BI’R MA’UNA-ATBURÐURINN

Í mánuðinum safar sama ár kom Abu Bara Amir ibn Malik, höfðingi sona Amirs í Najd-héraði í Arabíu, til Medínu. Hann heimsótti Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam. Spámaðurinn sagði honum frá Íslam og ráðlagði honum að gerast múslimi. Abu Bara gerðist ekki múslimi, en hann lét í ljós að Íslam væri fögur og virðuleg trú. Auk þess bað hann Spámanninn að senda nokkra af Sahaba þangað til að Íslam breiddist út í Najd. Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Ég treysti ekki Najd-búum fyrir þeim sem ég myndi senda!“ Amir sagði: „Ég tek þá undir vernd mína. Þá getur enginn gert þeim mein.“

Höfðingi heimanna tók gilt þetta eindregna loforð og bjó út sjötíu manna sendinefnd úr röðum Ashab as-Suffa. Þeir lásu hinn göfuga Kóran um nætur. Allir kunnu þeir Kóraninn utanbókar. Þeir voru nefndir Ashab al-Qurra. Nöfn nokkurra þeirra eru þessi: Amir ibn Fahr, Amr ibn Zamri, Atiyya ibn Abdullah, Anas ibn Mu’awiya, Hakam ibn Kaysan, Harith ibn Samma, Ka’b ibn Zayd, Malik ibn Thabit, Mundhir ibn Amr, Rafi ibn Mazil, Sa’id ibn Huzam, Salim ibn Milhan, Suhayl ibn Amir, Tufayl ibn As’ad og Urwa ibn Salt radiy-Allahu Taala anhum. Að boði Rasulullah lögðu þeir af stað undir stjórn hazrat Mundhir ibn Amr. Rasulullah lét einnig skrifa sitt bréfið til hvors höfðingja Banu Amr og Banu Najd og sendi þau.

Abu Bara, sem vildi að ættbálkur sinn hlyti þann heiður að taka Íslam, lagði af stað á undan Ashab as-Suffa, kom til ættbálks síns og brýndi fyrir honum að hann hefði tekið sendinefndina undir vernd sína og að enginn mætti snerta hana. Allir nema Amir ibn Tufayl frændi hans féllust á að snerta þá ekki. Amir ibn Tufayl, frændi Abu Bara, vopnaði menn þriggja ættbálka, tók forystu fyrir þeim og umkringdi Sahaba, sem komnir voru að Bi’r Ma’una. Sahaba, sem umkringdir voru á alla vegu, gripu til sverða sinna og börðust allir hetjulega til síðasta blóðdropa. Allir nema tveir þeirra drukku drykk shahid-dauðans. Hazrat Amr ibn Umayya tóku þeir til fanga. Hazrat Ka’b ibn Zayd skildu þeir eftir, því að þeir héldu að hann væri dauður.

Hinstu orð þessara blessuðu Sahaba sem féllu sem shahidar voru: „Ó Rabb minn! Á þessari stundu er enginn nema Þú sem getur látið Rasulullah vita hvernig komið er fyrir okkur. Berðu honum salam okkar!“ Á því augnabliki kom Jibril alayhis-salam afar hryggur til Spámannsins, færði honum salam þeirra og sagði: „Þeir eru komnir til Allahu Taala. Allahu Taala er ánægður með þá, og þeir eru ánægðir með Allahu Taala.“

Ástkæri Spámaðurinn okkar svaraði: „Wa alayhis-salam,“ sneri sér síðan mjög hryggur að Sahaba og sagði þeim hvað gerst hafði: „Bræður ykkar hafa mætt mushrikunum. Mushrikarnir hafa höggvið þá niður og stungið þá sundur og saman með spjótum…“

„Þeir (shahidarnir við Bi’r Ma’una) eru komnir til Allahu Taala. Allahu Taala er ánægður með þá, og þeir eru ánægðir með Allahu Taala“ Hadith sharif

Bi’r Ma’una-atburðurinn

Sál þín er depill af nur Allahs, ó Rasulallah,
Fegurð þín eykur hrifninguna og lýkur upp hjörtunum, ó Rasulallah.
Að tilvera þín, sem ber merki miskunnar, reis upp og eyddi
Öllu myrkri vantrúarinnar, það vita allir trúaðir, ó Rasulallah.
Í rósagarði spámannstignarinnar ert þú rósarunnurinn,
Hinn síðasti sproti sem Allah lét spretta, ó Rasulallah.
Sýndu örlæti, ó herra, þú göfuga sönnun Mawla!
Gnótt þín er lækning við þjáningu Necibs, ó Rasulallah.
SOLDÁN AHMAD III (NECIB)

Í þessum atburði, meðan hazrat Amir ibn Fuhayra barðist við óvininn, rak maður að nafni Jabbar spjót sitt í bak hans. Á því augnabliki sagði hazrat Amir: „Wallahi, ég hef unnið Paradís!“ og var hafinn upp í átt til himins fyrir augum Jabbars og hinna mushrikanna. Allir undruðust þetta, en af þeim gerðist aðeins Jabbar, sem hafði fellt hann sem shahid, múslimi.

Spámaðurinn varð mjög hryggur vegna atburðanna við Raji’ og Bi’r Ma’una. Í mánuð bað hann eftir hvert salat um ógæfu yfir þá ættbálka sem frömdu þessi sáru illvirki. Allahu Taala tók bæn Rasuls Síns gilda. Hann lagði hræðilega þurrka og hungursneyð yfir þessa ættbálka. Síðar dóu sjö hundruð þeirra úr smitandi sótt.1

Þú ert læknir heimanna, ég er sjúkur mjög í hjarta,
Í von um lækningu hef ég fært þér það.
Á baki mér er fjall synda og andlit mitt fölt sem strá,
Fullur vonar hef ég fært þær hingað svo að þær hverfi.
Höfðingi heimanna, ég er elskhugi þinn, frá mér numinn;
Nótt og dag græt ég aðskilnaðinn við þig.
Þín mikla miskunn er lífsins vatn, og ég er þyrstur;
Fái ég ekki einn dropa af henni dey ég og gef upp öndina.
Að lofa hann fyrir lunderni hans er unnið fyrir gýg,
Að lýsa honum með orðum reynist enn erfiðara.
Hann er fyrirgefandi og göfuglyndur og svo örlátur:
Úr vatni kemur perla, úr steini gimsteinn, úr þyrni rós.
Strái sólin ljósi, þá er það af nur hans,
Daggardropinn á rósinni kemur af rósavanga hans.
Að lýsa honum er þó æðra en þetta,
En segi ég meira afneita hinir ókunnugu því.
Unnt væri að koma öllum heiminum fyrir í einni ögn,
En að lýsa honum með orðum reynist enn erfiðara.
Mawlana Khalid al-Baghdadi

„Wallahi, ég hef unnið Paradís!“ Amir ibn Fuhayra (radiy-Allahu anh)

Banu Nadir-herförin