HUNAYN-HERFÖRIN
Hunayn er dalur milli Mekku og Ta’if. Þessi herför er einnig nefnd Hawazin-herförin. Þegar Höfðingi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam lagði af stað frá Medínu í því skyni að taka Mekku tóku tveir stórir ættbálkar, sem bjuggu í grennd við Mekku, Hawazin og Thaqif, að búa sig undir stríð í þeirri trú að múslimar myndu halda gegn þeim. Þegar þeir fréttu að Höfðingi heimanna væri kominn til að taka Mekku létti þeim nokkuð, en þeir hertu þó á undirbúningnum, því að þeir hugsuðu: „Á eftir Qurayshítum kemur örugglega röðin að okkur.“ Auk þess sögðu þeir: „Við sverjum að múslimar hafa aldrei mætt þjóð sem kann að berjast. Förum gegn honum áður en hann fer gegn okkur og sýnum honum hvað það er að berjast.“ Þeir lögðu af stað með afar öflugan tuttugu þúsund manna her undir stjórn Maliks ibn Awf, höfðingja Hawazin. Til að stappa stálinu í hermenn sína og koma í veg fyrir að þeir flýðu þegar á móti blési höfðu þeir með sér allar dýrmætar eigur sínar, konur og börn.
Þessi frétt barst skjótt til Mekku. Sómi alheimsins sendi Abdullah ibn Abi Hadrad til Hawazin-ættbálksins til að ganga úr skugga um hvort hún væri sönn. Hazrat Abdullah dulbjó sig og laumaðist inn á meðal óvinanna. Hann kynnti sér fyrirætlanir þeirra og háttalag og lét ástkæra Spámanninn okkar þegar vita hvernig ástatt væri.
Rasul al-akram kallaði þegar saman hina dýrlegu Sahaba sína. Hann setti hazrat Attab ibn Asid, tvítugan að aldri, landstjóra yfir Mekku og lagði í skyndi af stað. Með tólf þúsund manna her sínum vildu þeir koma að mushrikunum af ættbálkunum Hawazin og Thaqif óvörum í herbúðum þeirra. Gunnfána mujahidanna bar hazrat Ali.1 Hazrat Khalid ibn Walid stýrði framvarðarsveitunum.2 Höfðingi heimanna hafði sett upp hjálm sinn og klæðst tveimur brynjum, hvorri yfir annarri, og reið múldýri sínu Duldul. Ellefta dag mánaðarins shawwal komu þeir í Hunayn-dalinn. Um nóttina kannaði Höfðingi heimsins her sinn og lét hann fylkja liði. Eftir að hafa leitt morgunsalatið lagði hann af stað.
Foringi mushrikanna hafði notað nóttina til að koma her sínum fyrir í báðum hlíðum Hunayn-dalsins og leggja fyrirsát. Hazrat Khalid ibn Walid, sem fór í fararbroddi með sveitum sínum, reið grunlaus um fyrirsátið inn í skarðið. Í morgunrökkrinu sáu þeir ekki óvinina. Skyndilega tóku þúsundir örva að rigna yfir mujahidana. Til að komast undan þessari óvæntu örvadrífu neyddust mujahidarnir til að hörfa.
„Inshallah verða þeir (Hawazin og Thaqif) herfang múslima á morgun“ Hadith sharif
Hunayn-herförin
Á þeirri stundu þegar awliya og spámenn standa agndofa
Og harmakvein rís af hvers manns vörum í skelfingu: „Nafsi!“,
Þegar ástand syndaranna er ömurlegt af örvæntingu,
Þá er vettvangurinn enn þinn, með leyfi til árnaðarorða.
Þú ert Ahmad, Mahmud og Muhammad, herra minn,
Þú ert okkur soldán, styrktur af Haqq, herra minn.
Şeyh Galib
Þetta snögga undanhald riðlaði fylkingum hermannanna sem á eftir komu. Þegar þeir sneru einnig við til að hörfa sást að tuttugu þúsund manna sveitir óvinanna tóku að flæða eins og stórfljót niður í dalinn. Ástkæri Spámaðurinn okkar geystist einn síns liðs fram gegn mushrikunum sem gerðu áhlaup. Aðeins hazrat Abbas, hazrat Abu Bakr og um hundrað hetjur úr röðum Sahaba, sem buðu dauðanum byrginn, náðu til Rasul al-akram. Þeir gerðu líkama sína að skildi fyrir ástkæra Spámanninn okkar. Hazrat Abbas hélt í beisli múldýrsins og hazrat Sufyan ibn Harith í ístaðið, og þeir reyndu að hægja á ferð hans og hindra að Rasulullah steypti sér inn í raðir óvinanna. Þar sem Höfðingi heimanna var harmþrunginn af ótta við að trú Allahu Taala yrði upprætt sagði hann: „Ó Abbas! Kallaðu til þeirra: ‚Ó Medínubúar! Ó Sahaba, sem gáfuð bay’a undir Samura-trénu!‘“
Hazrat Abbas var stórvaxinn og tilkomumikill. Þegar hann kallaði heyrðist rödd hans langar leiðir. Hann hrópaði af öllum mætti: „Ó Medínubúar! Ó Sahaba, sem gáfuð Spámanninum heit ykkar undir Samura-trénu, tvístrist ekki! Safnist saman hingað!“ Þegar Sahaba heyrðu þetta vildu þeir snúa við. En skepnur þeirra fældust svo mjög að þær hindruðu þá í að snúa við. Að lokum neyddust þeir til að taka brynjur sínar, sverð og spjót og stökkva af baki. Í skyndi náðu þeir til Rasulullah og lögðu til ógurlegrar orrustu við óvininn. Hrópin „Allahu akbar! Allahu akbar!“ ómuðu um jörð og himin og skutu óvininum skelk og ótta í bringu. Sahaba sem sýnt höfðu framúrskarandi hetjudáð við Badr, Uhud, Khandaq og Khaybar, einkum hazrat Ali, Abu Dujana og Zubayr ibn Awwam, börðust í sífellu, gerðu óvini óvíga og hröktu þá til baka.
Höfðingi heimanna fylgdist með þessari orrustu, sem Sahaba hans háðu af lífi og sál, og af blessuðum vörum hans heyrðust þessar bænir: „Ó Allah! Sendu niður hjálp Þína handa okkur. Vissulega vilt Þú ekki að þeir sigri okkur.“ Mitt í ákalli sínu til Allahu Taala tók ástkæri Spámaðurinn okkar hnefafylli af sandi upp af jörðinni, sagði: „Megi ásjónur þeirra sortna!“ og þeytti honum yfir mushrikana. Fyrir kraftaverk ástkæra Spámannsins okkar var enginn eftir í her óvinanna sem ekki fékk sand í augun. Englarnir voru einnig komnir til hjálpar. Spámaðurinn sagði: „Ég sver við Allahu Taala að þeir hafa beðið ósigur.“ Mushrikarnir tóku að riðlast, snúa við og flýja. Í hvert sinn sem þeir litu við sáu þeir hina dýrlegu Sahaba á hælum sér, og þeir flýðu sem mest þeir máttu og skildu eftir konur sínar, börn og eigur, sem þeir höfðu haft með sér á vígvöllinn. Sumir flóttamannanna leituðu hælis í Ta’if-virkinu.3 Aðrir fóru til Nakhla og Awtas. Á vígvellinum skildu þeir eftir sjötíu fallna, sex þúsund fanga og ómældan, óteljandi auð.
Í þessari herför féll sigurinn enn í hlut múslima, með leyfi Allahu Taala og fyrir atfylgi og blessun Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam. Fjórir féllu sem shahidar, og nokkrir úr röðum Sahaba særðust. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar heyrði að hazrat Khalid ibn Walid væri einnig særður fór hann til hans, og þegar hann strauk sárið blessuðum höndum sínum greri það á samri stundu.
Awtas-herflokkurinn
Eftir að mushrikar Hawazin höfðu beðið algeran ósigur í Hunayn-herförinni söfnuðust þeir saman í Awtas. Rasulullah sendi flokk gegn Awtas undir stjórn Abu Amirs, föðurbróður Abu Musa al-Ash’ari. Í Awtas voru aftur háðir harðir bardagar. Abu Amir féll sem shahid. Hazrat Abu Musa al-Ash’ari tók við af honum og stökkti óvininum á flótta.4 Mujahidarnir sneru aftur með fjölda fanga og mikið herfang.
„Ó Abbas! Kallaðu til þeirra: ‚Ó Medínubúar! Ó Sahaba, sem gáfuð bay’a undir Samura-trénu!‘“ Hadith sharif
Meðal fanganna var Shayma, mjólkursystir Rasulullah. „Ég er mjólkursystir Spámanns ykkar,“ sagði hún. Þeir trúðu henni ekki. Þeir settu hana á úlfalda og fóru með hana í návist Rasulullah. Shayma rakti í smáatriðum margar minningar frá bernskudögum þeirra. Rasul alayhis-salam breiddi yfirhöfn sína á jörðina og lét mjólkursystur sína setjast á hana. Hann settist sjálfur hjá henni og grét mikið.5 Hann spurði um frú Halimu og föður hennar. „Langt er síðan þau kvöddu þennan heim,“ sagði hún. Vegna þeirrar virðingar og gestrisni sem henni var sýnd tók hún trú.6 Rasul alayhis-salam sagði: „Viljir þú, þá vertu hjá okkur.7 Hér verður þér þjónað á allan hátt. En viljir þú, þá sendum við þig þangað sem þú vilt fara.“ Í samræmi við orðin „Ást á föðurlandinu er hluti af trúnni“ kaus Shayma föðurland sitt. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam sendi hana síðan heim með ambátt, þrjá þræla og nokkra úlfalda og kindur, sem hann gaf henni að gjöf.
Ta’if-herförin
Soldán alheimsins sall-Allahu alayhi wa sallam vildi einnig halda gegn óvinunum sem flúið höfðu frá Hunayn til Ta’if og fá endanleg úrslit. Foringi þeirra, Malik ibn Awf, var meðal þeirra sem leitað höfðu hælis í Ta’if. Þetta virki, sem var nærri Mekku, var eitt síðasta en jafnframt rammgerðasta vígi vantrúarinnar. Fyrir Hijru hafði Spámaðurinn komið til Ta’if og ráðið íbúunum heilt í mánuð. En Ta’if-búar höfðu beitt Höfðingja heimanna pyntingum og harðræði sem aldrei hafði sést áður. Þeir höfðu jafnvel látið blóðið renna úr blessuðum fótum hans. Þar hafði Spámaðurinn, ásamt hazrat Zayd ibn Haritha, lifað sorglegustu og kvalafyllstu daga ævi sinnar.
Á áttunda ári eftir Hijru, í mánuðinum shawwal, eftir Hunayn-herförina, skildi ástkæri Spámaðurinn okkar herfangið eftir í Ji’rana og hélt til Ta’if. Hann sendi hazrat Khalid ibn Walid á undan.8 Sjálfur kom hann á eftir með hinum dýrlegu Sahaba sínum að Ta’if. Thaqif-ættbálkurinn hafði áður safnað miklum matarbirgðum í rammgerð virki sín. Þegar þeir sáu Sahaba koma lokuðu þeir hliðunum og bjuggust til varnar. Þeir svöruðu mujahidunum, sem fóru alveg upp að virkinu, með örvaskotum. Og þannig hélt bardaginn áfram. Ta’if-búar þorðu með engu móti að koma út úr virkinu og berjast maður á mann á víðavangi.
Nokkrir úr röðum Sahaba lögðu til að steinum yrði skotið með valslöngvum inn í virkið. Spámaðurinn féllst á það og lét smíða valslöngvur sem nefnast dabbaba. Hann hélt umsátrinu áfram og lét skjóta með þeim steinum á mushrikana. Sahaba lögðu sig fram af lífi og sál og reyndu að vinna virkið sem fyrst. En virkið var svo rammgert að það hindraði sigurinn. Á meðan hlutu tólf úr röðum Sahaba tign shahidsins. Abu Sufyan ibn Harb missti annað augað meðan hann barðist hetjulega.9
Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: „Ó Aba Sufyan! Hvort viltu heldur? Viljir þú, þá bið ég fyrir þér og augað fer aftur á sinn stað. En viljir þú, þá gefur Allahu Taala þér auga í Paradís.“ Abu Sufyan svaraði: „Ó Rasulallah! Ég kýs að mér verði gefið auga í Paradís,“ og fleygði auganu, sem hann hélt á í lófa sínum, á jörðina.10 Eina nótt, þegar líða tók að tuttugasta degi umsátursins, sá Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam í draumi að hani goggaði í skál fulla af smjöri, sem honum hafði verið gefin, og helltist smjörið niður á jörðina. Hann réð drauminn svo að Ta’if yrði ekki unnin þetta árið og aflétti umsátrinu.
Átta árum áður, þegar engillinn hafði sagt um Ta’if-búa, sem þá misþyrmdu honum: „Ef þú leyfir, skal ég hvolfa þessum fjöllum yfir þá,“ hafði ástkæri Spámaðurinn okkar, haf miskunnarinnar, svarað honum: „Ég var sendur sem miskunn handa heimunum. Það eina sem ég óska er að Allahu Taala láti af lendum þessara mushrika koma fram kynslóð sem tilbiður Haqq Taala án þess að tengja nokkurn félaga við Hann.“ Og nú sýndi hann þeim enn miskunn og bað: „Ó Rabb minn! Leiddu Thaqif-menn á rétta leið! Færðu þá til okkar!“
Habib al-akram yfirgaf Ta’if ásamt Sahaba sínum og kom í fyrstu viku mánaðarins dhul-qa’da til Ji’rana, þar sem föngunum og herfanginu frá Hunayn hafði verið safnað saman. Auk sex þúsund fanga höfðu verið teknir að herfangi meira en tuttugu þúsund stórgripir og meira en fjörutíu þúsund smáfénaðar, ásamt ómældu skarti. Hann hafði skipt þessu milli mujahidanna sem tilkall áttu til þess. Í þann mund fréttist að sendinefnd frá Hawazin-ættbálkinum bæði auðmjúklega um að fá að koma í návist hans. Ástkæri Spámaðurinn okkar tók á móti þeim. Þegar sendinefndin skýrði frá því að allur Hawazin-ættbálkurinn hefði tekið Íslam varð Höfðingi heimanna mjög glaður. Því næst gaf hann þegar í stað frelsi þeim föngum sem komið höfðu í hans hlut og skilaði þeim. Sahaba fóru á sama hátt að dæmi ástkæra Spámannsins okkar. Ein miskunnargjörð Rasulullah hafði á augabragði orðið til þess að sex þúsund fangar endurheimtu frelsi sitt. Þegar þessi frétt barst Malik ibn Awf, höfðingja Hawazin-ættbálksins, sem leitað hafði hælis í Ta’if, kom hann einnig og gerðist múslimi, og Spámaðurinn jós yfir hann gjöfum.11 Nú var ekkert meira að gera þar. Eftir að hafa dvalist þar í þrettán daga fór Rasulullah í ihram aðfaranótt miðvikudags í þeim ásetningi að gera umra. Soldán alheimsins kom, sigursæll eins og ævinlega, til Mekku ásamt Sahaba sínum. Hann gekk tawaf umhverfis Kaaba al-Mu’azzama og lauk umra sinni. Hann gerði Attab ibn Asid að landstjóra yfir Mekku og fól honum einnig forystu hajj-ferðarinnar.12
„Ást á föðurlandinu er hluti af trúnni“ Hadith sharif