BANU QURAYZA-HERFÖRIN
Þegar Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam sneri aftur til Medínu al-Munawwara úr Khandaq-herförinni kom hann í hús móður okkar, hazrat Aishu. Hann lagði af sér vopn sín og brynju. Blessaður líkami hans var rykugur. Hann laugaði sig. Í sömu andrá kom riddari í líki hazrat Dihya, í brynju og með vopn. Það var Jibril alayhis-salam. Þegar Spámaðurinn gekk til hans flutti hann boðið: „Ó sendiboði Allahu Taala! Janab al-Haqq býður þér að halda þegar í stað gegn sonum Qurayza!“ Soldán alheimsins lét kalla á hazrat Bilal og gaf honum þessa skipun til að kunngjöra hinum dýrlegu Sahaba: „Ó Sahaba mínir! Standið upp og stígið á bak hestum ykkar og úlföldum! Þeir sem hlýða skulu iðka síðdegissalatið í landi sona Qurayza!“
Habib al-akram fór þegar í brynju sína og gyrti sig sverði. Hann setti hjálminn á blessað höfuð sitt, skjöldinn á bakið og tók spjótið í hönd. Síðan steig hann á bak hesti sínum. Hann gekk til Sahaba sinna, fékk hazrat Ali fána Íslams og sendi hann sem forvarðarlið að virki Qurayza-gyðinganna á sléttunni rétt suðaustan við Medínu. Hann skildi Abdullah ibn Umm Maktum eftir sem staðgengil í Medínu.1
Hinir dáðríku Sahaba tóku ástkæra Spámanninn okkar í miðju sína og héldu frá Medínu undir takbir-hrópunum „Allahu akbar! Allahu akbar!“ Á leiðinni mættu þeir sonum Ghanms. Þeir höfðu gyrt sig vopnum og biðu Rasulullah. Spámaðurinn spurði þá: „Hefur einhver orðið á vegi ykkar?“ Þeir svöruðu: „Ó Rasulallah! Dihya al-Kalbi varð á vegi okkar. Hann reið hvítu söðluðu múldýri. Á múldýrinu var ábreiða úr silkiflaueli.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði við þá:
„Þetta er Jibril. Hann var sendur til Banu Qurayza til að skaka virki þeirra og varpa ótta í hjörtu þeirra…“ Þegar komið var að virki Qurayza-gyðinganna var tala hers Íslams orðin þrjú þúsund. Hazrat Ali reisti fána Íslams fyrir framan virki Qurayza-gyðinganna. Þegar gyðingarnir sáu það létu þeir orð falla gegn Spámanninum. Hazrat Ali fór og sagði Spámanninum hvernig komið væri. Eftir að Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam hafði heiðrað staðinn með komu sinni ásamt þrjú þúsund hermönnum bauð hann þeim af miskunn sinni til Íslams. Gyðingarnir höfnuðu þessu fagra boði. Þeir höfnuðu einnig boði ástkæra Spámannsins okkar: „Komið þá niður úr virkinu og gefist upp, og beygið ykkur undir boð Allahu Taala og Rasuls Hans.“
Þá bauð Höfðingi heimanna meistara bogmannanna, hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas: „Ó Sa’d! Sæktu fram og láttu örvum rigna yfir þá!“ Hazrat Sa’d og hinir bogmennirnir tóku að skjóta örvunum úr örvamælum sínum á virki gyðinganna undir takbir-hrópum. Gyðingarnir svöruðu með örvaskotum og grjótkasti og hófu þannig bardagann. Þessi gyðingahjörð, sem réðst aftan að múslimum þegar þeir stóðu höllum fæti og vildi af öfund ekki viðurkenna spámannsdóm Muhammads alayhis-salam, hafði ekki kjark til að opna virkishliðið og koma út á vígvöllinn.
„Ó Sahaba mínir! Standið upp og stígið á bak hestum ykkar og úlföldum! Þeir sem hlýða skulu iðka síðdegissalatið í landi sona Qurayza!“ Hadith sharif
Bardaginn hélt áfram sem umsátur. Munafiqarnir í her Íslams sendu líka leynileg boð inn í virkið: „Gefist alls ekki upp! Fallist ekki á það, jafnvel þótt þeir vilji að þið farið frá Medínu! Ef þið haldið bardaganum áfram munum við hjálpa ykkur af öllum mætti og ekkert spara við ykkur. Reki þeir ykkur frá Medínu förum við líka burt með ykkur!…“ Gyðingarnir, sem eftir þessa frétt biðu hjálpar munafiqanna, héldu vörninni áfram með nýrri einbeitni og von. Umsátrið dróst á langinn; þótt nærri mánuður liði kom engin hjálp frá munafiqunum. Ótti greip hjörtu gyðinganna, og þeir létu vita að þeir vildu semja.
Til að semja kom gyðingur að nafni Nabbash ibn Qays fyrir Rasulullah og sagði: „Ó Muhammad! Sýndu okkur sömu miskunn og þú sýndir sonum Nadirs. Eigur okkar og vopn skulu verða þín! Úthelltu aðeins ekki blóði okkar. Leyfðu okkur að fara úr landi okkar ásamt börnum okkar og konum. Leyfðu okkur líka að taka með okkur eina úlfaldabyrði fyrir hverja fjölskyldu, að vopnum undanskildum!…“ Höfðingi heimanna sagði: „Nei! Þessu boði get ég ekki tekið!“ Þá sagði hann: „Við föllum frá því að taka eigurnar með okkur. Úthellið ekki blóði okkar! Leyfið okkur að taka konurnar og börnin með okkur!“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Nei! Þið eigið engan annan kost en að beygja ykkur skilyrðislaust og fyrirvaralaust undir dóm minn, hlýða og gefast upp!“ Nabbash gyðingur sneri í aumu ástandi aftur til virkisins og sagði frá viðræðunum. Synir Qurayza sukku þá í mikla örvæntingu og hryggð.2 Leiðtogi þeirra, Ka’b ibn Asad, lét sér segjast og kom fram fyrir þjóð sína með þessa játningu og tillögu: „Ó þjóð mín! Eins og þið sjáið hefur mikil ógæfa dunið yfir okkur. Við þessar aðstæður hef ég þrjú ráð handa ykkur. Veljið hvert þeirra sem þið viljið og breytið eftir því! Hið fyrsta er þetta: Fylgjum þessum manni og viðurkennum spámannsdóm hans! Wallahi, við vitum öll að hann er spámaðurinn sem sendur er af Allah og lýst er í bókum okkar. Ef við trúum á hann bjargast blóð okkar, börn, konur og eigur. Eina ástæðan fyrir því að við fylgjum honum ekki er öfund okkar í garð Araba og það að hann er ekki af sonum Isra’ils. En það er mál sem Allah ræður. Komið, fylgjum honum!…“ Gyðingarnir mótmæltu allir sem einn og sögðu: „Nei! Það samþykkjum við ekki, og við fylgjum engum öðrum en einum af okkur!“
Ka’b bar þá fram aðra tillögu sína: „Drepum öll börn okkar og konur, og þegar enginn er eftir að baki okkur sem við þurfum að hugsa um, skulum við halda gegn múslimum og berjast til dauða!…“ Gyðingarnir höfnuðu því líka.
Í þriðju tillögu sinni sagði Ka’b: „Í nótt er aðfaranótt laugardags. Þar sem múslimar vita að við berjumst ekki þessa nótt kunna þeir að vera öruggir og andvaralausir. Bregðum sverðum okkar og förum allir saman út um hliðið. Með slíkri skyndiárás getum við ef til vill sigrað!…“
Gyðingarnir höfnuðu einnig þessari tillögu og sögðu: „Við getum ekki aflétt banninu við vinnu á laugardegi!“ Aðeins bræðurnir Asid og Tha’laba, ásamt Asad, syni föðurbróður þeirra, féllust á fyrstu tillöguna og hlutu þann heiður að gerast múslimar. Þeir gengu út úr virkinu og slógust í hóp hinna dýrlegu Sahaba.3 Gyðingarnir þráttuðu lengi sín á milli. Að lokum drógu þeir upp uppgjafarfánann og báðu Spámanninn að tilnefna mann sem gerðarmann til að kveða upp dóm yfir þeim. Rasulullah sagði: „Veljið hvern þann af Sahaba mínum sem þið viljið sem gerðarmann.“ Þeir sögðu: „Við sættum okkur við þann dóm sem Sa’d ibn Mu’adh kveður upp.“ Spámaðurinn féllst á það og bauð að hazrat Sa’d ibn Mu’adh yrði sóttur.
Sa’d ibn Mu’adh hafði særst alvarlega í Khandaq-herförinni. Rasulullah lét hjúkra honum í tjaldi í Masjid an-Nabawi. Þegar hann hafði verið valinn gerðarmaður báru menn hazrat Sa’d á börum að virki Qurayza. Á leiðinni sagði hazrat Sa’d við sjálfan sig: „Wallahi, á vegi Allahu Taala mun ég engan gaum gefa ámæli nokkurs ámælanda!“ Þeir létu hann niður af börunum frammi fyrir Rasulullah. Spámaðurinn sagði: „Ó Sa’d! Þessir menn hafa fallist á að gefast upp og hlíta dómi þínum. Láttu mig nú heyra dóm þinn um þá.“ Sa’d ibn Mu’adh sagði: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Vissulega eiga Allahu Taala og Rasul Hans meira tilkall til að dæma.“ Rasulullah sagði: „Allahu Taala hefur boðið þér að dæma um þá.“ Hazrat Sa’d fékk gyðingana til að lofa því afdráttarlaust að þeir myndu hlíta dómi hans. Báðir aðilar tóku að bíða dómsins með eftirvæntingu. Þá kunngjörði hazrat Sa’d þennan stórbrotna dóm, sem bar yfirburðum hans vitni, lét merginn frjósa í beinunum og sæmdi tign hans:
„Dómur minn er sá að allir karlmenn sem hafa fullt vit og eru baligh skuli hálshöggnir! Konur þeirra og börn skulu tekin til fanga og eigum þeirra skipt milli múslima!…“
Andspænis þessum endanlega dómi urðu gyðingarnir sem lamaðir. Því að í þeirra eigin bók var refsingin handa þeim sem þannig gengu fram af ofstopa einmitt þessi. Þar stóð ritað: „Þegar þú kemur að einhverri borg til að berjast við hana, skaltu bjóða henni frið. Taki hún því og opni hlið sín, skulu allir sem þar búa greiða þér skatt og þjóna þér. En ákveði þeir að berjast, skaltu setjast um þá. Þegar þú hefur sigrast á þeim fyrir gjöf Allahu Taala, skaltu láta alla karlmenn þeirra falla fyrir sverði. Konur þeirra, börn og eigur skaltu taka sem herfang!…“
Þar sem dómur hazrat Sa’ds ibn Mu’adh var í samræmi við dóm Allahs óskaði Höfðingi heimanna, ástkæri Spámaðurinn okkar, honum til hamingju og lét í ljós velþóknun sína með orðunum: „Þú hefur dæmt um þá í samræmi við dóm Allahu Taala, sem skráður er ofar sjö himnum, í Lawh al-Mahfuz!“
Gyðingarnir gátu ekki andmælt þessum dómi, sem nefndur var í þeirra eigin bók. Allir karlmenn sem höfðu fullt vit og voru baligh voru fluttir til Medínu með hendurnar bundnar við hálsinn. Næsta dag fullnægðu hazrat Ali og hazrat Zubayr dómnum að boði Rasulullah. Börnunum, konunum og eigunum var skipt milli hinna dýrlegu Sahaba.4 Þannig voru Medína og nágrenni hennar hreinsuð af þessari undirförulu, svikulu og spilltu þjóð, sem réðst aftan að múslimum þegar þeir voru í mestum þrengingum, rauf alla sáttmála og hafði reynt að ryðja Spámanninum úr vegi allt frá bernsku hans. Meðal fanganna hlaut ein kona þá gæfu að gerast múslimi. Þessi kona, sem hét Rayhana, hafði komið í hlut Spámannsins. Rasulullah gaf henni frjálst val um það hvort hún héldi trú sinni eða gerðist múslimi. Rayhana sagðist vilja halda trú sinni. Hún var send á heimili Umm Mundhir. Síðar hlýnaði hjarta hennar til Íslams fyrir ráð og atbeina Tha’laba ibn Sa’ya. Þá sagði Spámaðurinn við Rayhanu: „Vilt þú ganga veg Allahu Taala og Rasuls Hans? Ég tel það þér fyrir bestu.“ Rayhana sagði: „Já.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar gladdist ákaflega yfir þessu; til þess að hún mætti einnig gleðjast og hljóta afar háa stöðu í Paradís gaf hann henni af miskunn sinni frelsi og tók hana sér fyrir eiginkonu. Hann greiddi henni mahr og gekk að eiga hana með nikah. Brúðkaup þeirra var einnig haldið á heimili Umm Mundhir. Þannig hlaut Rayhana radiy-Allahu anha þann heiður að verða móðir allra múslima.5
„Nei! Þið eigið engan annan kost en að beygja ykkur skilyrðislaust og fyrirvaralaust undir dóm minn, hlýða og gefast upp!“ Hadith sharif
Sa’d ibn Mu’adh fellur sem shahid
Eftir að Sa’d ibn Mu’adh hafði kveðið upp dóm sinn um gyðinga Banu Qurayza var hann aftur fluttur í tjald sitt. Sár hans versnaði og ástandi hans hrakaði. Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam kom til hans, faðmaði hann og bað: „Ó Allah! Sa’d háði jihad á vegi Þínum, Þér til velþóknunar. Hann trúði einnig Rasul Þínum. Veittu honum léttir…“ Þegar hazrat Sa’d ibn Mu’adh heyrði þessi blessuðu orð ástkæra Spámannsins okkar opnaði hann augun og hvíslaði: „Ó Rasulallah! Ég sendi þér salam og virðingu mína. Ég ber vitni um að þú ert spámaður Allahu Taala.“ Eftir þetta fluttu ættingjar Sa’ds ibn Mu’adh hann úr tjaldinu sem hann dvaldist í til húss sona Abdulashhals. Um nóttina versnaði honum mjög. Jibril alayhis-salam kom til Spámannsins og sagði: „Ó Rasulallah! Hver er sá af ummu þinni sem andaðist í nótt og andlát hans er boðað sem fagnaðartíðindi meðal englanna?“ Þá spurði Soldán alheimsins þegar í stað hvernig Sa’d ibn Mu’adh liði. Honum var sagt að hann hefði verið fluttur heim til sín. Spámaðurinn fór til Sa’ds ibn Mu’adh ásamt nokkrum af hinum dýrlegu Sahaba. Þar sem þeir fóru mjög hratt á leiðinni sögðu hinir dýrlegu Sahaba: „Við erum orðnir þreyttir, ó Rasulallah!“ Spámaðurinn skýrði þá hvers vegna þeir færu svo hratt: „Eins og englarnir urðu á undan okkur að janaza Hanzala, verða þeir einnig á undan okkur að janaza Sa’ds. Við verðum ekki á undan þeim.“
Þegar Spámaðurinn kom til Sa’ds ibn Mu’adh var hann andaður. Hann nam staðar við höfðalag hans, nefndi kunya Sa’ds ibn Mu’adh og sagði: „Ó Abu Amr! Þú varst bestur höfðingjanna. Megi Allahu Taala veita þér sælu, blessun og hin bestu laun! Þú efndir heit þitt við Allahu Taala. Allahu Taala mun einnig veita þér það sem Hann hét þér!“ Í þessu fór móðir Sa’ds ibn Mu’adh grátandi með þessar ljóðlínur:6
Hvernig fær hún afborið, vei vesalings móður hans!
Þolgæðis er þörf; ég græt það sem yfir mig hefur dunið!
Aslam ibn Harith sagði svo frá: „Rasulullah kom að húsi Sa’ds ibn Mu’adh. Við biðum við dyrnar. Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam gekk inn, og hann gekk með mjög löngum skrefum. Við gengum á eftir honum. Þegar Rasulullah gaf okkur bendingu um að nema staðar stóðum við kyrrir og snerum til baka. Inni var enginn nema lík Sa’ds. Eftir að Rasulullah hafði staðið um stund inni kom hann út. Ég var forvitinn og spurði: ‚Ó Rasulallah! Hver er viskan í því að þú gekkst með svo löngum skrefum?‘ Þá sagði hann: ‚Aldrei hef ég verið í svo fjölmennri samkomu. (Þar var fullt af englum.) Einn englanna tók mig á væng sinn, og aðeins þannig gat ég setið.‘ Síðan nefndi hann kunya Sa’ds ibn Mu’adh og sagði: ‚Vel sé þér, ó Abu Amr! Vel sé þér, ó Abu Amr! Vel sé þér, ó Abu Amr!‘“
Andlát hans hryggði Rasulullah og hina dýrlegu Sahaba mjög; þeir felldu tár og grétu. Allir hinir dýrlegu Sahaba komu saman við janaza hans. Ástkæri Spámaðurinn okkar stýrði janaza-salatinu og bar lík hans. Meðan hinir dýrlegu Sahaba báru lík Sa’ds ibn Mu’adh sögðu þeir: „Ó Rasulallah! Aldrei höfum við séð lík sem svo létt var að bera!“ Þá sagði Spámaðurinn: „Englarnir eru komnir niður og bera hann.“ Meðan líkfylgdin fór hjá sögðu munafiqarnir, til að lasta hann: „Hve léttur hann er!“ Þá sagði ástkæri Spámaðurinn okkar: „Sjötíu þúsund englar komu niður að janaza Sa’ds. Aldrei fyrr hafa þeir komið niður á jörðina í svo miklum fjölda.“
Abu Sa’id al-Khudri hafði eftir afa sínum: „Ég var einn þeirra sem grófu gröf Sa’ds ibn Mu’adh. Þegar við tókum að grafa gröf hans lagði moskusilm úr gröfinni um allt!“ Shurahbil ibn Hasana sagði einnig: „Meðan Sa’d ibn Mu’adh var lagður til hinstu hvíldar tók einhver lúku af mold úr gröf hans. Þegar hann fór með hana heim varð moldin að moskus. Þegar líkið var látið síga niður í gröfina sat Spámaðurinn við gröfina; blessuð augu hans fylltust tárum, og hann tók um blessað skegg sitt með hendinni og var mjög hryggur.“ Hann sagði: „Arsh skalf vegna andláts Sa’ds ibn Mu’adh.“ Eitt sinn hafði Spámanninum verið gefin mjög dýrmæt flík. Þegar hinir dýrlegu Sahaba sögðu hve fögur hún væri sagði hann: „Vasaklútar Sa’ds ibn Mu’adh í Paradís eru fegurri en þetta.“
Hefndarleit Abu Sufyans
Dag einn eftir heimkomuna úr Khandaq-herförinni, er Abu Sufyan sat mitt á meðal ættbálks síns, sagði hann við þá: „Er enginn sem getur komið fram hefndum okkar á Muhammad?“ Bedúíni heyrði þessi orð og gekk til Abu Sufyans. „Ef þú sérð fyrir þörfum mínum skal ég vinna þetta verk. Ég rata vel, og ég á beittan rýting. Og ég óttast engan,“ sagði hann. Abu Sufyan sá fyrir þörfum hans og varð við óskum hans. Hann útvegaði honum úlfalda, afhenti honum hann og sagði honum að halda málinu leyndu. Bedúíninn fór um nótt frá Mekku og kom brátt til Medínu. Hann komst að því að Spámaðurinn alayhis-salam var hjá ættbálki Banu Abdulashhal. Hann batt úlfalda sinn einhvers staðar og fór þangað fótgangandi. Spámaðurinn alayhis-salam var að flytja áminningu í mosku ættbálksins. Þegar hann sá bedúínann álengdar sagði hann: „Þessi maður sem kemur ber illt í huga. En mildi og gæska Allahu Taala munu verða hula milli mín og hans.“
Bedúíninn gekk í átt til Rasulullah. Í sömu svifum greip Usayd ibn Hudayr hann og dró hann aftur á bak. „Vertu fjarri Rasulullah, bölvaði maður!“ sagði hann og þreifaði á belti hans. Hann sá rýtinginn við beltið. Hann skildi að maðurinn hafði illt í hyggju. Bedúíninn féll að fótum Usayds og hrópaði: „Snertu ekki blóð mitt!“ Usayd fór með hann til Rasulullah. Spámaðurinn alayhis-salam sagði: „Ó bedúíni, segðu sannleikann: hver ert þú? Ekkert kemur þér að gagni nema sannleikurinn. Ef þú lýgur, þá hefur Allahu Taala látið mig vita hvað þú hefur í hyggju.“ Bedúíninn bað um grið og sagði frá því hvernig í öllu lá. Að boði Rasulullah alayhis-salam settu þeir hann í varðhald.
Næsta dag lét hann sækja hann og sagði: „Ég hef veitt þér grið; farðu hvert sem þú vilt. En ég skal bjóða þér nokkuð sem er betra en það.“ Bedúíninn spurði: „Hvað er það?“ Spámaðurinn alayhis-salam sagði: „Ég vil að þú berir vitni um einingu Allahs og um það að ég er sendiboði Hans.“ Bedúíninn fór þegar með kalima ash-shahada og sagði: „Ó Rasulallah, ég óttaðist aldrei neinn. En þegar ég sá þig fór vitið úr höfðinu á mér. Þú vissir hvað mér bjó í huga. Það vissi enginn nema ég og Abu Sufyan. Ég skil að þú ert sendiboði Allahs og ert undir vernd Hans; ráðagerð Abu Sufyans er djöfulleg ráðagerð.“
„Ó Allah! Sa’d háði jihad á vegi Þínum, Þér til velþóknunar. Hann trúði einnig Rasul Þínum. Veittu honum léttir“ Hadith sharif
Þegar slík illska var komin frá Abu Sufyan bauð Kennari alheimsins sall-Allahu alayhi wa sallam þeim Amr ibn Umayya og Damra ibn Aslam að fara til Mekku og drepa Abu Sufyan ef þeir fyndu færi á. Þessir tveir úr hópi Sahaba komu inn á Haram, og meðan þeir gengu tawaf þekkti ambátt þá. Hún hrópaði: „Ó Mekkabúar, verið á varðbergi, þetta eru Amr ibn Umayya og Damra ibn Aslam!“ Þegar fólkið þekkti þá skildu þeir tveir. Amr faldi sig í helli í fjöllunum við Mekku, en Ibn Aslam fór til Medínu. Nokkrum dögum síðar kom Amr líka út úr hellinum. Tveir njósnarar Abu Sufyans urðu á vegi hans. Annan skaut hann með ör og drap hann. Hinn flúði. Síðan komst hann heill á húfi til Medínu. Þegar Abu Sufyan frétti þetta varð hann mjög hræddur.
Nokkrir mikilvægir atburðir á fimmta ári eftir Hijru
Rasul al-akram gekk að eiga Zaynab bint Jahsh í mánuðinum dhul-qa’da.7 Á þessu ári voru göfugu versin um hijab opinberuð og múslimskum konum boðið að hylja sig.8 Muzayna-ættbálkurinn, sem bjó nálægt Medínu al-Munawwara, sendi sendinefnd og tók Íslam, og voru menn hans taldir til Muhajirun.9 Einnig urðu á þessu ári jarðskjálfti og tunglmyrkvi. Auk þess var hajj gert að fard á þessu ári. Eftir Khandaq-herförina viðurkenndi hluti ættbálkanna í kring mátt ríkis Íslams. Þeir tóku að hugsa sem svo að heppilegast væri að vera vinveittir múslimum og jafnvel gerast múslimar. Sumir þeirra komu fyrir Spámanninn og hlutu þann heiður að gerast múslimar.
Höfðingi heimanna sall-Allahu alayhi wa sallam myndaði flokka úr Sahaba sínum og sendi þá til ættbálkanna í kring til að kalla þá til Íslams, svo að trú Íslams breiddist út. Til sumra ættbálka fór hann sjálfur. Ættbálkar á borð við íbúa Dumat al-Jandal tóku áminningunum og gerðust múslimar. Ættbálkar á borð við Ghatafan-menn og syni Lihyans flúðu hins vegar af ótta við að mæta her Íslams. Þannig var ættbálkunum í kring sýnt í tvo heimana.
Banu Lihyan-herförin
Mushrikarnir höfðu drepið Asim ibn Thabit, Khubayb ibn Adi og félaga þeirra radiy-Allahu anhum ajma’in í Raji’-atburðinum, svo að þeir féllu sem shahidar. Spámaðurinn hafði orðið mjög hryggur og harmi lostinn vegna þessa. Hann beið hentugs tíma til að láta Banu Lihyan svara til saka fyrir þetta athæfi, því að þeir höfðu framið svik. Þegar aðstæður leyfðu hélt hann gegn Banu Lihyan með tvö hundruð manna lið. Hann skildi Abdullah ibn Umm Maktum eftir sem staðgengil sinn í Medínu. Til að villa um fyrir óvininum lét hann sem hann héldi til Sýrlands og kom að Raji’-vatnsbólinu, þar sem þessir trúuðu menn höfðu fallið sem shahidar. Þar bað hann Janab al-Haqq að fyrirgefa Asim og félögum hans. Þegar íbúar Banu Lihyan fréttu að her Íslams væri á leiðinni flúðu þeir upp í fjöllin.
Þar var dvalist í einn dag. Hermenn voru sendir um nágrennið. Þrátt fyrir alla leit tókst ekki að finna óvinina. Þessi ótti nægði þeim. Síðan var haldið til Usfan. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam sagði við hazrat Abu Bakr radiy-Allahu anh: „Farið með tíu manna lið, kannið svæðið allt til Ghanim og snúið síðan aftur.“ Vantrúarmennirnir heyrðu til hers Íslams, og ótti greip hjörtu þeirra. Þeir hurfu upp í fjöllin. Enginn varð á vegi leiðangursmanna. En þessi leiðangur var mushrikunum þar í kring sem yfirlýsing um yfirráð. Síðan var snúið aftur til Medínu. Þessi leiðangur stóð í fjórtán daga.
Ghaba-herförin
Hún nefnist einnig Ghazwat al-Qarad. Rasulullah átti tuttugu úlfaldamæður með ungviði. Sonur Abu Dharrs radiy-Allahu anh hélt þeim á beit úti í haganum. Maður af Fazara-ættbálki að nafni Uyayna ibn Hisn kom aðfaranótt miðvikudags með fjörutíu riddara, og drápu þeir son Abu Dharrs, svo að hann féll sem shahid. Þeir ráku einnig úlfaldana á brott með sér.
Þegar þessi frétt barst Rasulullah skildi hann Abdullah ibn Umm Maktum eftir sem staðgengil sinn í Medínu. Sjálfur lagði hann af stað með fimm hundruð riddara. Hann fékk hazrat Miqdad ibn Aswad radiy-Allahu anh fánann og sendi hann á undan sem forvarðarlið ásamt nokkrum af Sahaba. Salama ibn Akwa’ radiy-Allahu anh sendi hann einnig á eftir vantrúarmönnunum. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam reisti herbúðir á stað sem nefnist Dhu Qarad.
Forvarðarliðið náði afturhluta óvinahersins. Abu Qatada radiy-Allahu anh drap vantrúarmanninn Mas’ada al-Fazari. Ukasha radiy-Allahu anh drap einnig vantrúarmann að nafni Ibban ibn Amr. Af múslimum féll einn sem shahid. Salama ibn Akwa’ radiy-Allahu anh veitti vantrúarmönnunum eftirför. Hann var afbragðs bogmaður. Hann drap marga hinna bölvuðu og særði flesta hinna. Hann neyddi þá til að skilja eftir mikið af farangri sínum. Hann náði tíu úlföldum úr höndum vantrúarmannanna. Þegar Abu Qatada radiy-Allahu anh kom í herbúðirnar bað Rasulullah fyrir honum: „Ó Allah! Veittu Abu Qatada heilbrigði og láttu hann lifa hraustan til æviloka!“ Rasulullah gaf hazrat Abu Qatada hest og vopn Mas’ada al-Fazari. Á eftir Abu Qatada kom Salama ibn Akwa’ einnig. Með honum voru tveir hestar sem mushrikarnir höfðu skilið eftir. Spámaðurinn tók á móti honum, óskaði honum til hamingju og sagði: „Í dag er Abu Qatada bestur riddara okkar og Salama ibn Akwa’ bestur fótgönguliða okkar.“
Þessi leiðangur varð mushrikunum, sem af mikilli ósvífni höfðu seilst til eigna Spámannsins, og hinum ættbálkunum lexía sem þeir myndu aldrei gleyma. Dvalist var í Dhu Qarad eina nótt og einn dag. Síðan var snúið aftur til Medínu. Þessi leiðangur stóð í fimm daga.
„Vasaklútar Sa’ds ibn Mu’adh í Paradís eru fegurri en þetta“ Hadith sharif
Koma þín er miskunn, unaður og gleði, ó Rasulallah,
Birting þín er lyf við kvöl elskendanna, ó Rasulallah.
Þú varst spámaður meðan Adam var enn milli vatns og leirs,
Það sæmir vel að þú sért imam spámannanna, ó Rasulallah.
Fullkomnun hinna fullkomnu varð til fyrir nur þinn,
Tilvera þín er fullkominn birtingarstaður nafna Allahs, ó Rasulallah.
Fyrir þig náðu þeir til Hans og hvers kyns unaðar,
Verk þitt er gjöf handa hinum þurfandi, ó Rasulallah.
Ber þú fram árnaðarorð fyrir Hüdayi, hið ytra og hið innra,
Hann er betlari sem leitað hefur skjóls við dyr þínar, ó Rasulallah.
Aziz Mahmud Hüdayi