BANU NADIR-HERFÖRIN
Amr ibn Umayya radiy-Allahu anh, sem verið hafði fangi við Ma’una, losnaði úr böndunum, og á leiðinni aftur til Medínu rakst hann á tvo mushrika af Banu Amir. Hann drap þessa tvo vantrúarmenn. Þeir höfðu notið verndar Rasulullah, en Amr vissi það ekki. Hann kom til Medínu og lagði málið fyrir Rasulullah. Spámaðurinn sagði að Amr hefði orðið á mistök og bauð að blóðgjöldin (diya) fyrir þá yrðu greidd erfingjum þeirra.
Vinátta var milli ættbálkanna Banu Amir og Banu Nadir. Banu Nadir virtu einnig rétt nágrannans. Því var þörf á milligöngu ættbálksins Banu Nadir vegna þessara blóðgjalda.
Eftir Uhud-herförina, í mánuðinum rabi al-awwal á fjórða ári eftir Hijru, tók Rasulullah með sér af Sahaba hazrat Abu Bakr, Umar, Ali, Zubayr, Talha, Sa’d ibn Mu’adh og Usayd ibn Hudayr radiy-Allahu anhum og fór til Banu Nadir. Þeir greindu frá málavöxtum. Banu Nadir sögðust reiðubúnir að hjálpa til við blóðgjöldin fyrir þessa tvo vantrúarmenn og sögðu: „Bíðið ögn, við skulum taka til mat.“ Rasul alayhis-salam sat þá og hallaði baki að vegg hússins þar sem þeir voru, og Sahaba sátu saman umhverfis hann. Í því sagði Huyayy ibn Akhtab: „Ó gyðingar! Aldrei aftur gefst ykkur færi á að finna Muhammad svo fáliðaðan. Einn ykkar fari upp á þak þessa húss og láti stein falla þaðan á höfuð honum, svo að við losnum við hann.“ Amr ibn Jihash sagði: „Ég skal gera það.“ Hversu mjög sem Sallam ibn Mishkam reyndi að aftra þeim frá þessu kom það fyrir ekki. Hann sagði: „Látið af þessu. Honum verður sagt frá því. Þetta verður til þess að sáttmáli okkar rofnar. Af þessu getur margt illt hlotist.“ Gyðingarnir af Banu Nadir hlustuðu ekki á hann. Á því augnabliki kom Jibril alayhis-salam og sagði Rasulullah frá þessu. Spámaðurinn sagði ekkert við Sahaba, stóð upp af samkomunni eins og hann væri að fara að sinna erindi og fór til Medínu. Banatilræðið fór út um þúfur.
Höfðingi heimanna sendi þá Muhammad ibn Maslama til þessa gyðingaættbálks, sem rofið hafði sáttmálann, og sagði: „Farðu til gyðinganna af sonum Nadirs! Segðu þeim: ‚Rasulullah hefur sent mig til ykkar til að kunngjöra ykkur þetta boð sitt: Farið burt úr landi mínu! Búið ekki hér með mér! Þið hafið lagt á ráðin um að ráða mig af dögum. Ég gef ykkur tíu daga frest. Hver ykkar sem sést hér eftir þann tíma verður hálshöggvinn.‘“
Þegar hazrat Muhammad ibn Maslama hafði kunngjört þetta boð tóku þeir af ótta að búa sig til brottfarar. En Abdullah ibn Ubayy, höfðingi munafiqanna, sendi þeim boð: „Farið alls ekki út úr virki ykkar. Yfirgefið ekki eigur ykkar og land. Við komum ykkur til hjálpar með tvö þúsund af mönnum mínum.“
Þegar Soldán alheimsins frétti þetta hélt hann ásamt Sahaba sínum að virki sona Nadirs, sem var fjóra kílómetra frá Masjid an-Nabawi. Hazrat Ibn Umm Maktum var skilinn eftir sem staðgengill í Medínu. Hazrat Ali bar gunnfánann. Virkið var umkringt og umsátrið hófst. Gyðingarnir, sem áður höfðu ögrað Sahaba, þorðu ekki að koma út úr virkinu. Hjálp munafiqanna barst heldur ekki.
Sahaba höfðu virkið á valdi sínu og hleyptu ekki svo mikið sem fugli fram hjá. Eftir umsátur sem stóð í meira en tuttugu daga gáfust gyðingarnir upp. Þeir skildu öll vopn sín, gull og silfur eftir handa múslimum, og voru sumir reknir í útlegð til Sýrlands og aðrir til Khaybar. Þannig urðu synir Qurayza einir eftir af gyðingum á Medínusvæðinu.1
„Gyðingarnir lögðu á ráðin um að drepa mig! Þegar Jibril sagði mér frá því stóð ég upp!“ Hadith sharif
Merkir atburðir á fjórða ári eftir Hijru
Á þessu ári var hið göfuga vers sent niður sem gerir áfengisneyslu haram.2 Hazrat Zaynab bint Khuzayma, ein af blessuðum eiginkonum Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam, andaðist þrítug að aldri, átta mánuðum eftir mánuðinn rabi al-akhir, er hún hlaut þann heiður að verða eiginkona Rasulullah.3 Sama ár fæddist hazrat Husayn, annað barn hazrat Ali og hazrat Fatimu.4 Eiginmaður hazrat Umm Salama, sem særst hafði í Uhud-herförinni og andaðist síðar, lét eftir sig nokkur börn. Umm Salama móðir okkar var komin í erfiða stöðu, aldurhnigin sem hún var. Ástkæri Spámaðurinn okkar kenndi mjög í brjósti um hana, sýndi henni miskunn og heiðraði hana með því að kvænast henni.5
Andlát Fatimu bint Asad
Fatima bint Asad, móðir hazrat Ali, andaðist einnig þetta ár.6 Ástkæri Spámaðurinn okkar varð mjög hryggur og sagði: „Í dag andaðist móðir mín!“ Ástkæri Spámaðurinn okkar hafði alist upp hjá henni eftir andlát Abdulmuttalibs afa síns. Þegar hann kunngjörði spámannstign sína hlaut hún þegar í stað þann heiður að gerast múslimi. Þess vegna leit Soldán alheimsins á hana sem móður sína og sýndi henni mikla virðingu. Af miskunnsemi við hana tók hann af sér blessaða skyrtu sína og bauð að hún yrði sveipuð henni sem líkklæði. Eftir að hann hafði leitt janaza-salatið kunngjörði hann að sjötíu þúsund englar hefðu verið viðstaddir salatið. Hann gekk að gröfinni og fór ofan í hana. Til þess að lífið í gröfinni yrði henni þægilegt og ljúft benti hann út í horn grafarinnar, eins og hann væri að víkka hana, og lagðist síðan í gröfina.
Þegar hann kom upp úr gröfinni voru blessuð augu hans full af tárum, og blessuð tár hans höfðu fallið í gröfina. Ó Rabb minn! Hvílík miskunn var þetta?… Og hvílík gæfukona var þetta?… Jafnvel hazrat Umar gat ekki orða bundist og spurði: „Líf mitt sé þér fórnað, ó Rasulallah! Þú gerðir fyrir þessa konu það sem þú hefur ekki gert fyrir neinn annan!“ Þá sagði ástkæri Spámaðurinn okkar, tryggastur allra tryggra: „Á eftir Abu Talib hefur enginn reynst mér eins vel og þessi elskulega kona. Hún var móðir mín. Meðan hennar eigin börn biðu svöng mettaði hún mig fyrst. Meðan hennar eigin börn voru útötuð í ryki og mold greiddi hún fyrst hár mitt og smurði það rósaolíu. Hún var móðir mín! Ég klæddi hana skyrtu minni sem líkklæði til þess að hún yrði klædd klæðum Paradísar. Ég lagðist hjá henni í gröfinni til þess að lífið í gröfinni yrði henni milt og létt. Jibril færði mér frá Allahu Taala þessi tíðindi: ‚Þessi kona á heima í Paradís.‘“ Síðan bað hann svo fyrir Fatimu bint Asad móður okkar: „Megi Allahu Taala fyrirgefa þér, sýkna þig og launa þér. Ó móðir mín! Megi Allahu Taala miskunna þér. Þú mettaðir mig þótt þú værir sjálf svöng. Þú klæddist ekki sjálf en klæddir mig, ást ekki sjálf en gafst mér að eta. Það er Allahu Taala sem lífgar og deyðir. Hann er ætíð lifandi. Hann deyr ekki. Ó Allah! Fyrirgef Fatimu bint Asad móður minni og sýkna hana! Kenndu henni svar hennar. Víkkaðu gröf hennar. Ó Allah, Þú miskunnsamastur allra miskunnsamra! Fyrir sakir mín, spámanns Þíns, og spámannanna á undan mér, taktu þessa bæn mína gilda.“
Aðrir merkir atburðir á fjórða ári eftir Hijru
Abdullah, sex ára sonur hazrat Uthmans og hazrat Ruqayyu, andaðist. Höfðingi heimanna leiddi salatið yfir dóttursyni sínum og lagði hann sjálfur í gröfina. Hann var mjög hryggur, og blessuð tár hans féllu í gröfina. Hann reisti legsteininn með blessuðum höndum sínum og sagði: „Allahu Taala miskunnar þeim þjónum Sínum sem eru miskunnsamir og meyrir í hjarta.“7
Þú ert soldán sendiboðanna, hinn vegsamaði konungur, herra minn.
Þú ert eilíf gæfa hinna bjargarlausu, herra minn.
Á þingi Allahs ert þú fremstur allra, herra minn.
Þú ert staðfestur með tilskipuninni „La-amruka“, herra minn.
Þú ert Ahmad, Mahmud og Muhammad, herra minn,
Þú ert soldáninn sem Haqq hefur staðfest handa okkur, herra minn.
Gimsteinn þinn er sá sem ljómann ljær hreinum sálum.
Moldin við dyr þínar er þar sem englar strjúka vöngum.
Augnaráð þitt er spegill tajalli.
Abu Bakr, Umar, Uthman og Ali eru vinir þínir.
Þú ert Ahmad, Mahmud og Muhammad, herra minn,
Þú ert soldáninn sem Haqq hefur staðfest handa okkur, herra minn.
Khutba þín er flutt af minbar í ríki eilífðarinnar.
Dómi þínum er hlýtt fyrir rétti á degi endurgjaldsins.
Fagnaðarsöngurinn við komu þína kveður við á Arsh Allahs.
Göfug nöfn þín eru nefnd á jörðu og himni.
Þú ert Ahmad, Mahmud og Muhammad, herra minn,
Þú ert soldáninn sem Haqq hefur staðfest handa okkur, herra minn.
Şeyh Galib
„Á eftir Abu Talib hefur enginn reynst mér eins vel og þessi elskulega kona (Fatima bint Asad). Hún var móðir mín“ Hadith sharif
Litla Badr-herförin