Bæn um regn

Á sjötta ári eftir Hijru varð hræðilegur þurrkur, svo að ekki féll einn einasti dropi af himni. Því spratt ekkert gras á jörðinni, og menn og skepnur liðu hungur. Föstudag einn í hinum göfuga ramadan-mánuði tjáðu menn ástkæra Spámanninum okkar ósk sína: „Ó Rasulallah! Ef þú bæðir nú, svo að Allahu Taala gæfi regn af gæsku Sinni!…“ Spámaðurinn gekk út á víðavang ásamt Sahaba sínum og iðkaði tveggja rak’a salat án adhans og iqama. Spámaðurinn sneri blessaðri yfirhöfn sinni við og fór með takbir. Síðan lyfti hann blessuðum höndum sínum svo hátt að blessaðir handarkrikar hans sáust milli ermanna og tók að biðja: „Ó Allah! Gefðu okkur regn!…“ Hinir dýrlegu Sahaba sögðu: „Amín! Amín!“ Á því andartaki var himinninn heiður og hvergi ský. Meðan Rasul al-akram bað tók að hvessa, og sjá mátti hvernig ský huldu himininn. Síðan tók að úða. Höfðingi heimanna bað þá: „Ó Allah! Láttu þetta regn hellast niður eins og úr fötu og gerðu það okkur til góðs!“ Á sama andartaki tók að hellirigna. Hvergi var þurr blettur eftir á klæðum Spámannsins og hinna dýrlegu Sahaba. Áður en heim var komið hafði vatnið gert allt að einu stöðuvatni. Allir óðu vatnið. Regnið hélt áfram. Þann dag, næsta dag… og daginn þar á eftir… Föstudaginn eftir sögðu hinir dýrlegu Sahaba: „Ó Rasulallah! Hús okkar eru tekin að hrynja af regnvatninu og skepnur okkar að drukkna. Ef þú bæðir nú Allahu Taala, svo að regninu linnti!…“ Ástkæri Spámaðurinn okkar brosti, lyfti blessuðum höndum sínum og bað:

„Ó Rabb minn! Sendu þetta regn á akrana, á staðina þar sem tré vaxa og í dalina!“ Á sama andartaki linnti regninu, sem fallið hafði í heila viku, og tók að rigna á þeim stöðum sem beðið hafði verið fyrir.

Heimarnir fylltust af nur
Nóttina sem Muhammad fæddist,
Trúaður og munafiq greindust að
Nóttina sem Muhammad fæddist.
Nur var varpað af himni á jörð,
Hinir sjö og hinir fjörutíu slógust í hópinn,
Tunga munksins varð bundin
Nóttina sem Muhammad fæddist.

„Í dag (í Ghaba-herförinni) er Abu Qatada bestur riddara okkar og Salama ibn Akwa’ bestur fótgönguliða okkar“ Hadith sharif