Svæðin sem zakat-heimtumennirnir voru sendir til
Hann fól hazrat Abu Musa al-Ash’ari að kenna hinn göfuga Kóran og trúarefni í Mekku.1 Abu Sufyan ibn Harb skipaði hann emír yfir Najran í Jemen-héraði. Kathir ibn Abdullah fól hann að vera honum til aðstoðar. Þegar málum í Mekku hafði verið lokið var haldið til Marr az-Zahran. Herfanginu sem eftir var var einnig skipt þar. Síðan lagði hann aftur af stað með hinum dýrlegu Sahaba sínum, og undir lok mánaðarins dhul-qa’da komu þeir til Medínu. Þeir höfðu lagt af stað frá Medínu á miðvikudegi, tíunda dag hins göfuga ramadan. Þessi herferð hafði staðið í um þrjá mánuði.
Dag einn sökk ég í haf sorgarinnar og hvarf í íhugun,
Ég glataði sjálfum mér og vissi ekki lengur hver ég var,
Ég minntist óhlýðni minnar og óttaðist endalok mín,
Þá heyrði ég sayyid fara með þetta upphafsvers:
Þú ert Ahmad, Mahmud og Muhammad, herra minn,
Þú ert okkur soldán, styrktur af Haqq, herra minn.
Við lifum í von; af örvæntingu andvörpum við ekki,
Höfuðstól trúarinnar látum við ekki fara forgörðum,
Við yfirgefum ekki dyr þínar til að leita skjóls hjá öðrum,
Í skugga þínum rennum við ekki augum til neins annars.
Þú ert Ahmad, Mahmud og Muhammad, herra minn,
Þú ert okkur soldán, styrktur af Haqq, herra minn.
Şeyh Galib
Nokkrir atburðir á áttunda ári eftir Hijru
Fjórir menn af Banu Tha’laba komu á fund Rasulullah. Þeir sögðu að þjóð þeirra hefði sent þá; þeir hefðu heyrt að Íslam manns væri ekki fullkomið nema hann flyttist búferlum. Hann sagði: „Hvar sem þið eruð, verið í taqwa; þótt þið flytjist ekki búferlum skaðar það ekki. Trú ykkar og þjóð bíða þess engan hnekki.“ Síðan sendi hann þá heim til Ramlu bint Harith og lét halda þeim veislu. Því næst gaf hann hverjum þeirra fjórar uqiyya af silfri og leyfði þeim að fara heim. Sama ár andaðist Zaynab, dóttir Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam. Gerð var líkkista handa henni. Hún var fyrsta líkkistan sem gerð var í Íslam. Hún var gift Abu’l-As. Á tíma Badr, þegar hann fylgdi henni frá Mekku áleiðis til Medínu, hafði Habbar kastað spjóti að úlfalda hazrat Zaynabar á leiðinni. Þegar hún féll af úlfaldanum missti hún fóstur sitt og veiktist. Það varð henni að aldurtila. Hún lét eftir sig tvö börn. Það ár, í mánuðinum dhul-hijja, fæddist Ibrahim, sonur Rasulullah. Móðir hans er frú Mariya radiy-Allahu Taala anha. Abu Rafi’ kom og færði honum gleðitíðindin. Fyrir það gaf hann þræl frelsi. Hann slátraði hrút sem aqiqa. Hann lét raka höfuð barnsins og gaf jafnþyngd hársins í silfri sem sadaqa.
Merkir atburðir á níunda ári eftir Hijru
Í upphafi mánaðarins muharram á níunda ári eftir Hijru skipaði Höfðingi heimanna zakat-heimtumenn (amil, sa’i) yfir ættbálkana. Eftir því sem unnt var fékk hver ættbálkur amil úr eigin röðum. Hann sendi Ibn Hasib al-Aslami til Aslam og Ghaffar, Abbad ibn Bishr til Banu Salim og Muzayna, Amr ibn As til Fazara, Dahhak ibn Sinan til Banu Kilab, Rafi’ ibn Maknat al-Juhani til Juhayna og Bishr ibn Sufyan Ka’bi til Banu Ka’b og Banu Tamim.
Ári síðar sendu Ta’if-búar sex manna sendinefnd til Medínu, í návist ástkæra Spámannsins okkar, til að gerast múslimar. Þegar Höfðingi heimanna fór frá Ta’if ári áður hafði hann beðið: „Ó Rabb minn! Leiddu Thaqif-menn á rétta leið, færðu þá til okkar!“ Og nú voru Thaqif-menn komnir til að gerast múslimar. Rasul al-akram gladdist mjög yfir því að þeir gerðust múslimar, veitti þeim nokkur sérréttindi og sendi þá aftur til Ta’if. Hann skipaði hazrat Uthman ibn Abi’l-As landstjóra yfir þeim.2
Andlát Najashis
Það var í mánuðinum rajab á níunda ári eftir Hijru. Dag einn sagði Rasulullah við Sahaba sína: „Í dag andaðist salih bróðir ykkar. Rísið upp og iðkið salat yfir honum.“ Spámaðurinn var imam og leiddi janaza-salatið að honum fjarstöddum. Síðan sagði hann: „Við höfum beðið Allahu Taala um fyrirgefningu fyrir bróður ykkar, Najashi Ashama.“
Nokkru síðar bárust fréttir frá Abessiníu um að Najashi Ashama (rahmatullahi Taala alayh) hefði andast. Það bar upp á sama dag og Spámaðurinn hafði leitt janaza-salatið yfir honum í Medínu.3
„Hvar sem þið eruð, verið í taqwa; þótt þið flytjist ekki búferlum skaðar það ekki. Trú ykkar og þjóð bíða þess engan hnekki“ Hadith sharif
Líf mitt sé fórnað á vegi þínum,
Fagur að nafni, fagur sjálfur, Muhammad,
Kom og ber fram árnaðarorð fyrir þennan auvirðilega þjón þinn,
Fagur að nafni, fagur sjálfur, Muhammad.
Margar eru þrautir hinna trúuðu,
Í eftirlífinu bíður þeirra unaður og gleði,
Mustafa hinna átján þúsund heima,
Fagur að nafni, fagur sjálfur, Muhammad.
Sá sem fór um sjö himna og reið um yfir Kursi,
Sá sem í Mi’raj bað Haqq fyrir ummu sinni,
Fagur að nafni, fagur sjálfur, Muhammad.
Hvað vill Yunus með báða heima án þín?
Þú ert hinn sanni spámaður, án efa og án vafa,
Þeir sem fylgja þér ekki fara héðan án trúar,
Fagur að nafni, fagur sjálfur, Muhammad.