TAKA KHAYBAR

Í hinni ljómandi Medínu voru gyðingar sem á yfirborðinu voru múslimar en í raun munafiqar (hræsnarar). Áður en Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam fluttist búferlum til Medínu höfðu Medínubúar gert Abdullah ibn Ubayy ibn Salul að höfðingja sínum. Þeir höfðu einnig gefið honum kórónu skreytta gimsteinum. Þegar Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam heiðraði Medínu með komu sinni tóku Medínubúar að sýna ástkæra Spámanninum okkar óskipta virðingu og ræktarsemi og fylgdu honum. Ibn Salul sat eftir úti í horni, einskis metinn. Menn hættu að gefa honum gaum. Þá tók Ibn Salul að leita leiða til að drepa Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam eða valda honum þjáningu. Dag einn söfnuðust gyðingar saman hjá honum. Þeir lögðu á ráðin um þetta mál og báðu Labid ibn Asim um hjálp. Labid sagði: „Í þessu hverfi býr gömul kona sem heitir Hayra. Hún er afar fær í galdri. Finnið hana.“ Þeir fundu þessa bölvuðu konu og gáfu henni þúsund dirham af gulli og tíu ströngla af klæði. „Ef þú tortímir Muhammad gefum við þér miklu meira,“ sögðu þeir. Gamla konan stakk nálum í dúfuunga, hnýtti hnúta á þræði og vafði þeim um ungann. Hún lagði hann í hruninn brunn fyrir utan Medínu og lokaði opinu. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam veiktist. Limir hans urðu hreyfingarlausir. Honum voru gefin ýmis lyf, en þau komu að engu gagni. Þetta ástand varði í níu daga.

Þá kom Jibril alayhis-salam og sagði frá því hvernig í öllu lægi. Þeir fóru með Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam þangað. Hann lét opna brunninn og tók dúfuna upp. En ekki reyndist unnt að leysa hnútana á þráðunum. Jibril alayhis-salam færði súrurnar Mu’awwidhatayn (al-Falaq og an-Nas). „Ó Muhammad alayhis-salam! Lestu þessar súrur yfir hnútunum,“ sagði hann. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam tók að lesa súrurnar. Í hvert sinn sem hann las vers leystist einn hnútanna og ein nálanna gekk út. Þegar hann hafði lesið súrurnar (versin ellefu í súrunum tveimur) til enda voru allir hnútarnir leystir. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam varð alheill af veikindunum og endurheimti heilsu sína. Síðan lét hann kalla á hina bölvuðu menn og ávítaði þá. Medínubúar refsuðu þeim svo að þeir fórust. Gyðingurinn Labid var einnig handtekinn og leiddur fyrir Rasulullah. Þegar Spámaðurinn spurði hann: „Hvers vegna lést þú gera þetta?“ svaraði hann: „Af ást á gulli!“ Nokkrir af Sahaba sögðu: „Ó Rasulallah! Ef þú leyfir skulum við höggva höfuðið af þessum gyðingi!“ En ástkæri Spámaðurinn okkar, sem aldrei refsaði neinum sjálfs sín vegna, leyfði ekki að hann yrði drepinn og sagði: „Sú refsing Allahs sem bíður hans að lokum er harðari.“1 Þegar gyðingarnir voru reknir frá Medínu höfðu þeir haldið til norðurhluta Arabíu. Sumir þeirra urðu eftir í Khaybar og settust þar að. Aðrir fóru til Damaskus, sem liggur í norðri. Þeir höfðu verið reknir úr heimkynnum sínum af því að þeir höfðu lagt á ráðin um morð á Rasulullah. En hatrið, græðgin og hefndarþorstinn sem þeir báru í brjósti gegn múslimum slokknaði aldrei; þvert á móti magnaðist það dag frá degi. Þeir vildu sem fyrst binda enda á líf Habibs Allahu Taala, Soldáns alheimsins, og afmá trú Íslams.

Sumir af fyrirmönnum þeirra sögðu: „Förum til Ghatafan og biðjum um hjálp; berjumst ásamt þeim gegn múslimum!“ Aðrir sögðu: „Köllum einnig gyðingana í Fadak, Tayma og Wadi al-Qura okkur til hjálpar og ráðumst á borg múslima áður en þeir ráðast á okkur, og komum fram öllum þeim hefndum sem við getum!…“ Gyðingarnir í Khaybar féllust á þessi orð og kölluðu gyðingaættbálkana umhverfis og Ghatafan sér til hjálpar. Frá Ghatafan einum kom mikill fjöldi úrvalsbardagamanna, og þeir tóku að búa sig undir stríð í Khaybar. Meðan þeir unnu að þessum undirbúningi frétti Höfðingi heimanna sall-Allahu alayhi wa sallam hvað gyðingarnir höfðu fyrir stafni. Hann lét hazrat Abdullah ibn Rawaha fá þrjá af Sahaba með sér og sendi hann þegar í stað til að komast að því hvað fram færi í Khaybar. Abdullah ibn Rawaha og félagar hans þrír komust skjótt til Khaybar. Þetta var auðug borg með átta rammgerðum virkjum, öðrum smærri virkjum, frjósömu landi og fjölda víngarða og aldingarða. Hazrat Abdullah sendi einn félaga sinna til Shiqq-virkisins, annan til Katiba-virkisins og hinn þriðja til Natat-virkisins. Sjálfur fór hann inn í enn annað virki, og í þrjá daga könnuðu þeir hagi gyðinganna og stríðsundirbúning þeirra í návígi. Að þremur dögum liðnum hittust þeir á umsömdum stað, hröðuðu sér til Medínu og sögðu Spámanninum frá undirbúningnum lið fyrir lið.

Ástkæri Spámaðurinn okkar bauð Sahaba sínum að búast í skyndi. Hann ákvað að halda gegn Khaybar til að koma í veg fyrir að gyðingarnir réðust á Medínu al-Munawwara. Þegar gyðingarnir í Medínu fréttu af þessari ákvörðun urðu þeir órólegir. Til að draga kjarkinn úr múslimum sögðu þeir: „Við sverjum að ef þið hefðuð séð virkin í Khaybar og hina hraustu bardagamenn sem þar hafa safnast saman, hefðuð þið aldrei stigið fæti þangað!… Virkin með háu turnunum á fjallatindunum eru varin af brynjuðum hetjum. Þúsundir hermanna úr nágrenninu eru komnar þeim til hjálpar!… Haldið þið að ykkur sé unnt að vinna Khaybar?!…“ Gegn þessu sögðu hinir hraustu Sahaba: „Allahu Taala hefur heitið Habib Sínum því að hann muni vinna Khaybar,“ og gerðu ljóst að þeir myndu aldrei óttast gyðingana. Þessi einbeitni Sahaba hryggði gyðingana enn meir og fyllti þá kvíða. Leiðtogi munafiqanna, Abdullah ibn Ubayy, sendi í skyndi boð til Khaybar og sagði: „Muhammad kemur gegn ykkur með lítinn liðsafla. Ekkert er að óttast, en verið varkárir og flytjið eigur ykkar inn í virkin. Farið út úr virkinu og takið á móti þeim!“ Sahaba luku undirbúningi sínum, báðu heimilisfólk sitt fyrirgefningar og kvöddu það og söfnuðust saman umhverfis Spámanninn. Þeir voru tvö hundruð riddarar og eitt þúsund og fjögur hundruð fótgönguliðar. Undir stjórn ástkæra Spámanns síns voru þeir reiðubúnir að breiða út trú Allahu Taala, heyja jihad og ná tign shahida. Á meðan sást að nokkrar konur báðu Spámanninn um verkefni í stríðinu: að matbúa fyrir Sahaba, hlynna að særðum og sjúkum, binda um sár, búa til lyf og gera annað sem þær gætu. Rasulullah sýndi þeim miskunn og svipti þær ekki þessum sawab. Þannig bættust mujahidunum tuttugu konur, mujahidar, með hazrat Umm Salamu, blessaða eiginkonu ástkæra Spámannsins okkar, í broddi fylkingar.2

Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam skildi hazrat Siba’ af ættbálki Ghifar eftir sem staðgengil sinn í Medínu og gaf síðan skipun um að halda til Khaybar. (Einnig er sagt frá því að Numayla ibn Abdullah hafi verið skilinn eftir.) Ferðin hófst með takbir. Þeir af Sahaba sem ekki gátu tekið þátt í stríðinu vegna gildra ástæðna, og þeir sem ekki fengu leyfi af því að þeir voru of ungir, horfðu löngunaraugum á Spámanninn og á hrausta feður sína, afa, föðurbræður, móðurbræður og eldri bræður og kvöddu þá með takbir og bænum.

„Khaybar-virkið verður unnið af Ali ibn Abi Talib“ Hadith sharif

Dagatalið sýndi mánuðinn muharram á sjöunda ári eftir Hijru. Hazrat Ali bar hinn helga gunnfána Spámannsins, og hazrat Umar stýrði hægri fylkingararminum.3 Yfir vinstri arminn setti hann annan af Sahaba. Ferðin var glaðvær. Skáldin lofuðu Allahu Taala í ljóðum sínum fyrir velgjörðirnar sem Hann hafði veitt, fóru með salawat yfir ástkæra Spámanninum okkar og lofsungu hina dýrlegu Sahaba hans. Og Sahaba létu allt óma þegar þeir sögðu allir saman, eins og þeir væru á leið til hátíðar: „Allahu akbar! Allahu akbar! La ilaha illallahu wallahu akbar!“

Á hverjum áningarstað bað Soldán alheimsins á þessa leið: „Ó Allah! Ég leita hælis hjá Þér gegn því að kvíða framtíðinni og harma liðna tíð, gegn vanmætti og deyfð, gegn nísku, hugleysi og skuldum sem sliga mann, og gegn yfirgangi grimmra og ranglátra manna!“

Þegar þeir nálguðust Khaybar sást að ástkæri Spámaðurinn okkar lét Sahaba sína nema staðar. Hann lyfti höndum og hóf að ákalla Allah: „Ó Allah, Rabb himnanna og þess sem þeir skyggja yfir! Ó Allah, Rabb jarðanna og þess sem á þeim er! Ó Allah, Rabb djöflanna og þeirra sem þeir leiða afvega! Ó Allah, Rabb vindanna og þess sem þeir þyrla upp! Við biðjum Þig um hið góða og gagnlega í þessu landi, hið góða og gagnlega í mönnunum sem búa í þessu landi og hið góða og gagnlega í öllu sem í þessu landi er. Og við leitum hælis hjá Þér gegn hinu illa í þessu landi, hinu illa í mönnunum og hinu illa í öllu sem í því er!“

Af vörum Sahaba hljómaði: „Amín, amín.“ Síðan sagði hann við Sahaba sína: „Sækið fram og segið: Bismillahir-rahmanir-rahim.“

Sahaba, sem söfnuðust umhverfis Rasul al-akram, lögðu aftur af stað. Þeir komu nærri Natat-virkinu, einu af öflugustu virkjum Khaybar.

Þar reistu þeir herbúðir sínar. Komið var kvöld. Það var göfug venja Rasulullah að gera ekki áhlaup fyrr en að morgni og bjóða fyrst til Íslams. Væri boði hans hafnað hófst bardaginn. Þess vegna biðu Sahaba morguns. Enginn gyðinganna hafði orðið þess var að her Íslams væri kominn. Þegar Höfðingi alheimsins hafði stýrt morgunsalatinu lauk hann undirbúningnum og lét mujahidana leggja af stað. Tvö hundruð riddarar og eitt þúsund og fjögur hundruð fótgönguliðar nálguðust Natat-virkið í skipulegum fylkingum. Í þeim svifum komu gyðingarnir út úr virkinu til að sinna störfum í víngörðum sínum, aldingörðum og ökrum, og þegar þeir stóðu skyndilega andspænis hermönnum Íslams urðu þeir ráðvilltir.

„Við sverjum að þarna eru Muhammad og her hans í fylkingu!…“ sögðu þeir og tóku að flýja til baka. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar sá þá svo á sig komna sagði hann: „Allahu akbar! Allahu akbar! Khaybar er fallin í rúst,“ og hann endurtók þessi blessuðu orð þrisvar. Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam lét gyðingana vita að annaðhvort skyldu þeir gerast múslimar eða gefast upp og greiða kharaj og jizya; ella yrði barist og blóði úthellt. Gyðingarnir fóru til Sallams ibn Mishkam, eins af fyrirmönnum sínum, og greindu honum frá stöðu mála. Sallam eggjaði þá til bardaga og sagði: „Áður sagði ég ykkur að halda gegn Muhammad, en þið vilduð það ekki. Sýnið nú að minnsta kosti engan slaka í bardaganum við hann. Betra er ykkur að falla í bardaga við múslima en að lifa áfram einir og vinalausir!…“ Gyðingarnir söfnuðu í skyndi börnum sínum og konum í Katiba-virkið, vistum sínum í Na’im og hermönnum sínum í Natat-virkið.

Boði hers Íslams um að gerast múslimar svöruðu gyðingarnir með örvaskotum. Mujahidarnir tóku við örvunum með skjöldum sínum. Að boði ástkæra Spámannsins okkar voru bogar spenntir, og örvum var skotið allar í senn á gyðingana í virkisturnunum, meðan hrópin „Allahu akbar!…“ kváðu við. Nú var stríðið hafið. Annars vegar börðust Soldán alheimsins og hinir hraustu Sahaba hans fyrir því að breiða út Íslam og verða þess valdandi að gyðingarnir gerðust múslimar og björguðust frá Víti. Hins vegar voru gyðingarnir, sem tóku engum ráðum, vildu við hvert tækifæri ráðast aftan að múslimum og þrjóskuðust við að sjá sannleikann. Þegar þeir sáu að Innsigli spámannanna var ekki kominn af þeirra eigin þjóð höfðu þeir af öfund neitað að viðurkenna hann; allt frá bernsku hans höfðu þeir gripið til hverra þeirra bragða sem þeim komu í hug til að ryðja Spámanninum úr vegi, en vegna verndar Allahu Taala gátu þeir ekkert gert.

Meira en tíu þúsund gyðinglegir hermenn skutu örvum á þá eitt þúsund og sex hundruð dýrlegu mujahida. Sahaba vörðu sig með skjöldum gegn örvunum sem dundu á þeim hver á fætur annarri, og hvenær sem færi gafst skutu þeir örvunum sem fallið höfðu til jarðar aftur á gyðingana. Þó særðust nokkrir af Sahaba.

Um tíma sást hazrat Habbab ibn Mundhir ganga af mikilli kurteisi fyrir Habibullah. Hann spurði: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Væri ekki rétt að við reistum herbúðir okkar annars staðar?“ Spámaðurinn sagði: „Inshallahu Taala flytjum við þær þegar kvölda tekur!“ Mujahidarnir voru komnir inn fyrir örvaskotfæri. Örvarnar sem gyðingarnir skutu úr virkinu náðu allt aftur fyrir herbúðir Íslams.4 Þann dag var barist með örvum allt til kvölds. Um fimmtíu af Sahaba særðust af örvunum sem skotið var. Þegar kvölda tók var hazrat Muhammad ibn Maslama falið að finna nýjan stað fyrir herbúðirnar. Þegar hann greindi frá því að staðurinn sem nefnist Raji’ væri hentugur voru herbúðir Íslams fluttar þangað.

„Við spámennirnir látum ekki eftir okkur arf. Það sem við látum eftir okkur verður sadaqa handa hinum fátæku“ Hadith sharif

Khaybar-herförin

Hinir særðu tóku einnig að hljóta aðhlynningu.5 Næsta dag komu hinir hraustu Sahaba fyrir framan Natat og börðust allt til kvölds. Umsátrinu var einnig haldið áfram þriðja, fjórða og fimmta daginn. Gyðingarnir héldu sig stöðugt í vörn. Á þeim dögum fékk ástkæri Spámaðurinn okkar svo mikinn höfuðverk að hann gat ekki verið meðal mujahidanna í tvo daga. Fyrri daginn fékk hann hazrat Abu Bakr gunnfánann, hinn síðari hazrat Umar. Báðir börðust þeir afar hart gegn gyðingunum í broddi Sahaba, en ekki tókst að vinna virkið. Á meðan sást að gyðingarnir, sem nú hafði vaxið kjarkur, opnuðu virkishliðin og gerðu áhlaup. Nú var barist í návígi, brjóst við brjóst. Bardaginn var orðinn afar harður. Í hvert sinn sem Spámaðurinn sagði við Sahaba sína: „Farið með takbir og segið: Allahu akbar! Allahu akbar!…“ hjuggu þeir til óvinanna af ást og eldmóði meðan takbir-hrópin kváðu við. Um tíma féll Mahmud, bróðir Muhammads ibn Maslama, sem shahid. Hinir hörðu bardagar héldu áfram allt til kvölds.

Næsta dag kom Marhab, einn af frægustu herforingjum Khaybar, út úr virkinu, brynjaður frá hvirfli til ilja. Hann var sterkur og kraftmikill maður, líkur risa. Fram að þessu hafði enginn kappi komið fram sem gæti sigrað hann. Hann sneri sér að mujahidunum og tók að stæra sig: „Ég er Marhab, kunnur að hugrekki og hetjuskap!“ Meðan hann stærði sig þannig sást einn mujahid úr hópi Sahaba stökkva fram. Hann hrópaði á móti Marhab: „Og ég er Amir, sem óttast ekki að steypa mér út í miðja ógurlegustu og hörðustu bardaga!“ og tók sér þegar stöðu andspænis honum. Risinn Marhab hjó af öllu afli til hazrat Amirs með sverði sínu, sem á var letrað: „Hvern sem það snertir, honum tortímir það!…“ Hinn hrausti Amir lyfti þegar skildi sínum. Þegar breitt sverðið skall á skildinum kvað við mikill hvellur, og sverðið festist í skildinum.

Hazrat Amir leitaði hælis hjá Skaparanum, hrópaði: „Ó Allah!“ og hjó sverði sínu til brynjaðra fótleggja Marhabs. Um leið og sverðið snerti stálbrynjuna hrökk það til baka og lenti skyndilega á fótlegg sjálfs hans. Hið harða bakslag sverðsins varð til þess að slagæðin í fótlegg hazrat Amirs skarst í sundur. Sahaba komu hlaupandi, tóku Amir í fang sér og báru hann til herbúðanna til aðhlynningar. En þar hlaut Amir radiy-Allahu anh shahid-dauða og flaug til hinnar æðstu Paradísar.6

Bardagarnir héldu áfram af fullu afli. Undir kvöld bauð ástkæri Spámaðurinn okkar mushrikunum frá Ghatafan, sem komið höfðu gyðingunum til hjálpar með fjögur þúsund hermenn og tekið þátt í stríðinu, að draga sig í hlé og snúa heim til lands síns. Hann hét þeim því að gerðu þeir það skyldu þeir fá döðluuppskeru Khaybar í eitt ár. En Ghatafan-menn höfnuðu boðinu. Þá bauð Höfðingi heimanna sall-Allahu alayhi wa sallam Sahaba sínum að vaka til morguns umhverfis virkið þar sem Ghatafan-menn héldu sig. Ghatafan-menn óttuðust mjög að mujahidarnir réðust á þá um nóttina og gátu alls ekki sofið. Þessa nótt kunngjörði rödd, sem enginn vissi hvaðan kom, að gert hefði verið áhlaup á land Ghatafan og að fjölskyldur þeirra og eigur hefðu verið teknar. Þetta var endurtekið þrisvar, og allir Ghatafan-menn hlýddu á það skelfingu lostnir. Uyayna herforingi þeirra heyrði líka sömu röddina þrisvar; rétt fyrir dögun tók hann hermenn sína, hraðaði sér burt frá Khaybar og hélt heim á leið. Um morguninn undruðust gyðingarnir að Ghatafan-menn skyldu hafa yfirgefið Khaybar að ástæðulausu og misstu alla von. Þeir iðruðust þess sárlega að hafa kallað þá sér til hjálpar.

„Daginn sem við unnum Khaybar-virkið bannaði Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam að eta kjöt af tömdum ösnum og að taka konu með mut’a-nikah“ Hazrat Ali (radiy-Allahu anh)

Hetjudáð hazrat Alis

Einnig þennan dag var barist hart fyrir framan Khaybar, en virkið var ekki unnið. Um kvöldið flutti Soldán alheimsins fagnaðartíðindi og sagði: „Á morgun mun ég fá gunnfánann hetju sem elskar Allahu Taala og Rasul Hans, og Allahu Taala og Rasul Hans elska hann. Allahu Taala mun láta sigurinn vinnast með hendi hans!“

Þessa nótt biðu Sahaba morguns í eftirvæntingu. Hver þeirra vonaði að gunnfáninn yrði fenginn honum og bað Allahu Taala þess. Hazrat Bilal al-Habashi kallaði til morgunsalatsins með sinni hjartnæmu og fögru rödd. Meðan adhan var kallað vaknaði sérstök eftirvænting og sérstök gleði í hverju brjósti; aldrei varð maður saddur af þeirri gleði sem frá Allah kom. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar hafði stýrt morgunsalatinu fyrir Sahaba sína reis hann á fætur. Hann bauð að hinn blessaði gunnfáni Íslams yrði sóttur. Meðan hinn heilagi gunnfáni var sóttur stóðu Sahaba og biðu, allir á valdi forvitninnar, til að heyra þau orð sem koma myndu af blessuðum vörum Rasuls al-akram.

Loks sagði Höfðingi heimanna: „Ég sver við Allahu Taala, sem heiðraði persónu Muhammads með spámannsdómi, að ég mun fá þennan gunnfána hetju sem veit ekki hvað það er að flýja,“ og síðan lét hann blessuð augu sín reika um Sahaba sína og sagði: „Hvar er Ali?“ Sahaba sögðu: „Ó Rasulallah! Hann er augnveikur.“ Hann sagði: „Kallið á hann til mín.“ Á þeim dögum hafði hazrat Ali fengið augnverk og gat ekki opnað augun. Þeir fóru til hans og sögðu honum hvernig málum væri háttað, tóku undir blessaðan handlegg hans og leiddu hann fyrir Rasulullah. Soldán alheimsins bað Allahu Taala að veita hazrat Ali lækningu, vætti blessaða fingur sína í munni sér og strauk þeim um augu hans. Á sama andartaki hvarf allur verkur úr augum hazrat Alis. Auk þess bað hann fyrir honum og sagði: „Ó Rabb minn! Haltu frá honum þjáningum hita og kulda!“ Síðan færði hann hazrat Ali með blessuðum höndum sínum í brynju, gyrti hann sínu eigin sverði, fékk honum hvíta gunnfána Íslams og sagði: „Berstu uns Allahu Taala veitir þér sigur. Líttu aldrei um öxl!“ Hazrat Ali sagði: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Ég mun berjast við þá uns þeir ganga inn í trú Íslams.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Wallahi, að Allahu Taala leiði þó ekki væri nema einn mann af þeim á hinn rétta veg fyrir tilstilli þitt er þér betra en að eiga marga rauða úlfalda og gefa þá sem sadaqa á vegi Allahu Taala.“7

Meðan hazrat Ali sótti fram að virki gyðinganna með gunnfánann í hendi gengu hinir dýrlegu Sahaba á eftir honum. Þegar þeir voru komnir alveg að virkinu og gunnfáninn hafði verið reistur við rætur steins sást að hlið Natat-virkisins var opnað.

Árásarsveitir gyðinganna komu út. Þetta voru hinar útvöldu hetjur Khaybar. Hver þeirra var klæddur tvöfaldri brynju og hulinn járnhlífum. Einn þeirra sást ganga í átt að hazrat Ali og taka sér stöðu andspænis honum til að berjast. Þetta var Harith, bróðir Marhabs, sem átti engan sinn líka að hugrekki. Hann réðst fram í skyndi… Meðan hljómurinn af tveimur stálblöðum fyllti vígvöllinn sást Dhulfiqar falla eins og elding og skilja höfuð Hariths frá bolnum. Í sama mund stigu hrópin „Allahu akbar! Allahu akbar!“ til himins. Þegar Marhab heyrði að bróðir hans hefði verið drepinn þeysti hann á vígvöllinn með hermennina sem lutu stjórn hans og tók sér stöðu andspænis hazrat Ali. Hann bar einnig tvöfalda brynju. Hann var gyrtur tveimur sverðum og minnti með stórum vexti sínum á risa. Fullur heiftar tók hann að stæra sig: „Ég er Marhab, sem steypir sér fram og berst af hetjuskap þegar stríðin eru sem hörðust! Jafnvel öskrandi ljón stinga ég í gegn með spjóti mínu eða sverði!…“

Hazrat Ali karramallahu wajhah wa radiy-Allahu anh svaraði: „Ég er sá sem móðir mín gaf nafnið Haydar (ljón). Ég er eins og tignarlegt ljón! Ég er hetjan sem fellir þig til jarðar í einni atlögu!..“

Þegar Marhab heyrði orðið Haydar af vörum hazrat Alis greip ótti hjarta hans. Því að um nóttina hafði ljón rifið hann í sundur í draumi. Skyldi þetta vera ljónið sem hann hafði séð í draumnum? Í sama mund sást risinn Marhab gera atlögu og hazrat Ali taka á móti henni með skildi sínum. Síðan leitaði hann hælis hjá Allahu Taala, hrópaði: „Ó Allah!…“ og lét Dhulfiqar falla á höfuð vantrúarmannsins af slíku afli að sást hvernig það klauf í tvennt bæði þykkan stálskjöldinn sem Marhab hélt fyrir Dhulfiqar og stálhjálm hans, klauf höfuð hans frá hvirfli niður í hnakka, blóðið spýttist úr hálsi hans eins og úr rennu og risavaxinn líkami hans féll til jarðar. Hinn ógurlegi hljómur Dhulfiqars heyrðist um alla Khaybar. Spámaðurinn sagði: „Gleðjist! Nú er orðið auðvelt og létt að vinna Khaybar.“ Sahaba dáðust að þessari hetjudáð hazrat Alis og létu himininn óma af hrópunum „Allahu akbar! Allahu akbar!..“

Bardaginn hélt áfram af fullu afli. Þegar Sahaba höfðu barist alla leið að virkishliðinu hjó gyðingur með sverði sínu á skjöld hazrat Alis. Skjöldurinn féll til jarðar, en enginn tími gafst til að beygja sig og taka hann upp. Gyðingurinn, sem vildi ekki láta tækifærið ganga sér úr greipum, þreif skjöldinn og flýði til baka. Ljón Allahu Taala hryggðist mjög við þetta, og eftir að hafa tvístrað óvinunum umhverfis sig með Dhulfiqar ásetti hann sér að gera virkishliðið að skildi sínum. Hann sagði: „Bismillahir-rahmanir-rahim,“ og þreif í hringana á hinu mikla járnhliði. Hann hristi lamirnar lausar úr múrnum og reif þær út… Meðan hazrat Ali reif hliðið af hristist virkið allt. Þetta hlið, sem átta eða tíu kappar hefðu ekki getað hreyft úr stað, notaði hann sem skjöld í annarri hendi og tók að berjast. Þessi ótrúlegi atburður var kraftaverk ástkæra Spámannsins okkar og karama8 hazrat Alis…

Sex hraustustu kappar gyðinganna gengu síðan fram gegn honum hver á eftir öðrum. Hazrat Ali sigraði þá einnig með leyfi Allahu Taala og gekk síðan ásamt hraustum félögum sínum inn í virkið. Nú var barist innan virkisins. Á skömmum tíma var enginn eftir til að veita þeim viðnám. Þeir reistu gunnfána Íslams í virkinu. Þannig var Natat, rammgerðast virkja þeirra, unnið. Ástkæri Spámaðurinn okkar kyssti hazrat Ali á augun og sagði: „Vegna þeirrar hetjudáðar sem þú hefur sýnt eru Allahu Taala og Rasul Hans ánægðir með þig.“ Þegar Ali heyrði þessi blessuðu orð grét hann af gleði. Þegar Spámaðurinn spurði: „Hvers vegna grætur þú?“ svaraði hann: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Ég græt af gleði, því að Allahu Taala og Rasul Hans eru ánægðir með mig.“ Þá sagði ástkæri Spámaðurinn okkar: „Ekki aðeins ég, heldur eru Jibril, Mika’il og allir englarnir ánægðir með þig.“ Á meðan komu fjögur hundruð múslimar af ættbálkinum Daws Spámanninum til hjálpar.9 Eftir þetta var barist af hörku til að vinna hin virkin. Þegar hin sjö rammgerðu virkin sem eftir voru í Khaybar höfðu fallið hvert af öðru sendu gyðingarnir, sem nú áttu sér engrar undankomu auðið, sendinefnd og báðu um frið. Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam tók boðinu, og samið var um þessi atriði: 1. Blóði þeirra gyðinga sem börðust við múslima í þessari herför skal ekki úthellt. 2. Gyðingarnir sem yfirgefa Khaybar mega aðeins hafa með sér börn sín og nauðsynlega búshluti sem nemur einni úlfaldabyrði. 3. Allar aðrar eigur, lausar sem fastar, öll vopn, svo sem brynjur, sverð, skildir, bogar og örvar, öll klæði önnur en þau sem þeir standa í, vefnaður, gull og fjársjóðir, og öll dýr, svo sem hestar, úlfaldar og sauðfé… allt sem til er fellur múslimum í hlut. 4. Ekkert sem eftirláta ber múslimum skal á nokkurn hátt falið. Þeir sem fela eitthvað standa utan griða og verndar Allahu Taala og Rasuls Hans…

„Ég er sá sem móðir mín gaf nafnið Haydar (ljón). Ég er eins og tignarlegt ljón!“ Hazrat Ali (radiy-Allahu anh)

Kinana ibn Rabi’, sem hlítti ekki þessum skilmálum og gróf fjársjóði sína í jörðu í skinnbelgjum, var refsað. Herfangið sem náðist var óteljandi. Hið frjósama land Khaybar og pálmalundir hennar féllu her Íslams óskipt í hlut.10 Á meðan sneru Ghatafan-menn, sem farnir voru heim, aftur til Khaybar til að hjálpa gyðingunum. Þegar þeir sáu að Spámaðurinn hafði unnið Khaybar og gyðingarnir gefist upp sögðu þeir: „Ó Muhammad! Þú hést okkur því að ef við yfirgæfum Khaybar skyldir þú gefa okkur döðlur Khaybar í eitt ár. Við höfum staðið við orð okkar. Gefðu okkur þær nú!“ Spámaðurinn sagði við þá: „Þetta og þetta fjall skal vera ykkar.“ Ghatafan-menn ætluðu þá að hafa í hótunum og sögðu: „Þá berjumst við við ykkur.“ Rasul al-akram sagði: „Látum vígvöll okkar þá vera Janafa.“ Janafa var nafn á einu af héruðum Ghatafan-manna. Þegar Ghatafan-menn heyrðu þetta drógu þeir sig í hlé af ótta og fóru burt.

Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam og hinir hraustu Sahaba hans voru orðnir mjög þreyttir af að vinna Khaybar. Annars vegar var hlynnt að hinum særðu, hins vegar hvíldust menn.

Zaynab, kona Sallams ibn Mishkam, eins af fyrirmönnum gyðinganna, vildi drepa Spámanninn með eitri. Í því skyni slátraði hún kind, steikti hana og blandaði miklu eitri í kjötið. Síðan gekk hún fyrir Rasulullah og sagðist hafa komið með gjöf. Rasul al-akram þáði hana og kallaði á Sahaba sína, og þeir settust allir saman til að eta. Höfðingi heimanna reif bita af steiktri kindinni, sagði: „Bismillahir-rahmanir-rahim,“ og stakk honum upp í blessaðan munn sinn. Eftir að hafa tuggið hann nokkrum sinnum tók hann hann þegar út úr blessuðum munni sínum og sagði: „Ó Sahaba mínir! Haldið höndum ykkar frá þessum mat! Því að þetta bógkjöt hefur sagt mér að það sé eitrað.“ Sahaba drógu þegar að sér hendurnar frá matnum. En hazrat Bishr ibn Bara, sem hafði etið einn munnbita af kjötinu, blánaði þegar allur og féll sem shahid. Jibril alayhis-salam kom til ástkæra Spámannsins okkar og sagði honum að láta taka sér blóð með blóðkoppum (hijama) milli blessaðra herða sinna til að losna við áhrif eitursins sem blandast hafði blessuðu munnvatni hans. Svo var gert. Síðan var eitraða steikin grafin í jörðu. Zaynab, sem þetta hafði gert, var handtekin og leidd fyrir hann.

Spámaðurinn spurði hana: „Varst það þú sem eitraðir þessa kindarsteik?“ Hún játaði það sem hún hafði gert og sagði: „Já! Ég eitraði hana!“ Spámaðurinn spurði: „Hvers vegna vildir þú gera þetta?“ Hún svaraði: „Þú drapst mann minn, föður minn og föðurbróður. Ég sagði við sjálfa mig: ‚Ef hann er í raun og veru spámaður lætur Allah hann vita. Ef ekki, mun eitrið verka á hann og hann deyr. Þannig losnum við við hann.‘“ Sahaba hryggðust mjög vegna þessa atburðar. Þegar þeir spurðu: „Megi líf okkar verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Eigum við að drepa hana?“ fyrirgaf Höfðingi heimanna, sem fyrirgaf hverja þá móðgun sem honum sjálfum var sýnd, henni einnig. Þegar Zaynab sá þessa miklu miskunn fór hún með kalima ash-shahada og gerðist múslimi.11 Meðal herfangsins og fanganna sem tekin voru í Khaybar var einnig Safiyya, dóttir Huyayy ibn Akhtab. Hún hafði fallið Spámanninum í hlut sem réttur æðsta herforingjans. Höfðingi heimanna gaf fanga sínum frelsi. Hún varð djúpt snortin af þessu, fór af heilum hug með kalima ash-shahada og gerðist múslimi. Ástkæri Spámaðurinn okkar gladdist mjög yfir þessu og gladdi móður okkar, hazrat Safiyyu, með því að heiðra hana með hjúskap. Þannig varð hazrat Safiyya móðir hinna trúuðu. Brúðkaup hennar var haldið á staðnum Sahba, og þar var boðið til walima, það er að segja brúðkaupsveislu, með melónum og döðlum.12

Á blessuðum augum móður okkar Safiyyu sást mar.

Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar spurði: „Hvaða merki er þetta?“ svaraði hún: „Nótt eina sá ég í draumi að tunglið steig niður af himni og kom í fang mér. Þegar ég sagði Kinana, manni mínum, frá því sagði hann: ‚Þú hefur rennt augum til þess að verða kona þessa arabíska konungs sem sækir að okkur!‘ og sló mig á augað, og það varð blátt eins og þú sérð.“ Eftir að Khaybar hafði verið unnin sögðu gyðingarnir við Spámanninn: „Ó Muhammad! Við munum yfirgefa Khaybar. En við kunnum vel til jarðræktar og umhirðu akra, víngarða og aldingarða. Ef þú vilt, leigðu okkur þá þessi frjósömu lönd. Við skulum yrkja þessar jarðir og gefa þér helming uppskerunnar!“ Ástkæri Spámaðurinn okkar og Sahaba höfðu engan tíma til að sinna akurvinnu. Þeir unnu sleitulaust, nótt sem dag, að því að breiða út trú Íslams og að jihad fi sabilillah13. Spámaðurinn var ánægður með boðið og sagði: „Með því skilyrði að við getum rekið ykkur burt hvenær sem við viljum.“ Gyðingarnir féllust á það og tóku að yrkja lönd Khaybar.14 Spámaðurinn sneri sigursæll aftur til Medínu ásamt Sahaba sínum. Á þeim dögum stigu síðustu Sahaba sem eftir voru af Muhajirun sem flust höfðu búferlum til Abessiníu, og meðal þeirra var Umm Habiba radiy-Allahu anha, undir forystu Ja’fars ibn Abi Talib um borð í tvö skip sem Najashi hafði séð þeim fyrir, og gengu á land í höfninni Jar. Þaðan komu þau ríðandi á úlföldum til Medínu. Spámaðurinn gladdist mjög þegar hann sá Sahaba sína, sem flust höfðu til Abessiníu tólf árum áður, koma undir forystu Ja’fars ibn Abi Talib. Hann kyssti hazrat Ja’far á ennið, þrýsti honum að brjósti sér og sagði:

„Ó Sahaba mínir! Haldið höndum ykkar frá þessum mat! Því að þetta bógkjöt hefur sagt mér að það sé eitrað“ Hadith sharif

„Ég veit ekki hvort ég á fremur að gleðjast yfir því að Khaybar var unnin eða yfir komu Ja’fars. Hijra ykkar er tvöföld: þið hafið flust búferlum bæði til lands Abessiníumanna og til heimkynna minna.“ Þeir færðu Rasulullah gjafirnar og bréfið sem Najashi Ashama hafði sent. Brúðkaup hans og móður okkar Umm Habibu var einnig haldið á þessu ári. Móðir okkar Umm Habiba var þá þrjátíu og sex ára. Herfanginu sem fékkst í Khaybar var skipt á milli allra Sahaba sem tekið höfðu þátt í Hudaybiya-samningnum, þeirra sem tóku þátt í Khaybar-herförinni, þeirra Sahaba sem komu frá Abessiníu eftir að hafa flust þangað búferlum og ættbálksins Daws, sem tók þátt í landvinningnum.15

Með því að Khaybar var unnin voru allir gyðingar í Arabíu komnir undir stjórn Spámannsins. Nú áttu þeir þess engan kost lengur að hjálpa mushrikunum. Ættbálkar og ríki umhverfis skildu líka að múslimar, sem tekið höfðu Khaybar-virkið, sem virtist óvinnandi bæði að vopnum og hermönnum, réðu yfir miklum mætti, og tóku að óttast þetta ríki Íslams. Mushrikar Mekku sukku í mikla sorg og örvæntingu við það að Khaybar var unnin. Eftir þennan landvinning komu fjölmargir ættbálkar, smáir sem stórir, til Medínu al-Munawwara til að gerast múslimar og hlutu þann heiður að verða í hópi Sahaba, jafnvel Ghatafan-menn… Sumir ættbálkar sem ekki vildu láta segjast voru beygðir til hlýðni með því að senda lið gegn þeim.