KHANDAQ-HERFÖRIN

Elding leiftraði

Byrjað var að grafa skurðinn snemma á hverjum morgni og haldið áfram fram á kvöld. Dag einn meðan á greftrinum stóð særðist hazrat Ali ibn Hakam á fæti. Þeir settu hann á hest og fluttu hann fyrir Spámanninn. Höfðingi heimanna sagði „Bismillahir-rahmanir-rahim“ og strauk fót hans. Sem kraftaverk Spámannsins stöðvaðist blóðrásin úr fæti hans á augabragði og verkurinn hvarf. Áfram var haldið að grafa. Eitt sinn komu Sahaba niður á mjög harðan stað. Þar var ógerlegt að grafa. Þeir komu til Rasul al-akram og sögðu honum frá. Hann heiðraði staðinn með komu sinni og fór niður í skurðinn. Hann bað um vatn í íláti. Hann tók sopa og spýtti honum aftur í ílátið. Síðan stökkti hann vatninu á harða staðinn. Hann tók sleggju og molaði staðinn með einu höggi eins og sand. Þar varð auðvelt að grafa. Þegar hann greiddi höggið kom blessaður kviður ástkæra Spámannsins okkar í ljós, og þeir sem þar voru sáu að hann hafði bundið stein yfir blessaðan maga sinn vegna hungurs. Þegar hazrat Jabir ibn Abdullah sá Rasulullah í þessu ástandi gekk hann fyrir hann og bað um leyfi: „Megi móðir mín og faðir verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Ef þú leyfir langar mig að skreppa heim og koma aftur.“ Hazrat Jabir sagði svo frá því sem gerðist eftir að hann fékk leyfið:

„Þegar ég hafði fengið leyfið fór ég heim og sagði við konu mína: ‚Ég sá Rasul alayhis-salam svo hungraðan að það er ekki hægt að horfa upp á það. Er eitthvað matarkyns til í húsinu?‘ Hún svaraði: ‚Hér er ekkert nema þessi kiðlingur og nokkrar lúkur af byggi.‘ Ég slátraði kiðlingnum þegar í stað, og kona mín malaði byggið í handkvörn og gerði úr því mjöl. Síðan hnoðaði hún úr því deig. Hún lagði kjötið í leirpott og tók að elda það í leirofninum. Þegar ég sneri aftur til Rasulullah brýndi kona mín rækilega fyrir mér að við yrðum ekki til skammar vegna þess hve lítill maturinn væri. Síðan gekk ég til Rasulullah og sagði: ‚Ó Rasulallah! Ég á dálítinn mat, mjög lítinn. Taktu einn eða tvo menn með þér og komdu að borða hjá okkur!‘

Rasulullah sagði þá við mig: ‚Segðu konu þinni að taka hvorki kjötpottinn né brauðið úr ofninum fyrr en ég kem.‘ Síðan sneri hann sér að mujahidunum og sagði: ‚Ó þið menn skurðarins! Jabir hefur búið okkur veislu og býður okkur til máltíðar. Matur hans er bæði ríkulegur og góður. Standið upp! Við förum í veislu Jabirs!‘ Við þessa skipun söfnuðust hinir dýrlegu Sahaba saman og tóku að ganga á eftir Spámanninum. Ég flýtti mér heim, sagði konu minni hvað gerst hafði og spurði: ‚Hvað gerum við nú?‘ Hún sagði: ‚Spurði Rasul alayhis-salam ekki hve mikill maturinn væri?‘ Ég svaraði: ‚Hann spurði, og ég sagði honum það.‘ Kona mín spurði: ‚Varst það þú eða Rasulullah sem bauðst hinum dýrlegu Sahaba?‘ Þegar ég sagði: ‚Rasulullah bauð þeim,‘ hughreysti hún mig með orðunum: ‚Rasul alayhis-salam veit betur.‘

Litlu síðar birtist ljómandi ásjóna Spámannsins við dyr okkar. Hann sagði við fjölmennan hóp Sahaba: ‚Gangið inn án þess að þrengja hver að öðrum.‘ Bræður mínir úr hópi Sahaba settust í tíu manna hópum. Hinn virti Spámaður bað þess að blessun kæmi yfir brauðið og kjötið. Síðan tók hann, án þess að taka pottinn úr ofninum, það sem í honum var með ausu, lagði það á brauðin sem hann tók og bar það fram fyrir Sahaba sína. Þannig var haldið áfram uns allir Sahaba voru mettir. Ég sver að þótt þeir sem mötuðust væru fleiri en þúsund var brauðið og kjötið jafnmikið og áður. Eftir að við höfðum líka borðað deildum við því út til nágranna okkar.“3

Hazrat Salman al-Farisi var afburða skurðgrafari. Hann vann einn á við tíu menn. Meðan hann og félagar hans grófu þann hluta sem þeim hafði verið úthlutaður komu þeir niður á mjög harðan og stóran, hvítan klett. Þeir lögðu sig mjög fram um að brjóta hann, en allt erfiði þeirra fór í súginn. Auk þess brotnuðu sleggjur þeirra, hakar og skóflur. Hazrat Salman gekk fyrir ástkæra Spámanninn okkar og skýrði frá stöðunni: „Megi móðir mín og faðir og líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Þegar við grófum skurðinn komum við niður á harðan klett. Þótt öll verkfæri okkar úr járni brotnuðu gátum við ekki einu sinni hreyft hann úr stað.“ Habib al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam heiðraði staðinn með komu sinni og bað um sleggju. Hinir dýrlegu Sahaba sem þar voru biðu spenntir eftir úrslitunum. Soldán spámannanna fór niður í skurðinn. Hann sagði „Bismillahir-rahmanir-rahim“, lyfti sleggjunni og sló svo fast á klettinn að af högginu leiftraði elding sem lýsti upp Medínu, og stykki brotnaði úr klettinum.

Rasul al-akram fór með takbir: „Allahu akbar!“ Sahaba heyrðu það og fóru einnig með takbir. Síðan sló hann sleggjunni í annað sinn. Aftur leiftraði elding sem lýsti allt upp!…

„Ég vil líka eiga hlut í umbuninni sem þið vinnið ykkur inn með erfiði ykkar“ Hadith sharif

Og stykki brotnuðu úr klettinum… Ástkæri Spámaðurinn okkar fór aftur með takbir: „Allahu akbar!“ Takbir hinna dýrlegu Sahaba fylgdi á eftir. Þegar sleggjan reið niður í þriðja sinn leiftraði enn ein elding sem lýsti allt upp, og kletturinn molnaði sundur. Höfðingi heimanna fór aftur með takbir: „Allahu akbar!“ Og hinir göfugu Sahaba hans fylgdu honum og fóru aftur með takbir.

Hazrat Salman rétti fram höndina. Ástkæri Spámaðurinn okkar steig upp úr skurðinum. Salman al-Farisi sagði: „Megi móðir mín og faðir og líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Nú sá ég nokkuð sem ég hef aldrei séð á ævi minni. Hver er viskan í þessu?“ Þá sneri Spámaðurinn sér að Sahaba sínum og sagði: „Sáuð þið líka það sem Salman sá?“ Þeir svöruðu: „Já, ó Rasulallah! Þegar þú slóst sleggjunni í klettinn sáum við öfluga eldingu leiftra. Þegar þú fórst með takbir fórum við líka með takbir.“ Spámaðurinn sagði: „Í ljósi fyrsta höggsins birtust mér hallir kisra (í Mada’in). Jibril (alayhis-salam) kom og flutti mér þau tíðindi: ‚Umma þín mun eignast þau lönd.‘ Við annað höggið birtust mér rauðu hallirnar í héraði Rómverja (í Sýrlandi). Jibril (alayhis-salam) kom og sagði: ‚Umma þín mun einnig eignast þá byggð.‘ Við það þriðja birtust mér hallirnar í San’a (í Jemen). Jibril (alayhis-salam) flutti mér þau tíðindi: ‚Þann stað mun umma þín einnig eignast.‘“

Þegar Soldán alheimsins lýsti síðan höll kisra Persa í Mada’in sagði hazrat Salman, sem var þaðan: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Ég sver við Allahu Taala, sem sendi þig með hinni sönnu trú og Bókinni, að þessar hallir eru nákvæmlega eins og þú lýstir þeim. Ég ber vitni um að þú ert sendiboði Allahu Taala.“ Spámaðurinn sagði: „Ó Salman! Sýrland verður vissulega unnið. Heraklíus mun flýja í afskekktasta horn ríkis síns. Þið munuð ráða yfir Sýrlandi öllu. Enginn mun fá staðist ykkur. Jemen verður vissulega unnið. Og þessi ‚Austurlönd‘ verða vissulega unnin, og kisra verður drepinn. Allahu Taala mun veita ykkur þessa sigra eftir minn dag.“4

Hazrat Salman al-Farisi sagði svo frá: „Ég sá öll þessi fagnaðartíðindi Rasulullah rætast.“

Óvinurinn var nú í þann mund að koma. Skurðurinn var grafinn í ýtrasta flýti og reynt að ljúka honum sem fyrst. Mujahidarnir yfirgáfu verkið aðeins í nauðsyn og þá með leyfi Spámannsins, og þegar erindinu var lokið hlupu þeir aftur til starfa sinna.

Munafiqarnir voru hins vegar mjög slælegir; þeir komu til vinnu þegar þeim sýndist og fóru frá henni leyfislaust þegar þeim sýndist. Auk þess hæddust þeir að því hvernig Sahaba unnu, og jafnvel um fagnaðartíðindin sem Spámaðurinn flutti sögðu þeir: „Við leitum skjóls í skurðum af ótta við óvininn. Og hann lofar okkur höllum í löndum Jemens, Rómverja og Persa. Við undrumst þetta ástand ykkar!…“

Þá var opinberað göfugt vers um mujahidana, og var þar sagt að merkingu til: „Hinir sönnu trúuðu eru aðeins þeir sem trúa á Allahu Taala og Rasul Hans og fara ekki burt, þegar þeir eru með honum (Rasulullah) við sameiginlegt verk (samfélagslegt, sem varðar alla), fyrr en þeir hafa beðið hann leyfis. Þeir sem því (ó Habib Minn!) biðja þig leyfis eru þeir sem í sannleika trúa á Allahu Taala og Rasul Hans. Þegar þessir trúuðu menn biðja þig leyfis vegna einhverra mála sinna, þá gefðu þeim leyfi sem þú vilt af þeim og biddu Allahu Taala að fyrirgefa þeim. Vissulega er Allahu Taala Ghafur ar-Rahim, Hann fyrirgefur mikið og er mjög miskunnsamur.“5

Í göfugum versum sem opinberuð voru um munafiqana var sagt að merkingu til: „Leggið ekki kall Rasuls Allahu Taala að jöfnu við það þegar þið kallið hver á annan! Allahu Taala þekkir vissulega þá meðal ykkar sem skýla sér hver bak við annan og (laumast burt og) flýja í felum. Þeir sem rísa gegn boði Hans skulu varast að lenda í raunum í þessum heimi og sárri refsingu í eftirlífinu! Gætið að! Allt sem er á himnum og jörðu er eign Allahu Taala. Hann veit einnig í hvaða ástandi þið eruð (öll einkenni ykkar og fyrirætlanir, hvort þið eruð trúaðir eða munafiqar). Á upprisudeginum, þegar ykkur verður snúið aftur til Hans, mun Allahu Taala segja ykkur frá öllu sem þið gerðuð. Allahu Taala veit alla hluti.“6

Sex dagar voru liðnir frá því að byrjað var að grafa skurðinn. Allir höfðu lokið verki sínu eins og vera bar. En á einum stað hafði ekki unnist tími til að grafa nógu breitt og djúpt. Spámaðurinn lét í ljós áhyggjur sínar af þessum stað og sagði: „Mushrikarnir komast hvergi yfir nema hér.“ Hann setti þar varðmenn.

Allahu Taala er hinn besti verndari

Þegar her mushrikanna var kominn mjög nærri Medínu sagði Huyayy, höfðingi gyðinganna af sonum Nadirs, foringja hers Quraysh að Qurayza-gyðingarnir í Medínu hefðu gert sáttmála við múslima, en að hann gæti blekkt höfðingja þeirra, Ka’b ibn Asad, og fengið þá í lið með þeim. Foringinn sagði: „Ó Huyayy! Farðu þegar í stað til Ka’bs ibn Asad. Láttu þá rjúfa sáttmálann sem þeir gerðu við múslima og hjálpa okkur.“ Eitt af ákvæðum þessa sáttmála var: „að ganga í lið með múslimum og veita óvininum viðnám ef óvinaher réðist á Medínu.“

Gyðingurinn Huyayy yfirgaf her mushrikanna og kom um nóttina að húsi Ka’bs, höfðingja Banu Qurayza. Hann barði að dyrum, sagði til sín og mælti: „Ó Ka’b! Ég er kominn með allan her Quraysh og fjölda ættbálka, svo sem Kinana og syni Ghatafans, í tíu þúsund manna her. Nú komast Muhammad og Sahaba hans ekki undan. Við höfum svarið þess eið ásamt Qurayshítum að víkja ekki héðan fyrr en við höfum gereytt þeim!…“ Ka’b lét í ljós áhyggjur sínar: „Ef Muhammad og Sahaba hans verða ekki drepnir, en Quraysh og Ghatafan snúa heim til landa sinna, verðum við einir eftir hér. Ég óttast að þeir drepi okkur þá alla að lokum!…“ Huyayy svaraði: „Til að losna við þennan ótta skaltu krefjast sjötíu gísla af Quraysh og Ghatafan. Meðan þessir gíslar eru hjá þér geta þeir ekki farið héðan. Bíði þeir ósigur og fari burt, mun ég ekki víkja frá ykkur. Sú ógæfa sem yfir ykkur dynur skal einnig dynja yfir mig.“ Þannig blekkti hann Ka’b og síðan hina gyðingana. Hann fékk þá til að rífa sáttmálann við múslima. Þar með var sáttmálinn rofinn.

Huyayy sneri aftur til hers mushrikanna og sagði frá stöðunni. Hann greindi frá því að Banu Qurayza myndu ráðast aftan að múslimum.

„Ó þið menn skurðarins! Jabir hefur búið okkur veislu og býður okkur til máltíðar. Matur hans er bæði ríkulegur og góður. Standið upp! Við förum í veislu Jabirs!“ Hadith sharif

Á sjöunda degi kom her mushrikanna, tíu þúsund manns, að norður- og norðvesturhlið Medínu og reisti herbúðir sínar. Þær voru andspænis staðnum þar sem skurðurinn hafði verið grafinn. Ætlun mushrikanna var að brenna Medínu og leggja hana í rúst frá einum enda til annars með þessum mikla her, ryðja Spámanninum og Sahaba hans úr vegi og uppræta Íslam. Á yfirborðinu var þetta geysimikill her sem erfitt var að standast. Þegar mushrikarnir sáu skurðinn, hindrun sem þeim hafði aldrei til hugar komið, urðu þeir ráðvilltir og misstu kjarkinn. Því að skurðurinn var svo breiður að góður hestur á harðaspretti gat ekki stokkið yfir hann. Sá sem féll ofan í hann komst heldur ekki auðveldlega upp úr honum, og einkum var brynjuðum manni erfitt að klífa upp. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar frétti að mushrikarnir væru komnir kallaði hann þegar saman Sahaba sína, sem voru úrvinda eftir sex daga stanslaust erfiði, og reisti herbúðir sínar þeim megin skurðarins, við rætur fjallsins Sal’. Að baki þeim voru fjallið Sal’ og Medína, fyrir framan þá skurðurinn og handan hans óvinurinn… Aftur var Ibn Umm Maktum skilinn eftir í Medínu sem staðgengill Spámannsins. Konurnar og börnin voru flutt inn í virkin. Í þrjú þúsund manna her Íslams voru þrjátíu og sex riddarar. Hazrat Zayd ibn Haritha og Sa’d ibn Ubada báru fánana.7 Leðurtjald Rasulullah var reist við rætur fjallsins Sal’. Hinir dýrlegu Sahaba, sem enn áttu eftir að drýgja margar hetjudáðir, tóku að fylgjast grannt með hreyfingum óvinarins. Í þessu sást hvar hazrat Umar kom til ástkæra Spámannsins okkar. Hann sagði: „Ó Rasulallah! Ég hef heyrt að Qurayza-gyðingarnir hafi rofið sáttmálann milli okkar og búi sig undir stríð gegn okkur!“ Höfðingi heimanna svaraði þessari óvæntu frétt með orðunum: „Hasbunallahu wa ni’mal wakil (Allahu Taala nægir okkur. Hve góður verndari er Hann).“ Hann tók þetta mjög nærri sér. Nú var her Íslams kominn milli tveggja elda. Í norðri og vestri voru herir mushrikanna, í suðaustri gyðingarnir. Rasulullah sendi hazrat Zubayr ibn Awwam að virki sona Qurayza. Hazrat Zubayr fór og kannaði ástandið. Þegar hann kom aftur sagði hann frá því sem hann hafði séð: „Ó Rasulallah! Ég sá þá gera við virki sitt og halda heræfingar og æfa herbrögð. Auk þess voru þeir að safna saman skepnum sínum.“ Þá sendi Habib al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam þá Sa’d ibn Mu’adh, Sa’d ibn Ubada, Khawwat ibn Jubayr, Amr ibn Awf og Abdullah ibn Rawaha til sona Qurayza til að áminna þá og fá þá til að endurnýja sáttmálann.8 Þessir fimm menn úr hópi Sahaba, sem verkefnið fengu, fóru að virki Qurayza-gyðinganna og áminntu þá. En áminningin kom fyrir ekki, og auk þess tóku gyðingarnir að smána þá. Að lokum sögðu þeir: „Með því að reka bræður okkar, syni Nadirs, úr heimkynnum sínum hafið þið brotið handleggi okkar og vængi. Hver er þessi Muhammad eiginlega! Milli hans og okkar er hvorki loforð né sáttmáli. Við höfum svarið þess eið að ráðast allir í einu á spámann ykkar og drepa hann. Við munum vissulega standa við bakið á bræðrum okkar og hjálpa þeim!…“ Hazrat Sa’d ibn Mu’adh og félagar hans komu til Rasulullah og sögðu frá stöðunni í huldum orðum, svo að ekki skildu allir. Spámaðurinn sagði: „Haldið fréttinni leyndri. Segið hana aðeins þeim sem vita. Því að stríð er fólgið í fyrirhyggju og kænsku.“9

Hinir dýrlegu Sahaba biðu Spámannsins þeim megin skurðarins og veltu fyrir sér hvernig þeir skyldu bregðast við. Litlu síðar heiðraði Soldán alheimsins hina hraustu Sahaba sína með komu sinni og fór með takbir: „Allahu akbar! Allahu akbar!“ Þegar hinir dáðríku Sahaba heyrðu það fóru þeir allir einum rómi með takbir, kunngjörðu mikilleik hins göfuga nafns Janab al-Haqq og vöktu ótta í hjörtum vantrúarmannanna, sem iðuðu eins og sandur handan skurðarins. Þegar mushrikarnir heyrðu takbirið sögðu þeir: „Muhammad og Sahaba hans hafa víst fengið gleðifréttir.“

Spámaðurinn sagði við Sahaba sína: „Ó söfnuður múslima! Gleðjist yfir sigri og hjálp Allahu Taala!“ og flutti þeim þannig fagnaðartíðindin um að þeir myndu sigra. Hinir dáðríku Sahaba höfðu fram að þessu verið í mörgum herflokkum og tekið þátt í herförunum til Badr og Uhud. Með leyfi Allahu Taala og fyrir blessun bænar Rasul al-akram höfðu þeir í hvert sinn sigrað mushrikana, sem voru fleiri og öflugri. Þar sem „kóróna“ allra vera fór fyrir þeim var ekkert það verk sem þeir gátu ekki unnið og engin sú þraut sem þeir gátu ekki þolað. Veðrið var kalt, hallærið mikið og hungrið sárt… Margir, Spámaðurinn meðtalinn, höfðu bundið steina við blessaðan kvið sinn. Handan skurðarins iðaði óvinurinn eins og sandur!… En fyrir hina dáðríku Sahaba skiptu fjöldi óvinarins og þær þrautir sem þeir máttu þola engu máli. Allahu Taala var hinn besti verndari… Við Hann höfðu þeir bundið sig, á Hann treystu þeir og hjá Honum leituðu þeir skjóls. Fremstu herforingjar Quraysh og leiðtogar hinna ættbálkanna sem komið höfðu með Quraysh tóku, áður en þeir ákváðu allsherjaráhlaup, að leita meðfram skurðinum að stað þar sem þeir kæmust yfir. Þeir fóru með skurðinum enda á milli. Loks námu þeir staðar við þrönga staðinn sem orðið hafði hálfkláraður vegna flýtisins og ákváðu að best væri að gera áhlaup þaðan. Hermenn mushrikanna fóru á eftir foringjum sínum; þeir litu ýmist á skurðinn eða á hina dáðríku Sahaba og urðu forviða. „Við sverjum að þetta er ekki aðferð sem Arabar beita. Persinn hefur áreiðanlega ráðlagt þeim þetta!“ sögðu þeir. Þegar foringjar Quraysh sýndu hermönnum sínum þrönga staðinn á skurðinum og spurðu: „Hver getur stokkið hér yfir og komist yfir um?“ gengu fimm riddarar fram úr hópnum. Þeir ætluðu að fara yfir á hinn bakkann til að berjast í einvígi. Hinir dáðríku Sahaba og hermenn mushrikanna tóku að fylgjast spenntir með því sem þessir fimm riddarar tóku sér fyrir hendur. Riddararnir hörfuðu til að ná ferð. Síðan sneru þeir hestum sínum að þrengsta stað skurðarins og hleyptu á sprett. Fimm kynhreinir hestar á harðastökki komust yfir á hinn bakkann í einu stökki. Fjöldi riddara vildi fylgja þeim eftir, en tókst það ekki og varð eftir handan skurðarins. Meðal þeirra sem yfir komust var Amr ibn Abdud, afar sterkur glímukappi sem aldrei hafði verið lagður; allir óttuðust hann, og enginn þorði að mæta honum. Hann einn var á við heilan her. Það sýndi einmitt að það var hann sem gekk hér fram úr tíu þúsund manna her. Hann var brynjaður frá hvirfli til ilja. Á hestbaki bar hann sig mjög tígulega. Þessi maður, sem við fyrstu sýn vakti ótta í hjörtum, hrópaði til mujahidanna: „Ef einhver er sem getur barist við mig, þá komi hann fram á völlinn!…“ Þegar hazrat Ali sá þennan minnisvarða hrokans gekk hann fyrir ástkæra Spámanninn okkar og bað um leyfi: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Leyfðu mér að berjast við hann.“ Hann bar ekki einu sinni brynju.

„Ó Salman! Sýrland verður vissulega unnið. Heraklíus mun flýja í afskekktasta horn ríkis síns. Þið munuð ráða yfir Sýrlandi öllu. Enginn mun fá staðist ykkur. Jemen verður vissulega unnið. Og þessi ‚Austurlönd‘ verða vissulega unnin, og kisra verður drepinn. Allahu Taala mun veita ykkur þessa sigra eftir minn dag“ Hadith sharif

Hinir dýrlegu Sahaba litu hann aðdáunaraugum. Ástkæri Spámaðurinn okkar fór úr sinni eigin blessuðu brynju og klæddi hazrat Ali í hana. Hann gyrti hann sverði sínu. Hann tók vefjarhöttinn af blessuðu höfði sínu og vafði honum um höfuð hans með sínum eigin blessuðu höndum. Síðan bað hann grátbænandi: „Ó Allah! Í Badr-herförinni féll Ubayda, sonur föðurbróður míns, sem shahid, og í Uhud-herförinni Hamza föðurbróðir minn. Hjá mér er eftir Ali, bróðir minn og sonur föðurbróður míns. Verndaðu hann. Veittu honum hjálp Þína. Láttu mig ekki einan eftir!“ Hinir dýrlegu Sahaba sögðu: „Amín!“ Ljón Allahu Taala gekk fótgangandi fram, umvafið bænum og takbir, og nam staðar andspænis Amr ibn Abdud, sem sat á hesti sínum eins og ófreskja. Amr, sem var hulinn brynju alls staðar nema á augunum, þekkti ekki þessa hetju og spurði hver hann væri. Þegar hann sagði til sín: „Ég er Ali ibn Abi Talib,“ sagði Amr og þóttist kenna í brjósti um hann: „Ó bróðursonur minn! Faðir þinn er vinur minn. Þess vegna vil ég ekki úthella blóði þínu. Áttu engan föðurbróður sem getur mætt mér?“ Hazrat Ali egndi hann hins vegar með þessum orðum: „Ó Amr! Wallahi, ég vil úthella blóði þínu. En ættum við ekki báðir að standa jafnt að vígi? Sæmir það ekki einmitt heiðri hreystinnar? Ég er fótgangandi, en þú ert á hestbaki!…“

Þegar Amr heyrði þetta blossaði hetjulundin upp í honum; hann steig þegar af baki, hjó fætur hests síns með sverðinu og stillti sér síðan upp, ofsareiður, andspænis hazrat Ali. Þegar hann var í þann mund að gera atlögu spurði ljón Allahu Taala: „Ó Amr! Ég hef heyrt að þú hafir svarið þess eið að verða við annarri af tveimur óskum hvers þess manns af Quraysh sem þú mætir. Er það satt?“ Þegar hann svaraði: „Já, það er satt,“ kallaði hann hann til trúar og sagði: „Þá er fyrsta ósk mín sú að þú trúir á Allahu Taala og Rasul Hans og gerist múslimi!“ Þegar Amr heyrði þetta reiddist hann og sagði: „Slepptu þessu! Ég hef enga þörf fyrir það!“ Hazrat Ali sagði: „Önnur ósk mín er sú að þú hættir bardaganum og snúir aftur til Mekku. Því að sigri Rasul alayhis-salam óvininn hefur þú með þessu hjálpað honum!…“ Amr sagði: „Slepptu þessu líka! Ég hef svarið þess eið að bera ekki á mig ilm fyrr en ég hef komið fram hefndum. Ef þú átt aðra ósk, segðu hana!“ Þá sagði hazrat Ali: „Ó óvinur Allahu Taala! Þá er ekkert eftir annað en að berjast við þig!“

Amr hló að þessum orðum og sagði: „Það er sannarlega furðulegt! Aldrei hefði mér dottið í hug að til væri í löndum Araba hetja sem gæti mætt mér! Ó bróðursonur minn! Ég sver að ég vil ekki drepa þig. Því að faðir þinn var vinur minn. Ég hefði kosið að mæta einhverjum af höfðingjum Quraysh á borð við Abu Bakr eða Umar.“ Þegar hazrat Ali sagði: „Hvað sem því líður er ég kominn hingað til að drepa þig,“ steig blóðið Amr til höfuðs. Jafnskjótt og hann lyfti sverðinu lét hann það ríða niður. Ljón Allahu Taala, hazrat Ali karramallahu wajhah, sem hafði búist við einhverju þessu líku, stökk til hliðar eins og elding og tók við högginu með skildi sínum. En Amr hafði klofið marga slíka skildi. Jafnvel sterkustu skildir stóðust ekki högg hans. Og svo fór einnig nú. Skjöldur hazrat Alis klofnaði, og auk þess straukst sverðið við höfuð hans og særði hann. Nú var komið að hazrat Ali að gera atlögu.

Hann leitaði skjóls hjá Allahu Taala, sagði „Ó Allah!..“ og lét Dhulfiqar ríða niður á háls Amrs. Um leið og höggið reið af tóku hrópin „Allahu akbar!.. Allahu akbar!..“ að láta jörð og himin óma í her Íslams, en í her vantrúarmannanna hófust kveinstafir… Já, bæn Soldáns spámannanna, kórónu allra vera, hafði verið svarað. Risinn Amr lá í valnum; blóðið fossaði úr búk hans, og höfuðið hafði flogið af ásamt hjálminum. Þegar félagar hans sáu Amr, sem þeir treystu mest, liggja í valnum réðust þeir þegar á hazrat Ali. Þegar hinir dýrlegu Sahaba sáu það hlupu þeir þangað. Zubayr ibn Awwam særði Nawfal ibn Abdullah og felldi hann ásamt hesti hans ofan í skurðinn.

Hazrat Ali fór niður í skurðinn og klauf Nawfal í tvennt. Hinir komust við illan leik yfir skurðinn og flúðu til baka. Yfirhershöfðingi mushrikanna hafði hins vegar þegar í upphafi orrustunnar fallið í djúpa örvæntingu.

Nú var ljóst hvernig stríðið yrði háð. Skurðurinn kom í veg fyrir návígi. Menn reyndu að valda hvorir öðrum manntjóni með örvaskotum. Það kom ekki að öðru gagni en að draga úrslitin á langinn. Þegar mushrikarnir skildu að þeir gætu ekki sigrað á þennan hátt ákváðu þeir að best væri að gera áhlaup frá öllum hliðum skurðarins, og þeir réðust fram. Hinn gríðarstóri tíu þúsund manna óvinaher reyndi að komast yfir skurðinn, en hinn dáðríki þrjú þúsund manna her Íslams kappkostaði að hindra það með örvum og grjóti. Ægileg barátta var hafin. Hún stóð fram á kvöld.

Um nóttina setti Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam varðmenn á ýmsa staði við skurðinn. Sjálfur tók hann að standa vörð á þrönga staðnum. Hann sendi fimm hundruð manna varðlið til Medínu og bauð því að fara með takbir hárri röddu á strætunum. Þannig yrði hættu sem stafaði af gyðingunum eða mushrikum Quraysh afstýrt í tæka tíð og konurnar og börnin vernduð.

Qurayza-gyðingarnir sendu hins vegar Huyayy ibn Akhtab til mushrikanna og báðu um tvö þúsund manna lið til að gera næturárásir. Þeir ætluðu að ráðast á konurnar og börnin, sem voru varnarlaus á nóttunni. En það að mujahidarnir fóru eftirlitsferðir fram undir morgun og fóru með takbir með hrópunum „Allahu akbar!“ vakti mikinn ótta í hjörtum þeirra. Þeir drógu sig inn í virki sitt og tóku að bíða færis. Öðru hverju reyndu þeir að komast inn í Medínu í smáum hópum.

Nótt eina tókst Ghazzal, einum af fyrirmönnum sona Qurayza, að komast með tíu manna flokk alla leið að setrinu þar sem móðir okkar Safiyya, föðursystir Spámannsins, var. Inni voru konur og börn. Þau höfðu ekki eitt einasta vopn til að verja sig. Gyðingarnir tóku fyrst að skjóta örvum á setrið og reyndu síðan að komast inn. Einum þeirra tókst að komast inn í innri garðinn, og hann tók að svipast um eftir leið inn. Á meðan brýndi hin hugrakka föðursystir ástkæra Spámannsins okkar fyrir þeim sem hjá henni voru að gefa ekki frá sér hljóð, fór síðan niður og kom að dyrunum. Hún vafði klút þétt um höfuð sér og gerði sig karlmannlega ásýndum, tók staf í hönd og stakk hníf í belti sér. Hún opnaði dyrnar hægt, læddist að gyðingnum aftan frá og lét stafinn ríða af afli á höfuð hans. Án þess að tapa tíma drap hún gyðinginn, sem fallið hafði til jarðar. Síðan kastaði hún höfði gyðingsins út til gyðinganna sem voru önnum kafnir að skjóta örvum fyrir utan. Þegar gyðingarnir sáu afhöggvið höfuð félaga síns við fætur sér greip þá mikill ótti, og þeir tóku á rás.

Um leið muldruðu þeir: „Okkur var sagt að múslimar hefðu sent alla karlmenn sína í stríðið og engan skilið eftir heima!…“10 Að morgni hélt bardaginn áfram af sama krafti. Örvarnar þutu hvínandi um loftið. Höfðingi heimanna sall-Allahu alayhi wa sallam sagði við hina dáðríku Sahaba sína: „Ég sver við Allahu Taala, sem hefur tilveru mína á valdi máttar Síns, að þær þrautir sem við mætum verða vissulega teknar af ykkur og ykkur veittur léttir,“ hvatti þá til þolgæðis og flutti þeim þau fagnaðartíðindi að sigurinn yrði hinna trúuðu. Þegar hinir hraustu Sahaba fengu þessi fagnaðartíðindi gleymdu þeir þrautum á borð við hungur og hallæri.

„Ó söfnuður múslima! Gleðjist yfir sigri og hjálp Allahu Taala!“ Hadith sharif

Þeir lögðu sig fram af lífi og sál og leyfðu ekki einum einasta mushrik að komast yfir skurðinn.

Hazrat Sa’d ibn Mu’adh, einn af fremstu mönnum hinna dýrlegu Sahaba, barðist af mikilli hetjudáð. Í bardaganum særðist hann á handlegg af ör sem mushrik að nafni Hibban ibn Qays ibn Araqa skaut. Örin hitti slagæð og olli miklum blóðmissi. Þegar hazrat Sa’d sá, særður sem hann var, hvernig þeir sem kringum hann voru reyndu að stöðva blæðinguna, skildi hann að ástand hans var alvarlegt og bað: „Ó Rabb minn! Ef Quraysh ætla að halda stríðinu áfram, þá veittu mér lengra líf. Því að ekkert er mér kærara en að berjast við þessa mushrika, sem kvalið hafa Rasul Þinn og kallað hann lygara. En ef stríðinu milli okkar er að ljúka, þá lyftu mér upp í stétt shahida. En taktu ekki sál mína fyrr en ég hef séð afdrif Banu Qurayza.“ Bæn hans var tekin gild, og blæðingin stöðvaðist. Munafiqar á borð við Abdullah ibn Ubayy, sem virtust berjast meðal hinna dýrlegu Sahaba, fóru sér hins vegar mjög hægt og komu ekki nærri fremstu víglínunni. Auk þess gerðu þeir allt sem þeir gátu til að brjóta niður baráttuþrek mujahidanna og reyndu að valda sundrungu með orðum á borð við: „Muhammad lofar ykkur sífellt fjársjóðum keisarans og kisra. En nú sitjum við innilokaðir í skurðinum. Af ótta getum við ekki einu sinni farið afsíðis til að ganga örna okkar. Allah og Rasul Hans gera ekkert annað en að blekkja okkur, og ekki lofa þeir okkur neinu veraldlegu heldur!…“ Þegar þeir komust í kröggur yfirgáfu þeir varðstöður sínar undir því yfirskini að óvinurinn gæti ráðist á heimili þeirra. Þetta framferði munafiqanna varð enn ein raun og enn ein þrenging. Her mushrikanna beitti öllum mætti sínum til að knýja fram úrslit sem fyrst, en gegn hetjulegri vörn hinna göfugu Sahaba fékk hann engu áorkað. Þrönga skarðið var sá staður sem þeir réðust mest á. Ástkæri Spámaðurinn okkar vék ekki þaðan og hvatti Sahaba sína til bardaga. Hinir dýrlegu Sahaba, sem þráðu þann heiður að berjast við hlið Spámannsins, sýndu á vígvellinum hetjudáðir sem aldrei höfðu áður sést. Eitt sinn sást hvar mushrikarnir hófu harða örvahríð. Skotmarkið var tjaldið þar sem Soldán alheimsins var.

Brynja huldi blessaðan líkama ástkæra Spámannsins okkar. Á blessuðu höfði sínu bar hann hjálm. Hann stóð keikur fyrir framan tjaldið og gaf Sahaba sínum skipanir eftir því sem bardaganum vatt fram. Stundum réðust mushrikarnir skyndilega á þann stað sem veikastur virtist, og hinir blessuðu Sahaba hlupu þangað og börðust af brennandi ást uns þeir höfðu hrakið óvini trúarinnar á brott.

„Eitt sverðshögg Alis er dýrmætara en öll tilbeiðsla manna og jinna“ Hadith sharif

Khandaq-herförin

Þessi barátta, sem átti sér engan líka, var afar hörð; hinir hraustu Sahaba gáfu sér ekki einu sinni tíma til að líta til hliðar. Þann dag stóð baráttan, sem hófst að morgni, langt fram á kvöld. Í hvert sinn sem tími salats kom sögðu hinir dáðríku Sahaba: „Ó Rasulallah! Við höfum ekki getað iðkað salat okkar,“ og Höfðingi heimanna, Soldán alheimsins, svaraði þeim fullur hryggðar: „Wallahi, ekki ég heldur.“ Um það leyti sem tími náttsalatsins kom hröktu þeir með afar harðri atlögu hjörð mushrikanna, sem ekki hafði leyft þeim að sinna tilbeiðslu sinni, á bak aftur og tvístruðu henni. Qurayshítar og Ghatafan-menn, sem náðu ekki að skipa sér í raðir á ný, drógu sig í herbúðir sínar til að hafast þar við um nóttina. Mujahidarnir gengu í átt að tjaldi ástkæra Spámannsins okkar. Þá gat Sómi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam, sem sendur var sem miskunn handa heimunum og hafði það ekki í göfugum vana sínum að biðja bölbæna, ekki á sér setið vegna salatsins og bað bölbænar yfir mushrikunum: „Eins og þeir héldu okkur uppteknum allt til sólarlags og hindruðu okkur í að iðka salat okkar, megi Allahu Taala fylla hús þeirra, kviði og grafir eldi!“ Eftir að hafa iðkað hádegissalatið, síðdegissalatið og kvöldsalatið, sem ekki höfðu verið iðkuð á sínum tíma, stýrði hann náttsalatinu.

Ó Rabb minn, láttu vantrúarmennina bíða ósigur

Eftir þessa baráttu, sem þeir háðu til að uppræta Íslam með öllu, skildu mushrikarnir að múslima væri ekki hægt að sigra að degi til. Að þeirra mati var eina úrræðið að skipuleggja næturárásir af sama krafti. Aðeins þannig væri hægt að sigra múslima. Þeir hrundu þessari ákvörðun þegar í framkvæmd og tóku að gera næturárásir ásamt gyðingunum af sonum Qurayza. Mushrikarnir skiptu hermönnum sínum í hópa sem gerðu áhlaup til skiptis. Þannig gekk það dögum saman. Ástkæri Spámaðurinn okkar, fremstur í flokki, og hinir hraustu Sahaba héldu vörninni áfram, þótt þeir væru svangir, svefnlausir og örþreyttir. Þeir hleyptu ekki einum einasta óvinahermanni yfir skurðinn. Þessi vörn, sem háð var af lífi og sál, var ógnvænlegri, harðari, þungbærari og erfiðari en allar fyrri herfarir.

Mushrikarnir, sem barist höfðu dögum saman, tóku að líða matarskort. Hestar þeirra og úlfaldar tóku líka að drepast, því að þeir fundu ekki svo mikið sem visk af þurru grasi á jörðinni. Því sendi foringi mushrikanna flokk undir stjórn Dirars ibn Khattab til Qurayza-gyðinganna til að afla vista. Gyðingarnir, sem fórnuðu öllu sínu fyrir vantrúarmennina, klyfjuðu þegar í stað tuttugu úlfalda með hveiti, byggi, döðlum og hálmi handa skepnunum og afhentu þá. Meðan Dirar og menn hans sneru glaðir til baka mættu þeir hópi Sahaba nálægt Quba. Hinir hraustu Sahaba gerðu þegar í stað atlögu. Eftir blóðugan bardaga stökktu þeir mushrikunum á flótta, afhentu Spámanninum klyfjuðu úlfaldana og hlutu margar bænir hans.11 Soldán alheimsins sall-Allahu alayhi wa sallam kenndi í brjósti um hina hraustu Sahaba sína, sem lentu í miklum þrengingum í þessum harða bardaga sem stóð í nærri mánuð, og sýndi þeim margfalt meiri umhyggju en feður þeirra. Andspænis þessari ofurmannlegu atorku hinna dáðríku Sahaba sinna lagði hann sjálfur blessað enni sitt á jörðina og grátbað Allahu Taala fyrir þeim á þessa leið:

„Ó Þú sem kemur þeim til hjálpar sem í nauðum eru staddir! Ó Allah, sem svarar bæn hinna þurfandi og bjargarlausu! Þú sérð og veist vissulega ástand mitt og Sahaba minna. Ó Rabb minn! Láttu vantrúarmennina bíða ósigur (gjörsigraðu þá), sáðu sundrungu meðal þeirra og veittu okkur hjálp og sigur yfir þeim!..“

Ástkæri Spámaðurinn okkar endurtók þessa bæn oft síðustu dagana. Mushrikarnir beittu öllum mætti sínum, einnig vegna þjáninganna sem hallærið olli þeim, til að ryðja múslimum úr vegi sem fyrst. Kvöld eitt meðan þeir börðust þannig kom maður úr her mushrikanna, sem fengið hafði ást á Íslam í hjarta sér, til Spámannsins. Það var Nu’aym ibn Mas’ud af Ghatafan-ættbálki. Hann sagði við ástkæra Spámanninn okkar: „Ó Rasulallah! Ég er kominn til að staðfesta að Allahu Taala er einn og að þú ert hinn sanni spámaður. Allah sé lof, ég hef hlotið þann heiður að gerast múslimi. Hingað til hef ég barist gegn ykkur. Héðan í frá mun ég berjast gegn vantrúarmönnunum. Ég er reiðubúinn að gera hvað sem þú býður mér! Ó Rasulallah! Ekki einu sinni þjóð mín veit að ég er orðinn múslimi.“ Rasul al-akram sagði: „Getur þú farið inn á meðal þessara vantrúarmanna og reynt að sundra þeim með því að koma af stað misklíð milli þeirra?“ Hann svaraði: „Ó Rasulallah! Með hjálp Allahu Taala get ég sundrað þeim. En hef ég leyfi til að segja hvað sem mér sýnist?“ Spámaðurinn sagði: „Stríð er kænska; þú mátt segja það sem þú vilt.“

Hazrat Nu’aym ibn Mas’ud fór fyrst til Qurayza-gyðinganna og sagði: „Þið þekkið ást mína á ykkur. En það sem við ræðum nú verður að vera okkar á milli; enginn má vita það!“ Gyðingarnir sóru og sögðu: „Enginn mun vita það.“ Þá sagði hazrat Nu’aym: „Mál þessa manns (Spámannsins) er vissulega mikil plága. Þið vitið hvað hann gerði sonum Nadirs og Qaynuqa. Þið sáuð allir hvernig hann rak þá burt úr landi sínu og heimkynnum. Nú eru Qurayshítar og Ghatafan-menn komnir og berjast við múslima, og þið hjálpið þeim. Þótt við höfum barist dögum saman höfum við engum árangri náð. Haldi þessu áfram lítur út fyrir að umsátrið dragist á langinn. Eigur Qurayshíta og Ghatafan-manna, lönd þeirra og börn eru ekki hér eins og ykkar. Fái þeir færi og sigri í þessu stríði safna þeir herfanginu og fara. Bíði þeir ósigur halda þeir burt og skilja ykkur eftir eina andspænis múslimum. En þið hafið hvorki mátt né afl til að ráða við múslima. Eins og stríðinu er nú háttað bendir allt til þess að múslimar sigri. Fari svo sem mig grunar láta múslimar ykkur ekki í friði fyrr en þeir hafa brugðið á ykkur sverði. Þess vegna verðum við að grípa skjótt til ráða!…“12 Gyðingarnir, sem hlustuðu á þessi orð í mikilli geðshræringu og ótta, urðu mjög ánægðir með það að hazrat Nu’aym skyldi bera hag þeirra svo mjög fyrir brjósti og sögðu: „Þú hefur sýnt okkur vináttu þína eins og vera ber. Segðu okkur líka til hvaða ráða við eigum að grípa.“ Nu’aym ibn Mas’ud, sem hafði beðið eftir þessu, sagði: „Sannleikurinn er sá að þið skuluð aldrei leggja til orrustu við múslima fyrr en þið hafið tekið nokkra af fyrirmönnum Quraysh og Ghatafan í gíslingu! Meðan gíslarnir eru hjá ykkur geta þeir ekki flúið úr stríðinu!“ Gyðingarnir féllust á að þetta væri afbragðsráð, þökkuðu honum og sýndu honum virðingu og gestrisni. Hazrat Nu’aym yfirgaf gyðingana og fór rakleitt í herbúðir Quraysh. Hann sagði við foringja þeirra: „Þið þekkið fjandskap minn við Muhammad og vitið hve vænt mér þykir um ykkur. Ég taldi það mikla skyldu mína, vegna vináttu okkar, að flytja ykkur dálítið sem ég komst að. En þið verðið að lofa og sverja að láta engan heyra það sem ég segi ykkur!“ Þeir sóru og sögðu forvitnir: „Segðu það, við hlustum á þig.“ „Vitið að Qurayza-gyðingarnir sjá eftir því að hafa gengið í bandalag við ykkur og hafa sent Muhammad þessi boð: ‚Við skulum taka gísla úr hópi fyrirmanna Quraysh og Ghatafan og afhenda þér þá til að hálshöggva þá. Síðan skulum við ganga í lið með þér og berjast uns mushrikarnir hafa verið upprættir! En þú verður að fyrirgefa bræðrum okkar, sonum Nadirs, og gefa þeim aftur land sitt!‘ Og Muhammad hefur fallist á þessar kröfur gyðinganna! Ef gyðingarnir biðja ykkur um gísla, þá fallist alls ekki á það; þeir munu drepa þá alla! Og gætið þess vel að enginn heyri það sem ég hef sagt!…“ Qurayshítar þökkuðu hazrat Nu’aym innilega fyrir þessa mikilvægu frétt og sýndu honum velvild.

„Ég sver við Allahu Taala, sem hefur tilveru mína á valdi máttar Síns, að þær þrautir sem við mætum verða vissulega teknar af ykkur og ykkur veittur léttir“ Hadith sharif

Nu’aym ibn Mas’ud radiy-Allahu anh fór þaðan og kom til Ghatafan-manna. Hann sagði þeim hið sama og hann hafði sagt Qurayshítum.

Degi síðar sendi foringi Quraysh sonum Qurayza þessi boð: „Okkur er nú orðið mjög erfitt að dveljast hér. Því að veðrið er kalt, og skepnur okkar falla úr hungri. Búum okkur vel undir í nótt og gerum á morgun öll saman harða atlögu.“ Gyðingarnir svöruðu: „Í fyrsta lagi berjumst við ekki á laugardegi, og í öðru lagi verðið þið, til þess að við getum tekið þátt í bardaganum með ykkur, að fá okkur marga af fyrirmönnum ykkar sem gísla. Ef umsátrið dregst á langinn og þið gefist upp og haldið heim til lands ykkar, hafið þið þar með ofurselt okkur Muhammad. En ef þið fáið okkur gísla, yfirgefið þið okkur ekki!…“ Þegar þessi frétt barst foringja Quraysh sagði hann: „Orð Nu’ayms ibn Mas’ud voru þá sönn!“ og sendi gyðingunum aftur boð: „Við fáum ykkur ekki einn einasta af mönnum okkar sem gísl. Ef þið komið á morgun og berjist með okkur er það gott og vel; annars förum við heim til lands okkar, og þið standið einir uppi andspænis Muhammad og Sahaba hans!…“

Þegar Qurayza-gyðingarnir heyrðu þetta töldu þeir að orð Nu’ayms hefðu reynst sönn og svöruðu: „Úr því svo er göngum við ekki heldur í lið með ykkur til að berjast við múslima…“ Þannig greip ótti hjörtu beggja aðila.13 Jibril alayhis-salam kom til Spámannsins og flutti honum þau fagnaðartíðindi að Allahu Taala myndi tvístra mushrikunum með fárviðri. Þá kraup Höfðingi heimanna á blessuð hné sín, rétti fram blessaðar hendur sínar og bar fram þakkir sínar við Allahu Taala með orðunum: „Ó Allah! Ég þakka Þér fyrir að Þú hefur sýnt mér og Sahaba mínum miskunn.“ Síðan flutti hann hinum hraustu Sahaba sínum fagnaðartíðindin. Þessi nótt var aðfaranótt laugardags. Ægilegt myrkur hafði lagst yfir allt, svo að ekki sá handa skil. Þá skall á nístingsfrost, og þar á eftir tók að blása afar hvass vindur.

Hazrat Hudhayfa ibn Yaman sagði svo frá þessari nótt: „Þetta var nótt svo dimm að við höfðum aldrei fyrr séð dimmari nótt. Með þessu niðamyrkri tók líka að blása ógurlegur vindur með drunum sem minntu á þrumur. Á meðan sagði Spámaðurinn okkur frá því að her mushrikanna væri gripinn ofboði og ótta og að ósætti væri komið upp innbyrðis. Við gátum ekki staðið á fætur fyrir nístandi kulda, hungri og skelfingu næturinnar og biðum þar sem við vorum með eitthvað breitt yfir okkur. Rasulullah stóð upp til salats og varði hluta næturinnar í salat.

Síðan sneri hann sér að okkur og sagði: ‚Er einhver ykkar sem vill fara til hers mushrikanna, kanna hvernig þeim reiðir af og færa mér fréttir? Ég skal biðja Allahu Taala þess að sá sem færir mér þessa frétt verði félagi minn í Paradís.‘ Þeir sem þar voru gátu ekki staðið á fætur fyrir sáru hungri og kulda. Þá kom Rasulullah til mín. Ég sat í keng á hnjánum af kulda og hungri. Rasulullah snerti mig og sagði: ‚Hver ert þú?‘ Ég sagði: ‚Ég er Hudhayfa, ó Rasulallah.‘ Rasulullah sagði: ‚Farðu og sjáðu hvað þetta fólk er að gera! Uns þú snýrð aftur til mín skaltu hvorki skjóta á þá örvum né kasta að þeim grjóti, né leggja til þeirra með spjóti eða sverði. Uns þú snýrð aftur til mín munt þú hvorki bíða tjón af kulda né hita, og þú verður hvorki tekinn til fanga né pyntaður.‘

Ég tók sverð mitt og boga og bjó mig til ferðar. Rasulullah bað fyrir mér: ‚Ó Allah, verndaðu hann að framan og aftan, frá hægri og vinstri, að ofan og neðan.‘

Ég tók að ganga í átt til mushrikanna. Það var eins og ég gengi um í baðhúsi. Wallahi, ég fann hvorki til ótta, kulda né hrolls. Loks kom ég að herbúðum mushrikanna. Foringjar þeirra og fyrirmenn höfðu kveikt eld í skjóli við garð og ornuðu sér. Abu Sufyan sagði: ‚Við verðum að hafa okkur héðan á brott.‘ Mér datt þegar í hug að drepa hann þar. Ég tók ör úr örvamælinum og lagði hana á bogastrenginn. Ég ætlaði að skjóta hann í bjarmanum af eldinum. Einmitt þegar ég var að skjóta mundi ég að Rasulullah hafði sagt: ‚Uns þú snýrð aftur til mín skaltu ekki koma neinu atviki af stað,‘ og hætti við að drepa hann. Eftir þetta fann ég mikinn kjark í mér. Ég smeygði mér inn á meðal mushrikanna og settist við eldinn. Hinn ofsalegi vindur, sem átti sér engan líka, og hinn ósýnilegi her Allahu Taala (englarnir) gerðu þeim það sem gera skyldi. Í vindinum ultu pottar þeirra og ílát, eldar þeirra og ljós slokknuðu og tjöldin hrundu yfir höfuð þeim. Eitt sinn stóð Abu Sufyan, foringi hers mushrikanna, upp og sagði: ‚Meðal ykkar kunna að vera njósnarar og útsendarar; gætið að, hver og einn líti á hver situr við hlið hans! Hver og einn taki í hönd sessunautar síns!‘ Það var eins og Abu Sufyan grunaði að ókunnugur maður hefði komist inn á meðal þeirra. Ég rétti þegar fram hendurnar, tók í hendur mannanna tveggja sem sátu mér til hægri og vinstri og spurði þá að nafni áður en þeir spurðu mig. Þannig kom ég í veg fyrir að ég þekktist. Loks ávarpaði Abu Sufyan her sinn á þessa leið: ‚Ó Qurayshítar! Þið eruð ekki á stað þar sem hægt er að hafast við. Hestarnir og úlfaldarnir eru teknir að falla. Hallærið hefur breiðst út um allt.

Þið sjáið hvað vindurinn hefur leitt yfir okkur. Takið þegar upp tjöld ykkar og farið! Ég fer nú!‘ Með þessum orðum steig hann á bak úlfalda sínum. Her mushrikanna safnaðist saman í aumu ástandi og hélt af stað til Mekku. Sandi og möl rigndi yfir þá.14 Þegar her mushrikanna var horfinn á braut gekk ég aftur í átt til Rasulullah. Þegar ég var kominn hálfa leið komu á móti mér um tuttugu riddarar (englar) með hvíta vefjarhetti. Þeir sögðu við mig: ‚Segðu Rasulullah að Allahu Taala hafi tvístrað óvininum…‘ Þegar ég kom aftur til Rasulullah var hann að iðka salat á ábreiðu. En um leið og ég kom aftur tók að setja að mér sama kulda og skjálfta og fyrir brottförina. Eftir salatið spurði Rasulullah mig hvaða fréttir ég færði. Ég sagði honum frá hinu aumlega ástandi sem mushrikarnir voru komnir í og að þeir væru farnir burt. Rasulullah gladdist mjög við þessa frétt og brosti. Við höfðum verið svefnlausir dögum saman. Spámaðurinn tók mig til sín og breiddi annan enda ábreiðunnar sem yfir honum var ofan á mig. Þannig vorum við um nóttina til morguns. Í dögun vakti Rasulullah mig. Þegar birti af degi sást ekki tangur né tetur af her mushrikanna.“ Allt þar til þeir nálguðust Mekku blés harður vindur á eftir þeim, og að baki sér heyrðu þeir sífellt takbir-hróp.

Þegar mushrikar Quraysh yfirgáfu herbúðir sínar og flúðu yfirgáfu einnig hinir ættbálkar mushrika, sem fylgt höfðu þeim, Medínu. Þeir drukknuðu í harmi og sorg yfir gífurlegum ósigri sem þeir myndu aldrei gleyma. Meðan þeir urðu fyrir þessari hrakför féllu Höfðingi alheimsins sall-Allahu alayhi wa sallam og hinir dáðríku Sahaba hans radiy-Allahu anhum fram í sajda þakklætisins fyrir Allahu Taala, lofuðu Hann og færðu Honum þakkir sínar.

„Ó Allah! Ég þakka Þér fyrir að Þú hefur sýnt mér og Sahaba mínum miskunn“ Hadith sharif

Mujahidarnir lögðu leið sína til hinnar ljómandi Medínu undir hrópunum „Allahu akbar! Allahu akbar!…“ Strætin í Medínu fylltust á augabragði af börnum sem komin voru út til að fagna Soldáni alheimsins og blessuðum feðrum sínum, föðurbræðrum, móðurbræðrum og eldri bræðrum. Spámaðurinn brosti og tók undir kveðjur þeirra… Í Khandaq-herförinni féllu sex sem shahidar… Um þessa herför segir Allahu Taala í göfugum versum að merkingu til: „Allahu Taala sneri þessum vantrúarmönnum (í Khandaq-herförinni) aftur fullum heiftar, án þess að þeir hefðu hlotið nokkuð gott eða nokkurn sigur. Þannig nægði Allahu Taala hinum trúuðu (með englunum og vindinum) í bardaganum (til þess að þeim farnaðist vel). Allahu Taala er megnugur allra hluta. Hann er Aziz, Hann sigrar allt.“15

„Ó þið sem trúið! Minnist velgjörða Allahu Taala við ykkur. Þegar herir réðust á ykkur (í Khandaq-herförinni), sendum Vér yfir þá vind og heri (af englum) sem þið sáuð ekki…“16

Eftir þetta stríð sagði ástkæri Spámaðurinn okkar: „Nú er röðin komin að ykkur. Héðan í frá geta Quraysh ekki herjað á ykkur.“

Banu Qurayza-herförin