MU’TA-STRÍÐIÐ

Á áttunda ári eftir Hijru sendi Höfðingi alheimsins alayhi afdalus-salawat, sem er miskunn handa heimunum, enn sendimenn til ýmissa ættbálka og ríkja til að Íslam breiddist út. Frá sumum þeirra bárust jákvæðar undirtektir, en hazrat Harith ibn Umayr, sem sendur hafði verið til landstjórans í Busra, var handtekinn af kristnum hermönnum í þorpinu Mu’ta í Balqa-héraði í Sýrlandi. Hazrat Harith var færður til Shurahbils ibn Amr, landstjórans í Sýrlandi, og þótt hann væri sendimaður var hann drepinn með svívirðilegum hætti og féll sem shahid.1

Ástkæri Spámaðurinn okkar hryggðist mjög við þessa frétt og bauð þegar að hinir hraustu Sahaba hans skyldu safnast saman. Sahaba sem fengu þetta boð kvöddu börn sín og söfnuðust í skyndi saman í herbúðunum í Jurf. Eftir að hafa stýrt hádegissalatinu sagði Habib al-akram: „Yfir þessu fólki sem halda skal til jihad hef ég skipað Zayd ibn Haritha herforingja! Falli Zayd ibn Haritha sem shahid skal Ja’far ibn Abi Talib taka við af honum. Falli Ja’far ibn Abi Talib sem shahid skal Abdullah ibn Rawaha taka við. Falli Abdullah ibn Rawaha einnig sem shahid skulu múslimar velja hæfan mann úr sínum hópi og gera hann að herforingja sínum!“ Þá skildu Sahaba að hetjurnar sem nefndar höfðu verið með nafni myndu falla sem shahidar og tóku að gráta. „Ó Rasulallah! Ef þeir mættu aðeins lifa, svo að við gætum notið þeirra!..“ sögðu þeir. Spámaðurinn svaraði þeim ekki heldur þagði.2

Hazrat Zayd, Ja’far og Abdullah, sem þar voru staddir, heyrðu þetta einnig og fylltust mikilli gleði. Því að æðsta markmið þeirra var að falla sem shahidar meðan þeir breiddu út trú Allahu Taala. Nú höfðu fagnaðartíðindin verið flutt, og þeir höfðu sjálfir heyrt þau með eigin eyrum. Mujahidarnir höfðu lokið undirbúningi sínum og biðu herforingja sinna. Ástkæri Spámaðurinn okkar afhenti hazrat Zayd ibn Haritha hvítan gunnfána Íslams. Hann bauð honum að fara allt til þess staðar þar sem Harith ibn Umayr hafði fallið sem shahid og boða þar Íslam. Tækju þeir ekki við því bauð hann honum að berjast við óvininn. Hazrat Abdullah ibn Rawaha grét þegar hann kvaddi ásamt herforingjunum félögum sínum. Þeir spurðu hann: „Ó sonur Rawaha! Hvers vegna grætur þú?“ Abdullah ibn Rawaha, sem var skáld, sagði:

Ástæðan fyrir gráti mínum
er ekki ást á heiminum,
og wallahi, ástæðan er ekki
að ég muni sakna ykkar.
Hin raunverulega ástæða er sú
að í hinum göfuga Kóran Sínum
segir Rabb okkar
í einu versi:
„Vitið með vissu að af ykkur
er enginn sá
sem ekki
fer yfir Víti…“
Ég heyrði þetta vers
þegar Rasulullah fór með það;
ef ég kem að Víti,
hvernig fæ ég þá þolað það!

Félagar hans báðu fyrir honum: „Megi Allahu Taala telja þig í hópi ástkærra þjóna Sinna, og megir þú verða í hópi hinna réttlátu!“ Þá sagði hazrat Abdullah ibn Rawaha: „En ég þrái að hljóta fyrirgefningu Allahu Taala. Og ég þrái að falla sem shahid fyrir sverðshöggi sem lætur blóðið spýtast út og freyða, eða fyrir spjótslagi sem brennir lifur mína og iður!…“ Þegar herinn bjó sig til brottfarar gekk hazrat Abdullah ibn Rawaha til Spámannsins, kvaddi hann og sagði: „Ó Rasulallah! Viltu ráðleggja mér eitthvað sem ég get lagt á minnið og aldrei gleymt?“ Spámaðurinn sagði við hann: „Á morgun kemur þú til lands þar sem afar sjaldan er fallið fram í sajda fyrir Allahu Taala. Fjölgaðu þar sajda þínum og salati.“ Abdullah ibn Rawaha sagði: „Ó Rasulallah! Viltu ráðleggja mér meira?“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Minnstu Allahu Taala ávallt. Því að það að minnast (dhikr) Allahu Taala hjálpar þér að öðlast það sem þú vonar.“

Her Íslams, þrjú þúsund manns, tók að sækja fram meðan hrópin „Allahu akbar! Allahu akbar!“ kváðu við. Ástkæri Spámaðurinn okkar og þeir af Sahaba sem eftir urðu í Medínu fylgdu mujahidunum, ghazi-köppunum, allt að Wada’-brekkunni. Þar ávarpaði Höfðingi heimanna hinn blessaða her Íslams á þessa leið: „Ég ráðlegg ykkur að framfylgja boðum Allahu Taala og forðast það sem Hann bannar, að vera þeim múslimum sem með ykkur eru til góðs og fara vel með þá. Berjist á vegi Allahu Taala og nefnið nafn Hans. Sýnið ekki svik í þeim eigum sem teknar eru að herfangi. Rjúfið ekki sáttmála. Drepið ekki börn! Þar munuð þið finna í kirkjum kristinna manna nokkra sem dregið hafa sig frá mönnunum og helgað sig tilbeiðslu. Varist að snerta þá! Auk þeirra munuð þið hitta nokkra sem djöflarnir hafa hreiðrað um sig í höfðunum á; höggvið af þeim höfuðin með sverðum ykkar. Drepið hvorki konur né örvasa gamalmenni. Brennið ekki trén og höggvið þau ekki. Rífið ekki heldur húsin!“

Við æðsta herforingjann, Zayd ibn Haritha, sagði hann: „Þegar þú mætir óvinum þínum úr hópi mushrika, kallaðu þá til eins af þremur kostum!… (Ef þeir gerast múslimar,) kallaðu þá til að flytjast búferlum til Medínu, heimkynna Muhajirun! Taki þeir boði þínu, segðu þeim þá að þeir hljóti sömu réttindi og Muhajirun hafa og beri sömu skyldur og Muhajirun er lagt á herðar.

Kjósi þeir að gerast múslimar og búa áfram í landi sínu, segðu þeim þá að þeir verði eins og þeir bedúínar sem eru múslimar, að sami úrskurður Allahs sem gildir um þá muni einnig gilda um þá sjálfa, að þeim verði ekkert ætlað af herfangi stríðsins og að aðeins þeir sem berjast með múslimum njóti góðs af herfanginu!

Taki þeir ekki við Íslam, kallaðu þá til að greiða jizya! Snertu ekki þá af þeim sem fallast á það! Og vilji þeir ekki heldur greiða jizya, berstu þá við þá og leitaðu hjálpar Allahu Taala!…“

Eftir þessi ráð kvaddi hann mujahidana. Her Íslams hélt burt meðan takbir-hrópin kváðu við. Þeir sem eftir urðu veifuðu til þeirra sem fóru og báðu: „Megi Allahu Taala vernda ykkur gegn hvers kyns hættu og láta ykkur snúa heila á húfi aftur…“ Uns þeir hurfu við sjóndeildarhring horfðu þeir á eftir þeim tárvotum augum, fullir löngunar…

„Ég hef skipað Zayd ibn Haritha herforingja! Falli hann sem shahid skal Ja’far ibn Abi Talib taka við af honum. Falli hann sem shahid skal Abdullah ibn Rawaha taka við. Falli hann einnig sem shahid skuluð þið velja einhvern úr ykkar hópi“ Hadith sharif

Hinn heilagi gunnfáni í hendi Zayds ibn Haritha blakti, og mujahidarnir héldu í óþekkta og langa ferð til að þjóna trú Allahu Taala. Her Íslams sótti hratt fram í átt til Sýrlands. Ferðin var tíðindalaus og glaðvær. Mujahidarnir biðu þess með óþreyju að mæta óvininum sem fyrst. Einn þeirra sem heitast þráðu að falla sem shahid var hazrat Abdullah ibn Rawaha. Zayd ibn Arqam sagði svo frá því: „Ég var munaðarlaus drengur sem alist hafði upp í umsjá Abdullahs ibn Rawaha. Þegar hann lagði af stað í Mu’ta-ferðina lét hann mig líka sitja fyrir aftan sig á úlfaldanum. Þegar við höfðum riðið um hríð um nóttina komu þessar ljóðlínur af vörum hans:

Ó úlfaldinn minn! Ef þú berð mig að brunninum í sandinum
og þaðan fjórar dagleiðir áfram,
tek ég þig ekki framar í aðra ferð,
brátt verður þú án eiganda, vittu það.
Ég sný varla aftur heim til mín,
ég vona að ég falli sem shahid í þessu stríði.
Á síðasta áfangastað riðu hinir trúuðu hratt fram hjá mér;
ó sonur Rawaha, jafnvel þínir nánustu
slitu bönd bræðralagsins og riðu áfram,
þeir fólu þig Haqq Taala og fóru.
Ég hugsa ekki lengur um hvaða eigur ég á að baki,
mig varðar ekkert um tré og döðlupálma!

Þegar ég heyrði þetta grét ég. Abdullah ibn Rawaha snerti mig með svipu sinni og sagði: ‚Óþekktarormurinn þinn! Hvað gengur að þér? Hvaða skaða gera þessi orð mín þér? Veiti Allahu Taala mér shahid-dauða snýrð þú aftur á skepnunni og kemst heim. En ég losna undan öllum þrautum heimsins, áhyggjum hans, sorgum og atburðum, og öðlast hvíld.‘ Hann steig af baki og iðkaði tveggja rak’a salat. Að lokum, þegar hann hafði beðið langrar bænar, kallaði hann til mín: ‚Ó drengur!‘ Þegar ég svaraði: ‚Hér er ég,‘ sagði hann: ‚Inshallah hlotnast mér shahid-dauði í þessari ferð!‘“

Meðan hinir hraustu Sahaba nálguðust Sýrland hafði landstjórinn í Sýrlandi, Shurahbil ibn Amr, fyrir löngu frétt að her Íslams væri á leiðinni. Hann hafði þegar látið keisara Býsans, Heraklíus, vita af stöðu mála og fengið mikinn liðsauka, og var nú rólegur. Því að eftir þeim upplýsingum sem hann hafði aflað voru múslimar aðeins þrjú til fimm þúsund. Eigin her hans taldi hins vegar meira en hundrað þúsund, og vopnin voru óteljandi. Þegar Sahaba alayhimur-ridwan komu til Ma’an í löndum Sýrlands fréttu þeir að Rómverjar sæktu að þeim með hundrað þúsund manna her. Þeir áðu þar og dvöldust í tvær nætur. Herforinginn, hazrat Zayd ibn Haritha, safnaði félögum sínum saman, greindi þeim frá stöðu mála og spurði hvað þeir teldu að gera bæri gegn her Rómverja. Sumir af Sahaba sögðu: „Gerum skyndiárásir inn í land þeirra án þess að mæta her Rómverja, tökum fólk þeirra til fanga og snúum aftur til Medínu,“ en aðrir: „Skrifum Rasul alayhis-salam bréf, greinum honum frá fjölda óvinanna og spyrjum hann hvort hann sendi okkur hermenn í skyndi eða hvað við eigum að gera.“ Þegar þeir voru í þann veginn að ákveða að síðari tillagan væri betri tók hazrat Abdullah ibn Rawaha til máls:

„Minnstu Allahu Taala ávallt. Því að það að minnast (dhikr) Allahu Taala hjálpar þér að öðlast það sem þú vonar“ Hadith sharif

Ó þjóð mín, hvað veldur því að þið hikið?
Komum við ekki til bardaga til að falla sem shahidar?
Aldrei höfum við barist við vantrúarmenn
af því að við værum fleiri að vopnum og riddurum.
Það er með mætti þessarar trúar,
sem Allahu Taala hefur gefið okkur, að við börðumst eins og ljón.
Farið og berjist, víst er að í því felst gott,
endalok þessa máls eru annaðhvort shahid-dauði eða sigur.
Wallahi, á degi Badr áttum við tvo hesta,
við Uhud einn hest, og vopnin voru fá.
Ef það er í ákvörðun Allahs að við sigrum í þessu stríði,
þá er það einmitt það sem Allah og Spámaðurinn hétu.
Haqq Taala gengur aldrei á bak heiti Sínu,
sækið því fram, ó þið trúuðu!
Sé það í ákvörðun Allahs að við föllum sem shahidar,
munum við hitta bræður okkar, shahidana, í Paradís.

sagði hann. Þessi orð hazrat Abdullahs ibn Rawaha stöppuðu stálinu í mujahidana. „Wallahi, sonur Rawaha segir satt,“ sögðu þeir. Nú hafði ákvörðun verið tekin. Þeir skyldu halda áfram að berjast uns þeir féllu sem shahidar. Þegar hinir dýrlegu Sahaba komu til þorpsins Mu’ta mættu þeir hundrað þúsund manna her Rómverja.

MU’TA-STRÍÐIÐ

Fjöll og klettar voru fullir af hermönnum óvinanna. Annars vegar var þrjú þúsund manna her Íslams, sem lagt hafði upp alla leið frá Medínu og komið til Sýrlands til að breiða út trú Allahu Taala; hins vegar hundrað þúsund manna hjörð vantrúarmanna sem safnast hafði saman til að kæfa Íslam… Að sjá var aflsmunurinn slíkur að enginn samanburður var mögulegur. Samkvæmt honum varð hver múslimi að berjast við meira en þrjátíu Rómverja. Báðir aðilar fylktu liði. Í sama mund sást nefnd úr her Íslams, að boði Spámannsins sall-Allahu alayhi wa sallam, ganga í átt að herbúðum Rómverja. Hún bauð her Rómverja að koma til Íslams eða greiða jizya ella. En þeir höfnuðu þessu boði. Nú var engum tíma að tapa. Herforinginn, hazrat Zayd ibn Haritha, með hinn heilaga gunnfána Íslams í hendi, gaf her sínum skipun um áhlaup. Mujahidarnir, sem beðið höfðu þessarar stundar, þutu fram eins og örvar meðan hrópin „Allahu akbar!“ kváðu við. Þeir brugðu sverðum eins og eldingum og steyptu sér eins og stormur inn í miðjan óvinaherinn… Hneggið í hestunum, glamrið í sverðunum, takbir-hrópin og óp hinna særðu stigu til himins, og þegar í upphafi stríðsins var vígvöllurinn orðinn að blóðpolli. Við hverja sverðssveiflu hinna dýrlegu Sahaba féll annaðhvort höfuð eða handleggur.

Hazrat Zayd, sem hélt á hvítum gunnfána Rasulullah, barðist í miðjum óvinahópnum og hrópaði: „Allah, Allah.“ Með sverðshöggum sínum ruddi hann sér rými á augabragði og lét óvininn iðrast þess að hafa staðið gegn honum. Hinir dýrlegu Sahaba, sem sáu herforingja sinn berjast af slíkri hetjudáð, gáfu honum ekkert eftir; hver um sig reyndi einn síns liðs að ná til þrjátíu óvina með sverði sínu og fella þá. Um tíma sást hvernig mörg spjót stungust samtímis í blessað brjóst herforingjans, hazrat Zayds. Á eftir þeim komu önnur spjót. Líkami hins dýrlega Sahabi var allur sundurstunginn. Þá sást Zayd ibn Haritha falla til hinnar heitu jarðar og drekka þann drykk shahid-dauðans sem hann hafði þráð svo heitt.

Hazrat Ja’far, sem kom á eftir Zayd ibn Haritha, greip þegar gunnfánann. Þegar mujahidarnir sáu gunnfána Íslams blakta héldu þeir bardaganum áfram af nýrri ást. Hazrat Ja’far barðist einnig af sömu hetjudáð og Zayd ibn Haritha. Annars vegar réðst hann á óvininn, hins vegar blés hann félögum sínum hugrekki og eldmóði í brjóst. Þessi nýi herforingi, sem barðist af hreysti, sveiflaði sverðinu æ hraðar og fimlegar og gaf óvininum engin grið. Meðan hazrat Ja’far barðist, eins og frá sér numinn, var hann kominn langt fram fyrir félaga sína. Hann barðist einn í miðjum hópi Rómverja og hjó til hvers þeirra um sig. En hann var ekki lengi að skilja að ekki yrði aftur snúið af þessari leið. Hinn hrausti herforingi sagði: „Mitt hlutverk er að höggva til hvers einasta vantrúarmanns með sverði mínu!“ og öðlaðist nýjan andlegan kraft af hinum blessuðu orðum „Allahu akbar!.. Allahu akbar!..“ Með hverju sverðshöggi ruddi hann óvini úr vegi og lét engan komast nærri sér. Hann lét blessað nafn Allahu Taala aldrei hverfa af tungu sér og barðist af þrotlausum mætti. Loks hjó einn hermaður óvinanna með sverði í hægri handlegg hazrat Ja’fars. Hazrat Ja’far, sem misst hafði hægri höndina, greip hinn heilaga gunnfána Íslams með vinstri hendi áður en hann féll til jarðar. Hann lyfti honum og lét hann blakta á ný. Þá kom annað sverðshögg… Vinstri höndin var einnig af. Í þetta sinn reyndi hann að láta gunnfánann blakta með því að þrýsta honum að brjósti sér milli afhöggvinna handleggjanna. En undir sverðum óvinanna, sem dundu á honum hvert á fætur öðru, náði hann tign shahid-dauðans sem hann hafði þráð svo heitt. Blessuð sál hans var flogin til hæstu stiga Paradísar… Á líkama hans voru taldir meira en níutíu áverkar eftir sverð og spjót.3 Þegar hinir hraustu mujahidar sáu herforingja sinn falla sem shahid gripu þeir gunnfána Íslams, sem fallið hafði til jarðar, og afhentu hann hazrat Abdullah ibn Rawaha.

„Ó þjóð mín, hvað veldur því að þið hikið? Komum við ekki til bardaga til að falla sem shahidar?“ Abdullah ibn Rawaha (radiy-Allahu anh)

Hann lét gunnfánann blakta á hestbaki og réðst af hörku á óvininn. Annars vegar felldi hann hvern þann óvin sem fyrir honum varð, hins vegar sagði hann:

Ó nafs mín, þú skalt vissulega beygja þig fyrir mér,
ég hef svarið að ég falli sem shahid í þessu stríði í dag.
Annaðhvort sættir þú þig við það sjálfviljug,
eða ég neyði þig til að sætta þig við það.
Ef þú verður ekki drepin í þessu stríði,
segðu mér, ó nafs mín, muntu þá aldrei deyja?
Gerir þú það sem Ja’far ibn Abi Talib
og Zayd ibn Haritha gerðu, þá veistu að þú gerir vel.
Þeir hafa fallið sem shahidar, ó nafs mín, stattu ekki kyrr,
annars verður þú ógæfusöm, sæktu því fram!

Hazrat Abdullah lagði einnig til vægðarlausrar atlögu við óvininn meðan hrópin „Allahu akbar!“ kváðu við. Um tíma lenti sverðshögg á fingri hans, og afhöggvinn fingurinn tók að dingla á hendi hans. Þessi blessaði herforingi, sem brann af ást á Allahu Taala og Rasul Hans, stökk þegar af baki, steig fæti á særðan fingurinn, sem hindraði hann í bardaganum, sagði: „Ertu ekki aðeins særður fingur? Og þetta óhapp hefur hent þig á vegi Allahu Taala!“ og sleit hann af. Eins og elding stökk hann aftur á bak hesti sínum og tók að berjast af öllu afli. En þar sem hann hafði enn ekki náð tign shahid-dauðans þrátt fyrir alla þessa baráttu tók hann að ávíta sjálfan sig… Aftur og aftur réðst hann á óvininn. Að lokum féll hann til jarðar fyrir spjótslagi. Hann féll sem shahid meðan hann barðist á vegi Allahu Taala og Rasuls Hans, og blessuð sál hans flaug til Paradísar… Í því reyndi Abu’l-Yusr Ka’b ibn Umayr, sem barðist við hlið hazrat Abdullahs, að láta gunnfánann blakta. Hann lét augun reika um Sahaba og leitaði að manni sem væri eldri og reyndari en hann sjálfur. Þegar hann kom auga á Thabit ibn Aqram afhenti hann honum gunnfánann. Hazrat Thabit reisti gunnfánann fyrir framan mujahidana og sagði: „Ó bræður mínir! Veljið í skyndi herforingja úr ykkar hópi og fylgið honum.“ Þótt þeir segðu: „Við höfum valið þig,“ tók hazrat Thabit það ekki í mál. Augu hans staðnæmdust við hazrat Khalid ibn Walid. Hann sagði við hann: „Ó Abu Sulayman! Taktu þú gunnfánann!“ Hazrat Khalid, sem nýlega hafði bæst í hóp múslima, vildi af kurteisi ekki taka við hinum heilaga gunnfána, og af blessuðum vörum hans komu þessi orð: „Ég get ekki tekið þennan gunnfána af þér! Þú ert miklu verðugri hans en ég. Því að þú ert eldri og hlaust þann heiður að berjast við hlið Rasulullah í Badr-herförinni!…“ En tíminn var dýrmætur. Sahaba umhverfis þá börðust við óvininn upp á líf og dauða og reyndu að hrekja hundrað þúsund manna óvinaher til baka. Hazrat Thabit endurtók orð sín: „Ó Khalid! Taktu heilagan gunnfána Rasulullah, fljótt! Wallahi, ég tók hann til þess að fá þér hann. Þú kannt hernaðarlistina betur en ég!“ og spurði mujahidana umhverfis sig: „Ó bræður mínir! Hvað segið þið um að Khalid verði herforingi?“ Þeir svöruðu einum rómi: „Við höfum gert hann að herforingja okkar.“ Þá tók hazrat Khalid af mikilli lotningu og kurteisi við gunnfánanum sem Höfðingi heimanna hafði afhent með blessaðri hendi sinni og kyssti hann. Hann stökk á bak hesti sínum og réðst á óvininn af allri sinni tign og ógnarafli.4

Hinir hraustu Sahaba gerðu aftur áhlaup á eftir hinum nýja herforingja sínum. Hazrat Khalid barðist af hugrekki og leikni sem enginn hafði áður séð og felldi hvern þann sem fyrir honum varð. Um tíma skildi hazrat Qutba ibn Qatada höfuð Maliks ibn Zafila, eins af herforingjum óvinanna, frá bolnum. Baráttuþrek Rómverja var brostið. En tíminn var orðinn naumur; kvöld var komið og tekið að dimma. Afar hættulegt var að berjast í myrkrinu, því að þeir gætu fyrir slysni drepið sína eigin félaga…

Þess vegna drógu báðir aðilar sig til herbúða sinna. Hlynnt var að hinum særðu. Hazrat Khalid var snillingur í hernaðarlist. Hann vildi mæta óvininum um morguninn með nýrri herkænsku og rugla hann í ríminu. Þessa nótt færði hann hermennina til: þá sem voru hægra megin færði hann til vinstri, þá sem voru vinstra megin til hægri, þá sem voru fremst aftast og þá sem voru aftast fremst.

Um morguninn gerðu hinir hraustu mujahidar áhlaup á ný og tóku að berjast meðan hrópin „Allahu akbar“ kváðu við. Hermenn óvinanna sáu þá sem á þá sóttu í fyrsta sinn. Þetta voru ekki þeir sem þeir höfðu barist við daginn áður.

Hlaut ekki nýr her að vera kominn múslimum til hjálpar!… Rómversku hermennirnir héldu að liðsauki væri kominn og urðu skelfingu lostnir; baráttuþrek þeirra brast. Þeir urðu gripnir ofsahræðslu og tóku að flýja. Her Íslams notaði tækifærið og gerði harða atlögu að rómversku hermönnunum.

Þegar óvinurinn hafði verið yfirbugaður komu þeir að virkinu í Mu’ta. Þeir unnu einnig virkið og drápu marga af fyrirmönnum þess. Hazrat Khalid og hinir hraustu Sahaba börðust þann dag enn betur, hjuggu til óvinanna og sendu þúsundir þeirra til Vítis. Þann dag brotnuðu níu sverð í höndum hazrat Khalids ibn Walid.5 Fyrir gæsku Allahu Taala og blessun bæna Rasuls al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam höfðu þrjú þúsund mujahidar, ghazi-kappar, rekið hundrað þúsund manna óvinaher á flótta. Í þessari miklu orrustu féllu fimmtán sem shahidar. Þannig var býsanska keisaradæminu sýnt hvar mörk þess lágu, og komið var í veg fyrir að það gerði fleiri árásir sunnar… Rasul al-akram, hinn virti Spámaður, hafði safnað Sahaba sínum saman í moskunni til að segja þeim frá því sem gerðist við Mu’ta, áður en nokkur frétt hafði borist honum af vígvellinum. Á blessuðu andliti ástkæra Spámannsins okkar mátti sjá að hann var mjög hryggur, og af ótta við að hryggja hann enn meir þorði enginn að spyrja neins. Loks sagði einn af Sahaba: „Megi líf okkar verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Síðan við sáum hryggðina sem á þér hvílir grætur hjarta okkar blóði; hversu mikil hryggð okkar er veit Janab al-Haqq einn!“ Þá streymdu tárin úr blessuðum augum ástkæra Spámannsins okkar og hann sagði: „Hryggðin sem þið sjáið á mér, það sem sökkti mér í sorg, var að Sahaba mínir féllu sem shahidar. Það ástand varði uns ég sá þá sem bræður sitjandi á hásætum hver andspænis öðrum í Paradís. Zayd ibn Haritha tók gunnfánann í hönd sér. Að lokum féll hann sem shahid. Nú er hann genginn inn í Paradís og hleypur þar um. Síðan tók Ja’far ibn Abi Talib gunnfánann. Hann réðst á heri óvinanna, barðist og féll að lokum einnig sem shahid. Hann gekk inn í Paradís sem shahid og flýgur nú þangað sem hann vill á tveimur vængjum úr rúbín. Eftir Ja’far tók Abdullah ibn Rawaha gunnfánann. Með gunnfánann í hendi barðist hann við óvinina, féll sem shahid og gekk inn í Paradís. Mér voru þeir sýndir sitjandi á hásætum úr gulli í Paradís. Ó Allah! Fyrirgef þú Zayd!… Ó Allah! Fyrirgef þú Ja’far! Ó Allah! Fyrirgef þú Abdullah ibn Rawaha!“

„Ó Khalid! Taktu heilagan gunnfána Rasulullah, fljótt! Wallahi, ég tók hann til þess að fá þér hann. Þú kannt hernaðarlistina betur en ég!“ Thabit ibn Aqram (radiy-Allahu anh)

Enn streymdu tárin úr blessuðum augum Höfðingja heimanna. Grátandi hélt hann áfram: „Eftir Abdullah ibn Rawaha hefur Khalid ibn Walid tekið gunnfánann. Nú harðnar bardaginn. Ó Allah! Hann (Khalid ibn Walid) er eitt af sverðum Þínum. Veittu honum lið!…“6 Með leyfi Allahu Taala hafði ástkæri Spámaðurinn okkar, sem kraftaverk, séð hvernig ástatt var á vígvellinum, sem var meira en þúsund kílómetra í burtu, og sagt Sahaba sínum frá því. Daginn sem hazrat Ja’far ibn Abi Talib féll sem shahid sagði hann frá þessum atburði, reis síðan á fætur og gekk heim til hazrat Ja’fars. Asma, kona hans, hafði lokið húsverkunum, baðað börnin og greitt þeim. Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Ó Asma! Hvar eru synir Ja’fars? Komdu með þá til mín!“ Þegar frú Asma kom með börnin þrýsti Rasulullah þeim að brjósti sér, kyssti þau og andaði að sér ilmi þeirra aftur og aftur. Blessað hjarta hans þoldi það ekki, og tárin tóku að streyma í stríðum straumum úr blessuðum augum hans. Þegar kona hazrat Ja’fars sá þetta spurði hún biðjandi: „Móðir mín, faðir minn og líf mitt séu þér fórnuð, ó Rasulallah! Hvers vegna sýnir þú sonum mínum sömu miskunn og þú sýnir munaðarleysingjum? Hefur þú kannski fengið þungbærar fréttir af Ja’far og félögum hans?!“ Höfðingi heimanna var djúpt snortinn. Hann sagði: „Já!… Þeir féllu sem shahidar í dag!…“ Hazrat Asma móðir okkar þrýsti þá munaðarlausum börnum sínum að sér og tók að gráta. Ástkæri Spámaðurinn okkar fékk ekki lengur afborið þessa sjón og gekk á brott.7

Habib al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam sneri aftur til síns gæfuríka húss og sagði við hinar hreinu eiginkonur sínar: „Vanrækið ekki að búa til mat handa fjölskyldu Ja’fars!“ Í þrjá daga var fjölskyldum shahidanna sendur matur. Nokkrir dagar liðu, og þá flutti hazrat Ya’la ibn Umayya gleðitíðindin til Medínu. Áður en hann hafði sagt frá því sem gerst hafði sagði Rasul al-akram við hann: „Viljir þú, þá segðu frá því sem gerðist, en viljir þú, þá skal ég segja þér það,“ og síðan rakti hann í smáatriðum allt sem gerst hafði á vígvellinum. Þá sagði hazrat Ya’la ibn Umayya: „Ég sver við Allahu Taala, sem sendi þig sem spámann með hina sönnu trú og Bókina, að þú lést ekki einn einasta atburð ósagðan af því sem mujahidarnir reyndu.“ Spámaðurinn svaraði: „Allahu Taala afmáði fjarlægðina fyrir mig, svo að ég sá vígvöllinn með eigin augum.“

Nokkrum dögum síðar fluttu boðberar þær fréttir að her Íslams nálgaðist Medínu. Spámaðurinn reis upp ásamt Sahaba sínum og gekk út fyrir Medínu til að taka á móti þeim. Í fjarska þyrlaðist upp rykský, og hinn heilagi gunnfáni Íslams blakti í vindinum. Glampinn af sverðum og skjöldum lét allt umhverfis ljóma eins og spegil… Djúp eftirvænting skein af hverju andliti. Litlu síðar riðu hinir sigursælu mujahidar inn í Medínu með hazrat Khalid ibn Walid í broddi fylkingar, radiy-Allahu Taala anhum ajma’in…

„Ó Allah! Fyrirgef þú Zayd!… Ó Allah! Fyrirgef þú Ja’far! Ó Allah! Fyrirgef þú Abdullah ibn Rawaha!“ Hadith sharif

Huri-meyjarnar komu,
vöfðu hann reifum úr nur,
strukust andlitum við Muhammad,
nóttina sem Muhammad fæddist.
Hlið himnanna lukust upp,
miskunn var stráð yfir heiminn,
klæði Paradísar voru sniðin,
nóttina sem Muhammad fæddist.
Yunus segir: Ó bræður,
blóðug tár streyma af augum,
fjöll og steinar féllu fram í sajda,
nóttina sem Muhammad fæddist.

Mekka al-Mukarrama [1890]