BADR-HERFÖRIN
Þessi herför nefnist einnig Önnur Badr, Badr al-Qital og Badr al-Kubra. Velgengni Sahaba í herflokkunum tók að vekja ótta meðal vantrúarmannanna. Upp frá því lögðu lestir þeirra af stað í fylkingum og með hermönnum. Á öðru ári eftir Hijru tóku mushrikarnir í Mekku fé frá hverri fjölskyldu og sendu þúsund úlfalda lest til Damaskus. Fyrir henni fór Abu Sufyan, einn af fyrirmönnum Mekku, sem þá hafði enn ekki gerst múslimi.1 Um fjörutíu verðir höfðu einnig verið settir til að gæta lestarinnar… Þegar varningurinn hefði verið seldur ætluðu þeir að kaupa vopn fyrir allt féð, og þau vopn átti að nota í stríðinu gegn múslimum.
Þegar Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam frétti að mushrikarnir hefðu sent stóra lest til Damaskus í verslunarerindum fól hann nokkrum mönnum úr röðum Muhajirun að kanna aðstæður þeirra. Þegar þeir komu á stað sem nefnist Dhul-Ushayra fréttu þeir að lestin væri farin hjá og sneru aftur til Medínu. Yrðu vopn og eigur fylgjenda vantrúarinnar af þeim teknar gætu þeir ekki gert fylgjendum Íslams mein og mótstaða þeirra yrði brotin á bak aftur. Þess vegna mat Rasulullah stöðuna og hóf þegar undirbúning hernaðar.
Til að stýra salat í sinn stað skildi hann Abdullah ibn Umm Maktum eftir.2 Hazrat Talha ibn Ubaydullah og Sa’id ibn Zayd sendi hann sem njósnasveit til að komast að því hvenær lestin sneri aftur.3 Hazrat Uthman bauð hann að vera um kyrrt í Medínu, því að kona hans var þungt haldin. Síðan fól hann fjórum mönnum til viðbótar verkefni, og urðu þeir sem verkefni höfðu þannig átta.
Þetta tækifæri mátti ekki fara forgörðum. Spámaðurinn bjóst þegar í stað, tók með sér þrjú hundruð og fimm Sahaba úr röðum Muhajirun og Ansar og hélt tólfta dag hins göfuga mánaðar ramadan í átt til Badr. Að þeim meðtöldum sem verkefni höfðu voru þeir 313.4 Sextíu og fjórir þeirra voru úr röðum Muhajirun.
Badr var staður þar sem leiðirnar til Mekku, Medínu og Sýrlands mættust.
Ungir piltar, sem nýlega voru komnir af barnsaldri, og jafnvel konur grátbændu Spámanninn um að fá að taka þátt í þessari herför. Umm Waraqa kom fyrir Rasulullah og sagði: „Megi móðir mín og faðir verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Ef þú leyfir vil ég koma með ykkur. Ég skal binda um sár hinna særðu og hjúkra hinum sjúku. Ef til vill veitir Allahu Taala mér einnig að falla sem shahid!“ Þá sagði Habib al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam: „Sittu heima og lestu hinn göfuga Kóran. Vissulega mun Allahu Taala veita þér að falla sem shahid.“
„Sittu (Umm Waraqa) heima og lestu hinn göfuga Kóran. Vissulega mun Allahu Taala veita þér að falla sem shahid“ Hadith sharif
Leið Badr-herfararinnar
Sa’d ibn Abi Waqqas sagði svo frá: „Þegar Rasulullah vildi senda aftur heim þá drengi sem vildu fara með okkur í herförina, sá ég að Umayr bróðir minn reyndi að fela sig einhvers staðar svo að ekki sæist til hans. Hann var þá sextán ára. Ég sagði: ‚Hvað gengur að þér, að þú skulir fela þig svona?‘ Hann sagði: ‚Ég er hræddur um að Rasulullah þyki ég líka of ungur og sendi mig heim! En ég þrái að taka þátt í herförinni og að Allahu Taala veiti mér að falla sem shahid.‘ Þegar Rasulullah var sagt frá honum sagði hann við bróður minn: ‚Snúðu þú heim!‘ Þá tók Umayr bróðir minn að gráta. Habib al-akram, haf miskunnarinnar, stóðst ekki tár hans og gaf honum leyfi. Þó var það ég sem gyrti hann sverði hans, því að hann gat ekki gyrt sig því sjálfur.“5 Fána ástkæra Spámannsins okkar, Höfðingja heimanna, báru Mus’ab ibn Umayr, Sa’d ibn Mu’adh og hazrat Ali.6 Sahaba höfðu aðeins þrjá hesta og sjötíu úlfalda. Einn hestanna átti Miqdad, einn Zubayr og einn Marthad ibn Abi Marthad. Tveir eða þrír menn riðu einum úlfalda til skiptis. Rasulullah reið til skiptis við hazrat Ali, Abu Lubaba og Marthad ibn Abi Marthad. En þeir grátbændu allir Rasul alayhis-salam um að ganga ekki heldur sitja ætíð á úlfaldanum og sögðu: „Megi líf okkar verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Stígðu ekki af úlfaldanum. Við göngum í stað þinnar háu persónu.“ En Soldán alheimsins taldi sig ekki frábrugðinn þeim og sagði: „Hvorki eruð þið mér sterkari til gangs, né er ég ykkur óháðari og óþurftugri um laun og umbun.“ Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam og hinir göfugu Sahaba hans gengu um eyðimörkina í brennandi hita. Auk þess föstuðu þeir. Sahaba þoldu miklar þrengingar til að breiða út Íslam og fylgdu Spámanninum af ást og ákafa. Því að við leiðarlok beið velþóknun Allahu Taala og Rasuls Hans, og þar beið þeirra shahid-dauðinn og Paradís, sem þeir þráðu svo mjög… Ástkæri Spámaðurinn okkar leit á ástand Sahaba sinna og bað: „Ó Allah! Þeir eru fótgangandi; gefðu þeim reiðskjóta! Ó Allah! Þeir eru klæðlitlir og naktir; klæddu þá! Ó Allah! Þeir eru svangir; seddu þá. Þeir eru fátækir; auðgaðu þá af gæsku Þinni og örlæti!“
Meðan Spámaðurinn og blessaður her hans sóttu fram í átt til Badr í þessum mikla hita hafði lest mushrikanna, sem kom frá Damaskus, einnig nálgast Badr. Þeir tveir Sahaba sem Spámaðurinn hafði sent út til að afla frétta af lestinni komust að því að lestin gæti komið til Badr innan eins eða tveggja daga og sneru í skyndi aftur. Þegar lestarmennirnir komu í þorpið þar sem þeir höfðu fengið fréttina spurðu þeir þorpsbúa: „Hafið þið orðið varir við njósnara múslima?“ Þeir sögðu: „Það vitum við ekki. En tveir menn komu og sátu hér um stund; síðan stóðu þeir upp og fóru.“
Abu Sufyan fór á staðinn sem lýst var og kannaði hann; hann kramdi úlfaldataðið á jörðinni og sá fóðurkjarna í því og sagði: „Þetta er fóður frá Medínu. Ég held að þessir tveir menn séu njósnarar Muhammads (alayhis-salam).“ Hann gat sér þess til að múslimar væru mjög nærri og varð gripinn miklum ótta. Í áhyggjum sínum um afdrif lestarinnar ákvað hann að halda í skyndi til Mekku meðfram strönd Rauðahafs og fara nótt sem dag án þess að tefja. Auk þess sendi hann mann að nafni Damdam ibn Amr al-Ghifari sem sendiboða til Mekku til að greina frá stöðunni.7
„Ó Allah! Þeir (Sahaba mínir) eru fótgangandi; gefðu þeim reiðskjóta! Ó Allah! Þeir eru klæðlitlir og naktir; klæddu þá! Ó Allah! Þeir eru svangir; seddu þá. Þeir eru fátækir; auðgaðu þá af gæsku Þinni og örlæti!“ Hadith sharif
Þegar þessi maður kom til Mekku reif hann skyrtu sína að framan og aftan. Hann sneri klyfsöðli úlfalda síns öfugt. Í annarlegu ástandi tók hann að hrópa og kveina: „Hjálp! Hjálp!… Ó Qurayshítar! Komið til bjargar!… Muhammad og Sahaba hans hafa ráðist á lest ykkar og eigur ykkar sem eru hjá Abu Sufyan. Ef þið komið í tæka tíð getið þið bjargað lestinni ykkar!…“
Þegar Mekkabúar heyrðu þetta tóku þeir sig þegar saman og bjuggust. Þeir söfnuðu sjö hundruð úlfaldariddurum, hundrað riddurum og hundrað og fimmtíu fótgönguliðum. Þegar sagt var við Abu Lahab: „Komdu, vertu líka með!“ bar hann af ótta fyrir sig veikindi sín. Í sinn stað sendi hann As ibn Hisham. Mushrikinn Umayya ibn Khalaf var mjög tregur til að búast til orrustunnar. Hann hafði nefnilega heyrt að Spámaðurinn hefði sagt: „Sahaba mínir munu drepa Umayya.“ Hann var hræddur, því að hann vissi að Spámaðurinn vék aldrei frá sannleikanum. Þess vegna bar hann fyrir sig, þegar Abu Jahl lagði fast að honum, að hann væri gamall og mjög feitur. En þegar Abu Jahl brigslaði honum um hugleysi neyddist hann til að fara.
Her mushrikanna var um þúsund manns. Allir báru þeir brynjur úr járni. Með sér höfðu þeir konur með fagrar raddir, og ekki höfðu þeir heldur gleymt að taka með sér hljóðfæri og áfengi. Þeir héldu að með svo öflugum her myndu þeir á augabragði sigra, ekki aðeins þrjú hundruð menn, heldur jafnvel þúsund manna her. Sumir höfðu jafnvel áður en þeir lögðu af stað reiknað út hverja þeir myndu drepa og hvaða herfang þeir myndu taka. En æðsta markmið þeirra allra var að afmá Íslam. Þessi ofstopafulla hjörð mushrika lagði af stað við dynjandi bumbuslátt kvennanna og söngva þeirra.
Á meðan hafði Abu Sufyan fjarlægst Badr talsvert og var kominn langt áleiðis til Mekku. Þegar hann var viss um að hættan væri liðin hjá sendi hann mann sinn, Qays ibn Imri’ al-Qays, til Quraysh og lét segja: „Ó Qurayshítar! Þið lögðuð af stað frá Mekku til að vernda lest ykkar, menn ykkar og eigur. Við erum sloppnir úr hættunni. Snúið nú aftur!…“ Auk þess ráðlagði hann þeim: „Varist að halda til Medínu til að berjast við múslima!“
Þegar Qays færði her mushrikanna fréttina sagði Abu Jahl: „Ég sver að við skulum fara til Badr og halda hátíð í þrjá daga og þrjár nætur, slátra úlföldum og drekka vín. Ættbálkarnir í kring munu horfa á okkur og öfunda okkur og sjá að við óttumst engan. Upp frá því mun enginn þora að ráðast á okkur af ótta við veldi okkar. Ó ósigrandi her Quraysh! Áfram!…“ Qays sá að Abu Jahl var ekki í því ástandi að hlusta á ráð, sneri við og sagði Abu Sufyan hvernig málum væri komið. Abu Sufyan, sem var framsýnn og gætinn maður, gat ekki stillt sig um að segja: „Vei! Aumingja Quraysh!… Þetta er ráðabrugg Amrs ibn Hisham (Abu Jahls). Þetta hefur hann vissulega gert af löngun til að verða fyrir mönnum. En slíkur ofstopi er ætíð mikill brestur og ógæfuboði. Ef múslimar mæta þeim, þá vei Quraysh!..“
Hann kom lestinni í skyndi til Mekku og náði hernum. Á meðan nálgaðist Höfðingi alheimsins sall-Allahu alayhi wa sallam Badr ásamt Sahaba sínum. Á einum stað sá hann tvo mushrika frá Medínu, Khubayb ibn Yasaf og Qays ibn Muharris, í her Íslams. Hann þekkti Khubayb þótt hann bæri járnhjálm á höfði og sagði við hazrat Sa’d ibn Mu’adh: „Er þetta ekki Khubayb?“ Hann svaraði: „Jú, ó Rasulallah!“ Khubayb var hugrakkur kappi sem kunni hernaðarlistina. Hann gekk ásamt Qays í hina göfugu návist Rasulullah. Spámaðurinn okkar spurði þá: „Hvers vegna komið þið með okkur?“ Þeir svöruðu: „Þú ert systursonur okkar og nágranni okkar. Við komum með þjóð okkar til að safna herfangi!“ Þegar hann spurði Khubayb: „Hefur þú trúað á Allahu Taala og Rasul Hans?“, svaraði hann: „Nei.“ Rasul alayhis-salam sagði: „Snúðu þá við! Sá sem ekki er af okkar trú getur ekki verið með okkur.“ Khubayb sagði: „Allir þekkja hugrekki mitt og hreysti og vita að ég er kappi sem rífur sár í brjóst óvinarins. Fyrir herfangið skal ég berjast við hlið þér gegn óvini þínum.“ Spámaðurinn þáði ekki hjálp hans.
Þegar þeir höfðu farið nokkurn spöl ítrekaði Khubayb ósk sína, en Spámaðurinn okkar lét hann vita að ósk hans yrði ekki tekin gild meðan hann gerðist ekki múslimi. Þegar þeir komu á staðinn Rawha gekk Khubayb fyrir Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam og sagði: „Ó Rasulallah! Ég hef trúað því að Allahu Taala sé Rabb heimanna, og á spámannsdóm þinn; ég hef tekið trú.“ Þá gladdist Höfðingi alheimsins mjög. Qays hlaut einnig þann heiður að taka trú eftir að hann var kominn aftur til Medínu (radiy-Allahu anh).
Þegar her Íslams kom í Safra-dal fréttu menn að Mekkabúar hefðu safnað her og væru á leið til Badr til að bjarga lest sinni. Spámaðurinn kallaði Sahaba sína saman og ráðfærði sig við þá um stöðuna. Því að þegar múslimarnir frá Medínu unnu Rasulullah hollustueið við Aqaba höfðu þeir heitið: „Ó Rasulallah! Komdu til borgar okkar. Þar skulum við vernda þig gegn óvini þínum, þótt það kosti okkur lífið, og fylgja þér.“ En nú voru þeir komnir út fyrir Medínu. Og andspænis þeim stóð stór óvinaher sem var þeim margfalt fremri að fjölda, vopnum og auði.
Þegar Rasulullah spurði Sahaba sína álits stóðu Abu Bakr as-Siddiq og Umar al-Faruq úr röðum Muhajirun upp, hvor í sínu lagi, og lýstu því yfir að nauðsynlegt væri að berjast við óvinaherinn. Þá stóð Miqdad ibn Aswad upp, einnig úr röðum Muhajirun, og sagði: „Ó Rasulallah! Framfylgdu því sem Allahu Taala býður. Haltu áfram samkvæmt boði Hans. Við erum með þér hverja stund; við víkjum ekki frá þér eitt andartak. Við munum ekki segja neitt á borð við það sem synir Ísraels sögðu við Musa alayhis-salam: ‚Ó Musa! Meðan þjóð harðstjóra og ranglátra manna er á því svæði förum við aldrei þangað og göngum aldrei inn í það land. Farið nú þú og Rabb þinn saman og berjist þið tveir við þá. Við verðum hér um kyrrt og sitjum…‘8 Við fórnum lífi okkar og limum á vegi Allahu Taala og Rasuls Hans. Við sverjum við Allahu Taala, sem sendi þig sem sannan spámann, að jafnvel þótt þú sendir okkur til Abessiníu handan hafsins förum við. Aldrei munum við setja okkur upp á móti þér í minnsta máta. Við erum reiðubúnir að uppfylla hverja ósk þína. Megi móðir mín og faðir, já líf mitt, verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah…“
„Sá sem ekki er af okkar trú getur ekki verið með okkur“ Hadith sharif
Badr-herförin
Þessi orð Miqdads glöddu ástkæra Spámanninn okkar mjög. Hann bað honum blessunar.9
Hér skipti álit múslimanna frá Medínu miklu, því að bæði voru þeir fleiri og höfðu heitið því að vernda Rasulullah í Medínu. Þeir höfðu ekki gefið neitt loforð um að berjast utan Medínu. Þegar mönnum skildist þessi hugsun stóð Sa’d ibn Mu’adh úr röðum Ansar upp og sagði: „Ó Rasulallah! Ef þú leyfir vil ég tala fyrir hönd Ansar.“ Þegar leyfið var veitt sagði hann: „Ó Rasulallah! Við höfum trúað á þig og staðfest spámannsdóm þinn. Allt sem þú hefur fært er sannleikur og rétt. Við höfum heitið þér því staðfastlega og svarið að hlusta á þig og hlýða þér í þessu. Aldrei munum við ganga á bak orða okkar, og hvert sem þú heiðrar með komu þinni lútum við boði þínu. Boð þitt metum við ofar öllu. Lífi okkar og limum fórnum við á vegi þínum. Við sverjum við Allahu Taala, sem sendi þig sem sannan spámann, að þótt þú steypir þér í hafið steypum við okkur á eftir þér. Enginn okkar mun dragast aftur úr um eitt skref. Hvað sem býr í göfugum huga þínum, bjóddu það og við höldum fast við það. Megi eigur okkar einnig verða fórnað ásamt lífi okkar. Aldrei snúum við baki við óvininum. Í orrustu erum við þolgóðir. Von okkar er að gleðja þig og hljóta velþóknun þína. Megi miskunn Allahu Taala vera yfir ykkur…“ Sahaba sem heyrðu þessi orð fylltust miklum eldmóði. Allir lýstu þeir því yfir að þeir tækju undir þessi orð af öllu hjarta. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam varð mjög ánægður. Hann bað fyrir hazrat Sa’d og félögum hans. Nú var allur efi horfinn.. Hversu margur og öflugur sem óvinurinn kynni að vera, myndu hinir dýrlegu Sahaba ganga á eftir ástkæra Spámanninum okkar til móts við shahid-dauðann án þess að depla auga og ávinna sér velþóknun Allahu Taala og Rasuls Hans. Meðan Höfðingi alheimsins fór fyrir þeim var enginn sá staður sem þeir færu ekki á… Þegar Sómi heimsins sá tryggð Sahaba sinna við sig og eldmóð þeirra flutti hann þeim fagnaðartíðindi og sagði: „Áfram nú! Gleðjist yfir náð Allahu Taala. Wallahi, það er eins og ég horfi nú á staðina þar sem Qurayshítar verða höggnir og falla á vígvellinum, og sjái þá!“ Við þessi fagnaðartíðindi héldu Sahaba af ást á eftir Rasulullah.
Englarnir koma til hjálpar
Það var aðfaranótt föstudags þegar þeir komu í grennd við Badr. Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði við Sahaba sína: „Ég vona að þið getið aflað ykkur einhverra upplýsinga við brunninn hjá litlu hæðinni þarna.“ Hann sendi þangað ljón Allahu Taala, hazrat Ali, Sa’d ibn Abi Waqqas, Zubayr ibn Awwam og nokkra aðra Sahaba sína. Hazrat Ali og félagar hans fóru þegar að brunninum. Þar sáu þeir úlfaldareka og vatnsbera Quraysh. Þegar þeir sáu múslimana flúðu þeir. En tveir þeirra náðust. Annar var Aslam, þræll sona Hajjajs, hinn Arid Abu Yasar, þræll sona As ibn Sa’ids.
Þegar þeir voru leiddir fyrir Spámanninn spurði Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam þá: „Hvar eru Qurayshítar?“ Þeir svöruðu: „Þeir hafa slegið tjöldum bak við sandhólinn sem þú sérð þarna.“ Hann spurði: „Hversu margir eru Qurayshítar?“ Þeir sögðu: „Það vitum við ekki.“ Þegar spurningunni „Hversu marga úlfalda slátra þeir á dag?“ var svarað: „Einn daginn níu, annan daginn tíu,“ sagði Spámaðurinn: „Þeir eru færri en þúsund og fleiri en níu hundruð.“ Aftur spurði hann: „Hverjir fyrirmanna Quraysh eru með?“ Þegar þeir sögðu: „Utba, Shayba, Harith ibn Amr, Abu’l-Bakhtari, Hakim ibn Hizam, Abu Jahl, Umayya ibn Khalaf…“ sneri Rasulullah sér að Sahaba sínum og sagði: „Mekkabúar hafa fórnað augasteinum sínum fyrir ykkur.“ Síðan spurði hann mennina tvo: „Sneri einhver Qurayshíta við á leiðinni hingað?“ Þeir svöruðu: „Já. Akhnas ibn Abi Shariq úr Banu Zuhra sneri við.“ Hann sagði: „Þótt hann sé ekki á réttri leið og þekki hvorki eftirlífið, Allahu Taala né Bókina, hefur hann vísað Banu Zuhra rétta leið… Hefur einhver annar en þeir snúið við?“ Svarið sem hann fékk var: „Synir Adis ibn Ka’b sneru við.“10
„Ó Rasulallah! Framfylgdu því sem Allahu Taala býður. Haltu áfram samkvæmt boði Hans. Við erum með þér hverja stund; við víkjum ekki frá þér eitt andartak“ Miqdad ibn Aswad (radiy-Allahu anh)
Spámaðurinn sendi hazrat Umar til Qurayshíta með sáttaboð sem hinstu viðvörun. Umar ibn Khattab sagði við þá: „Ó þrjóska þjóð! Rasul alayhis-salam segir: ‚Allir láti af þessu og snúi heilu og höldnu aftur. Því að mér er kærara að berjast við aðra en ykkur en að berjast við ykkur!…‘“
Við þessu boði gekk Hakim ibn Hizam, einn af mushrikum Quraysh, fram og sagði: „Ó Qurayshítar! Muhammad hefur komið mjög sanngjarnlega fram við ykkur. Takið þegar í stað við því sem hann fer fram á. Ef þið gerið ekki það sem hann segir, sver ég að upp frá þessu mun hann ekki sýna ykkur neina sanngirni!…“ Abu Jahl reiddist þessum orðum Hakims og sagði: „Þetta samþykkjum við aldrei, og við snúum ekki við fyrr en við höfum hefnt okkar á múslimum, svo að enginn þori nokkru sinni framar að ráðast á lestir okkar,“ og lokaði þannig leiðum friðarins. Hazrat Umar sneri aftur.
Þessa nótt komu Spámaðurinn og hinir dýrlegu Sahaba hans til Badr á undan mushrikunum og settust að á stað nærri brunnunum. Spámaðurinn ráðfærði sig við Sahaba sína og spurði álits þeirra á því hvar höfuðstöðvarnar skyldu vera. Úr hópi þeirra stóð Hubab ibn Mundhir, sem þá var aðeins þrjátíu og þriggja ára, upp og bað um orðið. Þegar honum var leyft það spurði hann: „Ó Rasulallah! Er þetta staður sem Allahu Taala hefur boðið þér að reisa höfuðstöðvar á og óhjákvæmilegt er að halda kyrru fyrir á? Eða var hann valinn af eigin mati og sem hernaðarráðstöfun?“ Spámaðurinn sagði: „Nei! Þessi staður var valinn sem hernaðarráðstöfun.“
Þá sagði hazrat Hubab: „Megi móðir mín og faðir, já líf mitt, verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah!
Við erum hermenn og þekkjum einnig vel til á þessum slóðum. Í brunninum nærri staðnum þar sem Qurayshítar munu setjast að er sætt vatn og nóg af því. Ef þú leyfir skulum við setjast þar að. Byrgjum alla brunnana í kring. Gerum síðan þró og fyllum hana vatni. Meðan við berjumst við óvininn komum við og drekkum úr þrónni okkar þegar okkur þyrstir. En óvinurinn finnur ekkert vatn og verður illa úti.“11 Á sömu stundu kom Jibril alayhis-salam með opinberun um að þessi hugmynd væri rétt. Spámaðurinn sagði: „Ó Hubab! Rétta skoðunin er sú sem þú hefur bent á“, og stóð upp. Saman fóru þeir að brunninum sem nefndur var. Þeir byrgðu alla brunnana nema þann sem sæta vatnið var í og gerðu stóra þró. Þeir fylltu hana vatni og settu hjá henni ílát til að drekka úr.
Á meðan gekk hazrat Sa’d ibn Mu’adh í hina göfugu návist Spámannsins og lagði til: „Ó Rasulallah! Eigum við að gera þér skýli úr pálmagreinum sem þú getur setið í?“ Sómi heimsins varð ánægður með þessa hugmynd Sa’ds og bað honum blessunar. Þegar í stað var skýli gert. Soldán spámannanna gekk ásamt hinum dýrlegu Sahaba sínum um vígvöllinn og kannaði hann. Öðru hverju nam hann staðar og sýndi með blessuðum höndum sínum, einn af öðrum, staðina þar sem mushrikar Quraysh yrðu drepnir, og sagði: „Inshallah, hér er staðurinn þar sem sá og sá verður höggvinn og fellur í fyrramálið! Inshallah, hér er staðurinn þar sem sá og sá verður höggvinn og fellur í fyrramálið! Einmitt hér! Hér…“
Síðar greindi hazrat Umar frá þessu á þessa leið: „Ég sá að hver einasti þeirra var höggvinn og drepinn nákvæmlega á þeim stöðum þar sem Rasul al-akram hafði lagt blessaða hönd sína. Þeir voru hvorki ögn framar né aftar.“
Höfðingi heimanna sall-Allahu alayhi wa sallam skipti Sahaba í þrjá hópa: fána Muhajirun fékk hann Mus’ab ibn Umayr, fána Awsmanna Sa’d ibn Mu’adh og fána Khazrajmanna Hubab ibn Mundhir. Hver hópur safnaðist saman undir sínum fána.12 Hann fylkti hernum í raðir og kom á hann skipulagi.
Meðan hann skipaði hernum snerti hann með stafnum, sem hann hélt á í blessaðri hendi sinni, brjóst Sawads ibn Ghaziyya, sem stóð fram úr röðinni, og sagði: „Komdu í röðina, ó Sawad!“ Sawad sagði: „Ó Rasulallah! Stafurinn í hendi þinni meiddi mig. Fyrir sakir Allahu Taala, sem sendi þig með hina sönnu trú, Bókina og réttlætið, vil ég einnig snerta þig með stafnum á sama hátt.“ Allir Sahaba undruðust þessi orð hans. Gat það gengið að krefjast hefndar (qisas) af Höfðingja alheimsins? Var slíkt gerlegt? En Rasulullah opnaði blessaða skyrtu sína að framan og sagði: „Gerðu svo vel, taktu qisas og náðu rétti þínum!“ Þá kyssti hazrat Sawad blessað brjóst Habib al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam af mikilli gleði og ást.
Allir höfðu búist við qisas, en við þessa sjón fylltust þeir aðdáun á Sawad bróður sínum og öfunduðu hann. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar spurði: „Hvers vegna gerðir þú þetta?“, svaraði hann: „Megi móðir mín og faðir, já líf mitt, verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Í dag sé ég að dauðastund mín er komin að boði Allahu Taala, og ég óttast að skiljast við þína háu persónu. Þess vegna óskaði ég þess, á þessum síðustu mínútum okkar saman, að varir mínar snertu blessaðan líkama þinn. Ég vildi gera það að tilefni þess að þú berir fram árnaðarorð fyrir mig á upprisudeginum og ég bjargist þannig frá refsingunni.“ Spámaðurinn komst mjög við af þessari ást hans og bað fyrir hazrat Sawad.
Hægri fylkingararmi hins blessaða hers Íslams skyldi hinn hrausti mujahid Zubayr ibn Awwam stjórna, en hinum vinstri Miqdad ibn Aswad.13
Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam vildi ráðfæra sig við hina dýrlegu Sahaba sína um það hvernig hefja skyldi orrustuna og spurði: „Hvernig berjist þið?“ Asim ibn Thabit stóð upp með boga og ör í hendi og lét álit sitt í ljós: „Ó Rasulallah! Þegar Qurayshítar eru komnir um hundrað metra frá okkur skulum við láta örvum rigna yfir þá. Þegar þeir eru síðan komnir í steinsnar skulum við kasta steinum. Þegar þeir koma svo nærri að spjót okkar ná til þeirra skulum við berjast með spjótunum uns þau brotna. Síðan skulum við bregða sverðum og berjast!“ Spámanninum líkaði þessi aðferð. Hann gaf Sahaba sínum þessi fyrirmæli: „Yfirgefið ekki raðir ykkar. Standið stöðugir á stöðum ykkar án þess að hreyfa ykkur. Hefjið ekki orrustuna fyrr en ég gef skipun. Sóið ekki örvum ykkar áður en óvinurinn er kominn nærri ykkur. Skjótið örvum ykkar þegar óvinurinn lyftir skildinum. Þegar óvinurinn er kominn vel nærri, kastið þá steinum. Þegar þeir nálgast, beitið spjótum ykkar. Og þegar komið er í návígi við óvininn, berjist þá með sverðum ykkar..“
„Inshallah, hér er staðurinn þar sem sá og sá verður höggvinn og fellur í fyrramálið! Inshallah, hér er staðurinn þar sem sá og sá verður höggvinn og fellur í fyrramálið! Einmitt hér! Hér…“ Hadith sharif
Síðan voru settir verðir og Sahaba fengu hvíld. Af visku Allahu Taala féllu þeir í svo djúpan svefn að þeir gátu ekki lyft augnalokunum. Þegar Spámaðurinn dró sig í hlé í skýlið sem gert var úr pálmagreinum brugðu hazrat Abu Bakr og síðan Sa’d ibn Mu’adh sverðum sínum og stóðu vörð við dyr skýlisins. Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam lyfti blessuðum höndum sínum og tók í mikilli sorg að grátbæna Allahu Taala: „Ó Rabb minn! Ef Þú tortímir þessum litla hópi verður Þú ekki framar tilbeðinn á jörðinni…“ Þessi sára bæn hélt áfram til morguns.
Staðurinn þar sem hinn blessaði her Íslams hafði reist höfuðstöðvar sínar var sandur. Því var erfitt að ganga og fæturnir sukku í sandinn. Af gæsku Allahu Taala og fyrir blessun bænar Rasulullah tók um nóttina að rigna, æ meir, svo að flóð runnu úr lækjunum. Vatnsílátin voru fyllt og jörðin harðnaði svo að fæturnir sukku ekki lengur.
En mushrikarnir sátu fastir í aur og flóði.
Eftir dögun vakti Rasulullah Sahaba sína til salat.
Eftir að hafa stýrt morgunsalatinu talaði hann um ágæti þess að heyja jihad við óvininn og falla sem shahid og hvatti þá til bardaga. Hann sagði: „Vissulega býður Allahu Taala það sem er sannleikur og rétt. Hann tekur ekki gild verk nokkurs manns sem ekki eru unnin til að hljóta velþóknun Allahu Taala… Leitist við að framfylgja boði Rabbs okkar á þessum stöðum, þar sem Hann hefur heitið ykkur miskunn Sinni og fyrirgefningu, og standist prófið! Því að heit Hans er sannleikur, orð Hans satt og refsing Hans hörð. Ég og þið erum bundnir Allahu Taala, sem er Hayy og Qayyum. Til Hans höfum við leitað skjóls, við Hann höldum við okkur, á Hann treystum við. Og til Hans er endurkoma okkar að lokum. Megi Allahu Taala fyrirgefa mér og öllum múslimum!…“
Sautjánda dag hins göfuga mánaðar ramadan rann upp sól föstudagsins. Innan skamms myndi hefjast miskunnarlausasta, ójafnasta, mikilvægasta og mesta orrusta sögunnar…
Öðrum megin stóðu Sómi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam og handfylli dýrlegra Sahaba hans, sem hikuðu ekki vitund við að fórna lífi sínu; hinum megin ofstopafullur og taumlaus skari vantrúarmanna sem safnast hafði saman til að drekkja Íslam í skeið af vatni og tortíma spámanni sem hlotið hafði þann heiður að vera habib Allahu Taala. Því miður voru meðal þeirra einnig ættingjar Rasul al-akram. Þeir voru líka komnir til Badr til að berjast við ástkæran bróðurson sinn.
Spámaðurinn fór að nýju yfir fylkingar hers síns og ítrekaði fyrirmæli sín. Á meðan komu mushrikar Quraysh út úr herbúðum sínum og tóku að streyma niður í Badr-dal. Flestir þeirra voru brynjum klæddir. Í miklu stolti og hroka hófu þeir árás á her Íslams. Þegar Rasulullah sá þetta framferði mushrikanna gekk hann inn í tjaldið ásamt hazrat Abu Bakr, lyfti blessuðum höndum sínum og tók að grátbæna Janab al-Haqq: „Ó Rabb minn! Sjá, mushrikar Quraysh koma með öllu sínu stolti og hroka!… Þeir skora Þig á hólm og afneita Spámanni Þínum. Ó Allah! Ég bið Þig að efna það heit um hjálp og sigur sem Þú gafst mér!… Ó Allah! Ef Þú vilt að þessi handfylli múslima tortímist, mun enginn framar tilbiðja Þig!…“
Þannig grátbændi hann Allahu Taala án afláts, aftur og aftur, og bað um hjálp. Þessi ákaflega sára og hjartaskerandi bæn Spámannsins hélt áfram uns hann gleymdi sjálfum sér og rida hans féll af blessuðum öxlum hans. Hazrat Abu Bakr, sem ekki fékk afborið þessa innilegu grátbeiðni, tók hina blessuðu rida upp af jörðinni af mikilli lotningu, lagði hana á blessaðar axlir hans og huggaði hann með þessum orðum: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Svo mikil grátbeiðni nægir!… Þú hefur sótt fast bæn þína til Rabbs þíns! Vissulega mun Allahu Taala brátt veita þér sigurinn sem Hann hét þér.“ Á því andartaki gekk Höfðingi heimanna út úr tjaldinu og fór með þessi göfugu vers. Að merkingu til var sagt: „Þessi fylking (við Badr) mun vissulega brátt bíða ósigur, snúa baki og flýja. Réttara sagt er hinn eiginlegi tími refsingar þeirra upprisan. Refsingin á þeim tíma er enn skelfilegri og sárari.“14
Ástkæri Spámaðurinn okkar kom fram fyrir her sinn. Hann fór með þessi göfugu vers fyrir hinum dýrlegu Sahaba sínum: „Ó þið sem trúið! Þegar þið mætið óvinaher, standið þá stöðugir og minnist Allahu Taala mikið, svo að þið bjargist… Þannig má vænta þess að þið öðlist farsæld. Hlýðið Allah og Rasul Hans. Deilið ekki ykkar á milli, því að þá farnast ykkur illa og máttur (styrkur, afl) ykkar hverfur. Verið þolgóðir, því að Allahu Taala er með hinum þolgóðu.“15
Þetta yrði fyrsta orrustan sem háð yrði við óvininn í sameinuðum her. Orrustan var í þann veginn að hefjast. Spennan hafði náð hámarki. Þegar Rasul al-akram fór með göfuga versið sem merkir „Minnist Allahu Taala mikið…“ tóku allir Sahaba að hrópa einum rómi „Allahu akbar!… Allahu akbar!…“ og grátbæna Janab al-Haqq að veita þeim sigur. Nú biðu þeir aðeins eftir einni bendingu frá Spámanninum. Samkvæmt siðum þess tíma gengu kappar fram úr báðum fylkingum áður en herirnir tveir mættust og börðust hver við annan. Í þessu einvígi jókst bardagaheift og bardagafýsn beggja, og menn hitnuðu fyrir orrustuna. En Amir ibn Hadrami úr hópi mushrikanna fór ekki eftir þessari reglu heldur tróð hana undir fótum og skaut ör á her Íslams. Örin hitti Mihja’ úr röðum Muhajirun; hann féll sem shahid, og blessuð sál hans steig upp til Paradísar. Höfðingi spámannanna flutti fagnaðartíðindi um þennan fyrsta shahid og sagði: „Mihja’ er höfðingi shahidanna.“ Sahaba gátu ekki lengur verið kyrrir. En án skipunar frá Spámanninum gátu þeir ekki hreyft sig hið minnsta.
„Ó Rabb minn! Sjá, mushrikar Quraysh koma með öllu sínu stolti og hroka!… Þeir skora Þig á hólm og afneita Spámanni Þínum. Ó Allah! Ég bið Þig að efna það heit um hjálp og sigur sem Þú gafst mér!…“ Hadith sharif
Hjörtu þeirra allra tóku að sjóða eins og eldfjöll!…
Í þessum svifum sást hvar þrír menn úr her mushrikanna ruddust fram. Það voru svarnir óvinir Íslams úr hópi sona Rabi’a: Utba, Shayba bróðir hans og Walid sonur hans. Þeir hrópuðu til mujahidanna: „Er einhver á meðal ykkar sem getur barist við okkur?“ Þegar hazrat Abu Hudhayfa gekk fyrstur Sahaba fram til að berjast við Utba föður sinn sagði Soldán heimanna við hann: „Bíddu þú!“ Þá gengu fram synir frú Afra úr hópi mujahida frá Medínu, Mu’adh og Mu’awwidh, og Abdullah ibn Rawaha. Þeir tóku sér stöðu andspænis Utba, Shayba og Walid. Með sverð í hendi stóðu þeir viðbúnir.
Mushrikarnir vildu að þeir segðu til sín og spurðu: „Hverjir eruð þið?“ Þegar þeir svöruðu: „Við erum múslimar frá Medínu,“ sögðu mushrikarnir: „Við ykkur eigum við ekkert vantalað! Það eru synir Abdulmuttalibs sem við viljum. Við þá viljum við berjast,“ sneru sér að her Íslams og hrópuðu: „Ó Muhammad! Sendu gegn okkur jafningja okkar úr okkar eigin þjóð!“
Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam bað fyrir þessum þremur hraustu Sahaba sínum á vígvellinum og bauð þeim síðan að snúa aftur á sína staði. Síðan renndi hann augum yfir Sahaba sína og sagði: „Ó synir Hashims! Rísið upp! Berjist á vegi Haqq gegn þeim sem komnir eru til að slökkva nur Allahu Taala með fölskum trúarbrögðum sínum, enda hefur Allahu Taala einmitt sent Spámann ykkar til þess. Rís þú upp, ó Ubayda! Rís þú upp, ó Hamza! Rís þú upp, ó Ali!“
Ljón Allahu Taala, hazrat Hamza, hazrat Ali og hazrat Ubayda, settu upp hjálma sína og gengu fram á vígvöllinn. Þegar þeir stóðu andspænis þeim sögðu mushrikarnir: „Hverjir eruð þið? Ef þið eruð jafningjar okkar berjumst við við ykkur.“ Þegar þeir svöruðu: „Ég er Hamza! Ég er Ali! Ég er Ubayda!“ sögðu mushrikarnir: „Þið eruð göfugir menn eins og við. Við föllumst á að berjast við ykkur.“ Hinir hraustu mujahidar Íslams buðu mushrikunum fyrst til trúar, en þeir þáðu það ekki. Þá brugðu þeir þrír allir sverðum sínum og réðust á mushrikana. Hazrat Hamza og hazrat Ali drápu vantrúarmennina Utba og Walid í einu höggi. Hazrat Ubayda særði Shayba, og Shayba særði einnig Ubayda. Hazrat Hamza og hazrat Ali komu Ubayda til hjálpar og drápu Shayba á staðnum. Þeir tóku hazrat Ubayda í fang sér og báru hann fyrir Rasulullah.16 Úr blessuðum ökkla hazrat Ubayda ibn Hariths rann blóð og mergur. Án þess að skeyta hið minnsta um ástand sitt spurði hann: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Er ég ekki shahid ef ég dey í þessu ástandi?“ Spámaðurinn sagði: „Jú, þú ert shahid“, og flutti honum þau fagnaðartíðindi að hann væri einn af íbúum Paradísar. (Hazrat Ubayda radiy-Allahu anh andaðist á staðnum Safra þegar haldið var heim úr orrustunni.) Mushrikarnir, sem misst höfðu þrjá af mikilvægustu mönnum sínum í þessu einvígi, urðu ráðvilltir. Þó reyndi Abu Jahl að hughreysta þá til að efla baráttuþrek hers síns og sagði: „Skeytið ekki um að Utba, Shayba og Walid féllu; þeir flýttu sér um of í bardaganum og dóu til einskis! Ég sver að við snúum ekki við fyrr en við höfum gripið múslimana og bundið þá í reipi!…“ Hinir hraustu Sahaba biðu hins vegar óþreyjufullir eftir því að refsa þessum skara mushrika með sverðum sínum sem fyrst. Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam endurtók án afláts þessa bæn, sem aldrei vék af blessaðri tungu hans: „Ó Allah! Efndu heitið sem Þú gafst mér!.. Ó Allah! Ef Þú tortímir þessari handfylli múslima verður enginn eftir á jörðinni sem tilbiður Þig!…“
Í þessum svifum gekk Abdurrahman, sonur hazrat Abu Bakrs, sem enn hafði ekki gerst múslimi og var einn hugrakkasti og skæðasti bogmaður Quraysh, fram á vígvöllinn úr röðum mushrikanna og skoraði á menn til einvígis. Í þessum hádegishita júlímánaðar sást hvar maður í röðum mujahidanna greip þegar til sverðs síns og gekk fram. Það var hetjan hazrat Abu Bakr, sem hlotið hafði þann heiður að verða fyrstur til að gerast múslimi og hljóta tign Siddiq, æðstur manna á eftir spámönnunum… Hann hafði stokkið fram til að berjast við son sinn. En Höfðingi heimanna sagði við hann: „Ó Abu Bakr! Veistu ekki að þú ert mér sem sjáandi auga mitt og heyrandi eyra? Víktu ekki frá hlið minni! Sérhver þrenging sem leggst á líkama minn og hjarta léttist þegar ég sé blessað andlit þitt. Með þér styrkist hjarta mitt.“
Þannig bannaði hann honum að berjast. Abu Bakr as-Siddiq gat ekki stillt sig um að segja við son sinn: „Ó þú illmenni! Hvað varð um tengsl þín við mig?“
Síðan sást hvar Soldán spámannanna, Habib al-akram, laut niður og tók hnefafylli af sandi af jörðinni. Hann þeytti sandinum yfir óvininn og sagði: „Sortni andlit þeirra!… Ó Allah! Fylltu hjörtu þeirra ótta og láttu fætur þeirra skjálfa!“ Síðan sneri hann sér að Sahaba sínum og gaf skipunina: „Til atlögu!.. Ráðist á þá!“ Hinir dýrlegu Sahaba, sem biðu aðeins eftir bendingu, hófu sóknina samkvæmt fyrirmælunum sem þeim höfðu áður verið gefin. Innan um hrópin „Allahu akbar!… Allahu akbar!…“ tóku örvarnar að hvína, steinarnir að hitta mörk sín og spjótin að skella á brynjunum… Ljón Allahu Taala – hazrat Hamza barðist með tvö sverð, sitt í hvorri hendi; hazrat Ali, hazrat Umar, Zubayr ibn Awwam, Sa’d ibn Abi Waqqas, Abu Dujana17 og Abdullah ibn Jahsh ruddust inn í raðir mushrikanna á einum enda og komu út á hinum, svo að vantrúarmennirnir urðu ráðþrota. Hver þeirra var orðinn óvinnandi virki. Hrópin „Allahu akbar!… Allahu akbar!…“ fylltu heiminn, og mikilleiki tignar Allahu Taala skall á höfðum vantrúarmannanna eins og sleggja. Spámaðurinn grátbændi Allahu Taala og sagði: „Ya Hayyu! Ya Qayyum! Ya Hayyu! Ya Qayyum!“ Hazrat Ali sagði: „Við Badr var Rasul alayhis-salam hugrakkastur og mestur hetja okkar allra. Hann var einnig næstur röðum mushrikanna. Þegar að okkur þrengdi leituðum við skjóls hjá honum.“
Mushrikarnir tóku foringja sinn, Abu Jahl, í miðjuna. Einn þeirra klæddu þeir eins og Abu Jahl svo að hann líktist honum. Þessi ógæfumaður hét Abdullah ibn Mundhir. Hazrat Ali réðst á Abdullah og hjó af honum höfuðið fyrir augunum á Abu Jahl. Þá klæddu þeir Abu Qays í búninginn. Hazrat Hamza drap hann einnig.
Hazrat Ali barðist við mushrika. Mushrikinn hafði reitt sverð sitt að hazrat Ali, en sverðið sat fast í skildinum. Þegar hazrat Ali reiddi sverð sitt, Dhulfiqar, að brynjuklæddum líkama mushrikans og klauf hann ásamt brynjunni frá öxl niður að brjósti, sá hann sverð blika yfir höfði sér. Hann beygði höfuðið í skyndi. Um leið og sá sem sverðinu brá sagði: „Taktu við! Þetta er frá Hamza ibn Abdulmuttalib!“ féll höfuð mushrikans ásamt hjálminum til jarðar. Þegar hazrat Ali sneri sér við og leit sá hann föðurbróður sinn, hazrat Hamza, berjast með tveimur sverðum. Í hvert sinn sem Spámaðurinn okkar sá Sahaba sína berjast svo hraustlega lofaði hann þá og sagði: „Þeir eru ljón Allahu Taala á jörðinni.“
„Ó Allah! Efndu heitið sem Þú gafst mér!.. Ó Allah! Ef Þú tortímir þessari handfylli múslima verður enginn eftir á jörðinni sem tilbiður Þig!…“ Hadith sharif
Eitt sinn brotnaði sverð hazrat Ukasha, sem barðist rétt við hlið Rasulullah. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar sá þetta tók hann upp prik sem hann sá á jörðinni, rétti honum það og sagði: „Ó Ukasha! Berstu með þessu!..“ Um leið og Ukasha tók við prikinu varð það, sem kraftaverk Spámannsins okkar, að löngu, gljáandi og hvössu sverði með sterkum hrygg. Með þessu sverði drap hann marga mushrika allt til orrustuloka.
Höfðingi heimanna, Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam, barðist annars vegar og fór hins vegar með þennan blessaða hadith sharif, sem fyllti Sahaba hans eldmóði: „Ég sver við Allahu Taala, sem hefur tilveru mína á valdi máttar Síns, að þá sem í dag berjast í von um velþóknun Janab al-Haqq, sýna þolgæði og staðfestu og eru drepnir í sókn án þess að snúa baki, mun Haqq Taala vissulega leiða inn í Paradís Sína.“ Þegar Umayr ibn Humam heyrði þessi blessuðu orð sagði hann: „Hve dásamlegt! Hve dásamlegt! Þá þarf ekkert annað til þess að ég komist inn í Paradís en að ég falli sem shahid,“ og herti enn sókn sína. Annars vegar barðist hann við óvininn og hins vegar sagði hann: „Til Allahu Taala er ekki farið með veraldlegt nesti, heldur aðeins með ótta við Haqq Taala, verkum fyrir eftirlífið og þolgæði og staðfestu í jihad. Allt annað nesti þrýtur vissulega og gengur til þurrðar!…“ Þannig barðist hann uns hann féll sem shahid.
Orrustan var orðin afar hörð!… Að minnsta kosti þrír mushrikar réðust samtímis á hvern og einn af Sahaba. Ekkert gat skotið hinum dýrlegu Sahaba skelk í bringu, þar sem þeir reyndu að ná til hvers og eins með sverði sínu. Í hvert sinn sem þeir sögðu „Allahu akbar! Allahu akbar!..“ efldust þeir á ný og þreyttust ekki á að gera atlögu eftir atlögu. Um tíma harðnaði sókn mushrikanna, og Sahaba komust í kröggur. Þá gekk Rasulullah ásamt hazrat Abu Bakr inn í tjald sitt, sem gert var úr pálmagreinum. Spámaðurinn okkar tók aftur að ákalla Allahu Taala í bæn og grátbað: „Ó Rabb minn! Veittu mér þá hjálp sem Þú hefur heitið mér!…“ Á því andartaki kom opinberun. Að merkingu til var sagt: „Þá báðuð þið Rabb ykkar um hjálp og sigur, og Hann svaraði beiðni ykkar og tók bæn ykkar gilda með því að segja: ‚Vissulega mun Ég koma ykkur til hjálpar með þúsund englum, hverjum á eftir öðrum.‘“18 Spámaðurinn stóð þegar á fætur og sagði: „Fagnaðartíðindi, ó Abu Bakr! Hjálp Allahu Taala er komin til þín! Sjá, þarna er Jibril. Uppi á sandhólunum heldur hann í taum hests síns, vopnaður, og bíður skipunar.“ Eins og kunngjört er í súru al-Anfal hafði Janab al-Haqq sagt við englana að merkingu til: „Þá opinberaði Rabb þinn englunum: Ég er með ykkur (um sigur og hjálp handa múslimum). Styrkið því hina trúuðu (með fagnaðartíðindunum um sigur), gefið þeim mátt og afl. Ég mun nú varpa skelfingu og ótta í hjörtu vantrúarmannanna. Höggvið ofan á hálsa þeirra og brjótið liðamót fingra þeirra og táa. Það er vegna þess að þeir risu gegn Allahu Taala og Rasul Hans. Hver sem rís gegn Allahu Taala og Rasul Hans (verður fyrir refsingu Hans): refsing Allahu Taala er mjög hörð!“19
Við þetta boð tóku Jibril, Mika’il og Israfil alayhimus-salam með sér þúsund engla hver og tóku sér stöðu, hver á eftir öðrum, við hlið ástkæra Spámannsins okkar, honum til hægri og honum til vinstri.20
Jibril alayhis-salam hafði vafið gulum vefjarhetti um höfuð sér. Hinir englarnir báru hvíta vefjarhetti. Þeir létu enda vefjarhattanna hanga niður á bakið og riðu hvítum hestum. Höfðingi heimsins sagði við Sahaba sína: „Englarnir bera auðkenni og merki. Gerið ykkur einnig auðkenni og merki!“
Zubayr ibn Awwam vafði gulum dúk og Abu Dujana rauðum um höfuð sér sem vefjarhetti. Hazrat Ali festi á sig hvítan skúf, og hazrat Hamza festi strútsfjöður á brjóst sér. Þegar englarnir gengu inn í orrustuna breyttist staðan á augabragði. Áður en Sahaba höfðu svo mikið sem brugðið sverði sínu að vantrúarmanninum fyrir framan þá skildist höfuð hans frá bolnum og féll til jarðar. Ókunnar verur sáust berjast við mushrikana til hægri og vinstri við Spámanninn, fyrir framan hann og aftan.
Hazrat Sahl sagði svo frá: „Í Badr-herförinni sáum við, þegar einhver okkar reiddi sverð sitt að höfði mushrika, að höfuðið skildist frá líkamanum og valt til jarðar áður en sverðið náði marki sínu!…“
Dráp Abu Jahls
Merkisberi mushrikanna, Abu Aziz ibn Umayr, var tekinn til fanga. En foringi þeirra, Abu Jahl, fór sífellt með ljóð til að stappa stálinu í Qurayshíta og reyndi að efla baráttuþrek hermanna sinna. Hann sótti fram eins og ungur sveinn, stærði sig og sagði: „Móðir mín ól mig fyrir slíka daga!…“ og eggjaði unga mennina. Einn mushrikanna, Ubayda ibn Sa’id, var brynjaður frá hvirfli til ilja. Aðeins augun sáust. Hann sneri hesti sínum ýmist á þessa hlið eða hina og sagði: „Ég er Abu Dhat al-Karish! Ég er Abu Dhat al-Karish!“, það er að segja: ég er sá kviðmikli, faðir kviðarins, og skoraði þannig á menn á sinn hátt. Hinn hrausti mujahid hazrat Zubayr ibn Awwam kom nærri honum, miðaði spjóti sínu beint á auga hans og kastaði því með orðunum: „Allahu akbar!“ Spjótið hitti í mark og felldi hann af hestinum. Þegar hazrat Zubayr kom hlaupandi að honum var Ubayda dáinn. Þótt hann stigi fæti á kinn hans og togaði af öllu afli náðist spjótið naumlega út; það var bogið. Hazrat Zubayr sýndi mikla hetjudáð í orrustunni við Badr. Enginn blettur á líkama hans var ósærður. Urwa sonur hans sagði svo frá: „Faðir minn hafði hlotið þrjú mikil sverðshögg. Eitt þeirra var á hálsinum. Sárið hafði skilið eftir svo djúpt ör að ég gat stungið fingrinum ofan í það.“ Abdurrahman ibn Awf barðist einnig hart við Qurayshíta og felldi hvern sem fyrir honum varð, án þess að skeyta um blóðið sem rann úr sárum hans. Hazrat Abdurrahman sagði svo frá atviki sem hann varð vitni að: „Um tíma var enginn eftir fyrir framan mig. Þegar ég leit til hægri og vinstri kom ég auga á tvo unga menn úr röðum Ansar. Ég vildi vera með þeim sem sterkari var og höggþyngri. Annar þessara ungu manna mældi mig með augunum, sneri sér síðan að mér og spurði: ‚Ó frændi! Þekkir þú Abu Jahl?‘ Ég svaraði: ‚Já, ég þekki hann.‘ Þegar ég spurði: ‚Ó bróðursonur minn, hvað ætlar þú að gera við Abu Jahl?‘ sagði hann: ‚Mér hefur verið sagt að hann hafi smánað Rasulullah. Ég sver við Allahu Taala að ef ég sé hann, mun ég aldrei víkja frá honum fyrr en ég hef drepið hann eða sjálfur fallið.‘ Ég varð sannarlega forviða á þessum ákveðnu og einbeittu orðum ungs manns í eldmóði sínum.
„Ó Abu Bakr! Veistu ekki að þú ert mér sem sjáandi auga mitt og heyrandi eyra? Víktu ekki frá hlið minni! Sérhver þrenging sem leggst á líkama minn og hjarta léttist þegar ég sé blessað andlit þitt. Með þér styrkist hjarta mitt“ Hadith sharif
Hinn ungi maðurinn mældi mig líka með augunum og sagði hið sama og hinn fyrri. Í sömu svifum hafði ég komið auga á Abu Jahl! Hann fór án afláts fram og aftur meðal hermanna Quraysh. Þegar ég sagði: ‚Ó ungu menn! Maðurinn sem æðir þarna fram og aftur er Abu Jahl,‘ gripu þeir þegar sverð sín og gengu að Abu Jahl.
Þeir tóku að berjast við hann. Þessir ungu menn voru bræðurnir Mu’adh og Mu’awwidh, synir frú Afra.“ Á meðan fann Mu’adh ibn Amr, ein af hetjum Sahaba, færi á að komast að Abu Jahl. Hann réðst á Abu Jahl, sem sat á hesti með langt tagl, og hjó af öllu afli með sverði sínu í fótlegg hans. Fótleggur Abu Jahls féll til jarðar. Þá kom Ikrima, sem enn hafði ekki gerst múslimi, föður sínum til hjálpar og tók að berjast við hazrat Mu’adh ibn Amr.
Á þeirri stundu ruddust bræðurnir Mu’adh og Mu’awwidh fram eins og fálkar. Þeir felldu hvern sem fyrir þeim varð og komust að Abu Jahl. Þeir hjuggu hann með sverðum sínum uns þeir héldu að hann væri dauður.
Hazrat Mu’adh ibn Amr hafði hins vegar særst á hendi og handlegg í bardaganum við Ikrima. Blessuð hönd hans hafði verið höggvin af við úlnliðinn og hékk aðeins á skinnpjötlu. Mu’adh ibn Amr, sem gaf sig allan að bardaganum, hafði engan tíma til að sinna hendinni eða binda um hana til lækninga. Jafnvel meðan afhöggvin höndin dinglaði á skinninu barðist hann af hetjuskap.
Allahu akbar!… Hvílík styrk trú!… Hvílík sjón var þetta!… Þegar hazrat Mu’adh hafði barist þannig um stund fann hann að hreyfigeta hans minnkaði. Orsökin var afhöggvin höndin. Hann steig þá þegar ofan á hana, sleit hana af og kastaði henni frá sér…21
Nawfal ibn Khuwaylid, einn af svörnum óvinum Íslams, var einn af mest metnu köppum Quraysh. Hann hrópaði án afláts og reyndi að æsa hjörð mushrikanna upp og egna hana. Þegar Spámaðurinn sá framferði hans bað hann: „Ó Allah! Hjálpaðu mér gegn Nawfal ibn Khuwaylid. Gerðu út af við hann.“ Þegar ljón Allahu Taala, hazrat Ali, sá mushrikann Nawfal kastaði hann sér þegar yfir hann. Hann hjó svo fast með sverði sínu að báðir fótleggir hans fóru af í einu höggi, þótt þeir væru brynjaðir. Síðan hjó hann sverði sínu í háls hans og skildi höfuðið frá bolnum.22
Umayya ibn Khalaf, sem lagði Bilal al-Habashi á glóandi sandinn og lagði stór björg á brjóst honum, var einn hinna forhertustu mushrika. Þessi mikli óvinur Íslams, sem greip hvert tækifæri til að kvelja Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam, reyndi einnig í Badr-dal að safna mushrikunum saman og keppti að því að slökkva nur Íslams. Þegar hazrat Bilal sá hann gekk hann að honum með brugðið sverð, tók sér stöðu andspænis honum og réðst á hann með orðunum: „Ó Umayya ibn Khalaf, höfuð vantrúarinnar!… Sleppir þú, þá sleppi ég ekki!“ Og um leið og hann hrópaði: „Ó bræður úr röðum Ansar! Komið til hjálpar, höfuð vantrúarinnar er hér!“ umkringdu Sahaba Umayya og drápu hann þegar.23
Nú var enginn foringi lengur í her mushrikanna. Enginn þeirra vissi hvað gera skyldi, og þeir reyndu að flýja í allar áttir. Virki vantrúarinnar var fallið. Hinir dýrlegu Sahaba héldu eftirförinni áfram. Hluti mushrikanna var tekinn til fanga. Abbas, föðurbróðir ástkæra Spámannsins okkar, var einnig meðal fanganna.24
Sigurinn var hinna trúuðu
Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam spurði hina dýrlegu Sahaba sína: „Veit einhver eitthvað um Nawfal ibn Khuwaylid?“ Hazrat Ali gekk fram og sagði: „Ó Rasulallah! Ég drap hann.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar gladdist mjög við þessa frétt, fór með takbir: „Allahu akbar!“ og sagði: „Allahu Taala hefur tekið gilda bæn mína um hann.“
Þegar honum var sagt að Umayya ibn Khalaf hefði verið drepinn gladdist hann einnig mjög og sagði: „Alhamdulillah! Þakkir séu Allahu Taala. Rabb minn hefur staðfest þjón Sinn og gert trú Sína yfirsterkari.“
Rasul al-akram sagði um Abu Jahl: „Hvað skyldi Abu Jahl hafa gert, hvað varð um hann? Hver vill fara og gá að honum?“ og bauð að hans yrði leitað meðal hinna föllnu. Þeir leituðu en fundu hann ekki. Spámaðurinn sagði: „Leitið hans, ég hef nokkuð um hann að segja. Ef þið þekkið hann ekki, gáið þá að örinu á hné hans. Dag einn vorum við báðir, ég og hann, í veislu hjá Abdullah ibn Jud’an. Við vorum báðir ungir. Ég var dálítið eldri en hann. Þegar þröng varð hratt ég honum. Hann féll á hnén. Annað hné hans særðist, og örið eftir það sár hvarf aldrei af hné hans.“
Þá fór Abdullah ibn Mas’ud að leita Abu Jahls. Hann fann hann særðan og þekkti hann. „Ert þú Abu Jahl?“ sagði hann. Hann steig fæti á háls honum, greip í skegg hans, togaði í það og sagði: „Ó óvinur Allahu Taala! Hefur Allahu Taala loksins gert þig lítilmótlegan og fyrirlitinn?“ Abu Jahl sagði: „Hvers vegna skyldi Hann gera mig lítilmótlegan og fyrirlitinn? Ó sauðahirðir! Megi Allah gera þig lítilmótlegan og fyrirlitinn. Þú ert kominn upp á stað sem mjög er bratt að klífa! Segðu mér heldur hvorum megin sigurinn og yfirhöndin er í dag.“ Hazrat Ibn Mas’ud sagði: „Sigurinn er Allahs og Rasuls Hans.“ Meðan hann tók hjálminn af höfði Abu Jahls sagði hann: „Ó Abu Jahl! Ég ætla að drepa þig.“ Abu Jahl sýndi hve langt vantrú hans, stolt og hroki voru komin með því að segja: „Þú ert ekki fyrstur þeirra sem drepið hafa höfðingja þjóðar sinnar. En satt að segja mun það verða mér mjög þungbært að einmitt þú skulir drepa mig. Höggðu að minnsta kosti háls minn nærri brjóstinu, svo að höfuð mitt verði tígulegt ásýndum!“
Þegar Ibn Mas’ud gat ekki höggvið höfuð Abu Jahls af með sínu eigin sverði hjó hann það af með sverði Abu Jahls. Hann kom með vopn hans, brynju, hjálm og höfuð og lagði fyrir Spámanninn. Hann sagði: „Megi móðir mín og faðir verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Þetta er höfuð Abu Jahls, óvinar Allahu Taala.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Hann er Allah, enginn guð er til nema Hann.“ Síðan stóð hann upp og gekk ásamt Sahaba sínum að líki Abu Jahls. Þar sagði hann: „Lof sé Allahu Taala, sem gerði þig lítilmótlegan og fyrirlitinn.
Ó óvinur Allahs! Þú varst Faraó þessarar ummu.“ Síðan þakkaði hann Allahu Taala og sagði: „Ó Rabb minn! Þú hefur efnt heitið sem Þú gafst mér.“ Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam lét binda um sár hinna særðu Sahaba. Hann lét kanna hverjir hefðu fallið sem shahidar. Fjórtán höfðu fallið sem shahidar, sex úr röðum Muhajirun og átta úr röðum Ansar. Meðan blessaðar sálir þeirra allra flugu til Paradísar voru sjötíu af mushrikunum, sem reynt höfðu að slökkva nur Íslams, drepnir og sjötíu teknir til fanga. Rasulullah sendi Abdullah ibn Rawaha og Zayd ibn Haritha til Medínu til að flytja fagnaðartíðindin um sigurinn. Spámaðurinn stýrði janaza-salati25 yfir shahidunum og lét jarðsetja þá í gröfum sínum. Tuttugu og fjórum af líkum mushrikanna var kastað í þurran brunn, en hinum í grafir sem síðan var mokað yfir. Höfðingi heimanna kom ásamt hinum dýrlegu Sahaba sínum að brunnbarminum og sagði: „Ó þið sem kastað var í brunninn!“ Síðan taldi hann upp nöfn hinna drepnu mushrika ásamt nöfnum feðra þeirra: „Ó Utba ibn Rabi’a! Ó Umayya ibn Khalaf! Ó Abu Jahl ibn Hisham!… Hvílík ill þjóð voruð þið gagnvart spámanni ykkar! Þið kölluðuð mig lygara, en aðrir trúðu mér og staðfestu orð mín. Þið rákuð mig úr borg minni, úr heimkynnum mínum, en aðrir opnuðu mér dyr sínar og tóku mér opnum örmum. Þið háðuð stríð við mig, en aðrir hjálpuðu mér. Hafið þið fengið það sem Rabb minn hét ykkur? Ég hef hlotið sigurinn sem Rabb minn hét mér.“
„(Ó Sahaba mínir!) Englarnir bera auðkenni og merki. Gerið ykkur einnig auðkenni og merki!“ Hadith sharif
Hazrat Umar spurði: „Ó Rasulallah! Talar þú við menn sem orðnir eru að hræjum?“ Þá sagði Rasul al-akram: „Ég sver við Rabb minn, sem sendi mig sem sannan spámann: þið heyrið ekki betur til mín en þeir. En þeir geta ekki svarað.“
Mushrikarnir, sem flúðu í ofboði af vígvellinum til að bjarga lífi sínu, gátu ekkert haft á brott með sér af því sem þeir höfðu komið með. Allt féll það múslimum í hendur. Spámaðurinn skipti herfanginu milli allra Sahaba sinna sem tekið höfðu þátt í orrustunni við Badr og þeirra sem gegndu öðrum verkefnum. Þeir dvöldust þrjár nætur enn við Badr og sneru aftur til Medínu nítján dögum síðar. Á meðan voru Abdullah ibn Rawaha og Zayd ibn Haritha, sem sendir höfðu verið á undan með fagnaðartíðindin, komnir nærri Medínu. Þegar þeir komu á staðinn Aqiq að morgni sunnudags skildu leiðir þeirra. Abdullah ibn Rawaha gekk inn í Medínu úr einni átt og Zayd ibn Haritha úr annarri. Þeir fóru hús úr húsi og kunngjörðu sigurinn. Abdullah ibn Rawaha, skáld Rasulullah, boðaði sigurinn hárri röddu með því að fara með þessar línur:
Ó Ansar! Ég flyt ykkur fagnaðartíðindi:
Heill og óskaddaður er Spámaður Allahs.
Mushrikarnir voru drepnir og teknir til fanga,
Meðal fanganna eru margir frægir menn.
Synir Rabi’a og Hajjajs, allir sem einn,
Og Abu Jahl, Amr ibn Hisham, voru drepnir við Badr.
Hazrat Asim ibn Adi spurði: „Ó Ibn Rawaha! Er það satt sem þú segir?“ Abdullah ibn Rawaha svaraði: „Já, wallahi, það er satt! Inshallah kemur Rasulullah á morgun ásamt föngunum, bundnum á höndum!“
Andlát hazrat Ruqayyu
Þann dag hafði hazrat Ruqayya (radiy-Allahu anha), dóttir ástkæra Spámannsins okkar, andast. Maður hennar, hazrat Uthman, hafði stýrt janaza-salatinu yfir henni. Sigurfréttin sem barst ofan í þessa sorg hafði létt dálítið á þeim.
Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam lofaði ásamt Sahaba sínum Allahu Taala, sem hafði veitt honum sigurinn við Badr, og féll fram í sajda þakklætisins (shukr). Síðan lagði hann af stað ásamt föngunum áleiðis til Medínu al-Munawwara.
Abdullah ibn Rawaha og Zayd ibn Haritha, sem áður höfðu flutt fagnaðartíðindin, höfðu sagt frá því sem gerðist í Badr-herförinni og hverjir hefðu fallið sem shahidar. Börnin, konurnar og þeir sem gegndu verkefnum og orðið höfðu eftir í Medínu glöddust mjög yfir sigrinum. Þeir gengu út til móts við Spámanninn. Meðal þeirra sem fallið höfðu sem shahidar var Haritha ibn Suraqa. Rabi, móðir hazrat Haritha, hafði frétt að sonur hennar hefði orðið fyrir ör óvinar meðan hann drakk vatn úr þrónni og fallið sem shahid. Þegar Rabi, móðir okkar, heyrði þessa frétt sagði hún: „Ég græt ekki son minn fyrr en Rasul alayhis-salam kemur. Þegar hann heiðrar Medínu með komu sinni mun ég spyrja hann. Ef sonur minn er í Paradís græt ég alls ekki. En ef hann er í Víti mun ég fella blóð í stað tára.“
Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar heiðraði Medínu með komu sinni ásamt blessuðum Sahaba sínum gekk Rabi fyrir hann og sagði: „Megi móðir mín og faðir verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Þú veist hve heitt ég ann Haritha syni mínum. Skyldi hann hafa fallið sem shahid og gengið inn í Paradís? Ef svo er skal ég sýna þolinmæði. En ef ekki, skal ég fella blóðug tár.“ Habib al-akram flutti henni fagnaðartíðindi og sagði: „Ó Umm Haritha! Sonur þinn er ekki í einni Paradís heldur fleirum. Staður hans er Firdaws.“ Þá sagði Rabi: „Upp frá þessu græt ég ekki son minn.“ Soldán alheimsins bað um vatn í íláti. Af miskunn sinni dýfði hann blessaðri hendi sinni ofan í vatnið og dró hana upp aftur. Hann lét móður hazrat Haritha og systur hans drekka af þessu vatni. Hann strauk einnig þessu vatni um höfuð þeirra og andlit. Upp frá þeim degi ljómuðu andlit Rabi og dóttur hennar mjög af nur. Þær urðu einnig mjög langlífar. Kennari alheimsins alayhi afdalus-salawat skipti föngunum sjötíu, sem fluttir höfðu verið til Medínu, milli Sahaba sinna og bauð að vel skyldi farið með þá. Engin opinberun hafði enn komið frá Allahu Taala um afdrif fanganna. Eftir að hafa ráðfært sig við Sahaba sína ákvað Rasulullah að fangarnir skyldu látnir lausir gegn lausnargjaldi.
Lausnargjaldið var ákveðið eftir efnum hvers fanga. Þeir sem ekkert fé áttu en kunnu að lesa og skrifa skyldu kenna tíu mönnum í Medínu, sem hvorki kunnu að lesa né skrifa, lestur og skrift; að því búnu máttu þeir fara til Mekku. Spámaðurinn sagði við Abbas föðurbróður sinn, sem var meðal fanganna: „Ó Abbas! Greiddu lausnargjald fyrir sjálfan þig, fyrir bróðurson þinn Uqayl (Aqil) ibn Abi Talib og fyrir Nawfal ibn Harith, því að þú ert auðugur.“ Hazrat Abbas sagði: „Ó Rasulallah! Ég er múslimi. Qurayshítar neyddu mig með sér til Badr.“ Rasulullah sagði: „Allahu Taala veit hvort þú ert múslimi. Ef þú segir satt mun Allahu Taala vissulega launa þér það. En á yfirborðinu ert þú á móti okkur. Þess vegna verður þú að greiða lausnargjald þitt.“ Þegar Abbas sagði: „Ó Rasulallah! Ég á engan auð nema þau 800 dirham sem þið tókuð af mér sem herfang,“ sagði Spámaðurinn: „Ó Abbas! En hvers vegna nefnir þú ekki gullpeningana?“ Hann spurði: „Hvaða gullpeninga?“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Gullpeningana sem þú gafst konu þinni, Umm al-Fadl, dóttur Hariths, daginn sem þú lagðir af stað frá Mekku! Þegar þú gafst henni þá var enginn hjá ykkur nema þið tvö. Gullpeningana sem þú gafst Umm al-Fadl og sagðir: ‚Ég veit ekki hvað fyrir mig kemur í þessari herför. Ef ógæfa dynur yfir mig og ég kemst ekki aftur heim, þá er þetta þitt, þetta handa Fadl, þetta handa Abdullah, þetta handa Ubaydullah og þetta handa Qutham.‘“ Hazrat Abbas varð forviða og sagði: „Ég sver að enginn var hjá okkur þegar ég gaf konu minni þessa gullpeninga. Hvaðan veist þú þetta?“ Þegar Spámaðurinn sagði: „Allahu Taala lét mig vita það,“ sagði Abbas: „Ég ber vitni um að þú ert sendiboði Allahu Taala og að þú segir satt,“ og fór með kalima ash-shahada.26 Þegar hann var orðinn múslimi fól Spámaðurinn hazrat Abbas verkefni í Mekku. Hann bauð honum að vernda múslimana þar og senda fréttir af óvinum Íslams.
„Ég sver við Rabb minn, sem sendi mig sem sannan spámann: þið heyrið ekki betur til mín en þeir (lík mushrikanna). En þeir geta ekki svarað“ Hadith sharif
Qurayshítum, sem beðið höfðu ósigur í Badr-herförinni, voru send boð um að þeir gætu fengið fanga sína gegn lausnargjaldi. En Nadr ibn Harith, sem fyrir Hijru hafði valdið höfðingja spámannanna miklum þjáningum og kvölum, var hálshöggvinn. Einnig var drepinn hinn auvirðilegi Uqba ibn Abi Mu’ayt, sem í ógæfu sinni hafði lagt vömb úlfalda á blessað bak Rasuls alayhis-salam meðan hann iðkaði salat við Kaaba. Þegar höfuð þessa svarna óvinar Íslams hafði verið skilið frá bolnum lofaði Rasulullah Allahu Taala. Hann gekk að líki hans og sagði: „Wallahi, engan þekki ég jafn illan og þig, sem afneitaðir Allahu Taala, Rasul Hans og hinum göfuga Kóran og kvaldir spámann Hans með hverri kvölinni á fætur annarri.“
Fangarnir voru um kyrrt hjá Sahaba alayhimur-ridwan uns menn þeirra leystu þá út gegn lausnargjaldi. Allir Sahaba fóru mjög vel með fangana og deildu með þeim mat sínum.
Abu Aziz, bróðir Mus’abs ibn Umayr, var meðal fanganna. Hann sagði svo frá: „Ég var fangi á heimili múslima frá Medínu. Þeir fóru mjög vel með mig; brauðið sem þeir sjálfir áttu að borða kvölds og morgna gáfu þeir mér, en urðu sjálfir að láta sér nægja döðlur. Kæmist brauðbiti í hendur einhvers þeirra færði hann mér hann rakleitt. Af blygðun gaf ég þeim sem kom með brauðið það aftur. En hann rétti mér það á ný.“
Annar fanganna, Qurayshíti að nafni Yazid, sagði svo frá: „Þegar múslimar sneru heim frá Badr til Medínu létu þeir okkur fangana ríða skepnunum, en gengu sjálfir.“
Meðal fanganna var einnig Abu’l-As ibn Rabi’, systursonur Khadiju radiy-Allahu anha og tengdasonur Spámannsins. Abu’l-As var einn af kaupmönnum Mekku og mjög auðugur. Hann var kunnur að trúmennsku og ráðvendni. Þegar lausnargjald fanganna var sent frá Mekku sendi hazrat Zaynab einnig, til að fylla upp í lausnargjaldið, hálsfestina sem móðir hennar hafði gefið henni í brúðargjöf. Þegar lausnargjöldin bárust þekkti Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam hálsfestina og sagði: „Ó Sahaba mínir, ef þið teljið það við hæfi, þá sendið Zaynab dóttur minni fanga hennar ásamt lausnargjaldi hennar.“ Sahaba féllust á það. Abu’l-As var leyft að fara til Mekku með eigur sínar með því skilyrði að hann sendi Zaynab til Medínu. Abu’l-As sendi Zaynab og þá sem með henni voru af stað ásamt Kinana bróður sínum. Þegar mushrikarnir fréttu þetta reiddust þeir og sendu nokkra manna sinna á eftir þeim. Þeir náðu þeim við Dhu Tuwa. Þegar Habbar ibn al-Aswad kastaði spjóti sínu fældist úlfaldinn og kastaði hazrat Zaynab af baki til jarðar. Kinana hellti örvum sínum fram fyrir sig og sagði að hvern þann sem gerði Zaynab mein skyldi hann tortíma með ör. Hann kom Zaynab út úr Mekku og alla leið á áfangastað. Hazrat Zaynab veiktist af sárunum sem hún hafði hlotið. Hún var barnshafandi. Þegar hún kom til Medínu missti hún fóstrið. Þegar Rasul alayhis-salam frétti þetta hryggðist hann mjög.
Það að mushrikarnir skyldu hafa beðið ósigur við Badr og flúið af vígvellinum í aumu ástandi olli mikilli furðu í Mekku. Niðurstaða sem þeir höfðu aldrei búist við, sem þeim hafði ekki einu sinni dottið í hug, var orðin að veruleika. Abu Lahab og hinir mushrikarnir trúðu ekki orðum þess sem fyrstur kom með fréttina. Þegar Abu Sufyan, sem flúið hafði af vígvellinum, kom til Mekku kölluðu þeir hann þegar til sín. Abu Lahab spurði hann: „Ó bróðursonur minn! Segðu okkur nú, hvernig fór?“ Abu Sufyan settist þar niður. Margir stóðu og hlustuðu. Abu Sufyan sagði svo frá:
„Spurðu ekki einu sinni! Þegar við mættum múslimunum var eins og hendur okkar og handleggir væru bundnir. Þeir fóru sínu fram. Suma okkar drápu þeir og suma tóku þeir til fanga. Ég sver að ég ásaka hvorki né álasa neinum af okkar mönnum. Því að á þeirri stundu mættum við hvítklæddum mönnum á gráum hestum milli himins og jarðar. Ekkert fékk staðist þá, og enginn gat veitt þeim viðnám.“
Hazrat Abu Rafi’, þræll Abbas, sem gerst hafði múslimi á fyrstu tímum Íslams en ekki látið trú sína uppi af ótta við illsku mushrikanna, var þar viðstaddur. Abu Rafi’, sem hlustaði hljóður á þá, gleymdi öllu af einskærri gleði og sagði allt í einu: „Wallahi, þetta voru englar.“
Abu Lahab rak honum harðan löðrung, lyfti honum upp og skellti honum í jörðina. Hann barði hann einnig talsvert. Þá stóðst Umm al-Fadl, kona hazrat Abbas, sem þar var viðstödd, ekki mátið, því að hún hafði sjálf gerst múslimi áður. Umm al-Fadl tók eina af stoðum herbergisins, sagði: „Þú hélst hann varnarlausan af því að hann á engan að, ekki satt?“ og sló Abu Lahab fast. Höfuð Abu Lahabs klofnaði. Blóðið rann, og hann hélt burt lítilmótlegur, fyrirlitinn og smánaður. Sjö dögum síðar lét Allahu Taala hann fá sjúkdóm sem nefnist „svartbóla“. Af þessum sjúkdómi dó hann. Synir hans létu hann liggja ógrafinn í tvær eða þrjár nætur. Að lokum tók að leggja af honum fýlu. Allir forðuðust sjúkdóminn sem Abu Lahab hafði fengið, eins og þeir flýðu drepsótt, og fylltust viðbjóði. Þá sagði einn Qurayshíta við syni Abu Lahabs: „Skömm sé ykkur, blygðist þið ykkar ekki? Þið hafið látið föður ykkar liggja heima uns fýlan leggur af honum. Grafið hann að minnsta kosti einhvers staðar og komið honum úr augsýn.“ Synirnir svöruðu manninum: „Við erum hræddir við sjúkdóminn sem hann ber!“ Þá sagði maðurinn við þá: „Farið þið á undan, ég kem og hjálpa ykkur.“ Síðan komu þeir þrír saman. Þeir lyftu honum upp, báru hann burt og skildu hann eftir á afskekktum stað. Þeir köstuðu steinum yfir hann uns hann sást ekki lengur. Þannig gekk Abu Lahab inn í heimkynni sín, gröf sína, myrka gryfju Vítis, þar sem hann skal dveljast að eilífu í kvöl og eldi.
Meðal Qurayshítanna sem teknir voru til fanga við Badr var einnig Walid ibn Walid. Abdullah ibn Jahsh hafði tekið hann til fanga. Bræður Walids, Hisham og Khalid ibn Walid, sem enn hafði ekki gerst múslimi, komu til Medínu. Abdullah ibn Jahsh vildi ekki láta hann lausan nema lausnargjaldið (fidya), það er að segja frelsisgjaldið, yrði greitt. Khalid, bróðir hans, féllst á það, en Hisham, hálfbróðir hans samfeðra, samþykkti það ekki. Rasulullah lagði til að þeir létu af hendi vopn og búnað föður síns. Hisham féllst á það, en Khalid samþykkti það ekki. Að lokum sömdu þeir um sverð föður þeirra, hundrað dínara virði, brynju hans og hjálm. Þeir leystu Walid úr haldi og lögðu af stað til Mekku. En í Dhul-Hulayfa, sem er á leiðinni til Mekku, fjórar mílur frá Medínu, yfirgaf Walid þá, kom til Spámannsins, tók trú og varð einn af Sahaba. Nokkru eftir að hann gerðist múslimi fór hann til Mekku til bræðra sinna. Khalid ibn Walid spurði hann þá: „Fyrst þú ætlaðir hvort sem var að gerast múslimi, hvers vegna gerðirðu það ekki áður en við greiddum lausnargjaldið? Þú lést okkur láta af hendi minjagrip eftir föður okkar. Hvers vegna gerðirðu þetta?“ Hann svaraði: „Ég óttaðist að Qurayshítar segðu: ‚Hann þoldi ekki fangavistina og gerðist fylgismaður Muhammads alayhis-salam.‘“
„Ó Abbas! Allahu Taala veit hvort þú ert múslimi. Ef þú segir satt mun Allahu Taala vissulega launa þér það. En á yfirborðinu ert þú á móti okkur. Þess vegna verður þú að greiða lausnargjald þitt“ Hadith sharif
Bræður hans reiddust þessu svari ákaflega og vörpuðu honum í fangelsi ásamt nokkrum múslimum úr hópi sona Makhzums, hjá Ayyash ibn Abi Rabi’a og Salama ibn Hisham (radiy-Allahu anhuma). Walid ibn Walid radiy-Allahu anh sat árum saman í fangelsi fyrir það að hann hafði tekið trú. Hann mátti þola mikið ranglæti og miklar kvalir af hendi föðurbróður síns Hishams, svarins óvinar Íslams, og ættingja sinna sem voru mushrikar. Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam bað á þessa leið fyrir Ayyash ibn Abi Rabi’a, Salama ibn Hisham og Walid, sem urðu fyrir ranglæti mushrikanna: „Ó Allah! Bjargaðu Walid ibn Walid, Salama ibn Hisham, Ayyash ibn Rabi’a og hinum trúuðu, sem (eru aðþrengdir í höndum vantrúarmannanna og) eru álitnir veikburða (og vanmáttugir). Ó Allah, troddu Mudar (Quraysh) enn harðar niður (enn verr en áður). Gerðu þessi ár (þeim) lík árum Yusufs.“
Fyrir blessun bænar Rasulullah fann hazrat Walid færi og flýði þaðan sem hann var bundinn. Hann kom til Medínu al-Munawwara og náði fundi ástkæra Spámannsins okkar. Þegar Habibullah spurði hvernig Ayyash ibn Rabi’a og Salama ibn Hisham reiddi af sagði hann frá því að þeir væru bundnir saman á fótum og engdust undir hörðum kvölum og pyntingum.
Soldán alheimsins hryggðist mjög vegna ástands þeirra og leitaði leiða til að bjarga þeim. Þegar hann spurði hver gæti bjargað þeim svaraði Walid af miklu hugrekki og ást, þótt hann hefði sjálfur sætt pyntingum árum saman: „Ó Rasulallah! Ég skal bjarga þeim og færa þá til þín.“ Hann fór aftur til Mekku og komst að því hvar múslimarnir, sem pyntaðir voru, væru niður komnir með því að veita eftirför konu sem færði þeim mat. Báðir voru þeir lokaðir inni í þaklausu húsi. Um nóttina lagði Walid líf sitt að veði og fór af miklu hugrekki niður af veggnum til félaga sinna. Þessir tveir saklausu menn, sem ekkert höfðu til saka unnið annað en að trúa, höfðu verið bundnir við stein af mushrikunum og urðu fyrir hvers kyns grimmd í brennandi eyðimerkurhita Arabíu. Walid bjargaði þessum blessuðu bræðrum sínum og lét þá setjast á úlfalda sinn. Sjálfur lagði hann af stað fótgangandi og berfættur til Medínu al-Munawwara, til að komast sem fyrst til Rasulullah, sem hann unni svo heitt. Það var ekki brennandi hiti eyðimerkurinnar sem brann í honum, heldur ástin og þráin eftir því að hitta Höfðingja heimanna.
Hann kom til Medínu á þremur dögum, svangur, þyrstur og berfættur. Tær hans voru í tætlum eftir grjótið. Alblóðugur náði Walid ibn Walid fundi Habibullah, sem hann unni svo heitt.
Sigurinn við Badr fyllti múslima mikilli gleði. Mushrikarnir sukku hins vegar í mikla sorg og vonbrigði. Þegar Najashi, konungur Abessiníu, frétti að Rasulullah hefði sigrað gekk hann þegar til Sahaba, sem dvöldust í landi hans, og flutti þeim fagnaðartíðindin með þessum orðum: „Lof sé Allahu Taala, sem lét Rasul Sinn sigra við Badr og veitti honum sigur.“
Atburðir eftir Badr-herförina
Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam átti í Medínu í baráttu bæði við gyðinga og við munafiqa á borð við Abdullah ibn Ubayy, sem þóttust vera múslimar, og auk þess við mushrikana. Hann kallaði einnig ættbálka mushrika utan Medínu til Íslams og lagði sig fram um að þeir hlytu þann heiður að gerast múslimar. Herfarir á borð við Qarqara, Banu Qaynuqa, Sawiq, Ghatafan og Bahran… voru allar farnar eftir Badr-herförina.
Nokkrir atburðir á öðru ári eftir Hijru
Á þessu ári kom boðið um að zakat væri fard, að gefa skyldi sadaqat al-fitr, iðka salat hátíðanna og slátra fórnardýri (qurban). Rasulullah gifti hazrat Uthman dóttur sína Umm Kulthum. Hann gekk að eiga Hafsu, dóttur hazrat Umars, og Zaynab bint Khuzayma (radiy-Allahu anhuma). Hazrat Hasan, sonur hazrat Alis, fæddist.
Hjónaband hans og hazrat Aishu
Spámaðurinn hafði trúlofast hazrat Aishu meðan þau voru í Mekku, en brúðkaup þeirra hafði ekki enn verið haldið. Dag einn spurði hazrat Abu Bakr Höfðingja heimsins: „Ó Rasulallah! Hvað aftrar þér frá því að ganga í hjónaband með konu þinni?“ Rasulullah svaraði: „Það er mahr.“ Hazrat Abu Bakr sendi Rasulullah þá fé til mahr.27
Að svo búnu var brúðkaup móður okkar, hazrat Aishu, haldið. Spámaðurinn var þá fimmtíu og fimm ára.28 Móðir okkar, hazrat Aisha, var svo gáfuð og hæfileikarík að hún gat jafnóðum sagt frá atburðum í bundnu máli. Það sem hún hafði lært og lagt á minnið gleymdi hún aldrei. Hún var mjög vitur, gáfuð, lærð, menntuð í bókmenntum, skírlíf og trúrækin. Þar sem minni hennar var afar traust spurðu Sahaba hana um margt og lærðu af henni. Hún var lofuð í göfugu versi.
Qarqarat al-Kudr-herförin
Fréttir bárust af því að flokkur úr Banu Salim og Ghatafan hefði safnast saman við Qarqara. Spámaðurinn lagði þá af stað frá Medínu með tvö hundruð menn úr röðum Muhajirun og Ansar. Hazrat Ibn Umm Maktum var skilinn eftir í Medínu sem staðgengill. Hazrat Ali bar hvíta fánann. Þeir komu á staðinn en fundu engan. Mushrikarnir höfðu frétt að her Íslams væri á leiðinni og yfirgefið staðinn. Þegar þeir sóttu fram eftir dalnum hittu þeir úlfaldahirði og spurðu hann hvar menn Banu Salim og Ghatafan væru. Úlfaldahirðirinn sagði: „Þeir höfðu ráðið mig í fimm daga til að gæta skepna sinna. En ég veit ekki hvar þeir eru nú.“ Fimm hundruð úlfaldar voru teknir sem herfang. Hirðirinn Yasar var einnig tekinn til fanga. Eftir að hafa dvalist þrjár nætur í Qarqarat al-Kudr-dal ráku þeir úlfaldana á undan sér og héldu til Medínu. Á stað sem nefnist Darar tók Spámaðurinn fimmtung úlfaldanna frá og skipti hinum. Hver fékk tvo úlfalda. Næsta dag, þegar þeir iðkuðu morgunsalatið, sáu þeir að úlfaldahirðirinn Yasar iðkaði salat með þeim. Spámaðurinn gaf þá þessum þræli frelsi. Síðan sneru þeir heilu og höldnu aftur til Medínu.
„Wallahi, engan þekki ég jafn illan og þig (Uqba ibn Abi Mu’ayt), sem afneitaðir Allahu Taala, Rasul Hans og hinum göfuga Kóran og kvaldir spámann Hans með hverri kvölinni á fætur annarri“ Hadith sharif
Sérhver sál sem brennur í eldi takmarkalausrar þrár verður að nur,
Og hjartað sem ástarkvölin hefur lagt í rúst verður byggt á ný.
Banu Qaynuqa-herförin
Dag einn ætluðu gyðingar Banu Qaynuqa að hafa múslimska konu að háði. Maður úr hópi Sahaba sem sá þetta brá þegar sverði sínu og drap gyðinginn. Gyðingarnir söfnuðust þá saman og drápu þennan blessaða mann úr hópi Sahaba, svo að hann féll sem shahid. Spámanninum var sagt frá atburðinum. Rasul al-akram safnaði þeim saman á markaðstorgi Qaynuqa og sagði: „Ó þið gyðingar! Óttist að verða fyrir refsingu eins og þeirri sem Allahu Taala lét koma yfir Quraysh, og gerist múslimar. Þið vitið vel að ég er spámaður sendur af Allahu Taala. Þetta, og sáttmála Allahu Taala við ykkur, hafið þið þegar lesið í bók ykkar…“
„Lof sé Allahu Taala, sem lét Rasul Sinn sigra við Badr og veitti honum sigur“ Najashi Ashama (rahmatullahi alayh)
Banu Qaynuqa-herförin
Þrátt fyrir þessa miskunn rufu gyðingarnir sáttmálann sem þeir höfðu gert og skoruðu á Soldán heimanna með þessum orðum: „Ó Muhammad! Láttu það ekki blekkja þig að þú hafir sigrað þjóð sem kann ekki að heyja stríð! Við sverjum að við erum stríðsmenn! Það er fyrst þegar þú tekur að berjast við okkur sem þú munt skilja hvílíkar hetjur við erum!…“ Þannig gerðu þeir uppskátt að þeir hefðu rofið fyrri sáttmálann og skorað á hann. Þá færði Jibril alayhis-salam opinberun, og var þar sagt að merkingu til: „(Ó Habib Minn!) Ef þú óttast svik af hendi þjóðar sem gert hefur sáttmála (við þig) (að hún breyti gegn sáttmálanum), þá tilkynntu henni (áður en þú hefur stríð) beint, af sannleika og réttlæti, að þú hafnir sáttmála hennar. Því að Allahu Taala elskar ekki svikarana.“29
Í öðru göfugu versi var sagt að merkingu til: „Ó Rasul Minn! Segðu við þá gyðinga sem eru vantrúarmenn: Þið munuð vissulega bíða ósigur og verða safnað saman og reknir til Vítis. Hvílíkur vondur dvalarstaður er Víti!“30
Habib al-akram safnaði þegar í stað her um miðjan mánuðinn shawwal, á laugardegi, og hélt að virkinu þar sem gyðingar Qaynuqa bjuggu. Hazrat Hamza bar hvíta fánann, og Abu Lubaba var skilinn eftir sem staðgengill í Medínu.31
Hinn blessaði her settist um virki Qaynuqa. Gyðingarnir, sem höfðu sagt: „Hvílíkar hraustar hetjur erum við!..“, þorðu ekki einu sinni að skjóta einni ör af virkinu, hvað þá að veita viðnám. Rasulullah náði valdi á öllum inngöngum og útgöngum. Enginn komst út. Þannig gekk það í fimmtán daga.32
Gyðingarnir urðu skelfingu lostnir og gáfust upp. Þótt réttmætt hefði verið að drepa hvern og einn þeirra sýndi ástkæri Spámaðurinn okkar, sem sendur var sem miskunn handa heimunum, þeim miskunn og leyfði gyðingum Qaynuqa að fara til Damaskus. Engum þeirra var leyft að verða eftir á þeim slóðum. Þannig voru þeir reknir burt úr landi Medínu.33 Þeir fluttust burt úr heimkynnum Banu Qaynuqa. Eigur þeirra og vopn urðu múslimum að herfangi.
Sawiq-herförin
Þegar Abu Sufyan kom til Mekku eftir að hafa flúið úr orrustunni við Badr hét hann því (nadhr) „að bera ekki olíu í hár sitt og ganga ekki til kvenna sinna“ fyrr en hann hefði hefnt sín á Muhammad sall-Allahu alayhi wa sallam. Til að efna heit sitt lagði hann af stað til Medínu með tvö hundruð riddara á öðru ári eftir Hijru, fimmta dag mánaðarins dhul-hijja, á sunnudegi. Kvöld eitt kom hann að húsi manns nokkurs í Medínu og spurði eftir Spámanninum. Maðurinn sinnti honum ekki.
Hann opnaði ekki einu sinni dyrnar. Abu Sufyan fór þaðan og gisti hjá Salam ibn Mishkam. Næsta dag hélt hann þaðan og kom í Arid-sveit. Þar hitti hann Ma’bad ibn Amr úr röðum Ansar og þjón hans og drap þá þar sem þeir voru við vinnu sína, svo að þeir féllu sem shahidar. Hann kveikti í pálmalundi. „Eiður minn er efndur,“ sagði hann og fór burt.
Þegar Spámanninum sall-Allahu alayhi wa sallam var sagt frá atburðinum skildi hann Abu Lubaba eftir sem staðgengil í Medínu og veitti Abu Sufyan eftirför með tvö hundruð menn.
„Þið munuð vissulega bíða ósigur og verða safnað saman og reknir til Vítis. Hvílíkur vondur dvalarstaður er Víti!“ Al Imran: 12
Mushrikarnir fréttu þetta og tóku að flýja. Til að komast undan skildu þeir eftir farangur sinn og eins konar kornmeti, sem þeir nefndu sawiq, ásamt pottunum sem þeir höfðu tekið með sér til að elda það. Múslimar fundu þetta og tóku það sem herfang. Þess vegna nefnist þessi herför ghazwat as-Sawiq, Sawiq-herförin.
Hjónaband hazrat Alis og hazrat Fatimu
Það var á öðru ári eftir Hijru. Hazrat Fatima, dóttir Sóma alheimsins sall-Allahu alayhi wa sallam, var orðin fimmtán ára.
Dag einn hafði hazrat Fatima gengið fyrir Rasul al-akram í einhverjum erindum. Rasulullah sá að göfug dóttir hans var komin á giftingaraldur. Upp frá þeim degi báðu margir móður okkar, Fatimat az-Zahra. Rasul alayhis-salam sinnti engum þeirra og sagði: „Mál hennar er undir boði Haqq Taala komið.“
Dag einn sátu Abu Bakr, Umar og Sa’d ibn Mu’adh í moskunni og töluðu saman: „Allir nema hazrat Ali hafa beðið hazrat Fatimu. En engum hefur verið sinnt.“ Hazrat Siddiq sagði: „Ég held að hún sé Ali ætluð. Komið, heimsækjum hann og vekjum máls á þessu. Ef hann ber fátækt fyrir sig skulum við hjálpa honum.“ Sa’d sagði: „Ó Abu Bakr! Þú gerir ætíð gott. Rístu upp, við komum með þér.“ Þeir þrír gengu út úr moskunni og fóru á fund hazrat Alis. Hazrat Ali hafði farið með úlfalda sinn og var að vökva pálmalund manns nokkurs úr röðum Ansar. Þegar hann sá þá gekk hann á móti þeim, heilsaði þeim og spurði hvernig þeim liði. Hazrat Abu Bakr sagði: „Ó Ali! Í hverju góðu verki ert þú fremstur, og hjá Rasul al-akram hefur þú stöðu sem engum öðrum hefur hlotnast. Allir hafa beðið hazrat Fatimu. En engum hefur verið sinnt. Við höldum að hún sé þér ætluð. Hvers vegna reynir þú ekki?“
Þegar hazrat Ali heyrði þetta fylltust blessuð augu hans tárum og hann sagði: „Ó Abu Bakr! Þú hefur kveikt í mér sterkan eld. Enginn þráir hana eins og ég. En fátækt mín stendur í vegi fyrir því.“ Hazrat Abu Bakr sagði: „Segðu ekki svo. Í augum Allahu Taala og Rasuls Hans er þessi heimur einskis virði. Fátækt getur ekki hindrað þetta. Farðu og biddu hennar.“
Hazrat Ali segir: „Ég gekk í návist Rasulullah, feiminn og vandræðalegur. Öll tign og virðuleiki Rasulullah hvíldu yfir honum. Ég settist fyrir framan hann en gat ekki komið upp orði. Rasulullah spurði: ‚Hvers vegna ertu kominn, vantar þig eitthvað?‘ Ég þagði. Þegar hann sagði: ‚Þú ert víst kominn til að biðja Fatimu,‘ gat ég aðeins sagt: ‚Já.‘ (Spámaðurinn lét hazrat Fatimu vita að hazrat Ali bæði hennar. Hún þagði einnig.) Spámaðurinn spurði: ‚Hvað hefur þú að gefa Fatimu í mahr?‘ Ég sagði: ‚Ég á ekkert hjá mér sem ég get gefið henni, ó Rasulallah.‘“
Þá spurði hann: „Hvar er Hutami-brynjuskyrtan sem ég gaf þér, hvað varð um hana?“ Þegar ég sagði: „Hún er hjá mér,“ sagði hann: „Seldu hana og færðu mér andvirðið. Það nægir sem mahr.“34 Í annarri frásögn segir að Rasulullah hafi spurt hazrat Ali: „Hvað hefur þú hjá þér?“, og hann svarað: „Ég á hest minn og brynjuskyrtu.“ Rasulullah sagði þá: „Hestinn þarftu, en seldu brynju þína.“ Og í enn annarri frásögn sagði hann: „Ó Ali, farðu og leigðu þér hús.“
Fram að brúðkaupinu bjó hazrat Ali hjá Spámanninum. Að boði Spámannsins leigði hann hús Haritha ibn Nu’man nærri Masjid an-Nabawi, beint andspænis herbergi hazrat Aishu. Brynju sína sendi hann á markaðinn. Þegar hazrat Uthman radiy-Allahu Taala anh gekk um markaðinn þekkti hann brynju hazrat Alis. Hann kallaði á uppboðsmanninn og spurði: „Hvað vill eigandinn fá fyrir þessa brynju?“ Uppboðsmaðurinn svaraði: „Hann vill fá fjögur hundruð dirham.“ Uthman radiy-Allahu anh sagði: „Komdu og sæktu peningana.“ Síðan fór hann heim. Hann tók við brynjunni af uppboðsmanninum og greiddi verðið. Hann sagði: „Engum hæfir þessi brynja nema honum. Þessa peninga skal hann nota til brúðkaupsins. Og megi hann taka afsökun okkar gilda.“ Hann lét fjögur hundruð dirhamin af hendi, lagði brynjuna ofan á og sendi hazrat Ali hvort tveggja að gjöf. Þegar hazrat Ali kom til Spámannsins okkar með brynjuna og dirhamin bað Spámaðurinn margra góðra bæna fyrir hazrat Uthman og sagði: „Uthman er félagi minn í Paradís.“ Síðan kallaði hann á Bilal al-Habashi, fékk honum hluta peninganna og bauð: „Taktu þessa peninga og farðu á markaðinn! Keyptu dálítið rósavatn og hunang fyrir afganginn, og hrærðu það saman við vatn í hreinu íláti í einu horni moskunnar. Gerðu hunangsdrykk svo að við getum drukkið hann eftir að nikah hefur verið gerður. Bjóddu þeim af Sahaba mínum úr röðum Ansar og Muhajirun sem viðstaddir eru í moskuna og kunngerðu fólkinu að nikah Fatimu og Alis verði gerður.“
Bilal al-Habashi gekk út og kunngjörði fólkinu að nikah hazrat Alis og hazrat Fatimu yrði gerður. Sahaba komu í Masjid an-Nabawi og fylltu moskuna utan sem innan. Þá stóð Spámaðurinn upp og flutti þessa khutbu: „Allt lof og allar þakkir tilheyra Rabb heimanna. Hann er sá sem lofaður er fyrir velgjörðirnar sem Hann veitir, tilbeðinn vegna óendanlegs máttar Síns og krafts, sá sem menn óttast refsingu Hans og reikningsskil, sá sem dómur Hans og boð ríkja á jörðu og á himnum. Það er Hann sem skapar sköpunarverurnar með mætti Sínum, greinir þær hverja frá annarri með réttlátum úrskurðum Sínum og hefur heiðrað mennina með trú Sinni (Íslam) og spámanni Sínum Muhammad (alayhis-salam)… Allahu Taala hefur boðið mér að gefa Ali ibn Abi Talib Fatimu dóttur mína í hjónaband. Nú tek ég ykkur til vitnis um að ég hef (að boði Allahu Taala) gefið Ali ibn Abi Talib Fatimu í hjónaband með fjögur hundruð mithqal silfurs í mahr. Megi Rabb minn sameina tilveru þeirra og gera þetta blessað fyrir þau. Megi Hann gera afkomendur þeirra hreina, að lykli miskunnar, að uppsprettu visku og að öryggi fyrir ummu Muhammads.
Þetta er það sem ég hef að segja. Ég bið Rabb minn um fyrirgefningu fyrir sjálfan mig og ykkur.“
Þá stóð hazrat Ali upp og flutti þessa stuttu khutbu: „… Ég fer með salat og salam yfir Muhammad alayhis-salam, í návist hans sem við erum, sem hefur gefið mér blessaða dóttur sína Fatimu í hjónaband með fjögur hundruð mithqal silfurs í mahr. Ó trúbræður mínir! Þið hafið vissulega heyrt það sem Spámaðurinn sagði og verið vottar að því. Ég ber því einnig vitni og samþykki það. Ég tek við því eins og það er. Allahu Taala er vitni að orðum okkar allra og verndari okkar allra.“35
„Uthman er félagi minn í Paradís“ Hadith sharif
Þegar nikah-samningnum var lokið lét Spámaðurinn sækja nýjar döðlur og sagði: „Gerið svo vel, takið af þessum döðlum og borðið.“ Allir tóku og borðuðu. Síðan bar hazrat Bilal fram hunangsdrykkinn og drukku þeir hann einnig, og allir Sahaba báðu: „Barakallahu fikuma wa alaykuma wa jama’a shamlakuma.“ Þegar nikah var gerður var Fatima radiy-Allahu anha fimmtán ára og Ali radiy-Allahu anh tuttugu og fimm ára.
Hazrat Fatima grét eftir nikah. Spámaðurinn kom til hennar og sagði: „Ó Fatima! Hvað amar að þér, að þú skulir gráta? Ég sver við Allahu Taala að ég hef gefið þig í hjónaband þeim sem lærðastur er þeirra sem báðu þín, fremstur að mildi og skynsemi og fyrstur þeirra til að gerast múslimi.“ Hazrat Fatima sagði: „Elsku faðir minn! Mahr hverrar stúlku sem giftist er metið og ákveðið í gulli og silfri. Ef mahr minn verður einnig ákveðinn þannig, hver er þá munurinn á þér og hinum? Á upprisudeginum vil ég bera fram árnaðarorð fyrir konur allra þeirra syndugu meðal hinna trúuðu sem þú berð fram árnaðarorð fyrir. Þetta er ósk mín.“
Þegar Allahu Taala kunngjörði að þessi ósk hazrat Fatimu hefði verið tekin gild sagði Rasulullah: „Ó Fatima, þú hefur sýnt að þú ert barn spámanns.“
Hazrat Ali sagði: „Nokkrir mánuðir voru liðnir frá þessu. Ekkert var rætt um málið á samkomum. Sjálfur gat ég ekki opnað munninn vegna hijab, það er að segja af feimni. En stundum, þegar Rasulullah sá mig einan, sagði hann: ‚Hve góð kona er eiginkona þín! Fagnaðartíðindi séu þér: hún er höfðingi allra kvenna heimsins.‘“
Um þær mundir sagði hazrat Uqayl, bróðir hazrat Alis: „Ó Ali! Við höfum glaðst yfir þessum hjúskaparsamningi. En ósk mín er sú að þessir tveir hamingjusömu komi saman.“ Hazrat Ali sagði: „Það er líka ósk mín, en ég er feiminn.“ Hazrat Uqayl tók í hönd Alis, og þegar þeir komu að húsi Spámannsins hittu þeir Umm Ayman, ambátt Rasulullah. Þeir sögðu henni hvernig málum væri háttað. Umm Ayman sagði: „Þið þurfið ekki að koma vegna þessa. Við munum ráða ráðum okkar með hinum hreinu eiginkonum (azwaj tahirat) og láta ykkur vita. Því að í slíkum málum er hlustað á orð kvennanna.“
Umm Ayman sagði eiginkonum Rasulullah frá málinu. Hinar hreinu eiginkonurnar komu þá í hús hazrat Aishu. Þær minntust hazrat Khadiju og sögðu: „Væri hún á lífi hefðum við engar áhyggjur.“ Rasulullah grét og sagði: „Hvar er kona eins og Khadija? Þegar fólkið kallaði mig lygara trúði hún mér og varði öllum eigum sínum á vegi mínum. Hún hjálpaði trú Íslams mjög. Meðan hún lifði bauð Haqq Taala mér: Færðu Khadiju þau fagnaðartíðindi að í Paradís hafi verið reist handa henni höll úr smaragði.“ Eiginkonur Rasulullah báru upp ósk hazrat Alis. Þá bauð Rasulullah Umm Ayman að kalla á hazrat Ali. Þegar Ali kom stóðu konurnar sem viðstaddar voru upp og fóru. Hazrat Ali laut höfði og settist. Rasulullah spurði: „Viltu fá eiginkonu þína, ó Ali?“
Ali radiy-Allahu anh sagði: „Já, ó Rasulallah! Megi móðir mín og faðir verða þér að lausnargjaldi.“ Rasul al-akram sagði við Asmu bint Umays: „Farðu og búðu hús Fatimu.“ Asma fór í húsið sem hazrat Fatima skyldi flytja í sem brúður. Hún gerði eina sessu úr nýju leðri, eina úr bættu leðri og eina úr strámottu og tróð þær pálmatrefjum. Eftir náttsalatið kom Rasulullah í hús Fatimu og leit yfir það sem gert hafði verið.
Spámaðurinn okkar bauð að fyrir tvo þriðju hluta peninganna sem hazrat Ali hafði komið með skyldu keypt matföng, skart og ilmefni, en fyrir þriðjunginn klæði, og lét fullgera innbú hússins. Í heimanmundi og innbúi hazrat Fatimu var þetta: sessurnar þrjár sem Asma bint Umays hafði gert, kögruð ábreiða, koddi troðinn pálmatrefjum, tvær handkvarnir, vatnsbelgur, vatnskrukka úr leir, drykkjarmál úr leðri, handklæði, pils, sútuð hrútsgæra, slitin og hárlaus marglit ábreiða frá Jemen, bekkur fléttaður úr pálmablöðum, tvær marglitar flíkur frá Jemen og flauelsábreiða. Síðan fékk Rasulullah hazrat Ali dálítið fé og bað hann að kaupa döðlur og olíu. Hazrat Ali sagði svo frá því sem á eftir fór:
„Ég keypti döðlur fyrir fimm dirham og olíu fyrir fjóra dirham og færði Rasulullah. Hann bað um mataráklæði úr leðri. Með blessaðri hendi sinni hrærði hann saman döðlunum, mjölinu, olíunni og jógúrtinni og bjó til eins konar rétt og sagði: ‚Ó Ali! Farðu og komdu með hvern sem þú finnur.‘ Ég fór út og sá fjölda fólks; ég bauð þeim öllum, gekk inn aftur og sagði: ‚Ó Rasulallah! Fólkið er margt.‘
Höfðingi heimanna, Sómi alheimsins, sagði: ‚Hleyptu þeim inn tíu og tíu svo að þeir fái að borða (ta’am),‘ og ég gerði svo. Menn töldu og höfðu sjö hundruð manns, karlar og konur, borðað og orðið saddir.“
Eftir að brúðkaupsveisla (walima) hazrat Alis og Fatimu hafði verið etin sagði Spámaðurinn, eftir því sem Umm Ayman hefur greint frá, við hazrat Ali: „Ó Ali, Fatima dóttir mín er farin sem brúður heim til ykkar. Ég kem eftir kvöldsalatið og bið fyrir ykkur. Bíðið mín.“
Þegar hazrat Ali kom heim settist hann í eitt horn. Hazrat Fatima settist einnig í annað horn hússins. Síðan kom Rasulullah og knúði dyra. Umm Ayman lauk upp.
Rasulullah spurði: „Er bróðir minn hér?“ Umm Ayman sagði: „Megi móðir mín og faðir verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Hver er bróðir þinn?“ Þegar Rasulullah sagði: „Það er Ali ibn Abi Talib,“ sagði Umm Ayman: „Hefur þú gefið bróður þínum göfuga dóttur þína?“ Rasulullah sagði: „Já.“ Af orðum Rasulullah: „Er bróðir minn hér?“ hélt Umm Ayman að hjónabandið væri ekki ja’iz. En með því að segja „Já“ benti Rasulullah á að það sem hindrar hjónaband er að vera fæddur af sömu móður.
Síðan spurði Rasulullah Umm Ayman: „Er Asma bint Umays einnig hér?“ Þegar hún svaraði: „Já,“ sagði hann: „Hún er þá komin til að þjóna göfugri dóttur Rasulullah.“ Þegar Umm Ayman sagði: „Já,“ bað hann fyrir henni og sagði: „Megi hún hljóta hið góða.“
„Ó Fatima! Hvað amar að þér, að þú skulir gráta? Ég sver við Allahu Taala að ég hef gefið þig í hjónaband þeim sem lærðastur er þeirra sem báðu þín, fremstur að mildi og skynsemi og fyrstur þeirra til að gerast múslimi“ Hadith sharif
Síðan lét hann sækja vatn í íláti. Hann þvoði blessaðar hendur sínar. Hann hellti einnig dálitlu af moskus í vatnið. Síðan kallaði hann á hazrat Fatimu. Hazrat Fatima horfði af blygðun niður á klæði sín. Rasulullah tók dálítið af vatninu, stökkti því á brjóst hennar, höfuð og bak og bað: „Allahumma inni u’idhuha bika wa dhurriyyataha minash-shaytanir-rajim (Ó Rabb minn, ég leita skjóls hjá Þér svo að hún og afkomendur hennar verði varðveitt gegn illsku hins bölvaða (rajim), grýtta Satans).“ Síðan gerði hann hið sama við hazrat Ali og bað: „Allahumma barik fihima wa barik alayhima wa barik lahuma fi naslihima.“ Hann fór með súrurnar al-Ikhlas og Mu’awwidhatayn og sagði: „Gakk inn til konu þinnar í nafni Allahu Taala og með blessun Hans.“ Síðan greip hann með blessuðum höndum sínum um báða dyrastafina, bað þeim blessunar og fór þaðan.36
Hazrat Ali sagði: „Fjórum dögum eftir brúðkaup okkar heiðraði Rasulullah heimili okkar með komu sinni. Hann gaf okkur heilræði með orðum sínum, sem vinna hjörtun og eru full af visku, og sagði: ‚Ó Ali! Komdu með vatn!‘ Ég stóð upp og kom með vatn. Hann fór með göfugt vers og sagði: ‚Drekktu dálítið af þessu vatni og láttu svolítið verða eftir.‘ Ég gerði svo. Vatninu sem eftir var stökkti hann á höfuð mitt og brjóst. Aftur sagði hann: ‚Komdu með vatn.‘ Ég kom aftur með vatn. Hann gerði við Fatimu eins og hann hafði gert við mig. Síðan sendi hann mig út.“
Þegar hann var farinn út spurði hann dóttur sína um hazrat Ali. Fatima sagði: „Elsku faðir minn, hann ber alla eiginleika fullkomleikans. En sumar konur Quraysh segja við mig: ‚Maðurinn þinn er fátækur.‘“ Þá sagði Rasulullah: „Ó dóttir mín! Faðir þinn og eiginmaður þinn eru ekki fátækir. Allir fjársjóðir og gersemar jarðar og himins voru lagðir fyrir mig. Ég tók ekki við þeim. Ég tók við því sem velþóknanlegt er í augum Allahu Taala. Ó elsku dóttir mín! Ef þú vissir það sem ég veit, væri þessi heimur lítilfjörlegur og fyrirlitlegur í augum þínum. Ég sver við Allahu Taala að maður þinn er fyrstur Sahaba. Hann er einnig mikill í Íslam og dýpstur að þekkingu. Ó dóttir mín! Allahu Taala hefur valið tvo menn úr Ahl al-Bayt. Annar er faðir þinn og hinn eiginmaður þinn. Óhlýðnastu honum aldrei og settu þig aldrei upp á móti boðum hans.“
Eftir að Sómi alheimsins alayhi afdalus-salawat hafði gefið dóttur sinni heilræði kallaði hann á hazrat Ali. Honum fól hann einnig Fatimu og sagði: „Ó Ali! Taktu tillit til tilfinninga Fatimu. Hún er hluti af mér. Farðu vel að henni. Ef þú hryggir hana hefur þú hryggt mig.“ Hann fól þau bæði Allahu Taala. Síðan stóð hann upp, og þegar hann var í þann veginn að fara sagði hazrat Fatima: „Ó Rasulallah! Störfin innan húss skal ég annast, og störfin utan húss annast Ali. Ef þú gefur mér ambátt getur hún hjálpað mér við sum verkin. Þá gleður þú mig.“ Rasulullah sagði: „Ó Fatima! Á ég að gefa þér það sem betra er en þjónustustúlka, eða á ég að gefa þér þjónustustúlku?“
Móðir okkar Fatima sagði: „Gefðu okkur það sem betra er en þjónustustúlka.“ Rasulullah sagði: „Segðu á hverju kvöldi þegar þú leggst til hvílu þrjátíu og þrisvar sinnum Subhanallah, þrjátíu og þrisvar sinnum Alhamdulillah, þrjátíu og þrisvar sinnum Allahu akbar og einu sinni La ilaha illallahu wahdahu la sharika lah, lahul-mulku wa lahul-hamdu wa huwa ala kulli shay’in qadir. Allt eru það hundrað orð. Á upprisudeginum finnur þú þúsund hasana (góðverk). Góðverk þín vega þungt á mizan.“ Síðan fór Spámaðurinn úr húsi göfugrar dóttur sinnar heim á sitt sæluríka heimili.
Dráp Ka’bs ibn Ashraf
Með sigrinum við Badr féll ótti á hjörtu gyðinganna og skurðgoðadýrkandi mushrikanna í Medínu. Sumir gyðingar komu til sjálfra sín, gerðust múslimar og sögðu: „Þetta er vissulega sá maður sem við lesum um einkenni hans í bókum okkar. Héðan í frá verður ekki unnt að standa gegn honum. Því að hann mun ætíð sigra.“ Aðrir sögðu: „Muhammad barðist við Qurayshíta, sem kunna ekki að heyja stríð. Þess vegna sigraði hann. Hefði hann háð stríð við okkur hefðum við sýnt honum hvernig stríð er háð og hvernig sigur er unninn.“
Gyðingur að nafni Ka’b ibn Ashraf fór til Mekku af hatri sínu á múslimum þegar hann frétti af sigri hers Íslams við Badr. Hann safnaði mushrikunum þar saman og fór með ljóð til að fá þá til að ráðast á Medínu; hann eggjaði þá og æsti upp. Hann samdi við þá um að berjast við Spámanninn. Hann lagði jafnvel á ráðin um að ráða ástkæra Spámanninn okkar af dögum. Allahu Taala lét Rasulullah vita af þessu og sagði að merkingu til: „Þeir eru þeir sem Allahu Taala hefur bölvað (útilokað frá miskunn Sinni)…“37
Þá spurði Rasul al-akram hina dýrlegu Sahaba sína: „Hver vill drepa Ka’b ibn Ashraf? Því að hann hefur angrað Allahu Taala og Rasul Hans.“
Muhammad ibn Maslama spurði: „Ó Rasulallah! Viltu að ég drepi hann?“ Rasulullah sagði: „Já, það vil ég.“ Muhammad ibn Maslama íhugaði málið í nokkra daga og gerði áætlanir. Hann fór til nokkurra félaga sinna, Abu Na’ila, Abbad ibn Bishr, Harith ibn Aws og Abu Abs ibn Jabr, og bar málið upp við þá. Öllum þótti það rétt og þeir sögðu: „Við drepum hann saman.“ Saman fóru þeir til Spámannsins og sögðu: „Ó Rasulallah! Ef þú leyfir, megum við þá, meðan við tölum við hann, segja um þig einhver orð sem Ka’b líkar að heyra?“ Spámaðurinn leyfði þeim að segja það sem þeir vildu.
Síðan fór Muhammad ibn Maslama ásamt félögum sínum til Ka’bs ibn Ashraf. Hann sagði: „Þessi Muhammad hefur krafist sadaqa af okkur. Hann hefur lagt á okkur þungar álögur. Þess vegna er ég kominn til að fá eitthvað lánað hjá þér.“ Ka’b gladdist, hélt að Muhammad ibn Maslama hugsaði eins og hann og sagði: „Hann á eftir að þreyta ykkur enn meir.“ Muhammad ibn Maslama sagði: „Jæja, við höfum nú einu sinni fylgt honum. Við munum halda áfram að fylgja honum. Sjáum hvernig fer. Lánaðu okkur nú dálítið af döðlum.“ Ka’b sagði: „Já, það skal ég gera, en þið verðið að gefa mér eitthvað að veði!“ Muhammad ibn Maslama og þeir sem með honum voru spurðu: „Hvað viltu?“ Þegar Ka’b sagði: „Ég vil fá konur ykkar að veði,“ féllust þeir ekki á það. Ka’b sagði: „Gefið mér þá syni ykkar að veði.“ Þeir sögðu: „Þá getum við ekki heldur gefið að veði. Þá yrði sagt um einhvern þeirra að hann hefði verið settur að veði fyrir eina eða tvær úlfaldaklyfjar af döðlum, og það yrði okkur smánarblettur sem við gætum aldrei gleymt. En við getum gefið þér vopn okkar og brynjur að veði.“ Ka’b féllst á þetta boð. Hann sagði þeim einnig hvenær þeir skyldu koma.38
„Ó Ali! Taktu tillit til tilfinninga Fatimu. Hún er hluti af mér. Farðu vel að henni. Ef þú hryggir hana hefur þú hryggt mig“ Hadith sharif
Nótt eina kom Muhammad ibn Maslama til Ka’bs. Abu Na’ila var einnig með honum. Ka’b kallaði þá að virkinu. Sjálfur kom hann niður til að taka á móti þeim. Kona Ka’bs sagði: „Hvert ætlar þú á þessum tíma?“ Ka’b sagði: „Þeir sem komnir eru eru Muhammad ibn Maslama og Abu Na’ila bróðir minn.“ Kona hans sagði: „Þessi rödd sem ég heyri boðar ekkert gott. Það er eins og blóð drjúpi af henni.“ Ka’b sagði: „Nei, þetta eru Muhammad ibn Maslama og Abu Na’ila, mjólkurbróðir minn. Hann er góður ungur maður. Jafnvel þótt hann sé kallaður til sverðaleiks að nóttu kemur hann án þess að hika. Þannig er hann.“ Muhammad ibn Maslama tók með sér tvo menn, samkvæmt annarri frásögn þrjá, inn í virkið. Það voru Abu Abs ibn Jabr, Harith ibn Aws og Abbad ibn Bishr.39 Hazrat Muhammad ibn Maslama sagði við félaga sína: „Þegar Ka’b kemur segi ég honum að ég vilji þefa af hári hans, held um höfuð hans og þefa. Þegar þið sjáið að ég hef náð góðu taki á höfði Ka’bs, þá höggvið hann með sverðum ykkar.“ Ka’b ibn Ashraf kom til þeirra, vel búinn og angandi af ilmi. Ibn Maslama gekk að Ka’b og sagði: „Aldrei fyrr hef ég fundið svo góðan ilm.“ Ka’b stærði sig og sagði: „Ilmbestu konur Araba eru hjá mér.“ Muhammad ibn Maslama sagði: „Leyfir þú mér að þefa af höfði þínu?“ Ka’b sagðist leyfa það. Maslama þefaði af því. Hann lét félaga sína einnig þefa. Síðan sagðist hann vilja þefa aftur. Í þetta sinn greip Muhammad ibn Maslama um höfuð hans og gaf félögum sínum merki um að höggva hann með sverðum sínum.
Þegar fyrsta sverðshöggið féll rak Ka’b upp mikið óp, en dó ekki. Þá drap Muhammad ibn Maslama hann með rýtingi sínum. Mujahidarnir sem drepið höfðu Ka’b yfirgáfu þegar staðinn og komust til Medínu. Þegar þeir fluttu Rasulullah fagnaðartíðindin lofaði Spámaðurinn okkar Allahu Taala og bað fyrir mujahidunum. Dráp vantrúarmannsins Ka’bs ibn Ashraf skaut gyðingunum miklum skelk í bringu. Því að þegar svo mikils metinn foringi sem Ka’b hafði verið drepinn var aðeins tímaspursmál hvenær þeir sjálfir yrðu drepnir. Að morgni söfnuðust þeir saman og gengu fyrir Spámanninn. Þeir kvörtuðu yfir því sem gerst hafði um nóttina. Rasul al-akram sagði: „Hann angraði okkur sífellt og orti níð um okkur. Geri einhver ykkar slíkt hið sama skal hann vita að refsing hans er sverðið.“ Eftir þessa viðvörun gerðu gyðingarnir af ótta nýjan sáttmála við Rasulullah.40
Ghatafan-herförin
Þessi herför er kölluð „Anmar-herförin“ og einnig „Dhu Amr-herförin“. Flokkur úr Banu Tha’laba og Banu Muharib hafði safnast saman á stað sem nefnist Dhu Amr og ákveðið að ræna öllu sem hann fyndi umhverfis Medínu. Foringi þeirra var maður að nafni Da’sur ibn Harith ibn Muharib, kallaður Awras. Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam skildi Uthman ibn Affan radiy-Allahu anh eftir sem staðgengil sinn í Medínu og hélt frá Medínu með fjögur hundruð og fimmtíu manna lið. Á leiðinni hittu þeir mann að nafni Jabbar. Þeir spurðu hann um óvininn. Hann sagði: „Þeir vilja ekki berjast við ykkur. Þegar þeir sáu ykkur flúðu þeir upp í fjöllin.“ Rasulullah bauð honum Íslam. Hann tók við því og gerðist múslimi.
Á meðan her Íslams sótti fram í átt að dalnum tók að rigna, og um hríð rigndi af öllu afli; síðan dró úr regninu og það stytti upp. Mujahidarnir, með Spámanninn í broddi fylkingar, voru gegndrepa frá hvirfli til ilja. Hver og einn var að þurrka föt sín á sínum stað. Rasulullah fór einnig úr klæðum sínum á afskekktum stað og breiddi þau á tré til þerris. Meðan hann hvíldist undir trénu sáu vantrúarmennirnir, sem höfðu auga með her Íslams, að Rasulullah var einn síns liðs, og létu Da’sur ibn Harith vita. Hann læddist hljóðlega að staðnum þar sem Rasulullah hvíldist, til að drepa hann, brá sverði sínu og sagði: „Hver getur bjargað þér úr höndum mínum?“ Rasulullah sagði: „Allahu Taala bjargar mér.“ Á sama augabragði kom Jibril alayhis-salam og sló Da’sur svo fast fyrir brjóstið að hann féll til jarðar, og sverðið féll úr hendi hans. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam tók sverð Da’surs og sagði: „Hver bjargar þér úr höndum mínum?“ Da’sur sagði: „Enginn getur bjargað mér,“ fór með kalima ash-shahada og gerðist múslimi. Hann varð til þess að margir tóku trú.41 Hann hét því að safna aldrei framar liði til hernaðar. Snúið var aftur til Medínu án vopnaðra átaka. Herförin stóð í ellefu daga.
Bahran-herförin
Hún er einnig kölluð „Banu Sulaym-herförin“ eða „Najran-herförin“. Þær fréttir bárust að fjöldi mushrika, sem safnast hefði saman hjá Banu Sulaym, ætlaði að ráðast á Medínu. Hazrat Ibn Umm Maktum var skilinn eftir sem staðgengill. Rasulullah hélt gegn óvininum með þrjú hundruð manna lið. Þegar óvinurinn frétti að her Íslams væri á leiðinni flýði hann upp í fjöllin. Því varð ekkert af átökum. Herförin stóð í tólf daga.
„Hann (Ka’b ibn Ashraf) angraði okkur sífellt og orti níð um okkur. Geri einhver ykkar slíkt hið sama skal hann vita að refsing hans er sverðið“ Hadith sharif
Ást Þín hefur tekið mig frá sjálfum mér,
Ég elska Þig, Rabb minn!
Ljúf er ást Þín, það veit ég nú,
Ég elska Þig, Rabb minn!
Hvorki gleðst ég yfir auði
Né harma ég skort.
Í ást Þinni finn ég unað minn,
Ég elska Þig, Rabb minn!
Þú bauðst okkur tilbeiðsluna,
Þú lofaðir góða breytni,
Þú gafst endalausar velgjörðir,
Ég elska Þig, Rabb minn!
Hve vanþakklát er nafs mín,
Sem fórnar mér ætíð fyrir eigin nautn!
En ég hef fundið hinn sanna unað:
Ég elska Þig, Rabb minn!
Að rækja tilbeiðsluna vel
Og vinna líka fyrir þennan heim
Er starf mitt nótt og dag, því að
Ég elska Þig, Rabb minn!
Ást er ekki orðin tóm, Hilmi,
Rabb þinn sagði: „Vinnið!“
Lát hana sjást á breytni þinni:
Ég elska Þig, Rabb minn!
Margir eru óvinir Íslams,
Lævíslega ráðast þeir á trúna.
Er þá rétt að sitja hjá?
Ég elska Þig, Rabb minn!
Situr elskhuginn latur hjá?
Lætur hann blett falla á ástvin sinn?
Þaggaðu niður í óvininum og segðu:
Ég elska Þig, Rabb minn!