UMRAT AL-QADA-FERÐIN

Ár var liðið frá Hudaybiya-friðnum. Mánuði fyrir Eid al-Adha, í byrjun mánaðarins dhul-qa’da, bauð Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam Sahaba sínum að búa sig undir umra. Þeir sem farið höfðu til Hudaybiya til umra og tekið þátt í Bay’at ar-Ridwan skyldu allir vera með, að frátöldum þeim sem látnir voru. Að þessu boði luku tvö þúsund af Sahaba undirbúningi sínum. Sjötíu úlfaldar voru teknir til að færa þá að fórn. Najiya ibn Jundub og fjórum félögum hans var falið að reka þá til Mekku og láta þá bíta á leiðinni. Auk þess voru hazrat Muhammad ibn Maslama fengnir hundrað riddarar og hann sendur á undan til að flytja vopn til hernaðar, svo sem brynjur, spjót og sverð. Mushrikunum var ekki treystandi. Kæmi til árásar skyldu þessi vopn notuð. Nokkrir af Sahaba sögðu: „Ó Rasulallah! Samkvæmt Hudaybiya-friðnum áttum við ekki að koma til umra með önnur vopn en sverð í slíðrum!“ Höfðingi heimanna sagði: „Við förum ekki með þessi vopn inn í Haram, til Qurayshíta. En þau skulu vera nærri okkur og við höndina ef Qurayshítar skyldu ráðast á okkur.“

Abu Dharr al-Ghifari var skilinn eftir sem staðgengill í Medínu al-Munawwara.1 Einnig er sagt frá því að Abu Ruhm al-Ghifari hafi verið skilinn eftir. Tvö þúsund af Sahaba lögðu af stað til Mekku ásamt ástkæra Spámanninum okkar. Sahaba voru í mikilli eftirvæntingu. Þeir myndu sjá heimili sín, arna sína og ættlandið sem þeir höfðu yfirgefið árum saman á vegi Allahu Taala og vegna ástkæra Spámannsins okkar… Þeir myndu heimsækja Kaaba al-Mu’azzama, sem þeir sneru sér að í salatinu fimm sinnum á dag… Þeir myndu hitta ættingja sína, sem nýlega höfðu gerst múslimar en ekki getað komið til Medínu vegna samningsins. Mushrikum Quraysh, sem árum saman höfðu látið þá fella blóð í stað tára, látið þá stynja undir ofríki og gert marga bræður þeirra að shahidum til að neyða þá til að tilbiðja skurðgoð sín, myndu þeir sýna reisn og sóma Íslams. Ef til vill myndi ást á Íslam kvikna í hjörtum mushrikanna sem sæju þetta, svo að þeir gerðust múslimar!..

Þeir sem urðu eftir í Medínu fylgdu Höfðingja heimanna með takbir allt að Wada’-brekkunni, kvöddu hann og sneru síðan aftur… Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar kom til Dhul-Hulayfa, sem er um tíu kílómetra frá Medínu, fór hann í ihram. Hinir dýrlegu Sahaba fylgdu fordæmi hans. Allir voru klæddir hvítu. Nú var ferðin til Mekku al-Mukarrama til að gera umra hafin. Himinn og jörð ómuðu af hrópunum „Labbayk! Allahumma labbayk! Labbayk! La sharika laka labbayk! Innal-hamda wan-ni’mata laka wal-mulka, la sharika lak.“ (Hér er ég, ó Allah, hér er ég! Með orði mínu og veru minni hef ég svarað kalli Þínu aftur og aftur og beygt mig undir boð Þitt. Þú átt engan félaga; með allri veru minni hef ég snúið mér til Þín. Lof og velgjörðir tilheyra Þér einum. Ríkið er einnig Þitt. Þú átt engan félaga.)

Ferðin var full af unaði, því að menn lofuðu Allahu Taala, ákölluðu Hann og minntust blessaðs nafns Hans.

Þegar sveitin sem fór á undan undir stjórn Muhammads ibn Maslama nálgaðist Mekku sáu mushrikar Quraysh hana. Þeir komu nær, fullir ótta, og spurðu: „Hvað er þetta?“ eins og þeir vildu segja: „Var það þetta sem við sömdum um fyrir ári?“ Muhammad ibn Maslama gaf þeim svar sem lét blóðið frjósa í æðum þeirra: „Þetta eru riddarar sendiboða Allahu Taala… Ef Allahu Taala leyfir mun hann sjálfur heiðra þennan stað með komu sinni á morgun!…“ Mushrikarnir sneru skelfdir aftur og fluttu fréttina til Mekku. Mushrikar Mekku sögðu: „Við sverjum að við höfum haldið samninginn. Hvers vegna skyldi Muhammad berjast við okkur?…“ Þeir sendu þegar í stað nefnd úr sínum hópi til að ræða við Spámanninn.

„Labbayk! Allahumma labbayk! Labbayk! La sharika laka labbayk! Innal-hamda wan-ni’mata laka wal-mulka, la sharika lak“ Talbiya

Á meðan var Höfðingi heimanna sall-Allahu alayhi wa sallam kominn á stað sem nefnist Batn Ya’jaj, þaðan sem Mekka sást. Þar skildu þeir eftir öll vopn sín nema sverðin sem þeir báru. Þeir settu tvö hundruð af Sahaba á vörð til að gæta vopnanna. Þegar þessum undirbúningi var lokið bað nefnd Quraysh um leyfi til að ræða við Spámanninn og ganga fyrir hann. Þegar leyfið var veitt sögðu þeir: „Ó Muhammad! Allt frá Hudaybiya-samningnum höfum við ekki svikið ykkur á nokkurn hátt. Ætlar þú samt að ganga inn í Mekku, til þjóðar þinnar, með þessi vopn? Samkvæmt samningi okkar áttuð þið þó ekki að hafa annað meðferðis en sverð í slíðrum!…“ Höfðingi heimanna svaraði: „Allt frá bernsku og til þessa dags hef ég verið kunnur að því að standa við orð mín og að tryggð. Við göngum ekki inn í Haram með annað en sverð okkar í slíðrum. En ég vil að vopnin séu einhvers staðar nærri mér.“ Nefndin skildi að fréttin sem henni hafði borist var önnur en raunin var, og létti mönnum. „Ó Muhammad! Sannarlega höfum við ávallt mætt tryggð og góðvild af þinni hálfu. Það er líka það sem þér sæmir,“ sögðu þeir og sneru aftur. Þeir komu til Mekku og greindu Qurayshítum frá málavöxtum. Þeim létti einnig.

Af hatri og öfund vildu fyrirmenn Quraysh ekki sjá þessar gleðistundir Spámannsins og Sahaba hans, og því yfirgáfu þeir Mekku og héldu upp til fjalla. Ástkæri Spámaðurinn okkar sendi merkta fórnarúlfaldana á undan til staðarins Dhi Tuwa. Síðan luku hann og Sahaba hans undirbúningi sínum og lögðu af stað til að ganga inn í hina helgu borg Mekku. Sahaba höfðu tekið Höfðingja heimanna í miðju sína. Soldán alheimsins sat á úlfaldanum Qaswa og dreifði nur umhverfis sig eins og sól sem hylur tilvist þúsunda stjarna. Ó Rabb minn! Hvílík fegurð! Hvílík tignarsjón!…

Á tungum manna voru hrópin „Labbayk! Allahumma labbayk! Labbayk! La sharika laka labbayk!…“ og í hjörtunum ástin á Allahu Taala og Rasul Hans.

Skref fyrir skref sóttu þeir fram að hinni tignu Kaaba. Því nær sem þeir komu, þeim mun meir óx eftirvænting þeirra; það var sem þeir yrðu frá sér numdir. Talbiya-hrópin, sem allir fóru með einum rómi, fylltu Mekku. Þegar mushrikarnir sáu þessa stórfenglegu sjón bráðnaði eitthvað innra með þeim, og þeir fundu svalandi drykk ástarinnar streyma ljúflega inn í hjörtu sín. Í mörg hjörtu hafði ást á Íslam þegar fallið… Að lokum hafði Soldán alheimsins, Höfðingi beggja heima, hinn ástkæri og göfugi Spámaður okkar Muhammad sall-Allahu alayhi wa sallam, borið sigur úr býtum…

Sjá, ástkæri Spámaðurinn okkar og hinir dýrlegu Sahaba hans gengu inn að Kaaba al-Mu’azzama með sverðin við belti sér. Hazrat Abdullah ibn Rawaha hélt í taum Qaswu, úlfalda Spámannsins, og gekk á undan. Nokkrir mushrikar í Mekku höfðu ásamt konum sínum og börnum raðað sér upp við Dar an-Nadwa og horfðu á ástkæra Spámanninn okkar og hina hraustu Sahaba hans. Meðan Abdullah ibn Rawaha gekk fram lét hann þessar ljóðlínur dynja eins og sleggju á höfðum mushrikanna, allt niður í hjörtu þeirra:

Ó þið vantrúarmenn, víkið af vegi Spámannsins,
hans sem Allahu Taala sendi Kóraninn.
Allt hið góða og allt gott er í trú hans,
að deyja fyrir þessa trú er besti dauðinn.
Hann er sannur Rasulullah, ég tók við því af hjarta,
ég trúi hverju orði hans, ég hef nú tekið við öllu.
Ó þið vantrúarmenn! Þegar þið afneitið því
að Kóraninn sé sendur niður frá Allahu Taala,
eins og vér létum höggin skyndilega dynja
og eins og vér skildum höfuð ykkar frá bolnum,
ef þið trúið ekki heldur á merkingu hans,
munu höggin dynja á höfðum ykkar á sama hátt.
Ég hef mál mitt í blessuðu nafni Allahs,
því að engin önnur sönn trú er til en trú Hans.
Og aftur hef ég mál mitt í nafni Allahs,
Hans sem Muhammad er bæði þjónn og Rasul.

Hazrat Umar gat ekki orða bundist og vildi áminna hann: „Ó Ibn Rawaha! Hvernig getur þú farið með ljóð frammi fyrir Rasulullah og í Haram ash-Sharif?“ En Spámaðurinn sagði: „Ó Umar! Aftraðu honum ekki. Ég sver við Allahu Taala að orð hans bíta fljótar og fastar á þessa mushrika Quraysh en þótt örvum væri látið rigna yfir þá. Ó Ibn Rawaha, haltu áfram!“

Litlu síðar sagði Spámaðurinn við hazrat Abdullah ibn Rawaha: „Segðu: Enginn guð er til nema Allahu Taala! Hann er sá eini. Hann er sá sem efndi heit Sitt! Hann er sá sem hjálpaði þessum þjóni Sínum! Hann er sá sem styrkti hermenn Sína! Og Hann einn er sá sem rak hina sameinuðu ættbálka á flótta!“

Abdullah ibn Rawaha tók þá að fara með:

Enginn guð er til nema Allahu Taala!
Hann á sér engan félaga, la ilaha illallah!
Hann er sá sem veitir her múslima mátt!
Og Hann er sá sem tvístrar vantrúarmönnum og sigrar þá!

Múslimar endurtóku þessi orð einnig. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar gekk inn í Baytullah beraði hann blessaða hægri öxl sína. Fegurð blessaðs hörunds hans blindaði augun, dró hjörtun að sér og dreifði nur eins og sól. Síðan sagði hann: „Megi Allahu Taala af miskunn Sinni fyrirgefa þeim hetjum sem í dag sýna þessum mushrikum að þær séu sterkar og fullar af þrótti!“ Þá beruðu Sahaba hægri axlir sínar og gengu tawaf þrisvar umhverfis Kaaba, hratt og með tignarlegu fasi. Milli Rukn al-Yamani og hornsins þar sem Svarti steinninn er gengu þeir þó hægt. Spámaðurinn og Sahaba hans gengu að Svarta steininum og kysstu hann, eða réttu fram hendurnar í átt að Svarta steininum úr fjarlægð.

„Ég sver við Allahu Taala að orð hans (Ibn Rawaha) bíta fljótar og fastar á þessa mushrika Quraysh en þótt örvum væri látið rigna yfir þá“ Hadith sharif

Mushrikarnir fylgdu Sahaba eftir með augunum og undruðust þessa tignarlegu og glæsilegu göngu. Því að þeim hafði verið sagt að múslimar hefðu orðið veikburða og sjúkir eftir að þeir fóru til Medínu, og orðrómur af því tagi hafði breiðst út. En nú urðu þeir vitni að hinu gagnstæða, og undrun þeirra óx.

Hinar fjórar umferðir tawafsins sem eftir voru luku þeir rólega, með hægum skrefum. Eftir tawafinn iðkuðu þeir tveggja rak’a salat við Maqam Ibrahim. Síðan gengu þeir sa’y sjö sinnum milli hæðanna Safa og Marwa. Þegar fórnardýrunum hafði verið slátrað lét Spámaðurinn raka blessað höfuð sitt. Menn kepptust um að grípa blessuð hár hans á lofti. Sahaba létu einnig raka sig. Þannig rættist draumurinn sem Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam hafði séð réttu ári áður. Umra-heimsókninni var lokið, og tími hádegissalatsins var kominn. Þegar Höfðingi heimanna bauð hazrat Bilal að kalla adhan við Kaaba hlýddi Bilal al-Habashi boðinu þegar í stað. Meðan hann kallaði adhan Muhammadi við Kaaba komst öll Mekka á hreyfingu. Sahaba hlýddu á adhanið í djúpri auðmýkt og endurtóku það lágri röddu. Þegar því lauk varð Habibullah imam. Hádegissalatið, sem þeir iðkuðu allir saman, hafði sérstök áhrif á hjörtu mushrikanna.

Ástkæra Spámanninum okkar hafði verið reist tjald úr skinni í Abtah. Sahaba dvöldust í þrjá daga í tjöldunum umhverfis. Á tímum salatsins söfnuðust þeir saman í Baytullah og iðkuðu salat í söfnuði. Þess á milli heimsóttu þeir ættingja sína og voru þeim fyrirmynd með því fagra siðferði sem Íslam hafði veitt þeim. Andspænis þessari fögru framkomu Sahaba var sem ættingjarnir bráðnuðu, og þeir gátu ekki leynt aðdáun sinni. Það var eins og Mekka hefði á þessum þremur dögum verið unnin innan frá.

Dagarnir þrír voru liðnir… Nú var komið að skilnaðarstund. Undir kvöld sagði Spámaðurinn: „Enginn múslimanna (sem komu til umra) skal vera í Mekku í kvöld; allir skulu leggja af stað!“ og þá tóku allir saman föggur sínar og héldu af stað til Medínu… Þegar Rasulullah var í Juhfa og hitti hazrat Abbas lagði hazrat Abbas til: „Ó Rasulallah! Maymuna bint Harith er orðin ekkja. Væri ekki rétt að þú tækir hana þér fyrir konu?“ Þá sendi Spámaðurinn Abu Rafi’ og mann úr röðum Ansar til Mekku að biðja hennar. Þegar hazrat Maymuna, sem sat á úlfalda, fékk fréttina um að Rasulullah bæði hennar sagði hún: „Bæði úlfaldinn og sú sem á honum situr tilheyra Rasulullah.“ Hún gaf sig Spámanninum. Hún fól Umm al-Fadl, systur sinni, að ganga frá því sem gera þurfti, og hún fól það manni sínum, hazrat Abbas. Þegar þeir komu til staðarins Sharif á heimleiðinni frá umra til Medínu tók hazrat Abbas við fjögur hundruð dirhamum í mahr af Spámanninum sall-Allahu alayhi wa sallam og gaf Rasulullah hazrat Maymunu í nikah. Brúðkaupið var einnig haldið þar. Hazrat Maymuna hlaut þann heiður að verða síðasta eiginkona Rasulullah með nikah. Spámaðurinn kvæntist ekki aftur eftir þetta.

„Megi Allahu Taala af miskunn Sinni fyrirgefa þeim hetjum sem í dag sýna þessum mushrikum að þær séu sterkar og fullar af þrótti!“ Hadith sharif

Ég hef dirfst að færa þér kertastjaka að gjöf, ó Rasulallah!
Þrá mín er að þjóna þínum háleitu dyrum, ó Rasulallah!
Lítilfjörleg gjöf mín er ekki samboðin Rawda þinni;
tak þú við henni, sýndu gæsku og náð, ó Rasulallah!
Hvern á ég annan en þína göfugu persónu, að ég megi tjá honum hagi mína?
Frá þér kemur gæska og göfuglyndi, ó Rasulallah!
Ég leita skjóls hjá þér, griða, hundraðfaldra griða, ég er fallinn að dyrum þínum,
miskunna þú mér, ber þú fram árnaðarorð fyrir mig, ó Rasulallah!
Tak þú Mahmud, hinn réttláta khan, undir vernd þína í báðum heimum,
þitt er veldið í upphafi og við endi, ó Rasulallah!
Mahmud Khan II