UHUD-HERFÖRIN

Hver veitir þessu sverði rétt sinn?

Á augnabliki þegar hvorugur aðilinn gat verið kyrr á sínum stað sýndi ástkæri Spámaðurinn okkar sverðið sem hann hélt á, en á það var ritað þetta vísuorð:

Í hugleysi er smán, í framsókn heiður og sómi.
Með ótta kemst maðurinn ekki undan qadar.

Þá heyrðist hann segja: „Hver tekur þetta sverð af mér?“ Margir af Sahaba, sem heyrðu þetta, réttu allir í einu út hendurnar til að taka það. Spámaðurinn sagði aftur: „Hver tekur það til að veita því rétt sinn?“ Þá þögnuðu Sahaba og héldu að sér höndum. Zubayr ibn Awwam, einn þeirra sem ákafast vildu fá sverðið, sagði: „Ég tek það, ó Rasulallah.“ Spámaðurinn gaf hazrat Zubayr ekki sverðið. Ekki féllst Spámaðurinn heldur á beiðnir þeirra Abu Bakr, Umar og Ali radiy-Allahu anhum.

Abu Dujana spurði: „Ó Rasulallah! Hver er réttur þessa sverðs?“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Réttur þess er að höggva því á óvininn uns það bognar og svignar. Réttur þess er að þú drepir ekki múslima með því og flýir ekki undan vantrúarmönnunum með það. Að þú berjist með því á vegi Allahs uns Allahu Taala veitir þér sigur eða að falla sem shahid.“ Þá sagði Abu Dujana: „Ó Rasulallah! Ég tek það til að veita því rétt sinn.“ Spámaðurinn afhenti honum sverðið sem hann hélt á.14

Abu Dujana radiy-Allahu anh var ekki aðeins afar hugrakkur og mikil hetja, heldur fór hann einnig af mikilli kænsku að á vígvöllum og fylgdi út í æsar hadith sharif: „Stríð er kænska.“15 Þegar hazrat Abu Dujana hafði tekið við sverðinu tók hann að ganga í átt að vígvellinum, reigingslega, virðulega og stoltur, og fór með vísur. Hann var ekki í öðru en skyrtu, og á höfði bar hann rauðan vefjarhött.

Sahaba þótti þetta göngulag hazrat Abu Dujana ekki við hæfi. Þá sagði Spámaðurinn: „Þetta er göngulag sem vekur reiði Allahu Taala, nema á stöðum sem þessum (vígvöllum).“ Þannig kunngjörði hann að það væri aðeins ja’iz (leyfilegt) að ganga reigingslega gagnvart óvininum.

Khalid ibn Walid, sem ekki gat beðið lengur, lagði til atlögu úr röðum mushrikanna með liðið sem laut stjórn hans. Ástkæri Spámaðurinn okkar gaf þá einnig Sahaba, sem ekki gátu verið kyrrir, skipun um að ráðast fram. Á augabragði fylltu hrópin „Allahu akbar“ vígvöllinn. Fremstur fór hazrat Hamza fyrir hinum óbrynjuðu sveitum með sverðin í höndum og tók að höggva til hvers vantrúarmanns sem að kom. Sveitir Khalids ibn Walid, sem sóttu fram af miklum ákafa, voru þegar í stað hraktar til baka. Í þetta sinn fór Khalid ibn Walid í stóran sveig um skarðið í fjallinu til að ráðast aftan að þeim, og kom að Aynayn-hæð. En hazrat Abdullah ibn Jubayr og þeir fimmtíu kappar sem lutu stjórn hans hröktu þá til baka með harðri örvahríð.

Nú var stríðið orðið harðvítugt. Báðir aðilar börðust af öllum mætti. Hver maður úr röðum Sahaba reyndi að sækja fram í baráttu við minnst fjóra mushrika.

„Ó Sahaba mínir! Þeim sem fáir eru reynist erfitt að berjast við óvininn. En sýni þeir staðfestu og kostgæfni leiðir Allahu Taala þá til léttis“ Hadith sharif

Hazrat Hamza hrópaði annars vegar: „Allahu akbar! Allahu akbar!“ og sagði hins vegar: „Ég er ljón Allahu Taala!“ og sótti fram og braut óvininn á bak aftur. Safwan ibn Umayya leitaði um vígvöllinn og sagði við þá sem í kringum hann voru: „Hvar er Hamza? Sýnið mér hann.“ Allt í einu kom hann auga á mann sem barðist með tveimur sverðum og spurði: „Hver er þessi sem berst þarna?“ Þeir sem í kringum hann voru sögðu: „Það er sá sem þú leitar að! Hamza!“ Safwan sagði: „Fram á þennan dag hef ég ekki séð nokkurn mann jafn ákafan og óttalausan og hann ráðast fram til að drepa sína eigin þjóð.“

Þegar stríðið stóð sem hæst sagði Zubayr ibn Awwam, einn af Muhajirun, sem var hryggur yfir því að sverðið hafði ekki verið fengið honum, við sjálfan sig: „Ég bað Rasulullah um sverðið, en hann gaf Abu Dujana það. Og þó er ég sonur Safiyyu föðursystur hans. Auk þess er ég Qurayshíti. Og það var ég sem bað fyrst. Ég ætla að fara og sjá hvað Abu Dujana gerir meira en ég.“ Síðan tók hann að fylgja Abu Dujana eftir. Hazrat Abu Dujana fór með takbir: „Allahu akbar!“ og hjó niður og drap hvern þann mushrik sem hann mætti. Einn af forhertustu mushrikunum, mikill vexti og brynjaður hátt og lágt svo að ekkert sást nema augun, mætti Abu Dujana. Hann réðst fyrst á hazrat Abu Dujana. Abu Dujana varðist högginu með skildi sínum. Sverð mushriksins sökk í skjöld Abu Dujana. Hann togaði í sverðið en náði því ekki lausu. Nú var röðin komin að Abu Dujana. Með einu sverðshöggi drap hann andstæðing sinn.

Eftir þetta felldi Abu Dujana hvern trúlausan mann sem varð á vegi hans og komst alla leið að konunum sem eggjuðu mushrikana með bumbum sínum við fjallsræturnar. En þótt hann hefði reitt sverðið til höggs hætti hann við að drepa Hind, konu Abu Sufyans.16 Þegar Zubayr ibn Awwam sá þetta tautaði hann við sjálfan sig: „Allah og Rasul Hans vita betur en ég hverjum sverðið skal gefið.“ Og hann sagði: „Wallahi, aldrei hef ég séð nokkurn mann berjast og höggva betur en hann.“

Miqdad ibn Aswad, Zubayr ibn Awwam, hazrat Ali, hazrat Umar, Talha ibn Ubaydullah og Mus’ab ibn Umayr voru allir sem óvinnandi virki. Hinir frægu Sahaba, sem sáu að Spámaðurinn barðist mjög nærri óvininum og réðst fram aftur og aftur, gátu ekki verið kyrrir. Af ótta við að Rasulullah yrði fyrir tjóni söfnuðust þeir umhverfis hann og gáfu hinum brynjaða óvini engan frið. Á meðan sást hazrat Abdullah ibn Amr falla sem shahid. Hann var fyrsti shahidinn við Uhud. Þegar félagar hans sáu að hann var fallinn sem shahid urðu þeir sem ljón og steyptu sér inn í miðjar raðir óvinarins til að öðlast velþóknun Allahu Taala.

Á augnabliki þegar bardaginn var sem harðastur hittust hazrat Abdullah ibn Jahsh, ímynd hugrekkisins, og hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas, meistari bogaskyttnanna. Báðir voru særðir víða. Hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas segir: „Það var á hörðu augnabliki bardagans við Uhud. Allt í einu kom Abdullah ibn Jahsh til mín, tók í hönd mína og dró mig að rótum kletts. Hann sagði við mig: ‚Nú skalt þú biðja hér og ég segi „Amín“. Síðan bið ég og þú segir „Amín“!‘ ‚Gott og vel,‘ sagði ég. Ég bað svo: ‚Ó Allah, sendu mér afar sterka og harðsnúna óvini. Láttu mig berjast við þá án vægðar. Láttu mig drepa þá alla. Láttu mig snúa aftur heim sem ghazi.‘ Af öllu hjarta sagði hann „Amín“ við þessa bæn mína.

Síðan tók hann sjálfur að biðja: ‚Ó Allah, sendu mér harðsnúna óvini, svo að ég berjist við þá án vægðar. Láttu mig veita jihad rétt sinn. Láttu mig drepa þá alla. Láttu loks einn þeirra gera mig að shahid. Láttu hann síðan skera af mér varirnar, nefið og eyrun. Láttu mig koma blóði drifinn fram fyrir Þig. Þegar Þú spyrð: „Abdullah! Hvað gerðir þú við varir þínar, nef og eyru?“ láttu mig þá svara: „Ó Allah, með þeim drýgði ég margar yfirsjónir; ég notaði þau ekki sem skyldi. Ég blygðaðist mín fyrir að koma með þau fram fyrir Þig. Ég kem svona, ataður ryki og mold úr stríði sem ástkæri Spámaðurinn minn var í.“‘ Hjarta mitt vildi ekki segja „Amín“ við slíka bæn. En þar sem hann vildi það og ég hafði lofað því fyrir fram sagði ég nauðugur: ‚Amín.‘

Síðan brugðum við sverðum og héldum bardaganum áfram. Báðir drápum við hvern sem fyrir okkur varð. Hann réðst fram af einstakri hreysti og tvístraði röðum óvinarins. Hann hjó til óvinarins aftur og aftur og réðst fram á ný af óþrjótandi þrá eftir að falla sem shahid. Meðan hann barðist og hrópaði: ‚Allahu akbar! Allahu akbar!…‘ brotnaði sverð hans. Á sama augnabliki rétti ástkæri Spámaðurinn okkar honum döðlupálmagrein og bauð honum að halda bardaganum áfram. Þessi grein varð að sverði fyrir kraftaverk (mu’jiza), og hann hélt áfram að berjast við hvern sem fyrir honum varð. Hann drap fjölda óvina. Undir lok bardagans hlaut hann þann shahid-dauða sem hann hafði þráð, af örvum sem mushrik að nafni Abu’l-Hakam skaut. Þegar hann var fallinn sem shahid réðust vantrúarmennirnir á lík hans og skáru af honum nefið, varirnar og eyrun. Hann var allur blóði drifinn.“

Í röðum mujahidanna var Quzman. Hann braut slíður sverðs síns, sagði: „Margfalt betra er að deyja en að flýja!“ og steypti sér með brugðið sverð inn í raðir mushrikanna; hann sýndi mikla hreysti og hetjudáð. Einn síns liðs drap hann sjö eða átta vantrúarmenn. Að lokum særðist hann og féll til jarðar. Sahaba undruðust hetjuskap hans og sögðu Spámanninum frá honum, en hann sagði: „Hann á heima í Víti.“ Hazrat Qatada ibn Nu’man gekk til Quzmans og sagði: „Ó Quzman! Megi shahid-dauðinn verða þér blessaður!“ Quzman sagði: „Ég barðist ekki af kappi fyrir trúna, heldur til þess að Qurayshítar kæmu ekki til Medínu og legðu döðlulund minn í rúst!“ Síðan stakk hann á slagæðarnar í úlnliðum sínum með ör og fyrirfór sér. Þá skildist viskan í því að Spámaðurinn hafði sagt: „Hann á heima í Víti!“

Frá upphafi bardagans háðu allir Sahaba, með Höfðingja heimanna, ástkæra Spámanninn okkar, í broddi fylkingar, mikla baráttu. Með hörðum áhlaupum hröktu þeir her mushrikanna til baka. Skari mushrikanna, sem leitaði gagns og hjálpar hjá skurðgoðunum sem þeir höfðu gert úr steini og tré og tilbáðu með hrópunum „Lat, Uzza, Hubal!“, riðlaðist frammi fyrir þessari hreysti mujahidanna og tók að flýja. Konurnar, sem komið höfðu til að eggja þá til stríðs, ráku upp óp og kvein og reyndu að halda í við hermennina sem flúðu.

Þegar mushrikar Quraysh yfirgáfu vígvöllinn, skildu eftir eigurnar sem þeir höfðu haft meðferðis og tóku að flýja í átt til Mekku, glöddust hermenn Íslams og lofuðu Allahu Taala fyrir að hafa náð þeim sigri sem Hann hafði heitið þeim. Þrátt fyrir margfalda yfirburði að fjölda og styrk höfðu mushrikarnir verið brotnir á bak aftur frammi fyrir múslimunum. Meðan þeir flúðu og tróðu hver annan undir fótum eltu hinir frægu Sahaba þá og drápu þá sem þeir náðu. Í þessu umróti náði hinn nýkvænti hazrat Hanzala ibn Abi Amir Abu Sufyan, yfirhershöfðingja mushrikahersins, sem reyndi að flýja á hesti sínum. Hann hjó sverði sínu í fætur hestsins svo að hann hneig niður. Abu Sufyan féll til jarðar og tók að hrópa af öllum mætti: „Ó Qurayshítar!… Komið til hjálpar!… Ég er Abu Sufyan! Hanzala ætlar að höggva mig í spað!…“ Þótt mushrikarnir sem reyndu að flýja með honum sæju þetta hugsuðu þeir um það eitt að bjarga sínu eigin lífi og skeyttu ekkert um foringja sinn.

„Stríð er kænska“ Hadith sharif

En á því augnabliki rak mushrikinn Shaddad ibn Aswad, sem stóð rétt fyrir aftan hazrat Hanzala, spjót sitt í bak Hanzala. Hazrat Hanzala sagði: „Allahu akbar!“ og hugðist leggja til atlögu, en hann hneig til jarðar og féll sem shahid, og blessuð sál hans flaug til Paradísar. Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: „Ég sá englana þvo Hanzala úr regnvatni í silfurfati milli himins og jarðar.“ Abu Usaydi greindi svo frá: „Þegar ég heyrði þessi orð Rasulullah gekk ég til Hanzala. Regnvatn draup úr höfði hans. Ég sneri aftur og sagði Rasul al-akram frá þessu. Hazrat Hanzala var kallaður „Ghasil al-Mala’ika“17, það er að segja sá sem englarnir þvoðu.“

Sumar af bogaskyttunum í Aynayn-skarðinu sáu mushrikana flýja, héldu að stríðinu væri lokið og yfirgáfu stöðu sína. Foringi þeirra, Abdullah ibn Jubayr, og tólf menn urðu eftir á sínum stað.18

Hreysti hazrat Alis

Á þessu augnabliki sá Khalid ibn Walid, foringi bogaskyttudeildar Quraysh, sem beið á verði og reyndi að nýta sér hvert tækifæri, að mujahidunum í skarðinu hafði fækkað, og setti riddarana sem lutu stjórn hans á hreyfingu.

Á augabragði komu þeir ásamt Ikrima ibn Abi Jahl að Aynayn-skarðinu. Hazrat Abdullah ibn Jubayr og tryggir og trúfastir félagar hans fylktu sér í röð og dreifðu úr sér. Þeir létu örvunum rigna yfir óvininn uns örvamælar þeirra voru tæmdir. Síðan börðust þeir með spjótum sínum, og þegar komið var í návígi sýndu þeir mikla hreysti með sverðum sínum og hrópuðu: „Allahu akbar! Allahu akbar!“ Hlutfallið milli hinna trúuðu og hinna trúlausu var afar ójafnt, einn á móti tuttugu og fimm. Hinir frægu Sahaba börðust til síðasta blóðdropa til að framfylgja boði Spámanns síns. Hver á eftir öðrum drukku þeir drykk shahid-dauðans, blessaðir líkamar þeirra féllu til jarðar og sálir þeirra flugu til Paradísar (radiy-Allahu anhum).

Af hatri sínu klæddu mushrikarnir hazrat Abdullah úr fötunum og stungu blessaðan líkama hans sundur og saman með spjótum. Þeir ristu upp kvið hans og drógu innyflin út.

Þegar Khalid ibn Walid og Ikrima höfðu fellt mujahidana í skarðinu sem shahida réðust þeir í skyndi aftan að her Íslams. Þegar Sahaba sáu óvininn skyndilega birtast að baki sér gafst þeim ekkert færi á að fylkja sér, því að margir þeirra höfðu jafnvel lagt frá sér vopnin. Allt breyttist á svipstundu. Þegar mushrikar Quraysh, sem flúðu fyrir framan, sáu að Khalid ibn Walid hafði ráðist að baki, sneru þeir aftur við. Mujahidarnir voru lentir milli tveggja elda. Óvinurinn réðst að framan og aftan og þrengdi að mujahidunum. Sahaba misstu sambandið hver við annan. Þeir neyddust til að tvístrast.19

Hazrat Ali greindi svo frá: „Ég steypti mér inn í miðja herdeild mushrika, þar sem Ikrima ibn Abi Jahl var einnig. Þeir umkringdu mig; flesta þeirra lét ég falla fyrir sverði. Ég steypti mér inn í aðra herdeild og gerði líka flesta þeirra óvíga. Þar sem dauðastund mín var ekki komin varð mér ekki meint af. Um stund gat ég ekki séð Rasulullah. Ég sagði við sjálfan mig: ‚Ég sver að hann er ekki maður sem flýr af vígvellinum. Allahu Taala hefur vafalaust tekið hann burt úr hópi okkar og hafið hann upp vegna ósæmilegrar breytni okkar! Nú á ég enga leið aðra en að berjast uns ég fell.‘ Og ég braut slíður sverðs míns. Þegar ég réðst á mushrikana og tvístraði þeim sá ég að Rasulullah var umkringdur af þeim. Þá skildi ég að Allahu Taala verndaði Rasulullah með englum Sínum.“

Hermenn óvinarins voru komnir alveg að Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam. Ástandið var mjög hættulegt. Ástkæri Spámaðurinn okkar stóð eins og hnarreist fjall, stóð fastur fyrir og vék ekki af sínum stað. Annars vegar barðist hann við óvininn, og hins vegar reyndi hann að safna saman Sahaba sínum, sem tvístrast höfðu, og sagði: „Þú þarna, komdu til mín! Þú þarna, komdu til mín! Ég er Rasulullah.

Paradís bíður þess sem snýr aftur til mín.“ Hazrat Abu Bakr, hazrat Umar, Abdurrahman ibn Awf, Talha ibn Ubaydullah, Ali ibn Abi Talib, Zubayr ibn Awwam, Abu Dujana, Abu Ubayda ibn Jarrah, Sa’d ibn Mu’adh, Sa’d ibn Abi Waqqas, Habbab ibn Mundhir, Usayd ibn Hudayr, Sahl ibn Hanif, Asim ibn Thabit og Harith ibn Simma radiy-Allahu anhum slógu á augabragði hring um ástkæra Spámanninn okkar og mynduðu lifandi virkisvegg til að verja hann.

Á meðan heyrðist hazrat Abbas ibn Ubada hrópa til að safna saman Sahaba, sem tvístrast höfðu: „Bræður mínir! Þessi ógæfa sem yfir okkur hefur dunið er afleiðing þess að við framfylgdum ekki boði Spámanns okkar. Tvístrist ekki! Komið til Spámanns okkar! Ef við tökum okkur ekki stöðu meðal þeirra sem verja hann og verðum þess valdandi að Rasulullah verði fyrir tjóni, þá höfum við enga afsökun fram að færa frammi fyrir Rabb okkar.“ Hazrat Abbas ibn Ubada steypti sér ásamt Kharija ibn Zayd og Aws ibn Arqam með brugðin sverð inn í raðir óvinarins undir hrópunum „Allahu akbar!“ Þeir börðust hetjulega fyrir Rasulullah, til að verja hann. Kharija ibn Zayd hafði hlotið nítján sár. Sár hinna voru ekki færri. Og allir þrír náðu þeir tign shahidsins, sem þeir höfðu þráð svo mjög.

Á þessu háskalega augnabliki tóku Sahaba smám saman að safnast saman umhverfis Spámanninn. Mushrikarnir umkringdu ástkæra Spámanninn okkar og hina frægu Sahaba hans, sem hlífðu honum með líkömum sínum. Þeir sóttu fram í fylkingu úr öllum áttum og þrengdu hringinn. Þegar Höfðingi heimanna sá hóp Qurayshíta þjóta fram sagði hann við Sahaba sína, sem hjá honum voru, reiðubúnir að fórna lífi sínu: „Hver mætir þessari sveit?“ Þá sást hazrat Wahb ibn Qabus segja: „Líf mitt sé þér fórnað, ó Rasulallah! Ég mæti henni,“ og þjóta fram. Þessi hetja, sem aldrei lét hið tigna nafn Allahu Taala hverfa af tungu sinni, steypti sér með brugðið sverð inn í raðir mushrikanna. Spámaðurinn sagði: „Ég flyt þér fagnaðartíðindin um Paradís.“ Og þegar hann sá staðfestu hans og kostgæfni frammi fyrir óvininum sagði hann: „Ó Allah! Miskunna honum! Aumkastu yfir hann!“

Þegar Sa’d ibn Abi Waqqas sá að mushrikarnir höfðu umkringt hazrat Wahb og fellt hann sem shahid með spjótum þaut hann fram honum til hjálpar, ruddist inn í miðjar raðir óvinarins og sýndi hreysti sem aldrei hafði sést. Hann gerði fjölda vantrúarmanna óvíga, hrakti hina til baka og kom aftur til ástkærs Spámanns síns. Rasul al-akram sagði um hazrat Wahb: „Ég er ánægður með þig. Megi Allahu Taala einnig vera ánægður með þig.“ Þegar Habib al-akram sá sveit mushrika rjúfa hring mujahidanna og sækja að sér sagði hann við hazrat Ali: „Ráðstu á þá!“ Hazrat Ali réðst á þá, drap Amr ibn Abdullah og stökkti hinum á flótta. Þegar sverð hans brotnaði gaf Spámaðurinn honum Dhulfiqar. Þegar annar hópur kom sagði Spámaðurinn: „Ó Ali! Bægðu illsku þessara manna frá mér.“ Ljón Allahu Taala, sem fórnaði lífi sínu fyrir Rasulullah, réðst þegar í stað til atlögu. Hann drap Shayba ibn Malik og hrakti hina til baka. Á því augnabliki kom Jibril alayhis-salam og sagði við Spámanninn: „Ó Rasulallah! Þetta er einstök hetjudáð sem Ali hefur sýnt.“ Rasulullah sagði: „Hann er af mér og ég er af honum.“

„Ég sá englana þvo Hanzala úr regnvatni í silfurfati milli himins og jarðar“ Hadith sharif

Jibril alayhis-salam sagði: „Og ég er af ykkur báðum.“ Á því augnabliki heyrðist rödd segja: „Enginn kappi er sem Ali og ekkert sverð sem Dhulfiqar.“

Þegar mushrikarnir skildu að þeir kæmust ekki að ástkæra Spámanninum okkar tóku þeir að skjóta örvum. Örvarnar flugu ýmist yfir hann eða féllu fyrir framan hann, til hægri eða vinstri við hann.

Um leið og Sahaba, sem börðust upp á líf og dauða til að hrekja óvininn til baka, sáu þetta söfnuðust þeir umhverfis Höfðingja heimanna og tóku að hlífa honum við örvunum með blessuðum líkömum sínum. Þegar Spámaðurinn bauð Sahaba sínum að svara með örvum tóku þeir einnig að skjóta örvum á óvininn. Ástkæri Spámaðurinn okkar lét hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas setjast fyrir framan sig. Hazrat Sa’d, sem var afar hittin skytta, tók að láta örvunum rigna yfir óvininn, hverri á eftir annarri. Í hvert sinn sem hann dró ör úr örvamælinum, það er að segja örvapokanum, sagði hann: „Ó Rabb minn! Þetta er ör Þín. Hittu óvininn með henni!“ Og Spámaðurinn sagði: „Ó Allah! Taktu bæn Sa’ds gilda! Ó Allah! Láttu ör Sa’ds hitta!… Haltu áfram, Sa’d! Haltu áfram! Móðir mín og faðir séu þér fórnuð!“ Þannig endurtók Spámaðurinn sömu bænirnar við hvert skot.

Þegar hazrat Sa’d var uppiskroppa með örvar gaf ástkæri Spámaðurinn okkar honum sínar eigin örvar og lét hann skjóta þeim. Hver ör hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas hitti annaðhvort óvin eða skepnuna sem hann reið.

Meðan örvahríð mushrikanna stóð yfir skýldi hazrat Abu Talha ástkæra Spámanninum okkar, hlífði honum við hverri ör sem kom með eigin líkama og skildi og rak öðru hverju upp öskur sem rugluðu óvininn. Spámaðurinn sagði: „Rödd Abu Talha í hernum er betri en hundrað menn.“ Hvenær sem Abu Talha gafst færi lét hann ekki hjá líða að skjóta örvum á mushrikana; hann skaut fast og ört, og engin ör hans geigaði. Í hvert sinn sem Rasul al-akram lyfti blessuðu höfði sínu af forvitni um hvar örvar hans hæfðu sagði Abu Talha, af ótta við að ör hitti Rasulullah: „Móðir mín, faðir minn og líf mitt séu þér fórnuð, ó Rasulallah! Lyftu ekki blessuðu höfði þínu, svo að engin ör óvinarins hitti þig og skaði! Líkami minn er skjöldur blessaðs líkama þíns og þér fórnaður! Meðan þeir hafa ekki skorið mig á háls ná þeir ekki til þín! Meðan ég er ekki dauður kemur ekkert fyrir þig!…“ Þannig tók hann ástkæra Spámanninn okkar fram yfir sjálfan sig.

Um allan Uhud-völl geisaði miskunnarlaus og ægilegur bardagi af fullu afli; sumir á hestbaki og aðrir fótgangandi héldu áfram baráttu trúar og vantrúar. Sahaba höfðu enn ekki náð að fylkja sér. Aðeins um þrjátíu menn úr röðum Sahaba sveimuðu eins og mölflugur umhverfis Spámanninn og gerðu líkama sína að skildi gegn örvum, spjótum og sverðshöggum sem að komu. Eina ósk þeirra var að framfylgja boði Spámannsins og bægja frá honum hverju því tjóni sem að honum kynni að beinast. Foringi kappanna, hazrat Hamza, hafði í þessu umróti orðið viðskila við Spámanninn; í miðri mannþröng barðist hann með sverð í hvorri hendi og sló ótta í hjörtu óvinanna með hrópunum „Allahu akbar!…“ Fram til þessa hafði hann einn síns liðs drepið hvorki meira né minna en þrjátíu og einn mushrik og svipt fjölda þeirra handlegg eða fótlegg. Þegar hann var að tvístra hópi mushrika sem hann var lentur í miðjum skoraði Siba ibn Umm Anmar á hazrat Hamza: „Er hér kappi sem þorir að standa í mér?“ Hazrat Hamza sagði: „Komdu hingað, sonur umskurðarkonunnar! Svo að þú skorar á Allah og Rasul Hans?“ og áður en hinn gat deplað auga greip hann um fætur honum og skellti honum til jarðar.20 Hann kastaði sér yfir hann og skildi höfuð hans frá bolnum; síðan sá hann Wahshi, sem enn hafði ekki gerst múslimi, miða á sig spjóti að baki klettinum andspænis. Þegar í stað gekk hann í átt til hans. Þegar hann kom að gryfju sem flóðin höfðu grafið fyrir framan hann rann honum fótur og hann féll aftur á bak. Á því augnabliki hafði brynjan opnast á kvið hans. Wahshi greip tækifærið og kastaði spjóti sínu!… Spjótið flaug, gekk inn í blessaðan líkama hazrat Hamza og út hinum megin. Mestur kappanna hneig þar niður og sagði: „Ó Allah!“ Hann var fallinn sem shahid og hafði náð þeirri tign sem hann þráði. Hann hafði fórnað lífi sínu á vegi Allahu Taala, fyrir ástkæran Spámann sinn (radiy-Allahu anh).

„Ó Sa’d! Móðir mín og faðir séu þér fórnuð! Ó Rabb minn! Láttu örvar hans hitta mark sitt og taktu bænir hans gildar!“ Hadith sharif

Á meðan eggjaði maður nokkur í röðum óvinarins mushrikana til að ráðast á Höfðingja alheimsins sall-Allahu alayhi wa sallam með orðunum: „Ó Qurayshmenn! Látið ekki af því að berjast við Muhammad, sem virðir ekki rétt skyldmenna og hefur klofið þjóð ykkar. Komist Muhammad undan, þá megi ég ekki komast undan!…“ Röddin var Asims ibn Abi Awf. Hazrat Abu Dujana hafði heyrt röddina. Hann barðist áfram uns hann fann Asim ibn Abi Awf og drap hann þegar í stað. En mushrikinn Ma’bad, sem stóð fyrir aftan hann, sveiflaði sverði sínu af öllu afli að hazrat Abu Dujana. Fyrir náð Allahu Taala beygði Abu Dujana sig skyndilega og eldsnöggt niður að jörðu og slapp við banahöggið. Þegar í stað spratt hann á fætur, hjó sverði sínu á Ma’bad og drap hann.

Skotmark mushrika Quraysh var Höfðingi heimanna. Þeir beittu öllu afli sínu til að komast að honum. En þeir komust með engu móti fram hjá hinum frægu og tignu Sahaba hans, sem sveimuðu eins og mölflugur umhverfis hann og hikuðu ekki hið minnsta við að fórna lífi sínu af ótta við að hann yrði fyrir tjóni. Þessar þrjátíu hugdjörfu hetjur sögðu frammi fyrir Rasulullah: „Ó Rasulallah! Við víkjum aldrei frá hlið þinni; andlit okkar eru vörn og skjöldur fyrir blessuðu andliti þínu, og líkamar okkar eru fórn fyrir blessaðan líkama þinn; sé þér aðeins óhætt.“

Mushrikarnir réðust fram í hópum. Sómi heimsins benti hugdjörfum Sahaba sínum, sem hjá honum voru og hlífðu honum með líkömum sínum, á einn hópinn og sagði: „Hver fórnar líkama sínum fyrir okkur á vegi Allahu Taala?“ Þá þutu fimm menn úr röðum Sahaba frá Medínu fram. Þessar hugdjörfu mölflugur börðust fyrir blessuðum augum Rasulullah, fóru með takbir og hringsnerust í bardaganum. Að lokum féllu fjórir þeirra þar á augabragði sem shahidar. Þegar sá fimmti hafði hlotið fjórtán sár og fallið til jarðar sagði Höfðingi heimanna: „Færið hann nær mér.“ Blóð rann úr öllum líkama hans. Ástkæri Spámaðurinn okkar settist niður og gerði blessaða fætur sína að kodda undir höfuð hans. Þessi gæfusami maður úr röðum Sahaba, sem hlaut þannig þann heiður að falla sem shahid, var hazrat Umara ibn Yazid.

Hetjudáð Talha ibn Ubaydullah

Þegar mushrikarnir voru komnir mjög nærri sagði Spámaðurinn: „Hver mætir þessum, hver stöðvar þá?“ Hazrat Talha ibn Ubaydullah sagði: „Ég! Ó Rasulallah!“ og vildi þjóta fram. Spámaðurinn sagði: „Hver annar er eins og þú?“ Einn af Sahaba frá Medínu sagði: „Ó Rasulallah! Ég!“ og bað um leyfi. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Farðu þá og mættu þeim,“ þaut hann fram og réðst á mushrikana.

Hann sýndi hreysti sem hvergi átti sinn líka. Eftir að hafa drepið nokkra trúlausa menn drakk hann drykk shahid-dauðans.21 Rasul al-akram sagði aftur: „Hver stendur gegn þessum?“ Á undan öllum öðrum gaf hazrat Talha sig enn fram. Þegar Spámaðurinn spurði: „Hver annar er eins og þú?“ sagði blessaður maður úr röðum Ansar: „Ég mæti þeim, ó Rasulallah.“ Spámaðurinn sagði: „Farðu þá og mættu þeim.“ Hann barðist einnig við mushrikana uns hann féll sem shahid. Þannig hlutu allir þeir Sahaba sem þá voru hjá Spámanninum shahid-dauða í bardaganum.

Nú var enginn eftir hjá Soldáni alheimsins nema hazrat Talha ibn Ubaydullah. Hazrat Talha óttaðist að Rasulullah yrði fyrir tjóni; hann hljóp í allar áttir og barðist miskunnarlaust við vantrúarmennina. Hve leiftursnöggt hann sveiflaði sverðinu, hvernig hann svaraði á augabragði óvinunum allt umhverfis Rasulullah og hvernig hann gerði líkama sinn að skildi gegn örvum, spjótum og sverðshöggum, það átti sér enga hliðstæðu. Hazrat Talha sveimaði eins og mölfluga og skeytti ekkert um sverðin sem á honum lentu. Ósk hans var að verja Soldán alheimsins og falla sem shahid í því skyni eins og hinir bræður hans. Enginn blettur var eftir á líkama hans sem ekki var særður, og á klæðum hans sást ekkert nema blóð. En þrátt fyrir það var hann alls staðar í senn. Í því komu hazrat Abu Bakr og hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas til Rasul al-akram.

Á meðan féll höfðingi kappanna, hazrat Talha, í ómegin á heita jörðina vegna blóðmissis. Hann var allur sundurstunginn eftir sverð, spjót og örvar. Hann hafði sextíu og sex stór sár og ótal smærri. Ástkæri Spámaðurinn okkar bauð hazrat Abu Bakr að hraða sér hazrat Talha til hjálpar. Abu Bakr as-Siddiq skvetti vatni á blessað andlit hazrat Talha svo að hann rankaði við sér. Um leið og hazrat Talha ibn Ubaydullah rankaði við sér spurði hann: „Ó Abu Bakr! Er Rasulullah heill á húfi?“ og sýndi þannig ást og tryggð í sinni fegurstu mynd. Lengra verður ekki gengið í því að elska Rasul al-akram og fórna lífi sínu fyrir blessaðan líkama hans. Þegar hazrat Abu Bakr sagði: „Rasulullah líður vel. Það var hann sem sendi mig,“ andaði Talha léttar og sagði: „Endalausar þakkir séu Allahu Taala. Meðan hann lifir er hver ógæfa sem ekkert.“ Í þeim svifum voru nokkrir fleiri af Sahaba komnir.

Höfðingi heimanna, Muhammad Mustafa sall-Allahu Taala alayhi wa sallam, heiðraði hazrat Talha með komu sinni. Þegar hinn særði mujahid sá Rasulullah á lífi grét hann af gleði. Spámaðurinn strauk líkama hans, lyfti síðan höndum og bað: „Ó Allah! Gef honum lækningu, veit honum styrk.“ Fyrir kraftaverk Rasul al-akram reis hazrat Talha alheill á fætur og tók aftur að berjast við óvininn. Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði um hann: „Á degi Uhud sá ég að enginn var mér nær á jörðinni en Jibril mér til hægri og Talha ibn Ubaydullah mér til vinstri.“22 „Sá sem vill líta á mann af íbúum Paradísar sem gengur á jörðinni líti á Talha ibn Ubaydullah.“

„Talha og Zubayr eru nágrannar mínir í Paradís“ Hadith sharif

Á allri víglínunni geisaði bardaginn af fullu afli. Umhverfis Spámanninn voru Abu Dujana, gunnfánaberinn Mus’ab ibn Umayr, Talha ibn Ubaydullah, frú Nasiba, sem komið hafði hlaupandi úr öftustu röðum til að verja Spámanninn, og nokkrir aðrir af Sahaba. Þau börðust ásamt Rasulullah gegn mushrikunum. Hinn forherti mushrik Abdullah ibn Humayd, vopnaður frá hvirfli til ilja, brynjaður og með hjálm, kom auga á ástkæra Spámanninn okkar og keyrði hest sinn sporum. Hann hrópaði: „Ég er sonur Zuhayrs. Sýnið mér Muhammad. Annaðhvort drep ég hann eða dey við hlið hans!“ Þegar hann reið hesti sínum í átt að Spámanninum gekk hazrat Abu Dujana í veg fyrir hann og sagði: „Komdu bara! Ég er maður sem verndar blessaðan líkama Muhammads alayhis-salam með líkama mínum. Þú nærð ekki til hans nema troða mig undir fótum!“ Hann hjó sverði sínu í fætur hestsins, svo að Abdullah ibn Humayd féll til jarðar, reiddi síðan sverðið og felldi hann með einu höggi um leið og hann sagði: „Taktu við þessu frá syni Kharasha!“ Höfðingi heimanna, sem horfði á atburðinn, bað: „Ó Allah! Vertu ánægður með son Kharasha (Abu Dujana) eins og ég er ánægður með hann!“

Malik ibn Zuhayr úr hópi mushrikanna, sem var afar hittin skytta og bogmaður sem hitti allt sem hann skaut að, leitaði alls staðar að Spámanninum og vildi skjóta hann með ör um leið og færi gæfist. Hann kom nærri Rasulullah, spennti boga sinn, miðaði á blessað höfuð ástkæra Spámannsins okkar og skaut örinni. Enginn tími var til svo mikils sem að depla auga. Hazrat Talha opnaði þegar í stað lófann og gerði sjálfan sig að skotmarki. Örin stakkst í lófa hazrat Talha og tætti hönd hans. Allar sinar í fingrum hans skárust í sundur og bein handarinnar brotnuðu. Sómi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam hafði líka séð hvað gerðist og varð mjög hryggur, og hann sagði: „Hefðir þú sagt (þegar þú réttir höndina að örinni til að verja mig) Bismillahir-rahmanir-rahim, hefðu englarnir hafið þig upp til himnanna meðan mennirnir horfðu á þig.“23

Fjórir mushrikar frá Mekku, Abdullah ibn Qami’a, Ubayy ibn Khalaf, Utba ibn Abi Waqqas og Abdullah ibn Shihab az-Zuhri, höfðu komið sér saman og svarið þess eið að binda enda á líf Rasul al-akram. Á þessu þrönga augnabliki barðist Rasulullah miskunnarlaust við óvininn með nokkra menn úr röðum Sahaba sér við hlið. Fyrir framan Spámanninn var gunnfánaberinn hazrat Mus’ab ibn Umayr. Vegna brynjunnar sem hann bar líktist hazrat Mus’ab ástkæra Spámanninum okkar mjög. Með gunnfána Íslams í hægri hendi hafði hann einnig lagt út í ægilega baráttu við mushrikana. Á því augnabliki nálgaðist Ibn Qami’a, brynjaður og ríðandi. Hann hrópaði svo hátt sem hann gat: „Sýnið mér Muhammad! Komist hann undan, þá megi ég ekki komast undan!“ og keyrði hest sinn sporum í átt að Spámanninum. Hazrat Mus’ab og frú Nasiba gengu á móti honum og tóku að berjast, og hlífðu Spámanninum með líkömum sínum. Hversu mörg sverðshögg sem þau veittu þessum vantrúarmanni höfðu þau engin áhrif vegna brynju hans. Ibn Qami’a hjó sverði til frú Nasibu og tætti öxl hennar. Síðan hjó hann sverði sínu á hægri hönd hazrat Mus’ab, sem hélt á gunnfánanum. Mus’ab ibn Umayr, sem misst hafði hægri höndina, tók hinn blessaða gunnfána Íslams, sem hann mat meira en eigið líf, í vinstri hönd án þess að láta hann falla til jarðar.

Á meðan fór hann með hið göfuga vers sem merkir: „Muhammad alayhis-salam er sendiboði. Á undan honum hafa einnig komið sendiboðar.“24 Í þetta sinn hjó Ibn Qami’a sverði sínu á vinstri hönd hazrat Mus’ab. Hinn frægi gunnfánaberi, sem einnig hafði misst vinstri höndina, lét samt ekki gunnfána Íslams falla til jarðar. Þessi hugdjarfi maður úr röðum Sahaba hélt gunnfánanum með handleggjunum, þrýsti honum að bolnum og lét hann blakta áfram. Í þetta sinn rak Ibn Qami’a spjót sitt í líkama hins fræga manns. Hann var einnig fluttur yfir til eftirlífsins sem shahid, eins og hinir félagar hans.

Þegar hazrat Mus’ab féll var hinn frægi gunnfáni Íslams ekki látinn falla til jarðar; engill sem tekið hafði á sig mynd Mus’abs greip hann þegar í stað. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Fram, ó Mus’ab! Fram!“ sagði engillinn sem hélt á gunnfánanum: „Ég er ekki Mus’ab.“ Þá skildi Soldán alheimsins að þetta var engill og fékk hazrat Ali gunnfánann.25

En Ibn Qami’a, sem hélt að hazrat Mus’ab væri Spámaðurinn, flýtti sér til mushrikanna og tók að hrópa: „Ég hef drepið Muhammad!“ Þegar mushrikarnir heyrðu þetta urðu þeir enn ofsafengnari af fögnuði yfir því að hafa náð markmiði sínu. En Sahaba, sem ekki gátu vitað hið sanna um atburðinn, urðu sem lamaðir. Sorgarblær lá yfir öllu. Jafnvel hazrat Umar lét hendur falla máttlausar niður með síðum, og hann og félagar hans sátu kyrrir þar sem þeir voru komnir. Þegar Anas ibn Nadr sá þá í þessu ástandi spurði hann: „Hvers vegna sitjið þið?“

Þeir svöruðu: „Rasulullah hefur fallið sem shahid!…“ Hazrat Anas sagði: „Hafi Rasulullah fallið sem shahid, þá er Rabb hans (Allahu Taala) eilífur. Hvað eigum við að gera lifandi eftir Rasulullah! Upp með ykkur! Fórnum lífi okkar fyrir það sem Spámaðurinn barðist og fórnaði blessuðu lífi sínu fyrir.“ Hann braut slíður sverðs síns26 og steypti sér með brugðið sverð inn í miðjar raðir óvinarins undir hrópunum „Allahu akbar!…“ Hann felldi marga af vantrúarmönnunum og féll sem shahid. Á andlitinu einu hafði hann sjötíu sár. Þar sem ótal sár voru á líkama hans gat enginn þekkt hann nema systir hans.

Margir af Sahaba höfðu tvístrast, og sumir þeirra höfðu hlotið shahid-dauða. Mushrikarnir notfærðu sér tvístrunina og söfnuðust saman umhverfis Rasul al-akram. Með grjóti og sverðum reyndu þeir að ráða Soldán beggja heima af dögum. Þar sem hann var í tveimur brynjum höfðu höggin engin áhrif. Steinarnir sem Utba ibn Abi Waqqas kastaði hittu blessað andlit ástkæra Spámannsins okkar og særðu neðri vör hans. Blessuð hægri rabaiyya hans, það er að segja framtönn, í neðri gómnum brotnaði. Á því augnabliki kom einnig mushrikinn sem kallaður var Ibn Qami’a og hjó sverði sínu á blessað höfuð Höfðingja heimanna. Hjálmur ástkæra Spámannsins okkar brotnaði, og tveir hlekkir hans stungust inn í blessuð gagnaugu hans.

Við annað sverðshögg frá Ibn Qami’a særðist hann á blessaðri öxl sinni og féll á hliðina ofan í djúpa gryfju sem Abu Amir hafði grafið til þess að múslimar féllu í hana. Ástkæri Spámaðurinn okkar bað gegn hinum svikula Ibn Qami’a: „Megi Allahu Taala gera þig auman og niðurlægðan!“ Ibn Qami’a gladdist ákaflega, hrópaði: „Ég hef drepið Muhammad! Ég hef drepið Muhammad!…“ og fór til Abu Sufyans. Mushrikarnir höfðu náð markmiði sínu! Þeir skeyttu ekki lengur um Spámanninn. Þeir höfðu hörfað frá gryfjunni þar sem Spámaðurinn var og tekið að berjast við Sahaba.27

„Sá sem vill líta á mann af íbúum Paradísar sem gengur á jörðinni líti á Talha ibn Ubaydullah“ Hadith sharif

Þegar Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam féll ofan í gryfjuna blæddi úr blessuðum kinnum hans. Þegar hann strauk blessuðum höndum sínum um andlitið sá hann að hendur hans og göfugt skegg hans voru blóði drifin. Áður en einn dropi náði að falla til jarðar kom Jibril alayhis-salam, greip hið blessaða blóð og sagði: „Ó Habiballah! Ég sver við Allahu Taala: félli einn dropi af þessu blóði til jarðar myndi ekkert gras spretta á jörðinni allt til upprisunnar.“ Sómi heimsins sagði: „Falli einn blóðdropi úr mér til jarðar kemur refsing niður af himni. Ó Rabb minn! Fyrirgef þjóð minni! Því að þeir vita ekki,“ og bað þess að þeir sem reyndu að drepa hann, hjuggu sverði á blessaðan líkama hans, brutu blessaðar tennur hans og lituðu blessað andlit hans blóði, kæmust á rétta leið.

Á því augnabliki hrópaði hazrat Ka’b ibn Malik hárri röddu: „Ó múslimar! Gleðitíðindi! Hér er Rasulullah!…“ Hinir frægu Sahaba, sem heyrðu þessa rödd, hlupu þangað glaðir, eins og þeir hefðu öðlast nýtt líf. Hazrat Ali og Talha ibn Ubaydullah komu þegar í stað og drógu hann upp úr gryfjunni. Hazrat Abu Ubayda ibn Jarrah dró með tönnunum út hjálmhlekkina sem stungist höfðu inn í blessuð gagnaugu ástkæra Spámannsins okkar. Þegar hann dró þessa járnmola út fóru tvær framtennur hans einnig úr. Hazrat Malik ibn Sinan, einn af Sahaba, saug blóðið sem seytlaði úr blessuðu andliti Rasulullah. Þá sagði Spámaðurinn: „Eldur Vítis snertir ekki þann sem blóð mitt hefur blandast blóði hans.“

Mushrikarnir tóku aftur að sækja að þeim. Sahaba, fagnandi yfir því að hafa endurheimt Spámanninn, slógu á augabragði hring um Rasulullah og hleyptu engum mushrik að. Þegar mushrikarnir skildu að þeir gætu ekki lengur gert Spámanninum neitt tóku þeir að halda upp á fjallstindinn. Soldán beggja heima sagði við hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas, sem var hjá honum: „Hrektu þá til baka.“ Hazrat Sa’d spurði: „Ó Rasulallah! Ég á aðeins eina ör eftir. Hvernig á ég að hrekja þá til baka með henni?“ Rasul al-akram gaf aftur sömu skipun. Þá stakk meistari bogaskyttnanna, hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas, hendinni í örvapokann og skaut örinni. Örin hitti mark sitt og felldi mushrik. Þegar hann stakk hendinni aftur í örvapokann sá hann að þar var enn ein ör. Hann gáði betur að, og þetta var sama örin og áður. Annar mushrik féll. Svo fór aftur og aftur. Fyrir kraftaverk ástkæra Spámannsins okkar fann hazrat Sa’d í hvert sinn í örvapokanum örina sem hann hafði skotið rétt áður. Þegar Qurayshítar sáu menn sína drepna hvern á fætur öðrum hættu þeir við að fara upp á fjallið. Þeir fóru niður og hörfuðu.

Ubayy ibn Khalaf, einn þeirra, reið hesti sínum í átt að Spámanninum og tók að hrópa: „Hvar er sá sem segist vera spámaður? Komi hann fram og berjist við mig!“ Sahaba vildu ganga á móti honum, en ástkæri Spámaðurinn okkar leyfði það ekki. Hann tók spjót hazrat Harith ibn Simma og gekk fram. Hinn auvirðilegi Ubayy keyrði hest sinn sporum, nálgaðist og sagði: „Ó Muhammad! Komist þú undan, þá megi ég ekki komast undan!“ Hann var brynjaður frá hvirfli til ilja. Höfðingi heimanna kastaði spjótinu sem hann hélt á í háls Ubayys. Spjótið flaug og stakkst í háls hans milli hjálmsins og brynjukragans. Ubayy öskraði eins og naut og valt af hestinum til jarðar. Rifbein hans brotnuðu. Mushrikarnir tóku hann upp og báru hann burt. Á leiðinni gaf hann upp öndina, hrópandi: „Muhammad hefur drepið mig!…“ Rasulullah tók að halda ásamt Sahaba sínum, sem hjá honum voru, upp í átt að klettunum við Uhud. Þegar hann kom að klettunum vildi hann klífa upp. En þar sem hann var örþreyttur, bar tvær brynjur hvora yfir annarri og hafði hlotið meira en sjötíu sverðshögg á blessaðan líkama sinn hafði hann ekki þrek til þess. Þá tók hazrat Talha Spámanninn á bak sér og bar hann upp á klettana. Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Þegar Talha hjálpaði Rasulullah varð Paradís honum wajib.“ Þar sem hann hafði engan mátt eftir iðkaði hann hádegissalatið sitjandi.

Við fjallsræturnar réðust menn úr röðum Sahaba á mushrikana, hver og einn sem ljón væri. Þeim sem hjuggu sverði að Spámanninum gerðu þeir heiminn að fangelsi. Eitt sinn kom Hatib ibn Balta’a til ástkæra Spámannsins okkar og spurði: „Líf mitt sé þér fórnað, ó Rasulallah! Hver gerði þér þetta?“ Spámaðurinn sagði:

„Utba ibn Abi Waqqas kastaði steini að mér, hitti mig í andlitið og braut rabaiyya-tönn mína.“ Þá spurði hazrat Hatib aftur: „Ó Rasulallah! Í hvaða átt fór hann?“ Spámaðurinn benti í áttina sem hann hafði farið. Hazrat Hatib hljóp þegar í stað í þá átt. Hann leitaði og leitaði uns hann fann Utba. Hann felldi hann af hestinum, hjó af honum höfuðið með einu höggi, færði það Rasulullah og flutti honum gleðitíðindin. Spámaðurinn bað fyrir honum og sagði: „Megi Allahu Taala vera ánægður með þig. Megi Allahu Taala vera ánægður með þig.“ Mushrikarnir fengu ekki staðist Sahaba, sem höfðu safnast saman og hafið árás á ný. Eftir að hafa misst nærri þrjátíu menn yfirgáfu þeir vígvöllinn og héldu af stað til Mekku. Orðrómurinn um að Spámaðurinn hefði fallið sem shahid hafði borist til Medínu. Konur á borð við hazrat Fatimu, hazrat Aishu, Umm Sulaym, Umm Ayman, Hamna bint Jahsh og Qu’ayba hlupu til Uhud. Þegar hazrat Fatima sá föður sinn, Spámanninn, særðan grét hún. Rasulullah huggaði hana. Hazrat Ali sótti vatn í skildi sínum. Með því vatni þvoði Fatima móðir okkar blessað andlit Spámannsins og blóðið. En blóðið í andliti hans stöðvaðist ekki. Þegar hazrat Fatima brenndi bút af strámottu og þrýsti öskunni að sárinu stöðvaðist blóðrásin.28

Síðan gekk hann niður á vígvöllinn. Fyrst var leitað að hinum særðu og bundið um sár þeirra. Mushrikarnir höfðu leikið suma shahidana svo að þeir voru óþekkjanlegir.

Þeir höfðu skorið af þeim eyru, nef og aðra líkamshluta og rist upp kvið þeirra. Hazrat Abdullah ibn Jahsh var meðal þeirra. Ástkæri Spámaðurinn okkar og Sahaba hans urðu mjög hryggir við þessa sjón. Hinir ágætustu úr röðum Sahaba hans höfðu drukkið drykk shahid-dauðans, vökvað jörð Uhud með blóði sínu og flogið til Paradísar. En sú meðferð sem shahidarnir höfðu sætt var óbærileg. Ekki aðeins Spámanninum heldur öllum Sahaba sveið í hjartastað af harmi. Frammi fyrir þessari sjón grét Höfðingi heimanna. Meðan tárin streymdu úr blessuðum augum hans sagði hann: „Ég mun á upprisudeginum bera því vitni að þessir shahidar fórnuðu lífi sínu á vegi Allahu Taala. Grafið þá með blóði þeirra. Wallahi, á upprisudeginum munu þeir koma til mahshar29 með blæðandi sár. Litur blóðs þeirra verður litur blóðs, og ilmur þess ilmur moskus.“

Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Ég sé ekki Hamza. Hvað varð um hann?“ Hazrat Ali leitaði og fann hann. Þegar Spámaðurinn kom þangað og stóð frammi fyrir sjón sem engum hefði getað til hugar komið bar hann það ekki. Eyru hazrat Hamza, nef og aðrir líkamshlutar höfðu verið skornir af, andlit hans gert óþekkjanlegt, kviður hans ristur upp og lifrin tekin út. Meðan tárin streymdu úr blessuðum augum hans ávarpaði Spámaðurinn hazrat Hamza: „Ó Hamza! Aldrei hefur nokkur maður orðið fyrir slíkri ógæfu sem þú, og aldrei mun nokkur verða fyrir henni. Ó föðurbróðir Rasulullah! Ó Hamza, ljón Allahu Taala og Rasuls Hans! Ó Hamza, sem vannst góðverkin! Ó Hamza, verndari Rasulullah! Megi Allahu Taala miskunna þér!…“

„Þegar Talha hjálpaði Rasulullah varð Paradís honum wajib“ Hadith sharif

Í því sást kona koma í miklu uppnámi. Það var föðursystir ástkæra Spámannsins okkar, hazrat Safiyya móðir okkar. Eins og hinar konurnar hafði hún, þegar hún heyrði orðróminn um að Rasulullah hefði fallið sem shahid, gleymt öllu og komið hlaupandi til Uhud. Þegar Rasul al-akram sá föðursystur sína hugsaði hann að hún myndi ekki þola að sjá ástand shahidanna og sagði við son hennar, hazrat Zubayr ibn Awwam: „Snúðu móður þinni við, svo að hún sjái ekki lík bróður síns.“ Hazrat Zubayr hljóp til móður sinnar. Hin blessaða kona sagði í geðshræringu: „Sonur minn! Segðu mér fréttir af Rasulullah!…“ Hazrat Ali var einnig kominn til þeirra. Þegar hann sagði: „Alhamdulillah,30 Rasulullah er heill,“ létti henni, en hún gat þó ekki stillt sig um að segja: „Sýnið mér hann.“ Hazrat Ali benti þá á Höfðingja heimanna. Þegar hazrat Safiyya móðir okkar sá sól beggja heima á lífi gladdist hún mjög og lofaði Allahu Taala. Nú vildi hún ganga áfram til að sjá hvernig komið væri fyrir hazrat Hamza bróður sínum. Þegar Zubayr sonur hennar sagði: „Móðir mín kær! Rasulullah býður þér að snúa við,“ sagði hazrat Safiyya: „Ef ég á að snúa við til þess að sjá ekki það sem honum var gert, þá hef ég þegar frétt að lík bróður míns hafi verið skorið og limlest. Þetta henti hann á vegi Allahu Taala. Á þessum vegi sættum við okkur jafnvel við það sem verra er. Umbunina fyrir það væntum við frá Allahu Taala. Inshallah munum við sýna þolgæði og bera það.“ Þegar hazrat Zubayr ibn Awwam kom og sagði frá þessu sagði Spámaðurinn: „Láttu hana þá sjá hann.“

Hazrat Safiyya settist hjá líki hazrat Hamza og grét hljóðlega. Hazrat Safiyya hafði haft með sér tvær kápur. Hún tók þær fram og sagði: „Þessar kom ég með handa Hamza bróður mínum. Sveipið hann í þær.“ Hazrat Hamza, „Sayyid ash-Shuhada“, það er að segja höfðingi shahidanna, var sveipaður líkklæðum í annarri þessara kápa.31 Habibullah kom að höfðalagi gunnfánaberans Mus’ab ibn Umayr; hendur hazrat Mus’ab höfðu verið höggnar af og hann var særður víða. Umhverfis hann var blóðpollur. Spámaðurinn varð einnig mjög sorgmæddur hér, ávarpaði þessa kæru shahida og fór með tuttugasta og þriðja göfuga vers súru al-Ahzab. Að merkingu til: „Meðal hinna trúuðu eru menn sem stóðu við það loforð sem þeir gáfu Allahu Taala. Sumir þeirra efndu heit sitt um að berjast uns þeir féllu sem shahidar (féllu sem shahidar). Og sumir bíða þess að falla sem shahidar. Aldrei breyttu þeir orði sínu.“ Eftir þetta sagði Spámaðurinn: „Rasul Allahu Taala ber einnig vitni um að þið verðið á upprisudeginum vaktir upp sem shahidar frammi fyrir Allahu Taala.“

Síðan sneri hann sér að þeim sem hjá honum voru og sagði: „Heimsækið þá. Heilsið þeim með salam. Ég sver við Allahu Taala að hver sem heilsar þeim með salam í þessum heimi, honum munu þessir kæru shahidar taka undir salam á upprisudeginum.“

Ekkert fannst sem nota mátti sem líkklæði handa hazrat Mus’ab ibn Umayr. Hans eigin kaftan huldi ekki allan blessaðan líkama hans. Ef höfuðið var hulið urðu fæturnir berir, og ef fæturnir voru huldir varð höfuðið bert. Habib al-akram sagði: „Hyljið höfuð hans með kaftaninum og fætur hans með izkhir-jurt.“32

Þessi gæfusami maður úr röðum Sahaba, sem varið hafði lífi sínu í þjónustu Íslams og náð tign shahidsins á þeim vegi, kvaddi heiminn með hálft líkklæði.33

Hinir shahidarnir voru jarðsettir í blóðugum klæðum sínum, tveir og þrír saman í gröf, eftir að salat hafði verið iðkað yfir þeim (radiy-Allahu anhum). Í Uhud-herförinni féllu sjötíu shahidar. Sextíu og fjórir þeirra voru úr röðum Ansar og sex úr röðum Muhajirun.

Ættingjar flestra Sahaba höfðu fallið sem shahidar. Þess vegna voru hjörtu þeirra sár. Til að hugga þá sem eftir lifðu sagði Habib al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam: „Wallahi, hve feginn vildi ég ekki hafa fallið sem shahid ásamt Sahaba mínum og gist í faðmi Uhud-fjalls. Þegar bræður ykkar féllu sem shahidar lagði Allahu Taala sálir þeirra í sarpa grænna fugla.

Þeir koma að fljótum Paradísar og drekka af vatni þeirra. Þeir eta af ávöxtum hennar. Þeir horfa yfir Paradís í allar áttir. Þeir fljúga um rósagarða hennar. Síðan fara þeir inn í gulllampa sem hanga undir Arsh al-a’la og dvelja þar um kvöldið. Þegar þeir sjá hve ljúffengur og fagur þessi matur og drykkur er segja þeir: ‚Bara að bræður okkar vissu hvað Allahu Taala hefur veitt okkur, svo að þeir héldu sér ekki frá jihad, hræddust ekki að berjast og sneru ekki baki við óvininum.‘ Og Allahu Taala sagði: ‚Ég mun kunngjöra þeim ástand ykkar.‘“ (Og Janab al-Haqq sendi niður göfugt vers og sagði að merkingu til): „Haldið alls ekki að þeir sem fallið hafa sem shahidar á vegi Allahu Taala séu dauðir! Nei, þeir eru lifandi og njóta viðurværis hjá Rabb sínum. Þeir gleðjast yfir því sem Allahu Taala hefur veitt þeim (tign shahidsins, sem Hann hefur veitt þeim af gæsku Sinni). Og um þá sem á eftir þeim koma og hafa enn ekki (sem shahidar) slegist í hóp þeirra vilja þeir flytja þau fagnaðartíðindi: ‚Enginn ótti mun yfir þeim vera, og ekki munu þeir hryggjast.‘ Vegna velgjörðar og náðar frá Allahu Taala gleðjast þeir yfir þeim fagnaðartíðindum að Allahu Taala lætur laun hinna trúuðu ekki fara forgörðum.“34 „Allahu Taala birtist þeim og segir: ‚Ó þjónar Mínir! Segið hvað ykkur langar í, og Ég skal láta ykkur njóta þess í ríkum mæli.‘ Þeir segja: ‚Ó Rabb okkar! Engin velgjörð er æðri þeim velgjörðum sem Þú hefur veitt okkur, svo að við gætum beðið um hana. Við etum sífellt af því sem við óskum okkur í Paradís. En ef við ættum að biðja um eitthvað, þá bæðum við um að sálum okkar yrði skilað aftur í líkama okkar, að við yrðum sendir aftur til heimsins og felldir á ný meðan við berjumst á vegi Þínum.‘“

Nú var ekkert meira að gera þar. Þeir tóku sig saman og bjuggust til heimferðar. Við Uhud, þangað sem þeir höfðu komið til jihad fi sabilillah, það er að segja til að breiða út trú Allahu Taala, hafði verið háð herför sem á sér enga hliðstæðu í sögunni. Menn höfðu orðið vitni að ótal hetjudáðum Sahaba, sem ekkert auga hafði áður séð og ofar voru öllu ímyndunarafli, og vantrúarmönnunum hafði verið kennd enn ein lexía.

„Ó Hamza! Aldrei hefur nokkur maður orðið fyrir slíkri ógæfu sem þú, og aldrei mun nokkur verða fyrir henni. Ó föðurbróðir Rasulullah! Ó Hamza, ljón Allahu Taala og Rasuls Hans! Ó Hamza, sem vannst góðverkin! Ó Hamza, verndari Rasulullah! Megi Allahu Taala miskunna þér!“ Hadith sharif

Höfðingi heimanna sall-Allahu alayhi wa sallam hélt ásamt blessuðum Sahaba sínum af stað til hinnar ljómandi Medínu. Þegar þeir komu á staðinn Harra lét hann Sahaba sína fylkja sér í raðir, lyfti blessuðum höndum sínum og tók að grátbæna Allahu Taala og biðja svo: „Ó Allah! Lof og vegsemd ber Þér öllum fremur. Ó Allah! Enginn fær leitt á rétta leið þann sem Þú lætur vera í villu, og enginn fær leitt afvega þann sem Þú leiðir á rétta leið… Ó Allah! Gerðu okkur trúna kæra. Prýddu hjörtu okkar trú. Láttu okkur hafa andstyggð á vantrú, ofstopa og óhófi. Gerðu okkur að þeim sem þekkja það sem skaðlegt er trú okkar og veraldlegu lífi og að þeim sem komist hafa á rétta leið. Ó Allah! Láttu okkur lifa sem múslima og deyja sem múslima. Láttu okkur slást í hóp hinna salih og góðu. Því að þeir eru hvorki menn sem glatað hafa sæmd sinni og virðingu né menn sem snúið hafa baki við trú sinni. Ó Allah! Refsaðu líka vantrúarmönnunum sem kalla Rasul Þinn lygara, snúa baki við vegi Þínum og berjast við Spámann Þinn! Sendu yfir þá refsingu Þína, sem er sannleikur og veruleiki!… Amín!“

Sahaba tóku undir þessa bæn og sögðu: „Amín! Amín!“ Ástkæri Spámaðurinn okkar var kominn nærri Medínu ásamt Sahaba sínum. Konurnar og börnin sem eftir höfðu orðið í Medínu höfðu þyrpst út á vegina og reyndu, full eftirvæntingar og sorgar, að koma auga á Höfðingja alheimsins í hernum sem kom. Þegar þau sáu ljómandi andlit hans, sem lýsir upp heiminn, lofuðu þau Allahu Taala. Síðan hvörfluðu augu þeirra um herinn, og leitað var að feðrum, eiginmönnum, sonum, móðurbræðrum og föðurbræðrum. Sæju þau þá ekki… gátu þau ekki haldið aftur af tárunum. Þegar Rasul al-akram, haf miskunnarinnar, sá Sahaba sína í þessu sorgarástandi varð hann einnig mjög hryggur, og tár runnu úr blessuðum augum hans.

Í því sást frú Kabsha, móðir hazrat Sa’d ibn Mu’adh, nálgast Spámanninn. Amr sonur hennar hafði fallið sem shahid við Uhud. Þegar hún kom í hina gæfuríku návist hans sagði hún: „Móðir mín, faðir minn og líf mitt séu þér fórnuð, ó Rasulallah! Alhamdulillah að ég sé þig heilan á húfi. Úr því að þú ert óhultur eru allar ógæfur mér sem ekkert!“ Hún spurði ekki um son sinn, augastein sinn. Eftir að ástkæri Spámaðurinn okkar hafði vottað henni samúð sína vegna Amrs sonar hennar sagði hann: „Ó móðir Sa’ds! Gleðitíðindi séu þér og heimilisfólki hans: allir þeir úr þeirra hópi sem féllu sem shahidar hafa safnast saman í Paradís og orðið förunautar hver annars. Þeir munu einnig bera fram árnaðarorð fyrir heimilisfólk sitt.“

Frú Kabsha sagði: „Við erum sátt við allt sem frá Allahu Taala kemur, ó Rasulallah! Hver myndi gráta þá eftir þessi fagnaðartíðindi! Biddu fyrir þeim sem eftir lifa.“ Höfðingi heimanna bað þá: „Ó Allah! Taktu burt sorgina úr hjörtum þeirra! Og gerðu þá sem þeir létu eftir sig að hinum bestu allra sem eftir lifa!“

Spámaðurinn sagði við Sahaba sína og átti þar við baráttuna gegn löngunum líkamans: „(Ó Sahaba mínir! Nú) erum við komnir heim úr hinu litla jihad og munum hefja hið mikla jihad.“35 Síðan ráðlagði hann öllum að hvílast á heimilum sínum og hinum særðu að láta gera að sárum sínum. Hann var sjálfur særður. Hann gekk rakleiðis til síns gæfuríka húss.

Hamra al-Asad-herförin

Þegar Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam sneri aftur til Medínu gerði hann ráðstafanir, því að sá möguleiki var fyrir hendi að mushrikarnir sneru við hvenær sem væri og gerðu áhlaup á Medínu.

Mánudaginn eftir Uhud-herförina vildi hann, þótt hann væri særður, kunngjöra að múslimar hefðu ekki veikst eftir bardaga gærdagsins og hræða óvininn svo að hann sneri ekki aftur til Medínu, og sagði því við Bilal al-Habashi: „Segðu: ‚Rasulullah býður ykkur að veita óvininum eftirför! Þeir sem ekki börðust með okkur við Uhud í gær skulu ekki koma; aðeins þeir sem tóku þátt í bardaganum skulu koma!‘“ Þegar hann kunngjörði Sahaba þetta boð bjuggust þeir þegar í stað, þótt flestir þeirra væru særðir. Jafnvel bræðurnir Abdullah og Rafi, sem voru alvarlega særðir, hlupu í raðir mujahidanna um leið og þeir heyrðu þetta kall Rasul al-akram, þrátt fyrir allar þrautir sínar og verki, og sögðu: „Eigum við nú að missa af tækifærinu til að fara í herför með Rasulullah?!“

Ástkæri Spámaðurinn okkar tók ásamt hinum frægu Sahaba sínum að veita mushrikunum eftirför. Á staðnum sem nefnist Rawha fréttu þeir að mushrikarnir hefðu safnast saman og ákveðið að gera áhlaup á Medínu og uppræta múslima. Þá kom í ljós að þessi ráðstöfun var einnig eitt af kraftaverkum Spámannsins.

Þegar mushrikarnir heyrðu að Rasul al-akram sækti að þeim urðu þeir hræddir, yfirgáfu staðinn þar sem þeir voru og sneru aftur til Mekku.36

Spámaðurinn veitti þeim eftirför allt að staðnum sem nefnist Hamra al-Asad. Tveir mushrikar voru teknir höndum. Þeir dvöldust þar í þrjá daga og sneru síðan aftur til Medínu.

Allahu Taala lofaði þessa tignu Sahaba, sem fóru til Hamra al-Asad, í göfugu versi Sínu og sagði að merkingu til: „Þeir sem hlýddu kalli Allahu Taala og Spámanns Hans, jafnvel eftir að þeir höfðu særst, og einkum þeir af þeim sem gera gott og varast hið illa, þeim eru búin afar mikil laun.“37

Ibn Qami’a, einn þeirra sem við Uhud höfðu svarið að drepa ástkæra Spámanninn okkar, fór dag einn, eftir að hann var kominn aftur til Mekku, upp í fjall til að líta eftir kindum sínum. Hann fann kindurnar uppi á fjallstindinum. Hrútur úr hópnum kom hlaupandi á fullri ferð og tók að stanga Ibn Qami’a. Hann stangaði hann aftur og aftur uns hann hafði tætt hann sundur og drepið hann.

Abdullah Shihab az-Zuhri var á leið til Mekku þegar hvítflekkóttur höggormur beit hann til bana.

Allir þeir sem höfðu reynt að ráða Spámanninn af dögum hlutu refsingu sína og dóu innan árs.

„Ó Sahaba mínir! Nú erum við komnir heim úr hinu litla jihad og munum hefja hið mikla jihad“ Hadith sharif

Drekki vinur hans höggormseitur verður það lífsins vatn,
Drekki óvinur hans vatn verður vatnið vissulega að höggormseitri.
Í hverjum dropa lét vatnið þúsund höf miskunnar bylgjast,
Þegar hann rétti út höndina og jós því á rósavanga sinn í wudu.
Að ná moldinni undir fótum hans þráir það ævilangt, án afláts,
Ber höfði við stein eftir stein og reikar heimilislaust um, vatnið.
Ögn fyrir ögn vill það strá nur á moldina við þröskuld hans,
Þótt það tætist í sundur víkur vatnið ekki frá þeim þröskuldi.
Syndararnir vita að lofið um þig, sífellt endurtekið, er lækning,
Eins og drykkjumaðurinn drekkur vatn til að losna við
Eftirköst vímunnar.
Ó Habiballah, ó þú besti allra manna! Ég þrái þig
Eins og þyrstir menn með skrælnaðar varir brenna og biðja sífellt um vatn.
Þú ert það haf karama sem Mi’raj-nóttina
Lét dögg gnóttar þinnar færa fastastjörnum og reikistjörnum vatn.