RAJI’-ATBURÐURINN

Hazrat Asim ibn Thabit, einn af úrvalsbogaskyttunum í Uhud-herförinni, hafði í þeirri herför drepið mushrikann Musafi ibn Talha og Harith bróður hans. Móðir þeirra, Sulafa bint Sa’d, sem alkunn var fyrir langrækni, hét hverjum þeim hundrað úlföldum sem færði henni höfuð hazrat Asims ibn Thabit, sem drepið hafði tvo sona hennar. Hún sór þess eið að drekka vín úr hauskúpu hazrat Asims. Auk þess gerðu synir Lihyans samning við ættbálkana Adal og Qara, vegna þess að Abdullah ibn Unays hafði í herflokki sem Rasulullah sendi drepið Khalid ibn Sufyan af sonum Lihyans. Þessir tveir ættbálkar, sem bjuggu í grennd við Mekku, lögðu á ráðin og bjuggu út sendimenn. Þeir sögðu við þá: „Segið að þið hafið gerst múslimar. Segið: ‚Við ætlum að greiða zakat og biðjum um kennara til að taka við því og kenna okkur Íslam.‘ Suma þeirra sem koma drepum við og komum þannig fram hefndum. Hina förum við með til Mekku og seljum Quraysh.“

Í mánuðinum safar á fjórða ári eftir Hijru kom sex eða sjö manna sendinefnd frá þessum tveimur ættbálkum til Spámannsins og sagði: „Við höfum gerst múslimar. Sendu okkur kennara sem kenna okkur hinn göfuga Kóran og trúna.“

Um þær mundir hafði ástkæri Spámaðurinn okkar búið út tíu manna herflokk til að kanna hvort mushrikarnir í Mekku byggju sig undir stríð. Þegar slík sendinefnd kom einnig frá ættbálkunum Adal og Qara og bað um kennara sendi hann þessa tíu manna njósnasveit með komumönnum til að rannsaka ástandið, kanna það og gefa skýrslu.

Í þessum herflokki voru af Sahaba: Marthad ibn Abi Marthad, Khalid ibn Abi Bukayr, Asim ibn Thabit, Khubayb ibn Adi, Zayd ibn Dathinna, Abdullah ibn Tariq, Mu’attib (Mughir) ibn Ubayd og þrír aðrir úr röðum Sahaba sem ekki er vitað hvað hétu, radiy-Allahu anhum.

Þessi njósnasveit faldi sig á daginn og fór um nætur, og þannig kom hún einn morgun í dögun að Raji’-vatnsbólinu. Þeir hvíldust þar um stund og átu af góðri tegund Medínu-daðla sem nefnist Ajwa. Síðan fóru þeir þaðan, gengu upp á fjall þar í grennd og földu sig.

Kona af ættbálki Hudhayl, sem gætti kinda, kom einnig að Raji’-vatnsbólinu. Hún sá döðlusteinana og skildi að þar hefðu verið étnar Medínu-döðlur. Hún hrópaði: „Hingað hafa komið menn frá Medínu!“ og lét ættbálk sinn vita.

Á meðan fór einn úr sendinefnd ættbálkanna Adal og Qara, sem var með þessum tíu manna herflokki Sahaba, frá þeim undir einhverju yfirskini. Hann fór þegar í stað til sona Lihyans og lét þá vita.

Synir Lihyans brugðust við þessum fréttum. Þeir sendu tvö hundruð manna lið, þar af hundrað bogaskyttur, gegn þessum litla herflokki. Þessi skari mushrika fann hazrat Asim ibn Thabit og félaga hans uppi á fjallstindinum og umkringdi þá. Á meðan slóst einnig í hóp þeirra maðurinn sem sagt hafði mushrikunum frá ferðum þessara tíu manna úr röðum Sahaba. Sahaba skildu á því augnabliki að þeir höfðu verið blekktir, ákváðu að berjast og brugðu sverðum. Þegar mushrikarnir skildu það reyndu þeir að blekkja þá og sögðu: „Ef þið komið niður til okkar drepum við engan ykkar. Því lofum við statt og stöðugt. Wallahi, við viljum ekki drepa ykkur. En við viljum kúga út lausnargjald fyrir ykkur hjá Mekkabúum.“

„Þeir sem hlýddu kalli Allahu Taala og Spámanns Hans, jafnvel eftir að þeir höfðu særst, og einkum þeir af þeim sem gera gott og varast hið illa, þeim eru búin afar mikil laun“ Al Imran: 172

Raji’-atburðurinn

Asim ibn Thabit, Marthad ibn Abi Marthad og Khalid ibn Abi Bukayr radiy-Allahu anhum höfnuðu öllum tilboðum þeirra og sögðu: „Aldrei tökum við gild orð og heit mushrika.“ Hazrat Asim ibn Thabit sagði: „Ég hef svarið þess eið að þiggja aldrei vernd mushrika. Wallahi, ég læt ekki blekkjast af vernd þeirra og orðum, kem ekki niður og gefst ekki upp.“ Hann lyfti höndum og bað: „Ó Allah! Láttu Spámann Þinn vita hvernig komið er fyrir okkur.“ Allahu Taala tók bæn hazrat Asims gilda og lét Rasulullah vita af þeim.

Hazrat Asim sagði við mushrikana: „Við óttumst ekki dauðann. Því að við sjáum skýrt í trú okkar (deyjum við verðum við shahidar og förum til Paradísar).“ Þegar foringi mushrikanna sagði: „Ó Asim! Glataðu ekki sjálfum þér og félögum þínum, gefstu upp!“ svaraði Asim ibn Thabit með örvum. Meðan hann skaut örvunum fór hann með þessar ljóðlínur:

Ég er sterkur, mig skortir ekkert.
Þykkur strengur boga míns er spenntur.
Dauðinn er sannur, lífið hégómlegt og hverfult.
Allt sem ákveðið er mun yfir mann koma.
Mennirnir hverfa fyrr eða síðar aftur til Allah.
Berjist ég ekki við ykkur,
Missir móðir mín (af harmi) vitið.

Í örvamæli Asims voru sjö örvar. Með hverri ör sem hann skaut drap hann mushrik. Þegar örvarnar voru þrotnar stakk hann marga þeirra sundur og saman með spjóti sínu. En svo brotnaði spjótið líka. Þegar í stað brá hann sverði, braut slíðrið og fleygði því. (Það merkti: Ég berst uns ég dey, ég gefst ekki upp.) Síðan bað hann: „Ó Allah! Fram á þennan dag hef ég gætt trúar Þinnar. Ég bið Þig að gæta og vernda líkama minn við lok þessa dags.“ Hróp hazrat Asims ibn Thabit og hinna Sahaba, „Allahu akbar!“, bergmáluðu í fjöllunum. Tíu mujahidar börðust upp á líf og dauða gegn tvö hundruð mönnum, og þeir sem komu nærri þeim fengu að gjalda þess sem þeir gerðu. Að lokum særðist Asim (radiy-Allahu anh) á báðum fótum og féll til jarðar. Þar sem vantrúarmennirnir óttuðust hann svo mjög þorðu þeir ekki að koma nærri honum jafnvel eftir að hann var fallinn, heldur felldu hann sem shahid með því að skjóta á hann örvum úr fjarlægð. Þann dag féllu sjö þeirra tíu manna úr röðum Sahaba sem þar voru sem shahidar, og þrír voru teknir til fanga.

Synir Lihyans vildu skera af blessað höfuð Asims ibn Thabit til að selja það Sulafu bint Sa’d. En þar sem Allahu Taala hafði tekið bæn hazrat Asims ibn Thabit gilda sendi Hann býflugnasveim. Býflugurnar héldu sig eins og ský yfir Asim ibn Thabit. Mushrikarnir komust ekki að honum. Loks sögðu þeir: „Látið hann vera. Þegar kvöldar dreifast býflugurnar, og þá skerum við af honum höfuðið og höfum það með okkur.“

Um kvöldið lét Allahu Taala rigna ákaft. Flóð runnu niður gilin, tóku blessaðan líkama hazrat Asims ibn Thabit og báru hann á ókunnan stað. Hversu mikið sem þeir leituðu fundu þeir hann ekki. Þannig tókst mushrikunum ekki að skera neinn hluta af líkama hazrat Asims ibn Thabit.

„Ó Allah! Fram á þennan dag hef ég gætt trúar Þinnar. Ég bið Þig að gæta og vernda líkama minn við lok þessa dags!“ Asim ibn Thabit (radiy-Allahu anh)

Þegar þess var getið að býflugurnar hefðu verndað hazrat Asim sagði hazrat Umar: „Allahu Taala verndar vissulega trúaðan þjón Sinn. Eins og Asim ibn Thabit var varinn fyrir mushrikunum meðan hann lifði, eins varðveitti Allahu Taala líkama hans eftir dauða hans og lét mushrikana ekki snerta hann.“ Þess vegna var Asim ibn Thabit, þegar hans var minnst, nefndur „sá sem býflugurnar vernduðu“.1

Þeir þrír úr röðum Sahaba sem teknir voru til fanga voru Khubayb ibn Adi, Zayd ibn Dathinna og Abdullah ibn Tariq radiy-Allahu anhum. Synir Lihyans bundu þá alla þrjá með bogastrengjum. Abdullah ibn Tariq, einn þeirra, vildi ekki láta fara með sig til mushrikanna í Mekku. Hann streittist á móti til að þurfa ekki að fara. Hann hrópaði: „Félagar mínir sem féllu sem shahidar hafa hlotið þann heiður að komast til Paradísar.“ Hann sleit böndin af höndum sér, en synir Lihyans grýttu hann og felldu hann einnig sem shahid. Hazrat Khubayb ibn Adi og Zayd ibn Dathinna sýndu þolgæði með þessa hugsun í huga: „Ef til vill gefst okkur færi á að rækja njósnaverkið sem Rasulullah fól okkur.“

Synir Lihyans fóru með þá báða til Mekku. Mushrikarnir, sem misst höfðu ættingja sína í stríðunum við Badr og Uhud, brunnu af hatri og hefndarþorsta og biðu færis. Mushrikinn Hujayr ibn Abi Ihab at-Tamimi keypti hazrat Khubayb til að hefna bróður síns, sem drepinn hafði verið í Badr-herförinni, og Safwan ibn Umayya keypti hazrat Zayd ibn Dathinna til að hefna föður síns, Umayya ibn Khalaf, sem drepinn hafði verið í Badr-herförinni. Ætlun mushrikanna var að drepa þá báða. En þar sem þeir voru staddir í þeim mánuðum sem þeir töldu bannað að heyja stríð höfðu þeir þá í haldi og biðu þess að tíminn liði. Þeir héldu þeim hvorum á sínum stað. Báðir sýndu þessir menn úr röðum Sahaba mikið þolgæði, þrek og göfgi í ánauðinni.

Mawiya, ambátt sem gefið hafði verið frelsi og var í húsinu þar sem hazrat Khubayb ibn Adi var hafður í haldi (þessi kona gerðist síðar múslimi), sagði svo frá:

„Khubayb var lokaður inni í klefa í húsinu þar sem ég var. Aldrei hef ég séð betri fanga en hann. Dag einn sá ég að hann hélt á vínberjaklasa, stórum sem kanna. Hann át af honum. Á hverjum degi sást hann með slíkan vínberjaklasa í hendi. Á þeim árstíma, og það í Mekku, var með öllu ómögulegt að finna vínber. Allahu Taala gaf honum viðurværi. Í klefanum þar sem hann var lokaður inni iðkaði hann salat og las hinn göfuga Kóran. Konurnar sem hlýddu á hann lesa hinn göfuga Kóran grétu og kenndu í brjósti um hann. Stundum þegar ég spurði hann: ‚Óskar þú einhvers?‘ sagði hann: ‚Gefðu mér ferskt vatn, færðu mér ekki kjöt af dýrum sem slátrað er handa skurðgoðum, og láttu mig vita fyrir fram hvenær þeir ætla að drepa mig. Annars óska ég ekki.‘ Þegar ákveðið var hvaða dag hann skyldi drepinn fór ég og sagði honum það. Þegar hann frétti það sýndi hann ekki minnstu breytingu né vott af sorg.

Þegar sá dagur nálgaðist sagði hann að hann vildi hreinsa líkama sinn áður en hann dæi og bað um rakhníf. Ég fékk barninu mínu rakhníf og sendi það með hann. Þegar barnið gekk inn til hans varð ég allt í einu hrædd. ‚Ó vei!‘ sagði ég. ‚Þessi maður sker barnið með rakhnífnum. Hann verður hvort sem er drepinn.‘ Ég hljóp til að líta eftir barninu. Khubayb hafði tekið rakhnífinn sem ég sendi úr hendi barnsins og sett það á kné sér til að gæla við það. Þegar ég sá þetta varð ég ofsahrædd og tók að hljóða. Þegar hann skildi hvað um var að vera sagði hann: ‚Heldur þú að ég ætli að drepa þetta barn? Slíkt er ekki til í trú okkar. Að taka líf að ósekju samrýmist hvorki háttum okkar né sæmd.‘“

Dagurinn sem mushrikarnir höfðu ákveðið til að drepa Khubayb ibn Adi og Zayd ibn Dathinna var runninn upp. Snemma morguns þann dag leystu þeir af þeim hlekkina og fóru með þá á stað utan Mekku sem nefnist Tan’im. (Tan’im er í 5–8 km fjarlægð frá Kaaba. Fjallið þar heitir Tan’im-fjall.) Mekkabúar og höfðingjar mushrikanna höfðu safnast saman til að horfa á aftöku þeirra. Þar var mikill mannfjöldi.

Mushrikarnir höfðu reist tvo gálga á staðnum þar sem þeir ætluðu að taka fangana af lífi. Þegar þeir ætluðu að lyfta hazrat Khubayb upp á gálgann og binda hann sagði hann: „Sleppið mér, svo að ég geti iðkað tveggja rak’a salat.“ Þeir slepptu honum og sögðu: „Iðkaðu það þarna.“ Khubayb tók þegar að iðka salat og iðkaði tvær rak’a af auðmýkt. Mushrikarnir, konurnar og börnin sem safnast höfðu saman horfðu á hann í eftirvæntingu. Þegar hann hafði lokið salati sínu sagði hann: „Wallahi, ef þið mynduð ekki halda að ég lengdi salatið af ótta við dauðann hefði ég lengt það og iðkað meira.“ Sá sem fyrstur iðkaði tveggja rak’a salat þegar hann var tekinn af lífi á þennan hátt, og varð til þess að það varð siður og sunna, var hazrat Khubayb ibn Adi. Þegar Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam heyrði að hann hefði iðkað tveggja rak’a salat er hann var tekinn af lífi taldi hann þessa breytni rétta og viðeigandi.2

Eftir að hann hafði iðkað salat sitt lyftu þeir hazrat Khubayb upp á gálgann og bundu hann. Þeir sneru andliti hans frá qibla, í átt til Medínu. Síðan sögðu þeir: „Svona, snúðu baki við trú þinni! Þá látum við þig lausan.“ Hann svaraði: „Wallahi, það geri ég ekki! Þótt allur heimurinn yrði minn og mér yrði gefinn hann, sneri ég samt ekki baki við Íslam!“

Þegar mushrikarnir fengu þetta svar sögðu þeir: „Vildir þú nú að Muhammad væri í þínum sporum og hann yrði drepinn? Ef þú segir já verður þú frjáls og getur setið í ró og næði heima hjá þér!“ Khubayb sagði: „Aldrei myndi ég sætta mig við að svo mikið sem þyrnir stingist í fót Muhammads alayhis-salam!“

Mushrikarnir höfðu hann að háði, hlógu og sögðu: „Ó Khubayb! Snúðu baki við trú Íslams! Gerir þú það ekki drepum við þig örugglega!“ Khubayb svaraði: „Fyrst ég er á vegi Allahu Taala skiptir engu fyrir mig þótt ég verði drepinn.“

Eftir þetta bað Khubayb: „Ó Allah! Hér sé ég engin andlit nema andlit óvina. Ó Allah! Berðu Rasul Þínum salam mitt. Láttu Rasul Þinn vita hvað okkur hefur verið gert!“ og sagði: „As-salamu alayka ya Rasulallah.“ Meðan Khubayb bað þessarar bænar sat ástkæri Spámaðurinn okkar með Sahaba. Zayd ibn Haritha sagði svo frá: „Dag einn þegar Rasulullah sat með Sahaba sínum sagði hann: ‚Wa alayhis-salam.‘ Sahaba sögðu: ‚Ó Rasulallah! Við salam hvers er þetta svar?‘ Hann sagði: ‚Það er svar við salam Khubaybs bróður okkar. Jibril (alayhis-salam) færði mér salam Khubaybs.‘“3

Mushrikar Quraysh, sem safnast höfðu saman umhverfis Khubayb, sögðu: „Þetta er maðurinn sem drap feður ykkar,“ og létu unga menn ráðast á hann með spjótum, og þeir tóku að særa blessaðan líkama hans. Á því augnabliki sneri andlit Khubaybs sér að Kaaba. Mushrikarnir sneru því í átt til Medínu. Hazrat Khubayb bað: „Ó Allah! Sé ég þjónn sem Þér er velþóknanlegur, snúðu þá andliti mínu að qibla.“ Andlit hans sneri sér aftur að qibla. Enginn mushrikanna gat snúið andliti hans í aðra átt en að Kaaba. Á meðan fór Khubayb á gálganum með kvæði þar sem hann sagði frá því að hann væri felldur sem shahid, einmana meðal óvina. Þegar mushrikarnir tóku að kvelja hann með því að reka spjót sín í líkama hans sagði hann: „Wallahi, fyrst ég verð drepinn sem múslimi skeyti ég engu um á hvora hliðina ég fell þegar ég er sleginn. Allt er þetta á vegi Allahu Taala.“

„Aldrei myndi ég sætta mig við að svo mikið sem þyrnir stingist í fót Muhammads alayhis-salam!“ Khubayb ibn Adi (radiy-Allahu anh)

Eftir þetta fór Khubayb með þessa bölbæn yfir mushrikunum: „Ó Allah! Tortímdu öllum mushrikum Quraysh! Tvístraðu fylkingum þeirra! Taktu líf þeirra hvers á fætur öðrum, láttu engan þeirra lifa!“ Þegar mushrikarnir heyrðu þessa bölbæn urðu þeir mjög hræddir, og sumir þeirra flúðu burt af staðnum. Sumir þeirra sem eftir voru tóku að reka spjót sín í hann hvert á eftir öðru; einn þeirra rak spjót í brjóst hans, og spjótið gekk út um bakið. Meðan blóðið spýttist úr líkama hans og hann dró síðasta andann, sveiflandi á gálganum, sagði Khubayb: „Ash-hadu an la ilaha illallah wa ash-hadu anna Muhammadan abduhu wa rasuluh,“ og féll sem shahid.4

Lík Khubaybs ibn Adi radiy-Allahu anh hékk á gálganum í fjörutíu daga. Líkami hans hvorki rotnaði né lagði af honum ódaun. Ferskt blóð rann sífellt úr honum. Ástkæri Spámaðurinn okkar sendi hazrat Zubayr ibn Awwam og Miqdad ibn Aswad af Sahaba til að sækja lík hans. Þeir komust á laun inn í Mekku um nótt. Þeir tóku Khubayb niður af gálganum sem hann hafði verið hengdur á, lögðu hann á úlfalda og héldu af stað til Medínu. Þegar mushrikarnir fréttu af þessu sóttu þeir að þeim í miklum skara. Báðir lögðu þeir líkið á jörðina til að verjast. Litlu síðar sáu þeir að jörðin þar sem þeir höfðu lagt líkið hafði opnast, tekið líkið til sín og lokast aftur, og þeir héldu leiðar sinnar til Medínu.

Hazrat Zayd ibn Dathinna bundu þeir við hinn gálgann sem þeir höfðu reist. Þeir reyndu að neyða hann til að snúa baki við trú sinni. En þeir höfðu ekkert upp úr því annað en að styrkja trú Zayds. Þá létu þeir örvum rigna yfir hann. Að lokum var hann felldur sem shahid af Nistas, leysingja Safwans ibn Umayya.