt að allir heyrðu, og líktist hljóðið kveini úlfaldakýr sem gengur með kálf. Allir Sahaba hlýddu forviða á þetta hljóð. En það vildi með engu móti þagna. Þá steig Höfðingi heimanna niður úr minbarnum og strauk bolinn með blessuðum höndum sínum. Á sömu stundu linnti grátinum og kveininu. Þegar Sahaba sáu þessa ást og þrá þurra döðlupálmabolsins til Spámannsins gátu þeir ekki haldið aftur af tárunum.

Um þennan atburð sagði hazrat Anas ibn Malik: „Jafnvel moskan nötraði af hljóðinu,“ og Ibn Abi Wada’a sagði: „Döðlupálmabolurinn klofnaði og haggaðist úr stað. Rasulullah kom og lagði blessaða hönd sína á hann, og eftir það þagnaði hann.“

Spámaðurinn sagði: „Ég sver við Allahu Taala, sem sál mín er á valdi: Hefði ég ekki strokið hann hefði hann grátið þannig af þrá og sorg eftir mér allt til upprisudagsins.“ Í annarri frásögn er greint svo frá: Rasul alayhis-salam sneri sér að þurra döðlupálmabolnum og sagði: „Ef þú vilt skila ég þér aftur í garðinn þar sem þú stóðst. Þá skýtur þú aftur greinum og sprotum og verður eins og þú varst. Eða, ef þú vilt, gróðurset ég þig í Paradís, svo að vinir Allahu Taala megi borða af ávöxtum þínum.“ Rasulullah lagði við hlustir og heyrði hann segja: „Gróðursettu mig í Paradís, svo að vinir Allahu Taala borði af mér, og svo að ég sé á stað þar sem ég hvorki eldist né fúna.“ Þeir sem voru hjá Spámanninum heyrðu einnig þessi orð trésins. Þá svaraði Rasulullah honum: „Ég mun gera það sem þú vilt.“ Síðan sneri hann sér að Sahaba sínum og sagði: „Hann tók dvalarstað eilífðarinnar fram yfir dvalarstað forgengileikans (þennan heim).“5 Að boði Rasulullah var döðlupálmabolurinn síðan grafinn.

Fjölskyldan kemur til Medínu

Þegar Höfðingi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam og hazrat Abu Bakr fluttust búferlum höfðu þeir skilið börn sín eftir í Mekku. Í hadith sharif sem Imam al-Bukhari greinir frá sagði hazrat Aisha að Rasulullah hefði sagt við sig: „Ó Aisha! Þú varst sýnd mér tvisvar í draumi. Mér virtist ég sjá mynd þína á grænum silkidúk, og við mig var sagt: ‚Sú sem á þessari mynd er verður eiginkona þín.‘“ Eftir þennan draum (ári eftir andlát móður okkar, hazrat Khadiju) trúlofuðust Spámaðurinn og móðir okkar, hazrat Aisha, meðan þau voru í Mekku. En brúðkaupið var ekki enn haldið. Móðir okkar, hazrat Aisha, sagði svo frá: „Þegar Rasulullah fluttist búferlum til Medínu hafði hann skilið okkur og dætur sínar eftir í Mekku. Þegar hann hafði heiðrað Medínu með komu sinni sendi hann leysingja sinn, Zayd ibn Haritha, og Abu Rafi’ til okkar með tvo úlfalda og 500 dirhama farareyri til að kaupa það sem þau kynnu að þarfnast.

Faðir minn sendi einnig Abdullah ibn Urayqit með þeim með tvo eða þrjá úlfalda og skrifaði Abdullah bróður mínum bréf og bauð honum að setja móður mína, mig og Asmu systur mína á úlfaldana og senda okkur af stað. Ég, Umm Ruman móðir mín, dætur Rasulullah, hazrat Fatimat az-Zahra og Umm Kulthum, kona hans, Sawda, og Umm Ayman og Usama lögðum öll af stað saman. Þegar við komum til Qudayd keypti Zayd þrjá úlfalda til viðbótar fyrir 500 dirhama. Talha ibn Ubaydullah slóst einnig í lestina. Þegar við komum frá Mina á stað sem nefnist Bayd fældist úlfaldinn minn. Ég var í burðarstólnum og móðir mín hjá mér. Móðir mín var frávita og hrópaði: ‚Æ, litla dóttir mín, æ, litla brúðurin mín!‘ Allahu Taala lét úlfaldann okkar róast og bjargaði okkur. Loks komum við til Medínu. Ég steig af baki með heimilisfólki föður míns. Heimilisfólk Rasulullah steig af baki fyrir framan herbergi sín.“

„Hefði ég ekki faðmað hann (Hannana) hefði hann grátið allt til upprisudagsins af aðskilnaðinum við mig“ Hadith sharif

Móðir okkar, hazrat Aisha, bjó um tíma í húsi föður síns, hazrat Abu Bakrs. Brúðkaup þeirra var haldið eftir Badr-herförina.

Sæll er sá maður
Sem les Kóraninn!
Þegar hann heyrir adhan og iqama
Er hjarta hans fullt af trú!

Adhan Muhammadi

Eftir að Masjid an-Nabawi hafði verið reist var engin aðferð til að tilkynna að tími salat væri kominn og kalla múslimana til moskunnar. Aðeins var sagt: „As-salatu jami’a (Komið til salat).“

Dag einn ráðfærði Rasulullah sig við Sahaba sína og spurði hvernig kalla skyldi hina trúuðu til moskunnar á tímum salat. Sumir sögðu að hringja skyldi naqus, það er að segja bjöllu, eins og kristnir menn gera, til að tilkynna tíma salat; aðrir að blása skyldi í lúður eins og gyðingar gera. Enn aðrir létu þá skoðun í ljós: „Kveikjum eld á tíma salat og lyftum honum hátt.“ Rasulullah féllst ekki á neitt af þessu.6

Abdullah ibn Zayd ibn Tha’laba og hazrat Umar sáu í draumi að adhan var kallað. Hazrat Abdullah kom til ástkæra Spámannsins okkar og sagði frá draumi sínum á þessa leið: „Ég sá mann sem hafði sveipað sig grænu sjali og bundið um sig mittisklæði og hélt á bjöllu. Ég spurði hann: ‚Viltu selja mér bjölluna sem þú heldur á?‘ Hann sagði við mig: ‚Hvað ætlarðu að gera við hana?‘ Þegar ég sagði: ‚Ég ætla að hringja henni til að tilkynna tíma salat,‘ sagði þessi maður: ‚Ég skal kenna þér það sem betra er,‘ sneri sér í átt til qibla og tók að kalla hárri röddu: ‚Allahu akbar, Allahu akbar…‘ Þegar hann hafði lokið því sagði hann: ‚Og þegar þú rís upp til salat,‘ endurtók adhan og bætti undir lokin við orðunum ‚Qad qamatis-salatu.‘“

Þá sagði Rasulullah: „Draumurinn er sannur. Kenndu Bilal þessi orð, svo að hann kalli þau!“ Þetta var nefnt adhan.7

Hazrat Bilal gekk síðan upp á hátt þak nálægt hinni göfugu mosku og kallaði fyrsta adhan með orðunum sem honum höfðu verið kennd.

Þegar hazrat Umar heyrði hljóm adhan kom hann hlaupandi til Rasulullah. Hann tjáði honum að hann hefði séð nákvæmlega sömu orð í draumi sínum og hazrat Bilal hafði kallað. Þá nótt höfðu einnig nokkrir aðrir Sahaba séð sama draum. Einmitt þá var 9. göfuga vers súru al-Jumu’a opinberað, og þannig var þetta einnig kunngjört með opinberun (wahy).

Bilal al-Habashi hafði dag einn, á tíma morgunsalatsins, kallað tvisvar fyrir utan dyr ástkæra Spámannsins okkar: „As-salatu khayrun minan-nawm.“8 Spámanninum líkaði þetta. Hann sagði: „Bilal, hve fögur orð þetta eru! Segðu þau líka þegar þú kallar adhan til morgunsalatsins.“ Þannig tóku menn að segja einnig þessi orð í adhan morgunsalatsins.

Bilal al-Habashi, sem var bænakallari allt til andláts Spámannsins, hafði hljómmikla, afar fagra og áhrifamikla rödd. Þegar hann tók að kalla adhan hlýddu allir á af mikilli ást og hrifningu og gleymdu sér. Þegar hann kallaði adhan kom hann öllum til að gráta.

Mushrikunum og gyðingunum í Medínu þótti það mjög undarlegt að Sahaba skyldu kalla hver annan til moskunnar á tímum salat með adhan Muhammadi. Meðan adhan var kallað hæddust þeir að því og höfðu það að gamni. Gegn þessum skrípalátum þeirra sagði Allahu Taala í hinum göfuga Kóran að merkingu til: „Þegar þið kallið til salat með adhan hafa þeir það að leik og skemmtun. Það er vegna þess að þeir eru fólk sem ekkert skilur.“9

Bænakallarinn kallaði, síðan stóð hann og fór með iqama,
Sneri andliti sínu að Kaaba og batt ásetning sinn.
Þegar hinir trúuðu heyrðu, hlýddu þeir á með lotningu,
Stóðu síðan til salat og þjónuðu Rabb sínum í tilbeiðslu.

Ashab as-Suffa

Spámaðurinn lét gera skýli úr döðlupálmagreinum við norðurvegg Masjid an-Nabawi. Hann bauð að ókvæntir Sahaba sem flust höfðu búferlum frá Mekku og áttu hvorki fé né eignir skyldu dvelja þar.10 Þessir ókvæntu Sahaba og hinir fátæku meðal Ansar og Muhajirun bjuggu undir stóru laufþaki við hlið Masjid an-Nabawi, sem nefndist Suffa, og fengust við að nema og kenna þekkingu. Fjöldi þeirra var breytilegur, frá tíu upp í fjögur hundruð; oftast voru þeir sjötíu. Þessir Sahaba viku aldrei frá Rasulullah og misstu aldrei af samverustundum hans. Nótt sem dag lásu þeir hinn göfuga Kóran, öfluðu sér þekkingar og lærðu hadith sharif utanbókar. Flesta daga föstuðu þeir og viku aldrei eitt andartak frá tilbeiðslu og hlýðni. Þeir sem þarna voru aldir upp voru sendir til ættbálka sem nýlega höfðu gerst múslimar og kenndu þeim hinn göfuga Kóran og hina göfugu sunnu, það er að segja trú Íslams. Þessir blessuðu Sahaba, sem gæddir voru afar mörgum dyggðum, voru mikill her þekkingar og visku. Spámaðurinn unni þeim mjög; hann sat með þeim, ræddi við þá og borðaði með þeim. Þeir sem þar dvöldust voru nefndir „Ashab as-Suffa“. Dag einn leit Rasulullah á Ashab as-Suffa og hugleiddi hve afar fátækir þeir voru. Þrátt fyrir það iðkuðu þeir tilbeiðslu með ró og birtu í hjarta. Spámaðurinn sýndi þeim miskunn og sagði: „Ó Ashab as-Suffa! Fagnaðartíðindi handa ykkur! Ef einhver verður eftir af ummu minni sem unir við þau erfiðu kjör sem þið búið við, þá er hann vissulega einn af félögum mínum.“

„Þegar þið kallið til salat með adhan hafa þeir það að leik og skemmtun. Það er vegna þess að þeir eru fólk sem ekkert skilur“ Ma’ida: 58

Habib al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam sá fyrst af öllu fyrir þörfum þessara útvöldu Sahaba sinna og reyndi síðan að bæta úr þörfum Ahl al-Bayt síns. Abu Hurayra sagði svo frá: „Ég sver við Allahu Taala, sem enginn guð er til nema Hann: stundum lagðist ég á kviðinn á jörðina af hungri, og stundum þrýsti ég steini, sem ég tók upp af jörðinni, að kviði mér. Enn var ég í slíku ástandi. Þann dag hafði ég sest við veginn sem Rasulullah gekk eftir til moskunnar. Þá kom til mín prýði beggja heima, sem sendur var sem miskunn handa heimunum, geislandi af nur. Hann skildi hvernig á mér stóð, brosti og sagði: ‚Ó Abu Hurayra!‘ Þegar ég sagði: ‚Megi líf mitt vera þér fórn; mæltu, ó Rasulallah!‘ sagði hann: ‚Komdu með mér.‘ Ég gekk þegar á eftir honum. Hann gekk inn í hús sælunnar. Í húsinu var bikar af mjólk. Hann sagði: ‚Farðu nú til Ahl as-Suffa. Kallaðu þá hingað til mín.‘ Meðan ég fór að kalla á þá hugsaði ég með mér: ‚Hvernig getur einn bikar af mjólk nægt öllum Ahl as-Suffa? Skyldi koma sopi í minn hlut?…‘ Ég kallaði á þá. Við komum að húsi sælunnar, báðum leyfis og gengum inn. Þegar við höfðum sest á viðeigandi staði sagði Rasulullah: ‚Ó Abu Hurayra! Taktu þennan mjólkurbikar og gefðu þeim!‘ Ég tók bikarinn og rétti hann félögum mínum hverjum á fætur öðrum. Hver þeirra tók bikarinn, drakk uns hann var saddur og rétti mér hann aftur. Í hvert sinn sem ég tók við honum sá ég að ekkert hafði minnkað í bikarnum, heldur var hann fullur af mjólk eins og áður. Þannig bar ég hann öllum félögum mínum sem komnir voru. Allir drukku og urðu saddir. Þá tók Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam bikarinn, brosti til mín og sagði: ‚Ó Abu Hurayra! Nú erum aðeins ég og þú eftir, sem ekki höfum drukkið mjólk. Seztu nú líka og drekktu!‘ Ég settist og drakk. Hann sagði: ‚Drekktu aftur!‘ Ég drakk. Spámaðurinn sagði nokkrum sinnum ‚Drekktu‘, og ég drakk í hvert sinn. Loks sagði ég: ‚Megi móðir mín og faðir minn vera þér fórn, ó Rasulallah! Ég get ekki drukkið meira. Ég sver við Allahu Taala, sem sent hefur þig með hina sönnu trú, að ég er orðinn vel saddur.‘ Hann sagði: ‚Fáðu mér þá bikarinn.‘ Ég rétti honum hann. Eftir að hafa lofað Allahu Taala og vegsamað Hann fór hann með Basmala og drakk mjólkina.“

Medínskir Sahaba báru óviðjafnanlega ást til þessara ágætu Sahaba, sem öfluðu sér þekkingar í moskunni án þess að missa af einni einustu samverustund með Rasulullah. Kvöld eitt kom einn af Sahaba úr Suffa, sem var orðinn máttvana af hungri, fyrir göfuga návist Rasulullah og sagði honum hvernig á honum stóð. Spámaðurinn spurði heima í húsi sælunnar hvort eitthvað væri til að borða. Þegar hann fékk svarið: „Sem stendur er ekkert annað en vatn í húsinu,“ sagði hann við Sahaba sína sem viðstaddir voru: „Hver vill hýsa þennan hungraða gest?“ Einn af Sahaba frá Medínu varð fyrri til en allir aðrir og sagði: „Megi móðir mín og faðir minn vera þér fórn, ó Rasulallah! Ég skal taka á móti honum.“ Hann fór heim með gest sinn og sagði við konu sína: „Útbúðu eitthvað til að veita gesti Rasulullah.“ Kona hans svaraði: „Sem stendur höfum við ekkert í húsinu annað en mat barnanna.“ Hann sagði: „Svæfðu fyrst börnin. Komdu síðan með þann mat,“ tók matinn, sem aðeins nægði einum manni, og gekk inn í herbergi gestsins. Hann bar fram matinn og bauð honum að gera svo vel. Eftir að þeir höfðu byrjað að borða saman stóð hann upp, lét sem hann ætlaði að laga lampann og slökkti á honum. Síðan settist hann aftur að matnum í myrkrinu. Hann hreyfði sig eins og hann væri að borða og beið þess að gesturinn yrði saddur. Þegar gesturinn var orðinn saddur tók hann matinn burt. Þá nótt voru þau og börnin svöng allt til morguns. Þegar þau komu að morgni fyrir göfuga návist Spámannsins sagði hann: „Allahu Taala hafði velþóknun á því sem þið gerðuð í nótt.“ Þá sendi Allahu Taala niður 9. göfuga vers súru al-Hashr og sagði að merkingu til: „Þeir (Ansar) taka (Muhajirun) fram yfir sjálfa sig, jafnvel þótt þeir búi sjálfir við fátækt og skort.“

Ljóðlína:

Hvað sem á dynur, ljúfast er að tala um vininn!

Samverustundir soldáns hjartnanna

Sómi alheimsins sall-Allahu alayhi wa sallam átti í Masjid an-Nabawi samverustundir sem engar áttu sinn líka, til að ala upp og þroska Sahaba sína, og lét þá andlegu gnótt og blessun, sem Allahu Taala hafði veitt honum, streyma inn í hjörtu þeirra. Þeir sem hlotnaðist sá heiður að taka þátt í samvistum Spámannsins fundu þegar við fyrstu samverustund mikla breytingu í hjörtum sínum og öðluðust afar háleita þekkingu á Allah. Fyrir blessun þessara samverustunda tóku Sahaba að elska fyrst og fremst ástkæra Spámanninn okkar og síðan alla félaga sína úr hópi Sahaba meira en eigið líf. Allahu Taala hefur lofað þá í göfugum versum. Í göfugri návist Rasulullah sátu þeir afar háttvísir og eftirtektarsamir, eins og fugl hefði sest á höfuð þeirra og myndi fljúga burt við minnstu hreyfingu. Þannig urðu Sahaba æðstir og ágætastir allra skapaðra vera á eftir spámönnunum og hinum miklu englum. Rasulullah útskýrði og kenndi Sahaba sínum boð og bönn trúar okkar út í æsar: skilyrði trúar (iman) og Íslams; allar reglur um salat, föstu, hajj og zakat; tafsir hinna göfugu versa; matvæli og klæði sem eru haram og halal; eiða, heit11 og kaffara; þekkingu á viðskiptum; háttvísi við mat og drykk, klæðaburð, samfundi og samræður og kveðjur; samskipti við nágranna, ættingja og vini; reglur um hjúskap, framfærslu, erfðir og arf; málaferli, refsingar, samninga og félög; þekkingu um heilsu og heilbrigði; bardaga við óvininn og lög um hernað… í stuttu máli alla þá þekkingu, frá a til ö, sem tilheyrir trú Íslams, bæði um eftirlífið og þennan heim. Hann útskýrði hana þannig að allir skildu, og atriði sem hann taldi mikilvægt endurtók hann þrisvar.12 Þekkinguna sem varðaði konurnar kenndi hann þeim fyrir milligöngu blessaðra eiginkvenna sinna.

Hadith Jibrils

Hinn hugdjarfi imam múslimanna, einn af hinum æðstu meðal Sahaba, kunnur fyrir að mæla ætíð sannleika, hinn ástkæri og mikli Umar ibn Khattab radiy-Allahu anh, segir:

– Það var slíkur dagur að nokkur okkar Sahaba vorum í návist og þjónustu Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam. Sá dagur, sú stund, var svo heiðursrík, svo dýrmæt og svo einstök að hún kemur aldrei aftur. Þann dag hlotnaðist okkur sá heiður að vera í samvistum Rasulullah og við hlið hans og sjá ásjónu hans, sem er sálunum næring og veitir hjörtunum unað og sælu. (Til að lýsa heiðri og gildi þessa dags sagði hann: „Það var slíkur dagur…“ Getur nokkur tími verið jafnheiðursríkur og dýrmætur og dagur þegar manni hlotnast að sjá Jibril alayhis-salam í mannsmynd, heyra rödd hans og heyra þá þekkingu sem þjónar Allahs þarfnast, svo fagurlega og skýrt, af blessuðum munni Rasulullah?)

„Ó Ashab as-Suffa! Fagnaðartíðindi handa ykkur! Ef einhver verður eftir af ummu minni sem unir við þau erfiðu kjör sem þið búið við, þá er hann vissulega einn af félögum mínum“ Hadith sharif

Á þeirri stundu kom til okkar maður, eins og tungl risi. Klæði hans voru mjög hvít og hár hans kolsvart. Á honum sáust engin merki ferðalags, hvorki ryk, mold né sviti. Enginn okkar, sem vorum Sahaba Rasulullah, þekkti hann; það er að segja, hann var ekki einn þeirra sem við höfðum séð og þekktum. Hann settist frammi fyrir Rasulullah og lagði hné sín alveg upp að blessuðum hnjám hans. (Sá sem kom var Jibril. Hann hafði tekið á sig mannsmynd. Að Jibril alayhis-salam settist þannig var til að kunngera mikilvægan hlut. Það er að segja: það sýnir að ekki er rétt að fyrirverða sig við að nema trúarlega þekkingu, og að hroki og dramb hæfa ekki kennaranum. Með þessu framferði sínu kennir Jibril alayhis-salam Sahaba að hver og einn skuli spyrja kennarana frjálslega og hiklaust um það sem hann vill læra í trúnni. Því að það er ekki rétt að fyrirverða sig við að læra trúna, né að hika við að gjalda Allahu Taala rétt Hans, kenna hann og læra.)

Þessi göfugi maður lagði hendur sínar á blessuð hné Rasuls al-akram og sagði: „Ó Rasulallah! Segðu mér frá Íslam, frá því hvað það er að vera múslimi.“

Rasul al-akram sagði: „Fyrsta skilyrði Íslams er að fara með kalima ash-shahada. (Að fara með kalima ash-shahada merkir að segja: ‚Ash-hadu an la ilaha illallah wa ash-hadu anna Muhammadan abduhu wa rasuluh.‘ Það er að segja að sá sem er með fullu viti, er baligh og getur talað segi: ‚Á jörðu og á himni er ekkert og enginn nema Hann sem verðugur er tilbeiðslu og dýrkunar.

Sá sem í sannleika ber að tilbiðja (ma’bud) er Allahu Taala einn. Tilvist Hans er nauðsynleg (wajib al-wujud). Allir yfirburðir eru hjá Honum. Í Honum er enginn ágalli. Nafn Hans er Allah,‘ og að hann trúi þessu staðfastlega með hjartanu. Og enn fremur að hann segi: ‚Hin háleita persóna, rósrauð á hörund, hvít og rjóð, ljómandi og ástúðleg á svip, með svartar augabrúnir og svört augu og breitt og blessað enni, fögur að skaplyndi, sem ekki varpaði skugga á jörðina og var ljúf í máli, sem nefnd var Arabi af því að hún fæddist í Mekku í Arabíu og hét Muhammad, sonur Abdullahs af afkomendum Hashims, er þjónn Allahu Taala og rasul Hans, það er að segja spámaður Hans.‘)

Síðan er það að iðka salat þegar tími þess er kominn. Að greiða zakat af eignum sínum. Að fasta hvern dag í hinum göfuga mánuði ramadan. Og að sá sem þess er megnugur fari í hajj einu sinni á ævinni.“

Þegar þessi maður heyrði þessi svör Rasulullah sagði hann: „Rétt segir þú, ó Rasulallah!“ Við sem hlustuðum undruðumst þessi orð hans og sögðum: „Hann bæði spyr og staðfestir svarið!“

Maðurinn sagði aftur: „Ó Rasulallah! Segðu mér líka hvað iman er.“ (Í þessum hadith sharif ber ekki að hugsa um orðabókarmerkingu imans. Því að orðabókarmerkingin er að staðfesta og trúa, og enginn var sá meðal fáfróðra Araba sem ekki þekkti hana; hvað þá að Sahaba, radiy-Allahu Taala anhum ajma’in, hefðu ekki þekkt hana. Jibril alayhis-salam vildi kenna Sahaba merkingu imans. Hér er spurt hvað kallast iman í Íslam.) Og Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam kunngjörði að iman sé að trúa sex ákveðnum hlutum, á þessa leið: „Fyrst að trúa á Allahu Taala, á engla Hans, á bækur Hans, á sendiboða Hans, á dag eftirlífsins, á qadar, og á það að hið góða og hið illa sé frá Allahu Taala.“ Maðurinn sagði aftur: „Rétt segir þú,“ og staðfesti svarið.

Síðan sagði hann aftur: „Ó Rasulallah! Segðu mér líka hvað ihsan er.“ Rasulullah sagði: „Það er að þú tilbiðjir Allahu Taala eins og þú sæir Hann. Því að þótt þú sjáir Hann ekki sér Hann þig vissulega.“ Maðurinn sagði aftur: „Ó Rasulallah! Segðu mér frá upprisunni!“ Rasul alayhis-salam sagði: „Í þessu efni veit sá sem spurður er ekki meira en sá sem spyr.“ Maðurinn sagði aftur: „Segðu mér þá frá táknum hennar.“ Rasulullah sagði: „Það er að ambáttirnar fæði húsbændur sína, og að þú sjáir berfætta, nakta og snauða hirða (verða auðuga og) keppast hver við annan um að reisa háar byggingar.“ Eftir þetta sneri hann við og fór. Rasulullah sneri sér að mér og spurði: „Ó Umar! Veist þú hver spyrjandinn var?“ Ég sagði: „Allahu Taala og Rasul Hans vita það best.“ Rasulullah sagði: „Það var Jibril (Jabra’il). Hann kom til að kenna ykkur trú ykkar.“13 Spámaðurinn útskýrði fyrir Sahaba sínum eftir stigi þeirra í trúnni, svo að þeir gætu skilið.

Hazrat Umar, einn af hinum æðstu meðal Sahaba, sá dag einn á leið til moskunnar að Rasulullah var að segja Abu Bakr as-Siddiq eitthvað. Hann gekk til þeirra og hlustaði. Aðrir sáu þetta einnig, en hikuðu við að koma og hlusta. Daginn eftir, þegar þeir sáu hazrat Umar, sögðu þeir: „Ó Umar! Rasulullah var að segja ykkur eitthvað í gær. Segðu frá því, svo að við lærum það líka.“ Því að Rasulullah sagði ætíð: „Segið einnig bræðrum ykkar í trúnni það sem þið heyrið af mér! Látið hver annan heyra það!“ Hazrat Umar sagði: „Í gær spurði hazrat Abu Bakr um merkingu göfugs vers í hinum göfuga Kóran sem hann gat ekki skilið, og Rasulullah var að útskýra það fyrir honum. Ég hlustaði í heila stund en skildi ekkert.“ Því að hann útskýrði í samræmi við háa tign hazrat Abu Bakrs. Hazrat Umar var svo hátt settur að Rasulullah sagði: „Ég er síðastur spámannanna. Á eftir mér kemur enginn spámaður. Kæmi spámaður á eftir mér yrði Umar spámaður.“ Þótt hann væri svo hátt settur og kynni móðurmál sitt, arabísku, afar vel skildi hann ekki þá skýringu á hinum göfuga Kóran sem hazrat Abu Bakr var gefin. Tign Abu Bakrs var miklu hærri en hans. Hazrat Abu Bakr, og jafnvel Jibril alayhis-salam, spurðu Rasulullah um merkingu og leyndardóma hins göfuga Kórans. Rasulullah kunngjörði Sahaba sínum tafsir alls hins göfuga Kórans.

Jafnframt því að kenna Sahaba sínum trúna tók ástkæri Spámaðurinn okkar mál til meðferðar, hlýddi á vitnin og leiddi erfiðustu deilur til lykta, lagði sig mjög fram um að kynna Íslam og breiða hann út og bjarga einum manni enn frá eldi Vítis, var mönnum fyrirmynd með framkomu sinni og breytni og sá til þess að gerðar væru nauðsynlegar ráðstafanir til að vernda hina trúuðu fyrir illsku mushrikanna.

„Ó Umar! Veist þú hver spyrjandinn var? Það var Jibril (Jabra’il). Hann kom til að kenna ykkur trú ykkar“ Hadith sharif

Ó þú, fegurð sem ert ljós augna awliya,
Hjálpaðu mér, ó uppspretta nurs Allahs!
Duftið undir fótum þínum er augnsmyrsl asfiya,
Hjálpaðu mér, ó uppspretta nurs Allahs!
Án þín nær enginn til Haqq,
Fyrir gnótt mildi þinnar verður maðurinn þeginn,
Þú ert „miskunn handa heimunum“, ó Rasul,
Hjálpaðu mér, ó uppspretta nurs Allahs!
Ég hef drýgt afbrot og syndir án takmarka,
Ég er orðinn förunautur þeirra sem fylgja girndum sínum,
Ber þú fram árnaðarorð fyrir óhlýðni mína, ó þú örláti,
Hjálpaðu mér, ó uppspretta nurs Allahs!
Ó náma örlætisins, Rasul hins Mikla,
Þessi Selimi, fullur af misgjörðum, er þinn lítilmótlegasti þjónn,
Við dyr þínar leitar hann hælis og biður um gjöf þína,
Hjálpaðu mér, ó uppspretta nurs Allahs!
Yavuz Sultan Selim (Selimi)