Salman al-Farisi gerist múslimi
Dag frá degi tók nur Íslams að breiðast út, og blessað nafn Rasulullah tók að skipa sér sess í hjörtunum hvar sem það heyrðist. Lærðir menn sem beðið höfðu komu hans með þrá leituðu hans og hröðuðu sér ákafir til Medínu og hlutu þann heiður að taka trú. Einn þeirra var hazrat Salman al-Farisi. Hann sagði svo frá því hvernig hann gerðist múslimi: – Ég er frá þorpinu Jay við borgina Isfahan í Faris (Íran). Faðir minn var auðugastur í þorpinu, og við áttum mikið land og miklar eignir. Ég var einkabarnið á heimilinu og eftirlæti föður míns. Þess vegna ól hann mig upp eins og stúlku. Hann leyfði mér ekki að fara út úr húsinu. Þar sem hann var eldsdýrkandi kenndi hann mér trú eldsdýrkenda til hlítar, eins og hann vildi. Í húsinu logaði eldur sem aldrei slokknaði, og við tilbáðum hann og féllum fram í sajda fyrir honum.
Þar sem faðir minn átti miklar eignir og jarðir fór hann eitt sinn með mig út og sagði: „Barnið mitt! Þegar ég dey verður þú eigandi þessara eigna; farðu því og kynntu þér eignir þínar og jarðir.“ Ég sagði: „Gott og vel,“ og gekk um garða okkar.
Dag einn, þegar ég fór að líta eftir ökrunum, kom ég að kirkju. Ég heyrði raddir kristinna manna, og þegar ég gekk til þeirra sá ég að þeir voru að tilbiðja þar inni. Ég varð forviða, því að ég hafði aldrei séð neitt slíkt áður. Því að tilbeiðsla okkar var ekkert annað en að kveikja eld og falla fram fyrir honum. En þeir tilbáðu Allah, sem ekki sést. Ég sagði við sjálfan mig: „Wallahi, trú þeirra er sönn og okkar fánýt.“ Ég horfði forvitinn á þá allt til kvölds. Ég var ekki einu sinni kominn að ökrunum okkar þegar tók að dimma. Þegar ég spurði þá: „Hvar á þessi trú upptök sín?“ sögðu þeir: „Í Damaskus.“ Síðan spurði ég: „Ef ég fer til Damaskus, munu þeir þá taka við mér?“ og þeir svöruðu: „Já, þeir taka við þér.“ Þegar ég spurði: „Er einhver ykkar á förum til Damaskus bráðlega?“ sögðu þeir að eftir nokkurn tíma færi þangað lest. Þeir sem ég talaði við voru fáir, og þeir höfðu komið frá Damaskus til Isfahan. Meðan ég var upptekinn af þeim dróst að ég færi heim. Þegar faðir minn sá að ég kom ekki aftur tók hann að leita mín og sendi menn af stað.
Þeir leituðu en fundu mig ekki. Meðan þeir voru í uppnámi kom ég heim. Faðir minn sagði: „Hvar hefurðu verið allan þennan tíma? Hvergi er sá staður sem við höfum ekki leitað þín!“ Ég sagði: „Pabbi minn! Í dag fór ég út að ganga um akrana. En á leiðinni kom ég að kristinni kirkju. Ég fór inn. Ég sá að þeir trúa á Allah, sem þeir sjá ekki og ræður yfir öllu og er máttugur yfir öllu. Ég varð forviða á tilbeiðslu þeirra. Ég horfði á þá allt til kvölds. Ég skildi að trú þeirra er sönn.“ Þegar faðir minn heyrði þetta sagði hann: „Æ, sonur minn! Þú hugsar rangt. Trú feðra þinna og forfeðra er réttari en trú þeirra. Trú þeirra er spillt. Varaðu þig á að láta blekkjast og trúa henni!“ Ég sagði: „Nei, trú þeirra er betri en okkar; þeirra er sönn en okkar fánýt.“ Faðir minn reiddist þessu mjög; hann batt mig á höndum og fótum og lokaði mig inni í húsinu.
Meðan svo var ástatt beið ég sífellt frétta af lestinni sem fara átti til Damaskus. Loks frétti ég að kristnu munkarnir hefðu búið lestina út.
Ég leysti af mér böndin, flýði og fór til kirkjunnar þar sem lestin var. Ég sagði þeim að ég gæti ekki verið þar um kyrrt, slóst í lestina og hélt áleiðis til Damaskus. Í Damaskus spurði ég eftir mesta fræðimanni kristinnar trúar. Mér var vísað á mann, og ég fór til hans og sagði honum hvernig á mér stóð. Ég sagðist vilja vera hjá honum og þjóna honum og bað hann að kenna mér kristna trú og kenna mér að þekkja Allahu Taala. Hann féllst á það. Nú tók ég að þjóna honum og vinna störf kirkjunnar, og hann kenndi mér kristna trú.
„Segið einnig bræðrum ykkar í trúnni það sem þið heyrið af mér! Látið hver annan heyra það!“ Hadith sharif
En síðar skildi ég að hann var vondur maður. Því að hann hélt eftir sadaqa, gulli og silfri, sem kristnir menn færðu til að gefa fátækum, og gaf það ekki þurfandi. Hann hafði safnað hvorki meira né minna en sjö krukkum af gulli og silfri. Enginn vissi af þessu nema ég. Nokkru síðar dó hann.
Kristnir menn söfnuðust saman til að jarðsetja hann. Ég sagði við þá: „Hvers vegna sýnið þið honum svona mikla virðingu? Hann er ekki maður sem verðskuldar þá virðingu!“ Þeir sögðu: „Hvaðan hefur þú það?“ og trúðu mér ekki. Þá sýndi ég þeim hvar hann hafði falið gullið. Þeir tóku fram sjö krukkurnar af gulli og silfri og sögðu: „Hann er hvorki þess verður að vera búinn til greftrunar né jarðsettur,“ vörpuðu honum á einhvern stað og huldu hann grjóti. Annar tók við af honum.1
Þessi maður var sannarlega lærður zahid sem lagði ekkert upp úr þessum heimi. Hann sóttist eftir eftirlífinu og vann ætíð fyrir eftirlífið, og nótt sem dag var hann sífellt við tilbeiðslu. Mér þótti mjög vænt um hann og var lengi hjá honum. Ég þjónaði honum af gleði. Við iðkuðum tilbeiðslu saman.
Dag einn sagði ég við hann: „Ó herra minn! Lengi hef ég verið hjá þér, og mér þykir mjög vænt um þig, því að þú hlýðir boðum Allahu Taala og forðast það sem Hann hefur bannað. Hvað á ég að gera þegar þú deyrð? Hvað ráðleggur þú mér?“ Hann svaraði: „Sonur minn, í Damaskus er enginn eftir sem leitt getur menn á réttan veg. Til hvers sem þú ferð mun hann spilla þér. En í Mosul er maður. Ég ráðlegg þér að finna hann.“
Þegar hann lést fór ég til Mosul, fann manninn sem hann hafði lýst og sagði honum hvað á daga mína hafði drifið. Hann tók mig í þjónustu sína. Hann var, eins og hinn, afar mætur maður, ekki bundinn þessum heimi og sífellt við tilbeiðslu. Honum þjónaði ég einnig lengi. En dag einn veiktist hann. Þegar hann var að dauða kominn spurði ég hann sömu spurninga. Hann vísaði mér á mann í Nusaybin. Þegar hann var látinn fór ég þegar til Nusaybin. Ég fann þann sem hann hafði nefnt og lét í ljós að ég vildi vera hjá honum. Hann féllst á það, og ég var um tíma í þjónustu hans. Þegar hann veiktist bað ég hann að senda mig til annars. Í þetta sinn lýsti hann fyrir mér öðrum manni, í býsönsku borginni Amuriya. Eftir lát hans hélt ég áleiðis til Amuriya. Ég fann einnig þennan mann sem hann hafði nefnt, gekk í þjónustu hans og var þar lengi.
Síðan nálgaðist einnig dauði hans. Þegar ég bað hann að vísa mér til einhvers sagði hann: „Wallahi, ég þekki engan slíkan mann nú. En koma Spámanns hinna síðustu tíma er í nánd. Hann mun koma fram meðal Araba, flytjast búferlum frá heimkynnum sínum og setjast að í borg þar sem mikið er af döðlupálmum, mitt í grýttu landi.
Hann þiggur gjafir en ekki sadaqa. Milli herðablaða hans er innsigli spámannsdómsins,“ og þannig taldi hann upp tákn hans. Þegar þessi maður var einnig látinn ákvað ég að fara til lands Araba, eins og hann hafði sagt. Ég hafði unnið í Amuriya og eignast nokkra uxa og dálítið af kindum. Lest frá ættbálkinum Banu Kalb var á leið til lands Araba. Þegar ég sagði við þá: „Þessir nautgripir og kindur skulu verða ykkar; farið með mig til lands Araba!“ féllust þeir á boð mitt og tóku mig með sér. En þegar við komum á stað sem nefnist Wadi al-Qura sviku þeir mig, sögðu að ég væri þræll og seldu mig gyðingi. Þar sem gyðingurinn bjó sá ég döðlupálmagarða. Ég hugsaði: „Þetta hlýtur að vera staðurinn sem Spámaður hinna síðustu tíma mun flytjast til.“ En mér tókst með engu móti að festa yndi þar. Ég þjónaði þessum gyðingi um tíma. Síðan seldi hann mig syni föðurbróður síns. Hann keypti mig og fór með mig til Medínu. Þegar ég kom til Medínu festi ég þar yndi, eins og ég hefði séð staðinn áður. Nú liðu dagar mínir í Medínu; ég vann í víngarði og aldingarði gyðingsins sem keypt hafði mig og þjónaði honum. Jafnframt beið ég óþreyjufullur eftir að ná hinu raunverulega markmiði mínu.
Dag einn var ég uppi í döðlupálma við vinnu. Eigandi minn var að tala við einhvern undir trénu. Allt í einu sögðu þeir: „Megi ættbálkarnir Aws og Khazraj tortímast! Maður frá Mekku er kominn til Quba. Hann segist vera spámaður. Og þessir ættbálkar taka við honum og ganga á hönd trú hans…“ Þegar ég heyrði þessi orð lá við að liði yfir mig. Ég klifraði þegar niður og sagði við manninn: „Hvað segirðu?“ Eigandi minn sló mig utan undir og sagði: „Hvað kemur þér það við? Hvers vegna spyrðu? Sinntu verkum þínum!“ Þegar kvöldaði þann dag tók ég nokkrar döðlur og fór undir eins til Quba. Ég gekk inn til Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam og sagði: „Þú ert réttlátur maður, og hjá þér eru fátækir menn. Ég hef komið með þessar döðlur sem sadaqa.“
Rasulullah sagði við Sahaba sem voru hjá honum: „Komið og borðið döðlur.“ Þeir borðuðu. En sjálfur borðaði hann ekkert. Ég sagði við sjálfan mig: „Þarna er eitt táknið. Hann þiggur ekki sadaqa.“ Eftir að Rasulullah hafði heiðrað Medínu tók ég aftur nokkrar döðlur og færði honum. Ég sagði: „Þetta er gjöf.“ Í þetta sinn borðaði hann ásamt Sahaba sínum. Ég sagði: „Þar kom einnig annað táknið.“ Döðlurnar sem ég kom með voru um tuttugu og fimm. En döðlusteinarnir af þeim sem borðaðar voru voru um þúsund. Fyrir kraftaverk Rasulullah höfðu döðlurnar margfaldast. Ég sagði við sjálfan mig: „Enn hef ég séð tákn.“ Síðan fór ég aftur til Rasulullah. Þeir voru að jarðsetja látinn mann. Þar sem ég vildi sjá innsigli spámannsdómsins gekk ég alveg að honum. Hann skildi hvað ég vildi og lyfti skyrtu sinni. Þegar blessað bak hans kom í ljós sá ég innsigli spámannsdómsins; ég kyssti það þegar í stað og grét. Á sömu stundu fór ég með kalima ash-shahada og gerðist múslimi.
Síðan sagði ég Rasulullah frá öllu sem á daga mína hafði drifið, hverju atriði fyrir sig. Honum líkaði það. Hann bauð mér að segja Sahaba einnig frá því. Sahaba söfnuðust saman, og ég sagði þeim allt sem á daga mína hafði drifið, út í minnstu smáatriði…2
Þegar Salman al-Farisi tók trú bað hann um túlk, því að hann kunni ekki arabísku. Gyðinglegi túlkurinn sem kom sneri lofi hans um ástkæra Spámanninn okkar á hinn veginn. Á sömu stundu kom Jibril alayhis-salam og kunngjörði Rasulullah orð hazrat Salmans rétt. Þegar gyðingurinn skildi hvernig í öllu lá fór hann með kalima ash-shahada og gerðist múslimi.
Eftir að hann gerðist múslimi var Salman al-Farisi þræll um tíma enn. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Leystu þig úr þrældómi, ó Salman!“ fór hann til eiganda síns og sagðist vilja verða frjáls. Gyðingurinn, sem féllst nauðugur á það, samþykkti með því skilyrði að hann gróðursetti þrjú hundruð döðlupálmasprota og kæmi þeim upp svo að þeir bæru döðlur, og greiddi þúsund og sex hundruð dirhama í gulli (samkvæmt einni frásögn um fjögur þúsund dirhama í silfri).
Hann sagði Rasulullah frá þessu. Rasulullah sagði við Sahaba sína: „Hjálpið bróður ykkar.“ Þeir söfnuðu handa honum þrjú hundruð döðlupálmasprotum. Rasulullah sagði: „Gerðu holur fyrir þá og láttu mig vita þegar þær eru tilbúnar.“ Þegar hann hafði gert holurnar og látið vita kom Spámaðurinn og gróðursetti sprotana með eigin blessuðum höndum. Einn þeirra hafði hazrat Umar gróðursett. Að leyfi Allahu Taala báru þeir allir döðlur sama ár, nema sá sem hazrat Umar hafði gróðursett. Rasulullah reif einnig þennan eina upp og gróðursetti hann að nýju með eigin blessaðri hendi, og um leið og hann hafði gróðursett hann bar hann döðlur.
„Koma Spámanns hinna síðustu tíma er í nánd. Hann mun koma fram meðal Araba, flytjast búferlum frá heimkynnum sínum og setjast að í borg þar sem mikið er af döðlupálmum, mitt í grýttu landi. Hann þiggur gjafir en ekki sadaqa. Milli herðablaða hans er innsigli spámannsdómsins“ Munkurinn frá Amuriya
Hazrat Salman al-Farisi sagði svo frá: „Dag einn leitaði maður mín og spurði: ‚Hvar er Salman al-Farisi, hinn fátæki mukatab (þræll sem samið hefur við húsbónda sinn um tiltekna fjárhæð til að öðlast frelsi)?‘ Hann fann mig og gaf mér gullmola á stærð við egg sem hann hélt á. Ég tók við honum, fór til Spámannsins okkar og sagði honum hvernig á stóð.
Rasulullah fékk mér gullið aftur og sagði: ‚Taktu þetta gull og greiddu skuld þína!‘ Þegar ég sagði: ‚Ó Rasulallah! Þetta gull er ekki eins þungt og gyðingurinn krefst,‘ tók Rasulullah gullið og strauk því yfir blessaða tungu sína. Síðan sagði hann: ‚Taktu þetta! Allahu Taala mun greiða skuld þína með því.‘ Ég sver við Allah, ég vó þetta gull, og það var nákvæmlega það sem krafist var. Ég fór með það og greiddi honum. Þannig losnaði ég úr þrældómi.“3
Upp frá þeim degi slóst Salman al-Farisi í hóp Ashab as-Suffa.
Englarnir komu til að hlusta
Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam las hinn göfuga Kóran svo fagurlega, svo ljúflega og svo áhrifamikið að jafnvel þeir sem ekki voru múslimar og hlýddu á hann fylltust aðdáun. Margir gerðust múslimar við það að hlusta á hann.
Hazrat Bara ibn Azib sagði svo frá: „Eftir náttsalat eitt hlustaði ég á Rasulullah lesa súru at-Tin. Hann las svo fagurlega að ég hef aldrei hlýtt á neinn með fullkomnari rödd og lestur en hann.“
Meðal Sahaba voru margir sem höfðu mjög fagra rödd og grétu og komu öðrum til að gráta þegar þeir lásu hinn göfuga Kóran. Einn þeirra var Usayd ibn Hudayr. Nótt eina batt hann hest sinn við hlið sér og tók að lesa súru al-Baqara. Meðan hann las fældist hesturinn skyndilega. Hazrat Usayd þagnaði og hesturinn róaðist. Hann tók að lesa og hesturinn fældist aftur. Þegar hann þagnaði róaðist hann. Þegar hann tók aftur að lesa fældist hann enn. Yahya, sonur Usayds ibn Hudayr, lá á stað nálægt hestinum. Af ótta við að hesturinn gerði barninu mein hætti hann að lesa.
Þegar hann leit upp til himins varð hann var við eitthvað sem glitraði eins og lampar inni í þoku sem líktist skugga af hvítu skýi. Þegar hann hætti að lesa sá hann þetta glitrandi stíga upp til himins og hverfa.
Þegar morgnaði fór hann fyrir göfuga návist ástkæra Spámannsins okkar og sagði honum hvað fyrir hann hafði borið.
Rasulullah spurði: „Veist þú hvað þetta var?“ Hazrat Usayd svaraði: „Megi móðir mín og faðir minn vera þér fórn, ó Rasulallah! Ég veit það ekki.“
Spámaðurinn sagði: „Það voru englar. Þeir höfðu nálgast rödd þína. Hefðir þú haldið áfram að lesa hefðu þeir hlustað á þig allt til morguns, og fólkið hefði séð þá og horft á þá. Þeir hefðu ekki hulist augum manna.“
Einn þeirra sem lásu hinn göfuga Kóran af mestri tilfinningu var hazrat Abu Bakr as-Siddiq. Þegar hann tók að lesa í salat gat hann ekki haft hemil á sér og tárin streymdu úr blessuðum augum hans. Þeir sem sáu hann fylltust aðdáun á ástandi hans. Dag einn söfnuðust mushrikarnir saman og sögðu: „Þessi maður grætur meðan hann les af mikilli tilfinningu það sem spámaðurinn hefur fært. Við óttumst að börn okkar og konur heillist af honum og gerist múslimar.“
Abdullah ibn Salam gerist múslimi
Einn þeirra sem urðu hugfangnir af ástkæra Spámanninum okkar við að sjá blessaða ásjónu hans, og gerðust múslimar í aðdáun við að heyra blessuð orð hans og hinn göfuga Kóran sem hann las, var hazrat Abdullah ibn Salam.
Abdullah ibn Salam, sem þekkti Tawrat og Injil vel, var fræðimaður gyðinga áður en hann tók trú. Sjálfur segir hann svo frá því hvernig hann gerðist múslimi: „Ég hafði lesið og numið Tawrat og skýringar hennar hjá föður mínum. Dag einn sagði faðir minn mér frá eiginleikum og táknum Spámannsins sem koma skyldi á hinum síðustu tímum og frá því sem hann myndi gera, og sagði: ‚Komi hann af afkomendum Haruns mun ég fylgja honum; ella fylgi ég honum ekki!‘ Og hann dó áður en Rasulullah kom til Medínu.
Þegar ég heyrði að Rasulullah hefði kunngjört spámannsdóm sinn í Mekku þekkti ég þegar eiginleika hans, nafn hans og tímann sem hann myndi koma. Þess vegna hafði ég augun hjá mér og beið hans. Allt þar til ég frétti hjá einhverjum að hann væri gestur í húsi sona Amrs ibn Awf á stað nálægt Medínu sem nefnist Quba leyndi ég gyðingana ástandi mínu og þagði.
Dag einn, þegar ég var að tína ferskar döðlur af döðlupálma í garðinum mínum, hrópaði einn af sonum Nadirs: ‚Í dag er maður Arabanna kominn!‘ Ég tók að skjálfa. Þegar í stað fór ég með takbir og sagði: ‚Allahu akbar.‘ Á þeirri stundu sat föðursystir mín, Khalida bint Harith, undir trénu. Hún var háöldruð kona. Þegar hún heyrði takbir mitt ávítaði hún mig og sagði: ‚Megi Allah láta hönd þína grípa í tómt og láta þig ekki öðlast það sem þú vonar! Wallahi, þótt þú hefðir heyrt að Musa ibn Imran4 væri að koma hefðir þú ekki glaðst meira!‘ Ég sagði við hana: ‚Ó frænka! Wallahi, hann er bróðir Musa ibn Imran og spámaður eins og hann. Hann er á vegi hans og er sendur með sama tawhid og hann var sendur með.‘
Þá sagði hún við mig: ‚Ó bróðursonur minn! Er hann kannski spámaðurinn sem okkur hefur verið sagt að sendur verði nærri upprisunni?‘ ‚Já,‘ sagði ég. ‚Þá hefur þú rétt fyrir þér,‘ sagði hún.5
Þegar Rasulullah fluttist búferlum til Medínu blandaði ég mér þegar í mannfjöldann til að sjá hann. Um leið og ég sá blessaða ásjónu hans og nurljómandi andlit sagði ég: ‚Andlit hans getur ekki verið andlit lygara!‘ Rasulullah var að útskýra Íslam fyrir mönnunum sem safnast höfðu saman og gaf þeim heilræði. Fyrsti hadith sharif sem ég heyrði þar af Rasulullah var þessi: ‚Breiðið út salam ykkar á milli, gefið hungruðum að borða, iðkið silat ar-rahim (heimsækið nána ættingja ykkar), og iðkið salat meðan menn sofa. Þannig gangið þið heil inn í Paradís.‘
Sómi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam þekkti mig með nur spámannsdómsins og sagði: ‚Ert þú fræðimaðurinn frá Medínu, Ibn Salam?‘ Þegar ég sagði: ‚Já,‘ sagði ástkæri Spámaðurinn okkar: ‚Komdu nær,‘ og lagði fyrir mig þessa spurningu: ‚Ó Abdullah! Segðu það fyrir sakir Allahu Taala! Hefur þú ekki lesið og numið eiginleika mína í Tawrat?‘ Ég sagði: ‚Viltu segja mér hverjir eiginleikar Allahu Taala eru?‘
Sem svar við þessari spurningu beið Rasulullah um stund, og Jibril alayhis-salam færði niður súru al-Ikhlas. Þegar ég heyrði þessa súru sem Rasulullah las sagði ég þegar í stað við Spámanninn okkar: ‚Já, ó Rasulallah! Þú segir satt. Ég ber vitni um að enginn guð er til nema Allahu Taala. Þú ert þjónn Hans og Rasul,‘ og fór með kalima ash-shahada og gerðist múslimi. Síðan sagði ég: ‚Ó Rasulallah! Gyðingarnir eru ranglát þjóð sem lýgur svo að undrum sætir og ber fram tilhæfulausar ásakanir og róg. Ef þeir heyra og frétta að ég sé orðinn múslimi áður en þú hefur spurt þá um skapferli mitt og allt mitt ástand munu þeir vissulega bera á mig ótrúlegan róg frammi fyrir þér. Spurðu þá fyrst um mig!‘ og ég faldi mig í einum hluta hússins. Á eftir mér kom hópur af fyrirmönnum gyðinga inn. Rasulullah spurði gyðingana: ‚Hvers konar maður er Abdullah ibn Salam á meðal ykkar?‘ Gyðingarnir svöruðu: ‚Hann er æðsti fræðimaður okkar og sonur hins mesta fræðimanns okkar! Ibn Salam er bestur okkar og sonur hins besta okkar!‘ Þá spurði Rasulullah gyðingana: ‚Hvað segið þið ef hann hefur gerst múslimi?‘
„Allahu Taala hefur kunngjört mér að Hann elski fjóra menn. Hann hefur boðið mér að elska þá alla fjóra. Þeir eru Ali, Abu Dharr, Miqdad og Salman“ Hadith sharif
Gyðingarnir svöruðu: ‚Allah forði honum frá slíku!‘
Á þeirri stundu gekk ég fram úr fylgsni mínu og staðfesti orð hans með því að segja: ‚Ó þið gyðingar! Óttist Allahu Taala! Takið við því sem til ykkar er komið. Ég sver við Allahu Taala: þið vitið það líka sjálfir að þetta er sendiboði Allahu Taala; nafn hans og einkenni hafið þið séð skráð í Tawrat sem þið hafið í höndum. Ég ber vitni um að enginn guð er til nema Allahu Taala. Og enn ber ég vitni um að Muhammad alayhis-salam er þjónn Hans og sendiboði.‘ Þá sögðu gyðingarnir: ‚Hann er verstur okkar og sonur hins versta okkar!‘, báru á mig ýmsa lesti og rógburð og töluðu illa um mig. Ég sagði: ‚Einmitt þetta óttaðist ég. Ó Rasulallah! Hafði ég ekki sagt þér að þeir eru ranglát og lygin þjóð sem ber róg á menn og víkur sér ekki undan hinu illa? Hér sérðu það allt saman.‘ Rasulullah sagði við gyðingana: ‚Fyrri vitnisburður ykkar nægir okkur; hinn síðari er óþarfur.‘ Að svo búnu sneri ég þegar heim.
Ég bauð fjölskyldu minni og ættingjum til Íslams. Þau gerðust öll múslimar, föðursystir mín einnig.
Það að ég skyldi taka trú reitti gyðingana mjög til reiði. Því tóku þeir að þjarma að mér. Sumir fræðimanna gyðinga reyndu jafnvel að fá mig til að snúa baki við Íslam og sögðu: ‚Frá Aröbum kemur enginn spámaður; maðurinn þinn er konungur.‘ En það tókst þeim ekki.“
Ásamt honum gerðust Tha’laba ibn Sa’ya, Usayd ibn Sa’ya, Asad ibn Ubayd og nokkrir gyðingar múslimar af einlægu hjarta. En sumir fræðimenn gyðinga sögðu: „Aðeins hinir verstu meðal okkar trúðu á Muhammad. Hefðu þeir verið meðal hinna bestu okkar hefðu þeir ekki yfirgefið trú forfeðra sinna.“ Allahu Taala sendi þá niður göfugt vers þeim til svars og sagði að merkingu til: „Þeir (fólk Bókarinnar) eru ekki allir eins. Meðal fólks Bókarinnar er hópur sem iðkar tilbeiðslu og hlýðni; á nóttunni falla þeir fram í sajda og lesa vers Allahu Taala.“6
Dag frá degi versnar hagur minn, æ meir, ya Rasulallah!
Megi verk mín nú batna – liðsinn mér, ya Rasulallah!
Lítilmótleg nafs mín er orðin óstýrilát og leiddi mig á slóð Satans,
Hvernig get ég með svo margar syndir leitað skjóls, ya Rasulallah?
Er það unnt að losna undan girndum nafs og Satans,
Ef leiðsögn berst mér ekki frá þér, ya Rasulallah?
Þegar gæska þín og velgjörð nær til syndugs manns eitt andartak,
Er vegur hans öruggur í báðum heimum, ya Rasulallah!
Ég virti boðin og bönnin, kallaði aldrei haram halal.
Endir hverrar syndar hefur orðið eftirsjá, ya Rasulallah!
Ó Rasul manna og jinna, æðstur allra manna,
Veit mér árnaðarorð vegna einlægni minnar, ya Rasulallah!
„Breiðið út salam ykkar á milli, gefið hungruðum að borða, iðkið silat ar-rahim og iðkið salat meðan menn sofa. Þannig gangið þið heil inn í Paradís“ Hadith sharif
Gömul mynd af Medínu al-Munawwara (1890)
Nokkrir atburðir á fyrsta ári eftir Hijru
Á fyrsta ári eftir Hijru andaðust As’ad ibn Zurara, Bara ibn Ma’rur og Kulthum ibn Hidm úr röðum Ansar og Uthman ibn Maz’un úr röðum Muhajirun. Auk þess fengu hazrat Abu Bakr og Bilal al-Habashi radiy-Allahu anhuma, sem þoldu ekki loftið og vatnið í Medínu, malaríu. Þá bað Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam þessarar bænar: „Ó Rabb minn! Láttu okkur elska Medínu eins og Þú lést okkur elska Mekku, og gefðu okkur hér blessun og ríkulegt lífsviðurværi.“ Janab al-Haqq tók bæn hans gilda og lét Muhajirun elska Medínu.
Fyrsti skriflegi sáttmálinn
Áður en Rasulullah fluttist búferlum átti að velja Abdullah ibn Ubayy, höfðingja ættbálksins Khazraj í Medínu, konung yfir Medínu. Þegar meginþorri ættbálkanna Aws og Khazraj gerðist múslimar, fyrst með hollustueiðunum við Aqaba og síðan með Hijru, varð ekkert úr konungdómi Abdullahs ibn Ubayy. Þess vegna ól Abdullah ibn Ubayy með sér hatur, fyrst og fremst í garð Spámannsins og þeirra Sahaba sem voru Muhajirun, og síðan í garð Sahaba frá Medínu, en hann gat ekki sýnt fjandskap sinn opinberlega. Ásamt fáeinum mönnum sem voru eins og hann myndaði hann hóp munafiqa (hræsnara). Þegar þeir voru á meðal múslima sögðust þeir hafa gengið Íslam á hönd, en að baki þeim höfðu þeir þá að háði. Á laun tóku þeir að sá fræjum hræsninnar (nifaq) og vekja sundrungu (fitna). Svo langt gengu þeir að þeir reyndu að hafa blessuð orð Sóma heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam rangt eftir og breyta þeim.
Á meðan sátu mushrikarnir í Mekku ekki heldur aðgerðalausir; það sem þeir höfðu ekki getað gert Rasulullah í Mekku reyndu þeir nú að gera í Medínu. Þeir sendu mushrikunum í Medínu hótunarbréf, og eins sendu þeir ættbálkum gyðinga í Medínu bréf og boð full af hótunum. Þessar hótanir þeirra urðu til þess að gyðingarnir leituðu nær Rasulullah.
Um þær mundir komu gyðingarnir fyrir Rasulullah og sögðu: „Við erum komnir til að semja frið við ykkur. Gerum með okkur sáttmála svo að við gerum ekki hver öðrum mein.“ Spámaðurinn okkar gerði þá við þá sáttmála í fimmtíu og fimm greinum, og eru þetta nokkrar af þeim ákvörðunum sem teknar voru:
1- Þessi sáttmáli er skjal sem Rasulullah, Muhammad alayhis-salam, ritar milli múslima frá Mekku og Medínu, þeirra sem fylgja þeim, þeirra sem síðar slást í hóp með þeim og þeirra sem berjast með þeim.
2- Vissulega eru þeir samfélag aðskilið frá öðrum mönnum.
3- Hver ættbálkur greiðir sameiginlega lausnargjald fanga sinna (samkvæmt því réttlæti sem ríkir meðal múslima).
4- Múslimar skulu standa saman gegn hverjum þeim sem vekur ófrið á meðal þeirra, jafnvel þótt það séu þeirra eigin börn.
5- Þeir gyðingar sem fylgja múslimum skulu ekki sæta neinu ranglæti, og þeim skal einnig veitt hjálp.
6- Gyðingarnir mynda einn hóp ásamt múslimum, og hver og einn uppfyllir það sem trú hans krefst.
7- Enginn gyðinganna má halda í herför án leyfis Muhammads alayhis-salam.
8- Enginn skal gera þeim illt sem hann hefur gert sáttmála við; þeim sem órétti er beittur skal ætíð veitt hjálp.
9- Medínudalurinn er friðhelgt og haram svæði þeim sem gera þennan sáttmála.
10- Mushrikunum í Mekku og þeim sem hjálpa þeim skal undir engum kringumstæðum veitt vernd.
11- Gegn þeim sem ráðast á Medínu skulu múslimar og gyðingar veita hverjir öðrum lið.
Með þessum sáttmála skyldu gyðingarnir (á yfirborðinu) sýna múslimum vináttu, ekki ala með sér hatur í garð þeirra og ekki sýna þeim fjandskap.7
Ó Habib Minn, vertu ekki hryggur
Gyðingarnir, sem duldu fjandskap sinn, komu hópum saman til Spámannsins eftir að hafa undirritað sáttmálann sem að ofan greinir. Þeir báru upp spurningar sem þeim sjálfum þóttu mjög erfiðar. Af svörunum sem þeir fengu skildu þeir að hann var sannur spámaður. En vegna þrjósku sinnar og öfundar tóku þeir ekki trú. Þá sagði ástkæri Spámaðurinn okkar: „Hefðu tíu af fræðimönnum gyðinga trúað á mig, hefðu allir gyðingar trúað.“ Allahu Taala huggaði Rasulullah í þessari hryggð hans með eftirfarandi göfugu versi: „(Ó Habib Minn!) Ó dýrlegi Rasul! Láttu þá sem segjast trúa með munninum þótt þeir trúi ekki í hjörtum sínum (munafiqana), og þá gyðinga sem flýta sér í vantrú (ástand þeirra), ekki hryggja þig. Þeir hlusta sífellt á lygar og njósna (úr hópi sona Qurayza) fyrir aðra þjóð sem ekki hefur komið fyrir þig (gyðingana í Khaybar). Þeir færa orðin sem þeir heyra, og sannindin, úr stað sínum og segja frá þeim þannig að þau fjarlægist hið sanna. Og þeir segja: ‚Ef ykkur er gefið þetta (fatwa), þá takið við því; sé ykkur það ekki gefið, þá varist.‘ Þann sem Allahu Taala vill að falli í freistingu (fitna) getur þú með engu móti hindrað gegn vilja Allahu Taala. Þeir eru slíkir menn að Allahu Taala hefur ekki viljað hreinsa hjörtu þeirra. Þeirra bíður niðurlæging og eymd í þessum heimi og afar mikil refsing í eftirlífinu.“8
Vegna sáttmálans sem gerður hafði verið höfðu sumir Sahaba bundist vináttuböndum við gyðingana sem voru nágrannar þeirra. Allahu Taala bannaði þeim það einnig og sagði: „Ó þið sem trúið! Takið ykkur ekki aðra en trúbræður ykkar (vantrúarmenn og munafiqa) að vinum. Þeir láta einskis ófreistað að gera ykkur illt og vekja ófrið, og þeir óska þess að þið lendið í þrengingum. Hatur þeirra og fjandskapur í ykkar garð hefur brotist út af munni þeirra. En fjandskapurinn sem þeir leyna í hjörtum sínum er enn meiri. Ef þið hugleiðið og skiljið: Vér höfum skýrt fyrir ykkur versin um fjandskap þeirra (Vér höfum sýnt ykkur mjög skýrt það sem þið verðið að gæta að).“9
Mushrikarnir í Mekku héldu linnulaust áfram að æsa upp og hóta mushrikunum, munafiqunum og gyðingunum í Medínu og ættbálkunum umhverfis Medínu. Þeir reyndu að slökkva nur Íslams sem fyrst og leituðu leiða til að binda enda á blessaða tilveru ástkæra Spámannsins okkar.
„Hefðu tíu af fræðimönnum gyðinga trúað á mig, hefðu allir gyðingar trúað“ Hadith sharif
Gegn öllu þessu framferði munafiqanna og mushrikanna fór Rasulullah ætíð leið friðarins. Sumir Sahaba töldu að nú væri tími til kominn að snúast gegn óvininum og báðu: „Ó Rabb minn! Ekkert er okkur dýrmætara en að berjast á vegi Þínum gegn þessum mushrikum. Þessir qurayshísku mushrikar hafa afneitað spámannsdómi Habibs Þíns og neytt hann til að yfirgefa Mekku. Ó Allah! Vissulega munt Þú leyfa okkur að berjast við þá!..“ En Rasulullah beið boðs Allahu Taala í þessu efni og breytti samkvæmt því sem boðið var. Nú var tíminn kominn. Í opinberuninni sem Jibril alayhis-salam færði var sagt: „Berjist einnig þið á vegi Allahu Taala við þá sem herja á ykkur. En farið ekki yfir mörkin og gangið ekki of langt. Vissulega elskar Allahu Taala ekki þá sem ganga of langt. Drepið þá (vantrúarmennina) hvar sem þið finnið þá. Rekið þá burt eins og þeir ráku ykkur burt (frá Mekku). Fitna shirksins hjá þeim er verri en manndráp. Berjist ekki við þá hjá Masjid al-Haram nema þeir berjist við ykkur þar. En ef þeir drepa ykkur þar, þá drepið þá einnig þar. Þannig er refsing vantrúarmannanna. Ef þeir láta af því að afneita Allahu Taala og af hernaðinum, (þá látið þið einnig af honum. Því að) vissulega er Allahu Taala mjög fyrirgefandi og miskunnsamur.“10
Í göfugu versi sem sent var niður síðar var sagt: „Berjist við þessa mushrika þar til engin ummerki eru eftir af fitna shirksins og trúin er Allahu Taala einum (þar til Allahu Taala einn er tilbeðinn). Ef þeir láta af (shirk), (er þeim ekkert ranglæti gert.) Fjandskapurinn (refsingin) bitnar þá aðeins á hinum ranglátu.“11
Ma madahtu Muhammadan bi maqalati,
Lakin madahtu maqalati bi Muhammadin.
(Ég get ekki lofað Muhammad alayhis-salam,
Með honum gef ég skrifum mínum gildi.)
Imam Rabbani (rahmatullahi alayh)