TAKA MEKKU

Hver sem leitar hælis í Masjid al-Haram

Þegar Abu Sufyan var farinn frá Medínu ákvað ástkæri Spámaðurinn okkar að taka Mekku. Því að Qurayshítar höfðu ekki staðið við heit sitt og höfðu rofið samninginn. En hann hélt þessu leyndarmáli vandlega og vildi ná Mekku á sitt vald án þess að gefa mushrikunum færi á að búa sig undir og án þess að blóði yrði úthellt innan Haram ash-Sharif. Þetta var herbragð. Því að þegar Mekka yrði unnin myndu hver veit hve margir hljóta þann heiður að gerast múslimar. Hann sagði hazrat Abu Bakr og nokkrum af fremstu mönnum Sahaba sinna frá þessu. Hann bauð Sahaba sínum að búa sig til herferðar en sagði þeim ekki hvert halda skyldi. Sahaba tóku að búa sig til jihad. Spámaðurinn sendi auk þess boð til múslimsku ættbálkanna í grenndinni, Aslam, Ashja’, Juhayna, Husayn, Ghifar, Muzayna, Sulaym, Damra og sona Khuza’a. Í boðinu sagði: „Þeir sem trúa á Allahu Taala og á dag eftirlífsins skulu vera í Medínu í upphafi hins göfuga ramadan,“ og var þeim þannig boðið að taka þátt í stríðinu.

Í varúðarskyni fól Habibullah sall-Allahu alayhi wa sallam hazrat Umar að halda vörð um leiðirnar til Mekku og rjúfa öll tengsl. Hazrat Umar setti þegar í stað verði við fjallastígana, skörðin og önnur vegamót og gaf þá skipun: „Þið skuluð snúa við hverjum þeim sem vill fara til Mekku!“

Til þess að þetta mál færi leynt bað ástkæri Spámaðurinn okkar til Allahu Taala og sagði: „Ó Rabb minn! Haltu aftur njósnurum og boðberum Qurayshíta, gerðu þá blinda og daufa, uns við komum skyndilega í land þeirra og náum til þeirra. Láttu þá sjá okkur og heyra fyrst þegar við stöndum skyndilega frammi fyrir þeim!“

Til að vekja þann grun að haldið yrði gegn mushrikunum í norðri eða gegn Býsansmönnum sendi Spámaðurinn hazrat Abu Qatada með herflokk norður á bóginn, í átt að Izam-dalnum. Á meðan sagði ástkæri Spámaðurinn okkar, sem kraftaverk, frá bréfi sem sent hafði verið til að greina mushrikunum í Mekku frá undirbúningnum í Medínu. Hann sendi hazrat Ali og lét hann ná bréfinu.

Fram að öðrum degi ramadan-mánaðar hafði liðsauki borist frá ættbálkunum í grenndinni og menn höfðu safnast saman í herbúðunum við Abu Inaba-brunninn. Fjöldi Sahaba var kominn upp í tólf þúsund. Fjögur þúsund þeirra voru úr röðum Ansar, sjö hundruð úr röðum Muhajirun, en hinir voru úr múslimsku ættbálkunum í grenndinni.3

Ástkæri Spámaðurinn okkar skildi hazrat Abdullah ibn Umm Maktum eftir sem staðgengil sinn í Medínu.4 Hazrat Zubayr ibn Awwam sendi hann á undan sem könnunarsveit, í broddi tvö hundruð manna riddaraliðs. Á áttunda ári eftir Hijru, á miðvikudegi, tíunda dag hins göfuga ramadan, lagði Höfðingi heimanna af stað frá Medínu í nafni Allahu Taala, í broddi síns mikla tólf þúsund manna hers, þar sem hvert hjarta var fullt af ást á Allahu Taala og Rasul Hans. Þeir héldu til Mekku, heimkynna sinna, sem þeir höfðu átta árum áður neyðst til að flytjast frá vegna pyntinga og ofsókna. Þeir héldu af stað til að hreinsa hina tignu Kaaba, sem gerð hafði verið að skurðgoðahofi, af skurðgoðunum…

Þeir fóru til að sýna mushrikunum, sem með engu móti vildu láta af þvermóðsku sinni, sannleika, réttlæti og miskunn… Þeir fóru til að breiða út trú Allahu Taala og verða til þess að íbúarnir þar björguðust frá eilífri refsingu Vítis. Ó Rabb minn! Hvílík miskunn var þetta!… Þegar her Íslams kom til Dhul-Hulayfa hitti hann hazrat Abbas, föðurbróður Spámannsins, sem hafði flust búferlum frá Mekku ásamt fjölskyldu sinni. Ástkæri Spámaðurinn okkar gladdist mjög yfir komu föðurbróður síns og gladdi hann með orðunum: „Ó Abbas! Eins og ég er síðastur spámannanna, svo ert þú síðastur Muhajirun.“ Hann sendi farangur hazrat Abbas til Medínu. Hazrat Abbas varð eftir hjá Spámanninum og tók þátt í töku Mekku.5 Þegar Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam kom til Qudayd, sem er nærri Mekku, lét hann hina dýrlegu Sahaba sína fylkja liði til bardaga. Hann gaf hverjum ættbálki sína gunnfána (fána). Hann afhenti þá fánabera (merkisbera) hvers ættbálks. Fána Muhajirun báru hazrat Ali, Zubayr ibn Awwam og Sa’d ibn Abi Waqqas (radiy-Allahu anhum). Ansar höfðu tólf fánabera, Ashja’ og Sulaym einn fánabera hvor, Muzayna þrjá, Aslam tvo, synir Khuza’a þrjá og Juhayna fjóra fánabera.6 Tíu dagar voru liðnir frá því að þeir fóru frá Medínu. Undir kvöld voru þeir komnir alveg að Mekku, og um náttsalatið komu þeir til Marr az-Zahran. Spámaðurinn bauð Sahaba sínum að nema þar staðar. Auk þess fól hann hazrat Umar að sjá til þess að hver mujahid kveikti eld.7 Þegar meira en tíu þúsund eldar loguðu skyndilega baðaðist Mekka í birtu. Mushrikarnir í Mekku, sem ekkert vissu, urðu forviða. Þeir fólu Abu Sufyan að komast að því hvað um væri að vera. Hann tók nokkra menn með sér og laumaðist í átt að her Íslams. Í þann mund sagði ástkæri Spámaðurinn okkar við nokkra af Sahaba sínum: „Hafið gætur á Abu Sufyan. Þið munuð örugglega finna hann!“ Því lengra sem Qurayshítarnir fóru, því meir jókst undrun þeirra, og skelfing greip þá. Hvílíkur fjöldi hermanna hafði safnast saman umhverfis Mekku, og hvílíkan fjölda elda höfðu þeir kveikt… Meðan þeir ræddu þetta sín á milli komu þeir á staðinn sem nefnist Arak.

„Ó Rabb minn! Haltu aftur njósnurum og boðberum Qurayshíta, gerðu þá blinda og daufa, uns við komum skyndilega í land þeirra og náum til þeirra. Láttu þá sjá okkur og heyra fyrst þegar við stöndum skyndilega frammi fyrir þeim!“ Hadith sharif

Í sömu svifum sagði Spámaðurinn: „Abu Sufyan er nú í Arak.“ Á sama augnabliki hélt hazrat Abbas einnig í átt að Arak. Hann sagði við sjálfan sig: „Þar hlýt ég að finna einhvern sem ég get sent til Mekku til að láta þá vita að her Íslams sé á leið gegn þeim. Þá geta Mekkubúar komið til Rasulullah alayhis-salam og beðið um grið áður en til stríðs kemur.“ Meðan hann leitaði að einhverjum þar þekkti hann Abu Sufyan á röddinni og kallaði: „Ó Aba Hanzala!“ Abu Sufyan þekkti hann einnig og sagði: „Ó Abu’l-Fadl! Ert það þú! Móðir mín og faðir minn séu þér fórnuð!“ Síðan héldu þeir saman í átt að herbúðum Íslams…

Á leiðinni spurði Abu Sufyan hazrat Abbas: „Hvað er að frétta?“ Hann svaraði: „Ó Abu Sufyan! Vei þér! Rasul alayhis-salam fer gegn ykkur með her sem þið fáið ekki staðist. Ég sver að illa mun fara fyrir Qurayshítum. Vei þeim fyrir það sem yfir þá mun ganga!“ Abu Sufyan og þeir sem með honum voru fóru fullir vonar gegnum raðir mujahidanna og komu í göfuga návist ástkæra Spámannsins okkar. Soldán alheimsins tók vel á móti þeim. Hann spurði þá frétta af Mekkubúum. Eftir að hafa rætt við þá fram á nótt bauð hann þeim að taka Íslam. Hakim ibn Hizam og Budayl fóru þegar í stað með kalima ash-shahada og gerðust múslimar, radiy-Allahu anhuma. En Abu Sufyan var enn á báðum áttum. Um morguninn sagði ástkæri Spámaðurinn okkar, haf miskunnarinnar: „Ó Abu Sufyan! Vei þér! Er ekki enn kominn tími til að þú skiljir að enginn guð er til nema Allahu Taala?“ Hann svaraði: „Móðir mín og faðir minn séu þér fórnuð! Enginn tekur þér fram að mildi, göfgi og ræktarsemi við frændur sína. Eftir allar þær þjáningar sem við höfum valdið þér býður þú okkur enn á veg leiðsagnarinnar. Hvílíkur höfðingslyndur maður ert þú. Ég trúi því að enginn guð sé til nema Allah… Væri einhver annar til hefði hann komið mér að einhverju gagni. Og þú ert Rasul Allahs,“ og hlaut þann heiður að verða einn af Sahaba, radiy-Allahu anh.8

Hazrat Abbas sagði: „Ó Rasulallah! Vilt þú veita Abu Sufyan eitthvað sem eykur virðingu hans meðal Mekkubúa?“ Spámaðurinn varð við því og sagði: „Hver sem gengur inn í hús Abu Sufyans og leitar þar hælis, honum eru veitt grið og hann bjargast frá því að verða drepinn.“ Þegar hazrat Abu Sufyan bað: „Ó Rasulallah! Vilt þú rýmka þetta enn frekar?“ sagði ástkæri Spámaðurinn okkar: „Hver sem gengur inn í Masjid al-Haram og leitar þar hælis, honum eru veitt grið! Hver sem lokar dyrum sínum og situr heima hjá sér, honum eru veitt grið.“ Til þess að Abu Sufyan sæi tign og fjölda hers Íslams og segði mushrikunum í Mekku frá því sagði Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam við hazrat Abbas: „Farðu með hann að fjallaskarðinu þar sem dalurinn þrengist og hestarnir troðast í gegn. Þar skal hann sjá dýrð múslima, hers Allahu Taala.“

Abu Sufyan varð að sjá þetta, svo að hann segði mushrikunum frá því sem hann hafði orðið vitni að og enginn risi gegn þeim… Þannig yrði engu blóði úthellt innan Haram ash-Sharif… Meðan hazrat Abbas fór með Abu Sufyan að fjallaskarðinu fylktu mujahidarnir liði til bardaga. Hver ættbálkur tók að fara gegnum skarðið með gunnfána sína breidda út. Hver maður var brynjaður og vopnaður. Hver flokkur fór með takbir um leið og hann fór hjá. Hazrat Abu Sufyan spurði: „Hverjir eru þetta?“ og hazrat Abbas svaraði: „Þetta eru synir Sulaym! Foringi þeirra er Khalid ibn Walid!“ „Þetta eru synir Ghifar!“ „Þetta eru synir Ka’bs!…“ Ópin „Allahu akbar! Allahu akbar!“ fylltu jörð og himin, og fjöldi mujahidanna og glampi vopnanna blinduðu augun. Það sem hazrat Abu Sufyan var forvitnastur um var Sómi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam. Hann var mjög forvitinn um að sjá hermennina umhverfis hann fara hjá og gerði ráð fyrir að þeir væru öðruvísi en hinir. Þess vegna gat hann ekki stillt sig um að spyrja í sífellu: „Er þetta sveit Rasulullah?“… Loks birtist Soldán spámannanna, Höfðingi heimanna, sem sól sem stráir nur, á úlfaldanum sínum Qaswa. Umhverfis hann voru Muhajirun og Ansar. Allir komu þeir klæddir brynjum af gerð Dawuds frá hvirfli til ilja, gyrtir indverskum sverðum, ríðandi kynbótahestum og úlföldum.

Þegar hazrat Abu Sufyan sá þá spurði hann forvitinn: „Hverjir eru þetta, ó Abbas?“ Hann svaraði: „Sá sem er í miðjunni er Rasul alayhis-salam. Þeir sem umhverfis hann eru, eru Ansar og Muhajirun, sem brenna af þrá eftir því að falla sem shahidar!…“ Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam fór fram hjá þeim sagði hann við hazrat Abu Sufyan: „Í dag er sá dagur sem Allahu Taala hefur upp tign Kaaba. Í dag er sá dagur sem Baytullah verður klædd ábreiðu! Í dag er dagur miskunnarinnar… Í dag er sá dagur sem Allahu Taala gerir Qurayshíta (með Íslam) mikla að virðingu.“

Hazrat Abu Sufyan hafði séð það sem hann skyldi sjá og heyrt það sem hann skyldi heyra. Hann sagði: „Ég hef séð veldi keisarans og veldi kisra, en aldrei séð neitt jafn dýrlegt og þetta. Aldrei hef ég staðið frammi fyrir her og fylkingu eins og í dag. Enginn fær staðist slíkan her. Enginn fær ráðið við þá,“ og hélt leiðina til Mekku…

„Hver sem gengur inn í hús Abu Sufyans og leitar þar hælis, honum eru veitt grið og hann bjargast frá því að verða drepinn… Hver sem gengur inn í Masjid al-Haram og leitar þar hælis, honum eru veitt grið! Hver sem lokar dyrum sínum og situr heima hjá sér, honum eru veitt grið“ Hadith sharif

Abu Sufyan kom til Mekku og lýsti því yfir við mushrikana, sem biðu hans fullir forvitni, að hann hefði gerst múslimi. Síðan sagði hann: „Ó Qurayshítar! Muhammad alayhis-salam er kominn alveg að ykkur með svo mikinn her að þið fáið ekki staðist hann. Blekkið ekki sjálfa ykkur til einskis. Gerist múslimar, svo að þið bjargist. Ég hef séð það sem þið hafið ekki séð. Ég sá óteljandi kappa, hesta og vopn. Enginn fær ráðið við þá. Hver sem gengur inn í hús Abu Sufyans, honum eru veitt grið og hann hefur bjargast frá því að verða drepinn. Hver sem leitar hælis í Baytullah, honum eru veitt grið. Hver sem fer inn í hús sitt og lokar dyrunum, honum eru einnig veitt grið.“9

Þá risu nokkrir af hinum forhertustu mushrikum gegn hazrat Abu Sufyan og smánuðu hann. Þeir tóku jafnvel að búa sig í skyndi undir að mæta her Íslams. En þeir voru mjög fáir. Hinir gáfu þeim engan gaum og hlupu heim til sín. Sumir leituðu hælis í Masjid al-Haram.

Höfðingi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam og hinir dýrlegu Sahaba radiy-Allahu anhum komu saman í Dhu Tuwa-dalnum. Þegar Höfðingi heimanna hafði litið yfir Sahaba sína blessuðum augum sínum kom honum í hug brottför hans frá Mekku og Hijra hans átta árum áður. Hann minntist þess hvernig mushrikarnir höfðu þá umkringt hið gæfuríka hús hans, hvernig hann hafði gengið út og farið með göfug vers úr hinni göfugu súru Ya Sin, hvernig hann hafði ásamt hazrat Abu Bakr farið inn í Thawr-hellinn án þess að nokkur sæi þá, og hvernig hann hafði, áður en hann fór út fyrir landamerki Mekku, litið á hana í síðasta sinn og sagt:

„(Ó Mekka!) Wallahi, ég veit að þú ert best allra þeirra staða sem Allahu Taala hefur skapað, og þú ert sá staður sem Rabb mínum er kærastur og mér einnig. Hefði ég ekki verið hrakinn burt frá þér með valdi hefði ég aldrei farið frá þér.“ Hann minntist þess hvernig Jibril alayhis-salam hafði, andspænis þessari sorg hans, farið með áttugasta og fimmta göfuga vers súru al-Qasas, huggað blessað hjarta hans og fært honum þau gleðitíðindi að hann myndi snúa aftur til Mekku al-Mukarrama, og hvernig hann hafði með handfylli af Sahaba sínum sigrað óvinina við Badr, Uhud, Khandaq, Khaybar og Mu’ta. Nú sveimuðu tólf þúsund af Sahaba hans umhverfis hann eins og fiðrildi um ljós og biðu aðeins skipunar hans um að halda inn í Mekku. Höfðingi heimsins fylltist dýpstu þakklætiskennd og lofaði Allahu Taala, sem allt þetta hafði veitt. Í auðmýkt laut hann blessuðu höfði sínu. Sómi alheimsins skipti hetjum sínum úr röðum Sahaba í fjóra hópa. Hann skipaði hazrat Khalid ibn Walid foringja hægri fylkingar, hazrat Zubayr ibn Awwam foringja vinstri fylkingar, hazrat Abu Ubayda ibn Jarrah foringja fótgönguliðsins og hazrat Sa’d ibn Ubada foringja fjórða hópsins. Hazrat Khalid skyldi halda inn í Mekku að sunnan, refsa hverjum þeim af mushrikunum sem risi gegn honum og sameinast Sóma alheimsins á Safa-hæðinni. Hazrat Zubayr skyldi halda inn í Mekku að norðan, reisa gunnfána sinn á staðnum Hajun og bíða þar Höfðingja heimsins. Að vestan skyldi hazrat Sa’d ibn Ubada sækja fram.10

„Í dag er sá dagur sem Allahu Taala hefur upp tign Kaaba. Í dag er sá dagur sem Baytullah verður klædd ábreiðu! Í dag er dagur miskunnarinnar. Í dag er sá dagur sem Allahu Taala gerir Qurayshíta (með Íslam) mikla að virðingu“ Hadith sharif

Rasul al-akram sagði við foringja sína: „Þið skuluð aldrei leggja til atlögu við nokkurn mann nema á ykkur sé ráðist. Þið skuluð engan mann drepa.“ En hver sá sem næðist af þeim sem nafngreindir höfðu verið skyldi hálshöggvinn, jafnvel þótt hann feldi sig undir ábreiðu Kaaba.11

Sannleikurinn er kominn og hið falska horfið

Þegar Ikrima ibn Abi Jahl, Safwan ibn Umayya og Suhayl ibn Amr, ásamt nokkrum mönnum af Banu Bakr og Banu Harith, fréttu að Khalid ibn Walid væri á leiðinni tóku þeir sér stöðu við vegamótin og biðu. Fyrstur mujahidanna til að leggja af stað var hazrat Khalid ibn Walid. Þegar þeir komu að rótum Khandama-fjalls, sunnan við Mekku, sá hann að forhertir mushrikar Quraysh létu örvum rigna yfir þá. Tveir mujahidar féllu sem shahidar. Annar var Kurz ibn Jabir og hinn Habash ibn Ash’ar. Hazrat Khalid gaf hermönnum sínum, sem fylkt höfðu liði, þá skipun: „Aðeins þeir sem bíða ósigur og flýja skulu ekki drepnir,“ og síðan geystust þeir fram. Á augabragði hröktu þeir mushrikana til baka og sóttu fram allt að Masjid al-Haram. Í bardaganum voru sjötíu mushrikar drepnir.12 Sumir mushrikanna flúðu upp á fjallatinda, aðrir heim til sín.

Taka Mekku al-Mukarrama

Hinir dýrlegu Sahaba, sem héldu inn í hina heilögu Mekku úr öðrum áttum, mættu engri mótspyrnu. Fimm þeirra sem skipað hafði verið að drepa náðust og hlutu þegar refsingu sína. Hinir flúðu frá Mekku. Fimmtudaginn tuttugasta ramadan streymdu mujahidarnir inn í Mekku, bylgju eftir bylgju, í mikilli eftirvæntingu, undir hrópum takbirsins: „Allahu akbar! Allahu akbar!“ Höfðingi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam hélt í mikilli auðmýkt inn í fæðingarborg sína, hina heilögu Mekku, á úlfaldanum sínum Qaswa, með Usama ibn Zayd fyrir aftan sig. Hann lofaði Allahu Taala, sem hafði látið hann lifa þessa daga, og fór með súru al-Fath, sem flutti gleðitíðindin um töku Mekku.

Í mikilli gleði hélt Sómi alheimsins, mitt á meðal sigursælla Sahaba sinna, í átt að Kaaba al-Mu’azzama. Með hazrat Abu Bakr sér til hægri handar og hazrat Usayd ibn Hudayr til vinstri nálgaðist hann Kaaba al-Mu’azzama. Eftir að hafa heilsað Svarta steininum fór hann með talbiya og takbir. Sahaba fylgdu honum, og himinninn yfir Mekku al-Mukarrama tók að óma af hrópunum „Allahu akbar! Allahu akbar!“ Frammi fyrir þessari háleitu sjón felldu múslimarnir gleðitár, en mushrikarnir, sem leitað höfðu hælis í Haram ash-Sharif eða lokað sig inni í húsum sínum, biðu fullir ótta.

Síðan hófu Höfðingi heimanna og hinir dýrlegu Sahaba hans tawaf. Þegar sjöundu umferðinni var lokið steig ástkæri Spámaðurinn okkar af úlfaldanum og iðkaði tveggja rak’a salat við Maqam Ibrahim. Síðan drakk hann af Zamzam-vatninu sem hazrat Abbas dró upp úr brunninum. Hann óskaði þess að taka wudu með Zamzam-vatni. Meðan Sómi alheimsins tók wudu gripu Sahaba wudu-vatnið sem snert hafði blessaðan líkama ástkæra Spámannsins okkar á lofti, áður en það féll til jarðar. Þegar mushrikarnir sáu þetta urðu þeir forviða og sögðu: „Aldrei á ævi okkar höfum við séð né heyrt um slíkan konung.“ Höfðingi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam vildi að öll skurðgoðin úr steini og tré umhverfis Kaaba yrðu brotin niður. Hann fór með hið göfuga vers sem merkir: „Þegar sannleikurinn kemur hverfur hið falska; hið falska er ætíð dæmt til að hverfa,“13 og benti með stafnum, sem hann hélt á í blessaðri hendi sinni, í átt að skurðgoðunum. Hvert skurðgoð sem stafurinn snerti steyptist, hvert á fætur öðru, fram á ásjónu sína. Þrjú hundruð og sextíu skurðgoð voru jöfnuð við jörðu.14 Þegar hádegið gekk í garð bauð Rasul al-akram hazrat Bilal að kalla adhan Muhammadi á Kaaba. Hann rækti þegar í stað þessa heilögu skyldu. Meðan adhan var kallað fylltust hjörtu hinna trúuðu óendanlegri gleði, en mushrikarnir stiknuðu af kvöl og sorg.15

Ástkæri Spámaðurinn okkar bað um lykilinn að Kaaba. Hann var færður honum. Eftir að hann hafði látið hreinsa burt myndirnar inni og öll skurðgoðin sem brotin höfðu verið gekk hann inn í Kaaba.

Með honum voru hazrat Usama ibn Zayd, hazrat Bilal og hazrat Uthman ibn Talha. Inni lét Spámaðurinn dyrnar vera að baki sér og iðkaði tveggja rak’a salat. Í hverju horni fór hann með takbir og bað bænar. Hazrat Khalid ibn Walid stóð fyrir dyrunum og reyndi að varna því að mannfjöldinn þyrptist þar saman.

„Þegar sannleikurinn kemur hverfur hið falska; hið falska er ætíð dæmt til að hverfa“ al-Isra: 81

Soldán alheimsins hélt með báðum blessuðum höndum sínum um dyravængi Kaaba. Allir Qurayshítar höfðu fyllt Masjid al-Haram og horfðu á ástkæra Spámanninn okkar með von sem blandin var ótta. Því að þeir höfðu smánað Spámanninn, reynt að berja hann og setið um líf hans! Þeir höfðu beitt Sahaba hans hvers kyns pyntingum. Þeir höfðu bundið reipi um háls þeirra og dregið þá. Þeir höfðu kastað þeim á eld og reynt að brenna þá. Þeir höfðu lagt glóandi heita steina á brjóst þeirra og pínt þá uns þeir misstu meðvitund. Þeir höfðu stungið glóandi teinum í líkama þeirra. Í þrjú ár höfðu þeir lokað þá inni í einu hverfi, matarlausa og vatnslausa, og svipt þá öllu. Þeir höfðu bundið fætur þeirra við úlfalda, rekið úlfaldana hvorn í sína átt og tætt þá þannig í sundur. Og umfram allt höfðu þeir hrakið þá úr heimkynnum sínum. Og eins og það væri ekki nóg höfðu þeir margsinnis farið með stríð á hendur þeim til að uppræta þá með öllu. En þrátt fyrir allt þetta áttu þeir sér von. Því að frammi fyrir þeim stóð haf miskunnarinnar, sem sent hafði verið sem miskunn handa heimunum. Ástkæri Spámaðurinn okkar horfði á þá um stund og sagði síðan: „Ó Qurayshítar, hvað haldið þið nú að ég muni gera við ykkur?“ Þeir svöruðu: „Við væntum góðs af þér og vonum hið besta. Því að þú ert göfuglyndur bróðir. Þú ert sonur göfuglynds og góðviljaðs bróður okkar. Þú hefur sigrað okkur. Við vonum að þú sýnir okkur gæsku.“ Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam brosti við þeim og sagði: „Mitt ástand og ykkar verður eins og það sem Yusuf alayhis-salam sagði við bræður sína. Eins og hann segi ég: ‚Í dag mun ég ekki krefja ykkur reikningsskapar fyrir það sem þið hafið gert (ég mun ekki núa ykkur misgjörðum ykkar um nasir). Megi Allahu Taala fyrirgefa ykkur.‘16 Farið. Þið eruð frjálsir, þið megið fara.“

Þessi gífurlega miskunn hafði mildað hin hörðu hjörtu og breytt hatrinu í ást. Þegar Höfðingi heimanna bauð þeim að taka Íslam söfnuðust þeir saman til að gerast múslimar.

Ástkæri Spámaðurinn okkar gekk upp á Safa-hæðina, þar sem hann hafði fyrst kunngjört Qurayshítum spámannstign sína og boðið þeim til Íslams. Þar tók hann aftur við bay’a allra Mekkubúa, ungra sem aldinna, kvenna sem karla. Þannig hlutu Qurayshítar þann heiður að ganga sem múslimar í hóp Sahaba. Eftir að samið hafði verið við karlana voru einnig tekin heit af konunum um ákveðin efni.17 Meðal þeirra var að tengja enga félaga við Allahu Taala, óhlýðnast ekki Spámanninum, stela ekki, gæta skírlífis síns og sæmdar, bera engan rangar sakir (ljúga ekki rógi upp á aðra) og drepa ekki dætur sínar. Konurnar, sem voru í návist Spámannsins sall-Allahu alayhi wa sallam, gengust einnig undir allt þetta og hétu því aðeins með orðum. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam bað þeim blessunar og bað um fyrirgefningu þeim til handa.

Hind radiy-Allahu anha, eiginkona Abu Sufyans og móðir Mu’awiya radiy-Allahu anhuma, var einnig meðal þeirra, og raunar fór hún fyrir þeim. Í þessari bay’a kvennanna talaði hún fyrir hönd kvennanna. (Vegna þessa heits hennar og vegna þess að hún hlaut þessa bæn um fyrirgefningu má mjög vænta þess að hún hafi hlotið mikinn ávinning. Hver sú múslimsk kona sem gengst undir þessi skilyrði og fylgir þeim telst eiga hlut í þessum sáttmála og nýtur góðs af þessari bæn.) Allir sem gerðust múslimar brutu öll skurðgoðin í húsum sínum. Herflokkar voru sendir til ættbálkanna í grenndinni, og skurðgoðin þar voru einnig jöfnuð við jörðu. Þannig var hið falska upprætt þegar sannleikurinn kom.

Hinir dæmdu

Frá fyrstu dögum Íslams og fram á áttunda ár eftir Hijru höfðu nokkrir menn verið dæmdir til dauða fyrir ýmsa glæpi. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam nefndi nöfn þeirra (ellefu karla og sex kvenna) og bauð: „Drepið þessa menn hvar sem þið sjáið þá.“ Hinir dæmdu karlar voru: Ikrima ibn Abi Jahl, Wahshi ibn Harb Habashi, Abdullah ibn Abi Sarh, Habbar ibn Aswad, Safwan ibn Umayya, Ka’b ibn Zuhayr, Abdullah ibn Zabari, Abdul’uzza ibn Khatal, Huwayrith ibn Mu’adh, Maqis ibn Sababa og Harith ibn Tula. Konurnar voru: Hind bint Utba, Qarita, Qarite, önnur ambátt Ibn Hanzala, Sara, ambátt sona Abdulmuttalibs, og Umm Sa’d.

Þeir sem miskunn hlutu

Hind bint Utba: Meðal kvennanna sem gerðust múslimar var Hind, kona hazrat Abu Sufyans, en nafn hennar var á skránni yfir þá sem drepa skyldi. En ástkæri Spámaðurinn okkar, sem er miskunn handa heimunum, hafði einnig fyrirgefið henni. Hún hafði áður valdið múslimum þjáningum og þrautum. Misþyrmingarnar sem hazrat Hamza og aðrir shahidar Uhud höfðu sætt voru unnar að hennar undirlagi. Á degi Mekku gekk hazrat Sómi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam upp á Safa-hæðina og settist þar. Hazrat Umar al-Faruq settist fyrir neðan hann. Fyrst komu karlarnir og síðan konurnar og gerðust múslimar, hver af öðrum. Meðal kvennanna voru Umm Hani, systir hazrat Alis, og Hind, móðir hazrat Mu’awiya. Hún gaf Rasulullah bay’a. Hún gerði samninginn við Rasulullah fyrir hönd kvennanna. Hún hlaut blessunarbæn hans.

Ikrima ibn Abi Jahl: Sonur Abu Jahls. Hann var einnig meðal þeirra karla sem miskunn hlutu. Á degi landvinninganna felldi hann einn af Sahaba sem shahid og flúði til Jemen. Þegar fréttin barst Rasulullah brosti hann. Þegar Sahaba spurðu um þetta sagði hann: „Ikrima og sá sem hann felldi sem shahid munu ganga hönd í hönd um Paradís.“ Kona hans, Umm Hakim bint Harith ibn Hisham, hafði gerst múslimi í bay’a kvennanna og beðið Rasulullah um grið handa Ikrima. Hann sneri aftur til Mekku með Umm Hakim. Hann kom í návist Rasulullah og bað um fyrirgefningu. Rasulullah lyfti höndum og bað um fyrirgefningu honum til handa. Eftir að Ikrima radiy-Allahu anh var kominn til trúar lagði hann mikið á sig og sýndi mikla elju. Hann varð ein af hetjum Sahaba. Hann háði jihad í Oman og Jemen og féll sem shahid í orrustunni við Yarmuk.

Wahshi ibn Harb Habashi: Í Uhud-herförinni hafði hann fellt hazrat Hamza radiy-Allahu anh sem shahid. Múslimar þráðu mjög að drepa hann. Við Uhud hafði Rasulullah farið með bölbæn yfir nokkrum vantrúarmönnum. Þegar hann var spurður hvers vegna hann bölvaði ekki Wahshi sagði hann: „Mi’raj-nóttina sá ég Hamza og Wahshi ganga arm í arm saman inn í Paradís.“ Wahshi flúði á degi töku Mekku. Hann iðraðist, kom með mönnunum frá Ta’if í moskuna í Medínu og heilsaði með salam. Rasulullah tók undir kveðju hans. Hann tók trú. Honum var fyrirgefið. En honum var boðið að fara til Yamama-héraðs. Hann bar mikla blygðun gagnvart Rasulullah og lifði með höfuðið lotið. Aldrei framar kom hann til Medínu. Þegar hann tók trú varð hann fullkomlega hreinn. Hann varð öllum awliya æðri.

„Mitt ástand og ykkar verður eins og það sem Yusuf alayhis-salam sagði við bræður sína. Eins og hann segi ég: ‚Í dag mun ég ekki krefja ykkur reikningsskapar fyrir það sem þið hafið gert (ég mun ekki núa ykkur misgjörðum ykkar um nasir). Megi Allahu Taala fyrirgefa ykkur‘ (súra Yusuf: 92). Farið. Þið eruð frjálsir, þið megið fara“ Hadith sharif

Á ellefta ári eftir Hijru var háð mjög hörð orrusta við fráhvarfsmennina (murtadd) í Yamama. Tuttugu þúsund manns féllu úr her Musaylima og tvö þúsund úr liði Khalids ibn Walid. Í fyrstu riðluðust múslimar. Síðan gerði hazrat Wahshi hetjulega árás og drap Musaylima lygara með sama spjóti og hann hafði fellt hazrat Hamza með sem shahid.18 Þegar múslimar sáu þetta gerðu þeir áhlaup og sigur vannst. Þannig kom í ljós að það var mikið kraftaverk að Rasulullah skyldi á sínum tíma hafa sent Wahshi til Yamama-héraðs. Hann var einnig í orrustunni við Yarmuk á tólfta ári eftir Hijru, og sýndi þar mikla hreysti gegn Býsansmönnum. Hann settist að í Homs. Þar andaðist hann á dögum hazrat Uthmans.

Hann tók gildar afsakanir hinna seku, af fyrirgefningu og gæsku,
Göfugur að skapgerð, ástúðlegur og mildur, sú náma örlætisins.
Auðinn elskaði hann ekki, fátæktina elskaði hann og var stoltur af henni,
Hina snauðu gerði hann að bræðrum sínum, sú náma örlætisins.
Hann saumaði bætur á klæði sín og gekk á einföldum ilskóm,
Vitjaði hvers sjúks manns og færði honum lækningu, sú náma örlætisins.
Störf heimilisfólks síns vann hann sjálfur og með glöðu geði,
Alla erfiðleika gerði hann auðvelda, sú náma örlætisins.
Þótt ekki væri í boði nema byggbrauð og linsubaunasúpa,
Væri honum boðið, þá kom hann sem gestur, sú náma örlætisins.
Ýmist reið hann úlfalda eða hesti, ýmist múldýri eða asna,
Stundum gekk hann berfættur, sá soldán, sú náma örlætisins.