TABUK-HERFÖRIN

Tabuk er alkunnur staður miðja vegu milli Medínu al-Munawwara og borgarinnar Damaskus. Sumir sögðu að það væri nafn á uppsprettu. Þar sem þessi herferð var síðasta herferð Spámannsins var hún nefnd Tabuk-herförin. Hún er einnig nefnd Fadiha, því að munafiqarnir urðu sér til skammar í þessu stríði. Hún er einnig nefnd Jaysh al-Usra. Í þessari herferð máttu múslimar þola miklar þrautir. Auk þess var leiðin löng og hitinn mikill. Hermenn óvinanna voru margir og öflugir. Hallæri ríkti. Tíu menn riðu sama úlfaldanum. Flestir hermannanna lögðu sér ekkert til munns í mánuð nema döðlur. Stundum átu þeir ristað bygg. Stundum fundu þeir ekki einu sinni það. Lagt var af stað í Tabuk-herferðina á fimmtudegi í mánuðinum rajab á níunda ári eftir Hijru.

Á þessu níunda ári, þegar Íslam breiddist hratt út um Arabíuskagann, skrifuðu kristnir Arabar bréf til Heraklíusar, keisara Býsans, sem öfundaði „ríki Íslams“ og vildi hindra vöxt þess: „Sá maður sem kom fram og sagðist vera spámaður er dáinn. Múslimar búa nú við hallæri og skort. Ef þú vilt snúa þeim til trúar þinnar er rétti tíminn núna.“ Vegna þessa bréfs sendi Heraklíus fjörutíu þúsund manna her undir stjórn Qubads af stað til að berjast við múslima. Þegar Sómi alheimsins frétti þetta kallaði hann Sahaba sína saman og bauð þeim að búa sig til stríðs. Þar sem þurrkur var það árið bjuggu Sahaba við mikinn efnalegan skort. Aðeins þeir sem stunduðu verslun voru eitthvað betur settir. Her Íslams var mjög fjölmennur. Matvæli og hergögn voru af skornum skammti. Þrengingar voru fram undan. Spámaðurinn óskaði þess einnig að Sahaba hans legðu fram fé til að búa út hermennina sem taka skyldu þátt í stríðinu. Þessi ósk Spámannsins sall-Allahu alayhi wa sallam kom Sahaba á hreyfingu. Hver og einn kom með allt sem hann átti og reyndi að búa sig til jihad með eigum sínum og lífi.

Hazrat Abu Bakr, félagi Spámannsins í hellinum, hafði komið með allar eigur sínar. Þegar Rasul al-akram sagði: „Hvað skildir þú eftir handa fjölskyldu þinni, ó Aba Bakr?“ svaraði hann: „Ég skildi eftir Allahu Taala og Rasul Hans.“ Hazrat Umar hafði komið með helming eigna sinna sem framlag. Þegar Spámaðurinn spurði hann einnig: „Hvað skildir þú eftir handa fjölskyldu þinni, ó Umar?“ svaraði hann: „Jafnmikið og ég kom með.“ Þá sagði Spámaðurinn: „Munurinn á ykkur tveimur er eins og munurinn á orðum ykkar.“ Hazrat Umar lofaði þá Abu Bakr og sagði: „Móðir mín og faðir minn séu þér fórnuð, ó Aba Bakr! Í hverju kapphlaupi á vegi hins góða ferð þú fram úr mér. Nú skil ég til fulls að ég mun aldrei geta farið fram úr þér í neinu.“1 Sahaba reyndu að hjálpa eftir því sem þeir framast máttu. En munafiqarnir hæddu Sahaba og sögðu: „Þið gefið til að sýnast.“ Spámaðurinn sagði: „Hver sem gefur sadaqa í dag, sadaqa hans mun á upprisudeginum bera vitni honum í hag frammi fyrir Allahu Taala.“ Við þessi blessuðu orð Spámannsins tóku hinir trúuðu að hjálpa enn meir. Hazrat Uthman ibn Affan bjó út helming hersins.2 Uthman Dhun-Nurayn radiy-Allahu anh lagði þessum her til níu hundruð og fimmtíu úlfalda með öllum búnaði og fimmtíu hesta, kostaði búnað riddaranna á þeim og sendi auk þess tíu þúsund dínara eða sjö hundruð ruqya af gulli.3 Þannig varð hann sá múslimi sem mest lagði fram. Hazrat Uthman sá svo vel fyrir þörfum hersins að hann gleymdi ekki einu sinni stoppnálinni sem þeir skyldu nota til að gera við vatnsbelgina. Vegna þessa framlags hans sagði Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam: „Héðan í frá verður engin synd skráð á Uthman.“4 Einn úr röðum Sahaba, sem var mjög fátækur, dró vatn í döðlugarði alla nóttina fram undir morgun til að hljóta umbunina fyrir að styðja jihad, kom með döðlurnar sem hann vann sér inn til Spámannsins og sagði: „Ó Rasulallah! Ég kom með það sem ég átti til að ávinna mér velþóknun Rabbs míns. Taktu við því.“

„Ó Umar! Munurinn á ykkur tveimur (þér og Abu Bakr) er eins og munurinn á orðum ykkar“ Hadith sharif

Meðan múslimskir karlar lögðu sig fram um að hjálpa eftir megni gegndu konurnar einnig þeirri skyldu sem þeim bar á þessum vegi af fullum heilindum. Þegar þeir bjuggu sig undir Tabuk-herferðina voru múslimar í miklum þrengingum. Hallærið var svo sárt að margir úr röðum Sahaba, sem ekkert áttu eftir, komu í návist Rasulullah og sögðu: „Ó Rasulallah! Við höfum engan reiðskjóta! Og við höfum ekkert að borða! Við viljum ekki skiljast við þig í þessari herför, heldur hljóta umbunina fyrir jihad.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði þeim hryggur að hann ætti enga reiðskjóta eftir handa þeim. Eitt sinn komu Salim ibn Umayr, Abdullah ibn Mughaffal, Abu Layla Mazini, Ulba ibn Zayd, Amr ibn Humam, Harami ibn Abdullah og Irbad ibn Sariya í návist ástkæra Spámannsins okkar og báru fram sömu ósk. Þegar Spámaðurinn sagði við þá í mikilli hryggð: „Ég finn enga reiðskjóta handa ykkur,“ tóku þeir að gráta af sorg yfir því að verða viðskila við Spámanninn og geta ekki tekið þátt í jihad. Þá sendi Allahu Taala niður þetta göfuga vers. Að merkingu til: „(Ó Rasul Minn!) Þegar þeir komu til þín (til að taka þátt í jihad) sagðir þú við þá: ‚Ég hef ekki ráð á reiðskjótum handa ykkur.‘ Þeir sneru aftur og felldu tár af sorg, því að þeir áttu ekkert til að verja á þessum vegi (og gátu því ekki tekið þátt í stríðinu). Á þeim hvílir engin ábyrgð (synd).“5 Að lokum bjuggu hazrat Abbas og hazrat Uthman þá einnig út til herfararinnar. Þegar undirbúningnum var lokið safnaði Spámaðurinn hernum saman við Thaniyyat al-Wada’. Svo fáir sátu heima að varla taldist. Þegar Rasul al-akram hafði safnað hernum saman og ákveðið að leggja af stað skildi hann Muhammad ibn Maslama eftir sem staðgengil sinn í Medínu.6 Í þann mund sem hann lagði af stað sagði Spámaðurinn: „Takið með ykkur aukaskó. Meðan þið eigið skó til vara líðið þið engan skort.“

Þegar herinn lagði af stað sagði Abdullah ibn Ubayy, foringi munafiqanna, ýmislegt fjarstæðukennt til að hræða múslima. Hann sagði jafnvel: „Ég sver að mér finnst sem ég sjái hann og Sahaba hans bundna saman, tvo og tvo, á reipum…“ En Sahaba gáfu þessum orðum engan gaum, og þrá þeirra eftir að taka þátt í jihad óx sífellt. Munafiqarnir sem sáu þetta stiknuðu af gremju. Þegar Rasulullah var í þann veginn að halda frá Thaniyyat al-Wada’ til Tabuk lét hann breiða út fána hersins (gunnfána og merki). Hann fékk hazrat Abu Bakr stóra gunnfánann og hazrat Zubayr ibn Awwam annan gunnfána. Gunnfána Aws-ættbálksins fékk hann Usayd ibn Hudayr og gunnfána Khazraj-ættbálksins Abu Dujana.7 Sahaba undir stjórn Spámannsins voru þrjátíu þúsund, þar af tíu þúsund riddarar. Hazrat Talha ibn Ubaydullah var skipaður foringi hægri fylkingar og hazrat Abdurrahman ibn Awf foringi vinstri fylkingar.8 Hinir dýrlegu Sahaba lögðu af stað í miklum hita undir stjórn Spámanns síns. Þegar Habib Allahu Taala fór fyrir þeim gat skortur á mat og drykk ekki snúið þeim af leið, og hvorki fjarlægð leiðarinnar né fjöldi óvinahermannanna gat skotið þeim skelk í bringu. Í þessu ástandi var farið hvert sem var. Ástkæri Spámaðurinn okkar og hetjurnar úr röðum Sahaba hvíldust um stund á hverjum áningarstað og héldu síðan áfram ferðinni. Áttundi áningarstaður þeirra var Hijr, þar sem þjóð Salih alayhis-salam hafði verið tortímt. Vegna þess að þeir hlýddu ekki boði spámanns síns hafði Allahu Taala tortímt þeim með ógurlegu ópi (sayha), það er að segja hljóði. Soldán alheimsins sagði við Sahaba sína: „Í nótt mun ganga yfir hvass stormur úr gagnstæðri átt. Enginn skal rísa á fætur nema félagi hans sé með honum. Hver og einn skal binda hné úlfalda síns. Þetta er staður þar sem refsing kom niður. Enginn skal drekka af þessu vatni né taka wudu úr því!…“ Allir hlýddu þessu boði. Um nóttina skall á hvass stormur sem tók að umturna öllu. Þá reis maður sem vanrækt hafði að binda úlfalda sinn einn síns liðs á fætur til að leita hans, en stormurinn hreif hann með sér, dró hann burt og kastaði honum niður við rætur Tayy-fjalla. Annar var í mikilli þörf. Þar sem hann fór til að ganga örna sinna tók hann sjúkdóm sem nefnist hunnaq (kíghósti). Fyrir bæn Spámannsins endurheimti hann heilsuna.

Um morguninn var ekkert vatn eftir í vatnsílátunum. Allir voru að dauða komnir af þorsta. Munafiqarnir notuðu tækifærið og reyndu að vekja sundrung með því að segja: „Væri Muhammad í raun og veru spámaður myndi hann biðja og láta rigna.“

Þegar málið var borið undir Höfðingja heimanna lyfti hann blessuðum höndum sínum og grátbað Allahu Taala að gefa regn. Í heiðskíru og heitu veðri birtust þegar í stað regnský. Stórrigning hófst. Allir fylltu ílát sín, tóku wudu og brynntu skepnunum. Þegar rigningunni slotaði og skýin dreifðust sást að aðeins hafði rignt yfir herinn.

„Hver sem gefur sadaqa í dag, sadaqa hans mun á upprisudeginum bera vitni honum í hag frammi fyrir Allahu Taala“ Hadith sharif

Tabuk-herförin

Ástkæri Spámaðurinn okkar og Sahaba fóru með takbir. Þeir lofuðu Allahu Taala. Við munafiqana sögðu þeir: „Nú hafið þið enga afsökun lengur. Trúið á Allahu Taala og Rasul Hans og verið salih múslimar!…“ En hinir blygðunarlausu munafiqar svöruðu: „Hvað er svo merkilegt við það?… Ský rigndi þegar það fór hjá og hvarf svo!…“ Hungrið var einnig komið í algleymi. Svo var komið að tveir menn skiptu einni döðlu á milli sín. Þrátt fyrir steikjandi hitann, hungrið og þorstann sem þeir þoldu voru þeir komnir nærri Tabuk. Habib al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: „Á morgun, inshallah, komið þið að Tabuk-uppsprettunni um dagmálabil. Snertið ekki það vatn fyrr en ég kem.“ Daginn eftir komu þeir þangað. Vatnið í uppsprettunni var heldur lítið. Ástkæri Spámaðurinn okkar lét setja dálítið af vatninu í ílát, stakk blessaðri hendi sinni ofan í það og bað bænar. Síðan helltu þeir því aftur í uppsprettuna. Á augabragði vall vatnið upp og jókst. Þrjátíu þúsund manna her Íslams drakk af því, en það minnkaði ekkert. Síðar var allt svæðið vökvað með þessu vatni, sem var eitt af kraftaverkum Sóma alheimsins. Svæðið varð að iðjagrænni sléttu, sem fylltist blessun svo að út af flóði. Þegar Rasul al-akram kom með hinum dýrlegu Sahaba sínum til Tabuk fundu þeir ekki fyrir sér her Rómverja, sem samanstóð af Býsansmönnum og kristnuðum arabískum ættbálkum á borð við Amila, Lakhm og Judham. Við Mu’ta hafði hundrað þúsund manna her Rómverja beðið ósigur fyrir þrjú þúsund mujahidum. Nú stóðu þrjátíu þúsund mujahidar gegn þeim, og foringi þeirra var Höfðingi alheimsins. Þegar Rómverjar heyrðu að ástkæri Spámaðurinn okkar hefði safnað saman hetjum sínum úr röðum Sahaba og væri kominn leitaði hver þeirra sér undankomuleiðar.

Rasulullah ráðfærði sig við Sahaba sína og fór ekki lengra en til Tabuk. Á meðan höfðu nokkrir ættbálkar og ríki sem bjuggu á því svæði heyrt að her Íslams væri kominn. Af ótta sendu þeir hver sína sendinefnd til Spámannsins og báðu um grið gegn því að greiða jizya. Spámaðurinn sýndi miskunn og féllst á tilboð þeirra, og samningsákvæði voru skrifuð við hvern þeirra fyrir sig og þeim tilkynnt að þeir væru óhultir.

Höfðingi alheimsins alayhi afdalus-salawat beið óvinanna í nærri tuttugu daga. Í Tabuk átti hann margar samræður við Sahaba sína og laugaði hjörtu þeirra í hafi nursins. Hann lét fayd og blessun, sem streymdu fram úr blessuðu hjarta hans, renna inn í hjörtu þeirra. Í einni af þessum samræðum hans, sem eiga sér enga hliðstæðu, sagði hann: „Á ég að segja ykkur hver er bestur og göfugastur manna?“ Sahaba svöruðu: „Segðu okkur það, ó Rasulallah!“

Þá sagði hann: „Bestur manna er sá sem starfar á vegi Allahu Taala, á baki hests síns eða úlfalda eða á eigin fótum, allt til síns síðasta andardráttar. Og verstur manna er sá ofstopamaður sem les Bók Allahu Taala en hefur ekkert gagn af henni.“

Við mann sem spurði um tign shahidsins sagði hann: „Ég sver við Allahu Taala, sem hefur tilvist mína á valdi Sínu, að shahidarnir munu koma á upprisudeginum með sverð sín hangandi um hálsinn. Þeir munu sitja á minbörum úr nur.“9

Í þessari herför sáust mörg kraftaverk Spámannsins. Þegar verið var að búa sig til heimferðar frá Tabuk til Medínu komu Sahaba, sem voru orðnir óbærilega hungraðir, til Spámannsins og sögðu honum hvernig ástatt væri fyrir þeim. Rasulullah lét safna matarleifum þeirra saman á skinnábreiðu. Þær fylltu varla lítinn pott. Höfðingi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam endurnýjaði wudu sitt og iðkaði tveggja rak’a salat. Hann lyfti blessuðum höndum sínum og bað þess að maturinn yrði blessunarríkur. Síðan bauð hann Sahaba sínum að koma með ílát sín. Í öllum þessum mikla her var hvert einasta ílát fyllt svo að ekkert var tómt. Auk þess sást að maturinn á ábreiðunni minnkaði ekkert, þótt allir mujahidarnir ætu sig sadda.

„Á morgun, inshallah, komið þið að Tabuk-uppsprettunni um dagmálabil. Snertið ekki það vatn fyrr en ég kem“ Hadith sharif