LITLA BADR-HERFÖRIN
Þessi herför nefnist einnig Badr al-Maw’ud og Badr as-Sughra. Þegar Abu Sufyan sagði á heimleiðinni frá Uhud: „Berjumst aftur við Badr að ári,“ hafði hazrat Faruq al-a’zam Umar radiy-Allahu anh svarað að bendingu Habib al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam: „Svo skal vera.“ Abu Sufyan safnaði liði og eggjaði Quraysh til bardaga og stríðs. En í hjarta sínu vildi hann það ekki. Samt gekk hann á undan fólkinu, svo að enginn gæti sagt að hann stæði ekki við orð sín. Um það leyti var Nu’aym ibn Mas’ud al-Ashja’i kominn til Mekku. Hann skýrði frá því að her Íslams væri búinn til bardaga og lýsti mætti hans og vegsemd. Abu Sufyan sagði: „Ef þú ferð til Medínu og færð Muhammad og Sahaba hans ofan af því að halda til orrustu, skal ég gefa þér tuttugu þrevetra úlfalda. Suhayl ibn Amr skal ábyrgjast þetta loforð mitt.“ Nu’aym féllst á það. Hann kom til Medínu og sagði frá því hve her vantrúarmannanna væri fjölmennur. Sumir af Sahaba urðu hikandi. En Abu Bakr og Umar radiy-Allahu anhuma gengu fyrir Spámanninn og lögðu til að haldið yrði út frá Medínu. Rasulullah gladdist við það. Hann sagði: „Ég sver við Allah, sem hefur tilveru mína á valdi máttar Síns, að ég mun vissulega halda til orrustu.“ Hann skildi Abdullah ibn Rawaha eftir sem staðgengil í Medínu, og fánann fékk hann hazrat Ali.
Um sama leyti lögðu mushrikarnir í Mekku af stað til Badr með tvö þúsund manna her undir stjórn Abu Sufyans, til að hindra útbreiðslu Íslams. Höfðingi heimanna kom til Badr á undan þeim ásamt fimmtán hundruð hraustum Sahaba sínum. Þegar mushrikarnir fréttu að mujahidarnir væru komnir til Badr á undan þeim greip ótti hjörtu þeirra. Þeir komust ekki lengra en til Marr az-Zahran. Þeir þorðu ekki að mæta hinum hraustu hermönnum Íslams. Með ótta í hjarta höfðu þeir hallærið það árið að yfirskini og sneru aftur til Mekku. Mekkabúar gerðu gys að þeim og höfðu þá að háði.
Múslimar áttu tvo hesta, en verslunarvarningur þeirra var mikill. Við Badr seldu þeir hann fyrir mikið fé. Þetta var um miðjan mánuðinn dhul-qa’da. Þeir högnuðust vel. Rasul al-akram beið mushrikanna við Badr í átta daga ásamt hinum dáðríku Sahaba sínum. Síðan héldu þeir aftur til Medínu, glaðir og með sæmd.
Dhat ar-Riqa’-herförin
Þessi herför var farin í mánuðinum muharram. Maður sem kom til Medínu að selja sauðfé sagði múslimum frá því að Banu Anmar og Banu Salama söfnuðu liði gegn þeim. Fréttin barst Spámanninum sall-Allahu alayhi wa sallam. Hann skildi hazrat Uthman eftir sem staðgengil í Medínu og hélt af stað frá Medínu aðfaranótt sunnudags, tíunda dag þess mánaðar, með fjögur hundruð manna lið, eða sjö hundruð samkvæmt annarri frásögn. Þeir komu þangað sem mushrikarnir héldu til. En þar fundu þeir engan nema konur. Karlar mushrikanna höfðu flúið upp í fjöllin. Til þess að mushrikarnir gætu ekki setið fyrir þeim og ráðist á þá voru þessar byggðir rændar og ættbálkar mushrika þar í kring kúgaðir til hlýðni.1 Eftir fimmtán daga leiðangur sneru þeir aftur til Medínu.
„Ég sver við Allah, sem hefur tilveru mína á valdi máttar Síns, að ég mun vissulega halda til orrustu“ Hadith sharif
Muraysi’-herförin
Dumat al-Jandal-herförin
Rasulullah hélt í herför með þúsund manna her gegn ættbálkunum sem bjuggu í Dumat al-Jandal, gerðu ferðamönnum á leið til og frá Sýrlandi lífið leitt og ógnuðu Medínu al-Munawwara. Það var mánudagur undir lok mánaðarins rabi al-awwal. Hann skildi Siba’ ibn Urtufa eftir sem staðgengil í Medínu. Þegar ættbálkar óvinanna fréttu að her Íslams væri á leiðinni flúðu þeir. Eftir nokkurra daga dvöl þar var snúið aftur til Medínu um tuttugasta dag mánaðarins rabi al-akhir.2
Muraysi’-herförin
Þessi herför nefnist einnig Banu Mustaliq-herförin. Muraysi’ er nafn á vatnsbrunnum Khuza’a-ættbálksins í Qudayd og á virkinu sem reist hafði verið til að verja brunninn. Staðurinn var jafnframt útvörður Banu Khuza’a-ættbálksins.
Á fimmta ári eftir Hijru hafði höfðingi sona Mustaliqs, Harith ibn Abi Dirar, safnað fjölda manna til að berjast við Spámanninn. Hann ætlaði að vopna þá og halda gegn Medínu. Þegar þessi frétt barst ástkæra Spámanninum okkar var þegar í stað haldið í herför gegn sonum Mustaliqs með sjö hundruð manna lið. Herbúðir voru reistar við Muraysi’-brunninn, og fyrst voru synir Mustaliqs kallaðir til Íslams. Þeir höfnuðu því, skutu örvum og hófu bardagann. Hinir dýrlegu Sahaba hlýddu skipun Rasulullah: „Gerið allir saman skyndiáhlaup!“ og drápu tíu menn af sonum Mustaliqs. Höfðingi ættbálksins bjargaði lífi sínu á flótta, en dóttir hans, Barra, og 600 manns af ættbálki hans voru tekin til fanga. Herfanginu var skipt. Barra gekk fyrir Spámanninn og sagði: „Ég hef samið við húsbónda minn, sem ég kom í hlut, um að hljóta frelsi gegn níu gullpeningum. Hjálpaðu mér!“ Spámaðurinn sýndi henni miskunn, varð við ósk hennar og keypti hana. Síðan gaf hann henni frelsi og leysti hana úr ánauð. Fyrir boðun ástkæra Spámannsins okkar á Íslam gerðist hún múslimi. Höfðingi heimanna gladdist ákaflega yfir því að hún hafði gerst múslimi og heiðraði hana í launaskyni með því að ganga að eiga hana. Þegar allir hinir dýrlegu Sahaba sáu þetta sögðu þeir: „Við blygðumst okkar fyrir að hafa ættingja móður okkar, sem nú tilheyrir fjölskyldu Rasulullah, að þjónustufólki,“ og gáfu föngum sínum frelsi. Þetta hjónaband varð til þess að hundruð fanga fengu frelsi.
Ástkæri Spámaðurinn okkar breytti nafni blessaðrar eiginkonu sinnar úr Barra í Juwayriya. Móðir okkar, hazrat Aisha, sagði jafnan um móður okkar, hazrat Juwayriyu: „Ég hef enga konu séð betri og blessunarríkari en Juwayriyu.“3
Þegar her Íslams hélt sigri hrósandi heim á leið til hinnar ljómandi Medínu skelfdust ættbálkar mushrika þar í kring, og þeir skildu hve hættulegt það væri að dirfast að ráðast á múslima.
Nokkrir atburðir á fimmta ári eftir Hijru
Á heimleiðinni úr Mustaliq-herförinni gerði hvassan vind. Sahaba héldu að óvinurinn væri kominn til Medínu og ætlaði að ræna hana. Rasulullah sagði: „Óttist ekki. Medína er öruggur staður; í hverju horni hennar eru englar sem gæta hennar. En í dag dó munafiq (hræsnari). Það var Zayd ibn Fura’a, vinur Ubayy Saluls.“
„Ég hef enga konu séð betri og blessunarríkari en Juwayriyu“ Hazrat Aisha (radiy-Allahu anha)
Mæður hinna trúuðu, hazrat Aisha og Umm Salama, höfðu einnig farið í þessa herför. Munafiqarnir báru róg á móður okkar, hazrat Aishu. Sumir múslimar létu einnig blekkjast af þessum rógi. Göfug vers voru opinberuð; rógur munafiqanna var afhjúpaður og hazrat Aisha lofuð.4 Rasulullah sagði: „Gleðitíðindi handa þér, ó Aisha! Haqq Taala hefur hreinsað þig. Hann hefur borið vitni um hreinleika þinn.“ Spámaðurinn alayhis-salam safnaði Sahaba saman í moskunni. Hann flutti khutba og las upp hin upphöfnu vers sem opinberuð höfðu verið. Fyrir blessun þessara göfugu versa hvarf efinn úr hjörtum hinna trúuðu. Þeim sem dirfst höfðu að bera fram þennan róg var einnig refsað. Á heimleiðinni úr þessari herför var vers tayammum5 opinberað.
Hálsfesti Aishu radiy-Allahu anha týndist enn á ný, á stað sem nefnist Salsala. Sá staður var nærri Medínu. Þeir biðu þar uns hálsfestin fannst. Þar var ekkert vatn, og Sahaba höfðu heldur ekkert vatn meðferðis. Rasulullah alayhis-salam svaf með höfuðið á hné Aishu Siddiqu. Hinir dýrlegu Sahaba sögðu hazrat Abu Bakr frá vatnsleysinu. Hann gekk til Rasulullah, og Rasulullah alayhis-salam vaknaði. Allahu Taala sendi niður vers tayammum. Sahaba gerðu tayammum og iðkuðu morgunsalatið. Síðan settu þeir Aishu radiy-Allahu anha á bak úlfaldanum. Þegar úlfaldinn reis á fætur fannst hálsfestin.
Í dag ert þú ljós heimsins og ástvinur Allahs,
Skildu elskendur þína aldrei andartak frá dyrum þínum.
Megi göfugt nafn þitt aldrei víkja af tungu minni,
Það er lyf sjúku hjarta, sálin finnur í því unað.
Ég vona að sérhvert nafna þinna beri fram árnaðarorð fyrir mig:
Ahmad og Mahmud, Abu’l-Qasim, Muhammad Mustafa.
Fyrst um þig var sagt „Wa’sh-Shams“ og „Wa’d-Duha“,
Hví skyldi ég ekki líkja ásjónu þinni og enni við sól og mána?
Kanuni Sultan Suleyman (Muhibbi)