BOÐSBRÉFIN

Bréfin til þjóðhöfðingjanna

Eftir að hinn virti Spámaður sall-Allahu alayhi wa sallam var kominn heim frá Hudaybiya þráði hann að Íslam breiddist út um allan heim og að mennirnir björguðust frá kvöl Vítis og öðluðust hina sönnu sælu. Því að hann hafði verið sendur sem miskunn handa öllum heiminum. Af þeim sökum ákvað hann að senda sendimenn til þjóðhöfðingjanna umhverfis og bjóða þeim til Íslams. Undir lok mánaðarins dhul-hijja á sjötta ári eftir Hijru og í byrjun mánaðarins muharram á sjöunda ári sendi hann Amr ibn Umayya (radiy-Allahu anh) til konungs Abessiníu, Dihya al-Kalbi (radiy-Allahu anh) til keisara Rómverja og Hatib ibn Abi Balta’a (radiy-Allahu anh) til konungs Egyptalands; í sama erindi sendi hann einnig Abdullah ibn Hudhafa (radiy-Allahu anh) til konungs Írans, Shuja’ ibn Wahb (radiy-Allahu anh) til Ghassan, Salit ibn Amr (radiy-Allahu anh) til Yamama og Ala Hadrami til Mundhirs ibn Sawa, emírsins í Barein.1 Þessir sendimenn voru hinir fremstu af Sahaba; þeir voru allra manna fríðastir sýnum og fegurstir í máli. Hverjum þjóðhöfðingja var skrifað sérstakt bréf þar sem honum var boðið til Íslams. Ástkæri Spámaðurinn okkar innsiglaði bréfin neðst með innsigli silfurhrings síns, en í stein hans voru grafin orðin „Muhammad, Rasul, Allah“ í þremur línum, neðan frá og upp. Sem kraftaverk Spámannsins vöknuðu sendimennirnir, sem senda átti til þjóðhöfðingjanna, að morgni og höfðu þá lært tungu þess ríkis sem þeir áttu að fara til.2

Bréf til Najashi Ashama

Hazrat Amr ibn Umayya, sem fara átti til Abessiníu, átti einnig að biðja Najashi Ashama að senda til Medínu þá af Sahaba sem áður höfðu flust þangað búferlum. Rasulullah hafði sent Najashi tvö bréf. Amr ibn Umayya komst á skömmum tíma til Abessiníu og gekk fyrir Najashi Ashama konung. Fyrst afhenti hann fyrra bréfið. Najashi steig niður úr hásæti sínu og tók við bréfinu af mikilli lotningu og ást. Hann kyssti það, bar það að andliti sínu og augum, opnaði það síðan og lét lesa það: „Bismillahir-rahmanir-rahim! Frá Muhammad alayhis-salam, sendiboða Allahu Taala, til Najashi Ashama, konungs Abessiníu!… Friður sé með þeim sem fylgir leiðsögninni!…

„Ó konungur! Ég býð þér að trúa á Allahu Taala, sem á sér engan líka og engan félaga, að tilbiðja Hann, fylgja mér og trúa því sem Allahu Taala hefur sent mér. Því að ég er sendiboði Allahu Taala, sem falið hefur verið að flytja þetta“ Ástkæri Spámaðurinn okkar Muhammad alayhis-salam

sendi þjóðhöfðingjunum

Á innsiglinu neðst til vinstri á bréfinu eru orðin „Muhammad, Rasul, Allah“
rituð í þremur línum, neðan frá og upp.
Þetta innsigli, sem grafið var í stein silfurhrings,
var þrykkt neðst á hvert boðsbréf sem sent var.
Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam notaði þennan hring sem konunglegt innsigli
allt þar til hann heiðraði eftirlífið með komu sinni.
Síðan varð hann innsigli hazrat Abu Bakr, því næst hazrat Umars og í þriðja lagi hazrat
Uthmans, meðan þeir gegndu kalífadæmi. Hazrat Uthman gat aðeins notað hann í sex mánuði.
Dag einn rann hringurinn af fingri kalífans og féll í Aris-brunninn. Þrátt fyrir
alla leit fannst hann aldrei.

Ó konungur! Ég óska þess að þú sért heill á húfi, og ég lofa Allahu Taala fyrir þær velgjörðir sem Hann hefur veitt þér. Enginn guð er til nema Hann. Hann er Malik (Hann einn ræður yfir öllu í alheiminum.) Hann er Quddus (laus við hvers kyns galla og annmarka). Hann er Salam (sá sem varðveitir þjóna Sína heila frá öllum hættum). Hann er Mu’min (sá sem veitir öryggi). Hann er Muhaymin (sá sem vakir yfir öllu og verndar það).

Ég ber vitni um að Isa (alayhis-salam) er sá ruh og það orð Allahu Taala sem Hann lagði í Maryam, hina hreinustu og skírlífu, sem dregið hafði sig algerlega frá öllu veraldlegu lífi. Þannig varð hún þunguð að Isa. Eins og Allahu Taala skapaði Adam með mætti Sínum, svo skapaði Hann einnig Isa.

Ó konungur! Ég býð þér að trúa á Allahu Taala, sem á sér engan líka og engan félaga, að tilbiðja Hann, fylgja mér og trúa því sem Allahu Taala hefur sent mér. Því að ég er sendiboði Allahu Taala, sem falið hefur verið að flytja þetta. Nú hef ég flutt þér þann boðskap sem þér er nauðsynlegur og gefið þér það ráð sem tryggir þér sælu í þessum heimi og hinum. Taktu við ráði mínu! Friður sé með þeim sem hlotið hafa leiðsögn og komist á hinn rétta veg.“

Ashama konungur, sem hlýddi á bréf Rasuls al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam af mikilli lotningu og auðmýkt, fór þegar með kalima ash-shahada og gerðist múslimi:

„Ash-hadu an la ilaha illallah wa ash-hadu anna Muhammadan abduhu wa rasuluh.“ Síðan sagði hann: „Ég sver að hann er sá spámaður sem gyðingar og kristnir menn, sem eru fólk Bókarinnar, biðu eftir og sá spámaður sem fyrri spámenn boðuðu að koma myndi. Hefði ég átt þess kost að fara til hans, hefði ég vissulega farið og hlotið þann heiður að þjóna honum!“ Hann lagði bréfið af lotningu í fagurt skrín og sagði: „Meðan þessi bréf eru hér mun hið góða og blessunin ekki hverfa frá Abessiníu.“3 Najashi Ashama las af lotningu fyrirmælin sem gefin voru í síðara bréfinu og gaf, að boði Spámannsins, móður okkar Umm Habibu, blessaða eiginkonu ástkæra Spámannsins okkar, Rasul al-akram í nikah. Síðan hýsti hann móður okkar Umm Habibu og þá af Sahaba sem þar voru í um tvo mánuði, lét þau stíga á skip og sendi þau til Medínu með miklum gjöfum. Í bréfinu sem hann sendi lýsti hann því yfir að hann hefði tekið trú.

Bréf til Heraklíusar, keisara Rómverja

Hazrat Dihya al-Kalbi hafði verið falið að bjóða keisara Rómverja til Íslams. Hann átti að fá Harith, konungi Ghassan í Busra, bréfið, og Harith átti síðan að senda það Heraklíusi, keisara Rómverja. Hazrat Dihya, sem tók við boðsbréfi Spámannsins sall-Allahu alayhi wa sallam af mikilli lotningu, hélt í skyndi til Busra. Hann hitti Harith og greindi honum frá erindi sínu. Harith lét Adi ibn Hatim, sem enn hafði ekki gerst múslimi, fylgja Dihya og sendi þá til Heraklíusar, sem þá var staddur í Jerúsalem. Þeir komu saman til Jerúsalem og leituðu eftir fundi við keisarann. Menn keisarans sögðu við hann: „Þegar þú gengur fyrir keisarann skaltu ganga með lotið höfuð, og þegar þú kemur nær skaltu kasta þér til jarðar og falla fram í sajda. Meðan hann leyfir þér ekki að rísa úr sajda máttu aldrei lyfta höfðinu frá jörðu.“ Þessi orð lögðust þungt á hazrat Dihya, og hann sagði við þá: „Við múslimar föllum ekki fram í sajda fyrir neinum nema Allahu Taala. Auk þess er það andstætt eðli mannsins að maður falli fram í sajda fyrir manni.“ Þá sögðu menn keisarans: „Þá mun keisarinn aldrei taka við bréfinu sem þú hefur meðferðis, heldur reka þig úr návist sinni.“ Hazrat Dihya sagði: „Spámaður okkar, Muhammad alayhis-salam, leyfir engum svo mikið sem að hneigja sig lítillega fyrir sér, hvað þá að falla fram í sajda. Hver sem vill hitta hann, þótt þræll sé, nýtur athygli hans. Hann veitir honum áheyrn, hlýðir á vanda hans, léttir af honum þrengingum og vinnur hjarta hans. Þess vegna eru allir sem honum fylgja frjálsir og virðingar verðir.“

„Ég sver að hann er sá spámaður sem gyðingar og kristnir menn, sem eru fólk Bókarinnar, biðu eftir og sá spámaður sem fyrri spámenn boðuðu að koma myndi“ Najashi Ashama (rahmatullahi alayh)

Einn þeirra sem heyrðu þessi orð sagði: „Fyrst þú vilt ekki falla fram í sajda fyrir keisaranum skal ég vísa þér á aðra leið, svo að þú getir rækt það verkefni sem þú hefur tekið að þér. Keisarinn á sér hvíldarstað fyrir framan höllina. Á hverjum degi eftir hádegi gengur hann út í þennan garð og reikar þar um. Þar stendur minbar. Liggi eitthvað skrifað á honum tekur hann það fyrst og les, og hvílist síðan. Farðu nú og leggðu bréfið á minbarinn og bíddu fyrir utan. Þegar hann sér bréfið lætur hann kalla á þig. Þá getur þú rækt skyldu þína.“

Hazrat Dihya lagði þá bréfið á þann stað sem honum hafði verið vísað á. Heraklíus tók bréfið og bað um túlk sem kynni arabísku. Túlkurinn tók að lesa bréf Rasulullah. Efst í bréfinu stóð: „Bismillahir-rahmanir-rahim! Frá Muhammad (alayhis-salam), sendiboða Allahu Taala, til Heraklíusar, höfðingja Rómverja.“ Yannaq, bróðursonur Heraklíusar, reiddist mjög því að bréfið skyldi hefjast svo og rak túlkinum þungt hnefahögg í brjóstið. Túlkurinn féll til jarðar af högginu, og hið blessaða bréf féll úr höndum hans. Þegar Heraklíus spurði Yannaq: „Hvers vegna gerðir þú þetta?“ svaraði hann: „Sérðu ekki bréfið? Hann hefur bæði byrjað bréfið á sínu eigin nafni á undan þínu og ekki nefnt að þú sért konungur, heldur skrifað: ‚til Heraklíusar, höfðingja Rómverja‘. Hvers vegna skrifaði hann ekki ‚konungs Rómverja‘, og hvers vegna byrjaði hann ekki á nafni þínu? Bréf hans verður ekki lesið í dag.“

Þá sagði Heraklíus: „Wallahi, annaðhvort ert þú mjög óskynsamur eða alger vitfirringur. Ekki vissi ég að þú værir svona. Viltu rífa bréfið og fleygja því áður en ég hef svo mikið sem litið á hvað í því stendur? Ég sver við líf mitt að ef hann er Rasulullah, eins og hann segir, hefur hann fullan rétt til að skrifa nafn sitt á undan mínu í bréfi sínu og nefna mig höfðingja Rómverja. Ég er aðeins húsbóndi þeirra, ekki konungur þeirra.“ Og hann rak Yannaq úr návist sinni. Síðan lét hann kalla á mann að nafni Uskuf, sem var lærðastur kristinna manna, höfðingi þeirra og ráðgjafi Heraklíusar sjálfs, og lét hann lesa bréfið. Í framhaldi bréfsins sagði: „Friður sé með þeim sem fylgja leiðsögn Allahu Taala og komist hafa á hinn rétta veg!“ Og því næst: (Ó höfðingi Rómverja!) „Ég býð þér til Íslams. Taktu Íslam svo að þú hljótir frelsun. Gerstu múslimi svo að Allahu Taala gefi þér tvöföld laun. Snúir þú baki við þessu hvílir synd allra kristinna manna á þér. (Rasul Minn!) Segðu: ‚Ó fólk Bókarinnar (sem eruð gyðingar og kristnir), komið til orðs sem er sameiginlegt okkur og ykkur: að við tilbiðjum ekkert nema Allahu Taala og tengjum ekkert við Hann sem félaga, og að enginn okkar viðurkenni neinn úr okkar hópi sem skapandi Rabb í stað Allahu Taala. Ef þeir snúa baki við þessu orði, segið þá: Verið vitni að því að við erum sannir múslimar.‘“4

Meðan bréf Rasuls al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam var lesið hrundu svitadropar af enni Heraklíusar. Þegar lestrinum var lokið sagði hann: „Frá dögum Sulaymans alayhis-salam hef ég ekki séð bréf sem hefst á orðunum ‚Bismillahir-rahmanir-rahim‘.“ Þegar Heraklíus spurði Uskuf álits á þessu máli svaraði hann:

„Wallahi, hann er sá spámaður sem Musa og Isa (alayhimas-salam) boðuðu okkur að koma myndi. Við höfum raunar beðið komu hans.“

Heraklíus spurði: „Hvað ráðleggur þú mér að gera í þessu máli, hvað telur þú rétt?“ Uskuf svaraði: „Ég tel rétt að þú fylgir honum.“ Heraklíus sagði: „Ég veit vel að það er satt sem þú segir. En ég hef ekki þrek til að fylgja honum og gerast múslimi. Því að þá missi ég konungdóm minn, og þeir munu drepa mig.“ Síðan lét hann kalla á hazrat Dihya og Adi ibn Hatim. Adi sagði: „Ó konungur! Þessi maður sem stendur við hlið mér, einn af Aröbum sem eiga sauðfé og úlfalda, segir frá furðulegum atburði sem gerst hefur í landi hans.“ Þegar Heraklíus spurði: „Hvaða atburður er það í landi ykkar?“ sagði hazrat Dihya: „Maður hefur komið fram á meðal okkar. Hann hefur lýst því yfir að hann sé spámaður. Sumir fylgja honum, en aðrir rísa gegn honum. Milli okkar sem trúum og þeirra sem ekki trúa verða átök.“

Eftir þetta tók Heraklíus að rannsaka mál Spámannsins. Hann bauð landstjóra sínum í Damaskus að finna mann af sömu ætt og Rasul al-akram. Jafnframt skrifaði hann vini sínum, lærðum manni í Róm sem kunni hebresku, og spurði hann um þetta mál. Frá vini hans í Róm kom bréf þess efnis að maðurinn sem hann nefndi væri Spámaður hinna síðustu tíma. Landstjórinn í Damaskus rakst á qurayshíska úlfaldalest sem var á ferð í verslunarerindum. Meðal þeirra var Abu Sufyan, höfðingi Quraysh, sem enn hafði ekki gerst múslimi. Abu Sufyan segir svo frá: „Meðan við vorum staddir í Gaza kom landstjóri Heraklíusar í Damaskus að okkur eins og hann ætlaði að ráðast á okkur og spurði: ‚Eruð þið af þjóð þessa manns í Hijaz?‘ ‚Já,‘ sögðum við. ‚Jæja, þið komið með okkur til keisarans,‘ sagði hann.“ Hann fór með Abu Sufyan og þá sem með honum voru til Damaskus. Landstjórinn í Damaskus leiddi Abu Sufyan og fylgdarmenn hans fyrir Heraklíus. Heraklíus var þá staddur í Bayt al-Maqdis í Jerúsalem. Hann sat ásamt vesír sínum og bar kórónu sína á höfði. Þar tók Heraklíus á móti Abu Sufyan og um þrjátíu Mekkabúum sem með honum voru.

Hann lét kalla á túlk og spurði þá: „Hver ykkar er skyldastur að ætt þeim manni sem segist vera spámaður?“ Abu Sufyan svaraði: „Ég er honum skyldastur að ætt.“ Heraklíus bað um að Abu Sufyan yrði leiddur nær sér og sagði að hinir skyldu standa fyrir aftan Abu Sufyan. Þegar Heraklíus spurði: „Hvernig eruð þið skyldir?“ sagði hann: „Hann er sonur föðurbróður míns.“ (Því að afi Abu Sufyans er Umayya, en afi Rasulullah er Abdulmuttalib. Afar þeirra eru bræðrasynir. Þess vegna sagði hann: „Hann er sonur föðurbróður míns.“ Ættir þeirra mætast hjá Abd Manaf, afa afa þeirra.) Þótt Abu Sufyan hefði í fyrstu sagt ósatt varð hann hræddur við hótanir konungsins og gat ekki logið.

„Wallahi, hann er sá spámaður sem Musa og Isa (alayhimas-salam) boðuðu okkur að koma myndi. Við höfum raunar beðið komu hans“ Uskuf í Jerúsalem

Síðan fór þetta samtal fram á milli þeirra. Heraklíus: – Hvernig er ætt þess manns, sem segist vera spámaður, meðal ykkar? – Hann er af bestu ætt samtíðar sinnar. Að ætterni er hann hinn útvaldasti okkar. – Hefur nokkur á meðal ykkar gert tilkall til spámannsdóms á undan honum? – Nei, enginn. – Hefur nokkur konungur verið á meðal forfeðra hans? – Nei. – Eru það tignarmenn þjóðarinnar eða hinir fátæku og veikburða sem fylgja honum? – Þeir sem fylgja honum eru hinir fátæku, hinir veikburða, unga fólkið og konurnar. Af öldungum og tignarmönnum þjóðar hans fylgja honum fáir. – Fjölgar þeim eða fækkar sem fylgja honum? – Þeim fjölgar. – Hefur nokkur snúið aftur frá trú hans eftir að hafa gengið inn í hana, af því að honum líkaði hún ekki eða af reiði? – Nei. – Hefur hann nokkurn tíma orðið uppvís að lygi áður en hann sagðist vera spámaður? – Nei. – Hefur þessi spámaður nokkurn tíma rofið sáttmála sinn eða ekki staðið við orð sín? – Nei, það hefur ekki gerst. En nú höfum við gert við hann samning um að láta af átökum um tíma. Við vitum ekki hvað hann gerir á þeim tíma. – Hvað býður hann ykkur? – Hann býður okkur að tilbiðja Allah, sem er einn, og tengja ekkert við Hann sem félaga. Hann bannar okkur að tilbiðja það (skurðgoðin) sem forfeður okkar tilbáðu. Hann býður okkur að iðka salat, vera sannorðir, hjálpa hinum fátæku, forðast það sem er haram, standa við sáttmála, svíkja ekki það sem okkur er trúað fyrir og heimsækja ættingja okkar. Þessi samtöl höfðu farið fram í Bayt al-Maqdis, og hið blessaða bréf Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam hafði verið lesið. Þegar Heraklíus kyssti bréfið, bar það að augum sér og lagði það á höfuð sér jókst kliðurinn meðal Rómverja.

Keisarinn bauð að Abu Sufyan og Qurayshítarnir sem með honum voru skyldu leiddir út. Abu Sufyan, sem enn hafði ekki gerst múslimi, hafði þar sagt með eiði að hann tryði því að málstaður ástkæra Spámannsins okkar myndi sigra. Hazrat Dihya gekk fram fyrir Heraklíus og sagði með blessuðu, fögru andliti sínu og mildri rödd: „Ó keisari! Maður frá Busra (Harith) sendi mig til þín, og hann er betri en þú. Ég sver við Allahu Taala að sá sem sendi mig til hans (Rasulullah) er betri bæði en hann og þú. Þú ættir að hlýða á orð mín í auðmýkt og taka við þeim ráðum sem þér eru gefin! Því að sýnir þú auðmýkt skilur þú ráðin. En takir þú ekki við ráðunum getur þú ekki verið sanngjarn!“

Þegar Heraklíus sagði: „Haltu áfram,“ sagði hazrat Dihya: „Þá býð ég þér að trúa á Allahu Taala, sem Isa alayhis-salam iðkaði salat sitt til. Ég býð þér að trúa á þennan ummi Spámann, sem fyrst Musa alayhis-salam og síðan Isa alayhis-salam boðuðu og sögðu að koma myndi. Ef þú veist eitthvað um þetta og vilt öðlast sælu í þessum heimi og hinum, hafðu það þá fyrir augum. Annars glatar þú sælu eftirlífsins og verður eftir í vantrú og shirk. Og vittu vel að Allahu Taala, sem er Rabb þinn, tortímir hinum ranglátu og breytir velgjörðunum.“

Heraklíus sagði: „Ég læt aldrei rit sem kemst í hendur mér ólesið, og ég sleppi ekki lærðum manni sem til mín kemur án þess að spyrja hann og læra af honum það sem ég ekki veit. Af þessu sé ég aðeins gott og gæfu. Gefðu mér frest uns ég hef hugsað mig um og fundið sannleikann.“ Seinna kallaði Heraklíus hazrat Dihya til sín og talaði við hann einslega. Hann lauk upp hjarta sínu með þessum orðum: „Ég veit að sá sem sendi þig er Spámaður hinna síðustu tíma, sem bækurnar boðuðu að koma myndi og menn hafa beðið eftir. En fylgi ég honum óttast ég að Rómverjar drepi mig. Ég ætla að senda þig til Safatirs, sem er mestur lærdómsmaður þeirra og nýtur meiri virðingar þeirra en ég. Allir kristnir menn fylgja honum. Ef hann tekur trú munu allir Rómverjar taka trú. Þá mun ég einnig gera uppskátt það sem í hjarta mínu býr og trú mína.“

Að svo búnu skrifaði Heraklíus bréf, fékk hazrat Dihya það og sendi hann til Safatirs.

Munkurinn Safatir

Rasulullah hafði einnig sent Safatir bréf. Þegar Safatir hafði lesið bréfin og heyrt lýsinguna á Spámanninum sagði hann að enginn vafi léki á því að hann væri Spámaður hinna síðustu tíma, sá sem hazrat Musa og hazrat Isa hefðu sagt að koma myndi, og hann tók trú. Hann fór heim til sín, lokaði sig inni og kom ekki í þrjár vikur til prédikananna sem hann var vanur að flytja hvern sunnudag. Kristnir menn hrópuðu: „Hvað gengur að Safatir, að hann hefur ekki komið út síðan hann talaði við þennan Araba? Við viljum fá hann!“

Safatir fór úr svörtum prestaklæðum sínum. Hann klæddist hvítum fötum og kom til kirkjunnar með staf sinn í hendi. Þegar hann hafði safnað íbúum borgarinnar saman reis hann á fætur og sagði: „Ó kristnir menn! Vitið að okkur hefur borist bréf frá Ahmad (alayhis-salam). Hann hefur boðið okkur til hinnar sönnu trúar. Ég veit það með vissu og trúi því að hann sé sannur sendiboði Allahu Taala.“ Þegar kristnir menn heyrðu þetta réðust þeir á Safatir og börðu hann uns hann féll sem shahid. Hazrat Dihya kom og sagði Heraklíusi hvernig farið hafði.

Heraklíus sagði: „Sagði ég þér það ekki? Kristnum mönnum er Safatir kærari og dýrmætari en ég. Ef þeir heyrðu þetta myndu þeir drepa mig eins og hann.“ En í frásögninni sem Bukhari tilfærir í Sahih sínu og Zuhri segir frá stendur: „Heraklíus kallaði höfðingja Rómverja til hallar sinnar í Hims og bauð að dyrunum yrði lokað. Síðan steig hann upp á háan stað og sagði: ‚Ó Rómverjar! Viljið þið öðlast sælu og frið, að yfirráð ykkar standi um aldur og fylgja því sem hazrat Isa sagði?‘ Rómverjar spurðu: ‚Ó konungur okkar! Hvað eigum við að gera til að öðlast þetta?‘ Heraklíus sagði: ‚Ó Rómverjar! Ég hef safnað ykkur saman vegna góðs málefnis. Mér hefur borist bréf frá hazrat Muhammad. Hann býður mér til trúar Íslams. Wallahi, hann er sá spámaður sem við höfum beðið eftir, sem við finnum ritað um í bókum okkar og þekkjum tákn hans. Komið, fylgjum honum og hljótum frelsun í þessum heimi og hinum.‘ Þá fóru allir með ljót orð og þustu, nöldrandi, til dyranna til að komast út. En þar sem dyrnar voru læstar komust þeir ekki út. Þegar Heraklíus sá framferði Rómverja og skildi að þeir forðuðust Íslam svo mjög óttaðist hann um líf sitt og sagði: ‚Ó Rómverjar! Orðin sem ég mælti voru til að prófa tryggð ykkar við trú ykkar. Með eigin augum hef ég séð tryggð ykkar við trúna og framkomu sem gleður mig.‘ Þá féllu Rómverjar fram í sajda fyrir Heraklíusi, og þegar dyr hallarinnar voru opnaðar fóru þeir út.“5 Heraklíus kallaði á hazrat Dihya og sagði honum hvað gerst hafði. Hann gaf honum hverja gjöfina annarri dýrmætari. Auk þess skrifaði hann Spámanninum sall-Allahu alayhi wa sallam bréf. Bréfið og gjafirnar sem hann hafði látið búa til sendi hann með hazrat Dihya til ástkæra Spámannsins okkar.

„Enginn vafi leikur á því að hann er Spámaður hinna síðustu tíma, sá sem hazrat Musa og hazrat Isa sögðu að koma myndi“ Munkurinn Safatir

Heraklíus hafði viljað gerast múslimi, en tók ekki trú af ótta við að missa tign sína og af ótta við dauðann. Í bréfinu sem hann skrifaði Spámanninum stóð: „Til Muhammads, sendiboða Allahs, sem hazrat Isa boðaði, frá keisaranum, konungi Rómverja! Sendimaður þinn kom til mín með bréf þitt. Ég ber vitni um að þú ert sannur sendiboði Allahs. Við höfum raunar fundið þig ritaðan í Injil, og hazrat Isa hafði boðað okkur komu þína. Ég bauð Rómverjum að trúa á þig, en þeir vildu það ekki. Hefðu þeir hlustað á mig hefði það vissulega orðið þeim til góðs. Ég þrái mjög að vera hjá þér, þjóna þér og þvo fætur þína.“ Hazrat Dihya fór frá Heraklíusi og kom til Hisma. Á leiðinni, í Shanar-dal, einum af dölum Judham, rændu Hunayd ibn Us, sonur hans og menn hans hazrat Dihya. Þeir tóku allt sem hann átti nema gömlu fötin hans. Á þeim slóðum höfðu Dubayb ibn Rifa’a ibn Zayd og þjóð hans tekið Íslam. Þegar Dihya kom til þeirra og sagði frá því sem gerst hafði héldu þeir gegn Hunayd ibn Us og ættbálki hans og náðu öllum munum hans aftur.

Síðar sendi Rasulullah Zayd ibn Harith gegn Hunayd ibn Us og mönnum hans. Allir sem í því héraði bjuggu tóku trú. Þegar hazrat Dihya kom til Medínu gekk hann, án þess að koma við heima hjá sér, rakleitt að dyrum Habibs al-akram. Hann barði að dyrum. Spámaðurinn spurði: „Hver er þar?“ Dihya svaraði: „Dihyat al-Kalbi.“ Höfðingi heimanna sagði: „Gakktu inn.“ Hazrat Dihya gekk inn og sagði frá öllu sem gerst hafði í smáatriðum. Hann las bréf Heraklíusar fyrir Spámanninn. Spámaðurinn sagði: „Hann á eftir að sitja enn um hríð (að völdum). Meðan bréf mitt er í höndum þeirra mun ríki þeirra standa.“

Þótt Heraklíus hefði skrifað í bréfi sínu að hann tryði á Spámanninn sagði Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam: „Hann lýgur. Hann hefur ekki snúið frá trú sinni.“ Heraklíus vafði bréf ástkæra Spámannsins okkar í silkiatlask og geymdi það í kringlóttri gullöskju. Ætt Heraklíusar varðveitti þetta bréf og hélt því leyndu fyrir öllum. Þeir sögðu og trúðu því að meðan bréfið væri í höndum þeirra myndi ríki þeirra standa. Og sú varð sannarlega raunin.6