KVEÐJUHAJJIÐ

Á tíunda ári eftir Hijru bjó Spámaðurinn sig undir hajj og bauð múslimunum í Medínu einnig að búa sig undir hajj. Hann sendi einnig boð til þeirra sem bjuggu utan Medínu. Þá söfnuðust þúsundir múslima saman í Medínu. Rasulullah keypti hundrað úlfalda til fórnar. Áður en hann lagði af stað tók hann ghusl. Hann greiddi blessað hár sitt, bar á sig ilmefni og klæddist izar og rida. Þegar undirbúningnum var lokið lagði ástkæri Spámaðurinn okkar af stað frá Medínu 25. dag mánaðarins dhul-qa’da, eftir hádegissalatið, með meira en þrjátíu þúsund manna lest. Þeir fóru Shajara-leiðina og komu til Dhul-Hulayfa. Þar var fjöldi Sahaba kominn yfir fjörutíu þúsund. Þeir dvöldust þar um nóttina. Ástkæri Spámaðurinn okkar lét koma með einn af úlföldunum hundrað sem hann hafði með sér. Hann rispaði hægri hlið kryppunnar svo að blæddi, til merkis um að hann væri fórnardýr, hengdi tvo ilskó um háls hans og bauð Sahaba að gera eins. Hann iðkaði tveggja rak’a ihram-salat. Eftir að hafa lofað Allahu Taala og vegsamað Hann bað Höfðingi alheimsins: „Ó Allah! Gerðu þetta að mabrur og velþóknanlegu hajji handa mér, án hræsni, yfirlætis og frægðarfíknar.“ Hann fór í ihram og tók, að tilkynningu Jibrils alayhis-salam, að fara með talbiya hárri röddu. Þegar Sahaba tóku undir tóku jörð og himinn að óma af ópum talbiya… „Labbayk! Allahumma labbayk! Labbayk! La sharika laka labbayk! Innal-hamda wan-ni’mata laka wal-mulk, la sharika lak!…“

Þeir fóru Bayda-leiðina og héldu í átt til Malal. Sahaba streymdu á eftir honum eins og stórfljót. Á leiðinni bættust sífellt fleiri í hópinn. Þegar þeir komu í Rawha-dalinn, þar sem nærri sjötíu spámenn, Musa alayhis-salam þar á meðal, höfðu iðkað salat, sagði Rasulullah: „Þessi dalur er einn af dölum Paradísar.“ Þar iðkuðu þeir salat. Þaðan héldu þeir til Munsaraf og iðkuðu morgunsalatið í Asasa. Þegar þeir komu til Lahy Jamal varð hann lasinn, lét taka sér blóð (hijama) og áði í Suqya. Þegar þeir komu til Abwa, þar sem hans virðulega móðir, hazrat Amina, hafði andast, vitjaði hann grafar hennar og grét. Hann kom einnig þeim sem með honum voru til að gráta. Síðan komu þeir til Tal’at al-Yaman, Juhfa, Ghadir Khumm, Qudayd og Usfan-dalsins. Þar sagði Spámaðurinn við hazrat Abu Bakr: „Hud og Salih alayhimas-salam fóru hér um á leið til hajj og fóru með talbiya, með aba vafða um lendar sér, klæddir marglitum dúk, hvor á sínum unga, rauða úlfalda með taumi fléttuðum úr döðlupálmatrefjum.“1 Þeir héldu áfram um Ghanim, Marr az-Zahran og Sharif og komu til Dhu Tuwa. Þeir dvöldust þar um nóttina, og eftir að morgunsalatið hafði verið iðkað fóru þeir fram hjá Hajun og héldu inn í Mekku um Kada-brekkuna. Eftir tíu daga ferð komu þeir til Mekku 4. dag mánaðarins dhul-hijja. Þegar þeir sem komu frá Jemen og öðrum löndum til að fara í hajj bættust í hópinn fór fjöldi múslima yfir níutíu þúsund. (Samkvæmt einni frásögn voru þeir hundrað og fjórtán þúsund, en samkvæmt annarri um hundrað og tuttugu þúsund.)

„Ó Allah! Gerðu þetta að mabrur og velþóknanlegu hajji handa mér, án hræsni, yfirlætis og frægðarfíknar!“ Hadith sharif

Þegar Rasulullah sá Baytullah bað hann:

„Ó Allah! Auk þú heiður þessa Húss, tign þess, mikilfengleik og virðingu. Og auk einnig heiður, mikilfengleik, lotningu og gæsku þeirra sem sýna því lotningu með hajj og umra.“

Síðan hóf hann manasik. Meðan á hajj stóð dvaldist hann í tjaldi sem reist var í Abtah, milli Mekku og Mina. Áttunda dag dhul-hijja (Tarwiya) fór ástkæri Spámaðurinn okkar til Mina og níunda daginn (Arafa) til Arafat. Hann kom í Urana-dalinn, í miðjum Arafat-dalnum, og nam þar staðar. Eftir hádegi flutti hann kveðjukhutbuna á úlfalda sínum, sem hét Qaswa, og kvaddi Sahaba radiy-Allahu anhum.2

ÉG ER KOMINN TIL ÞÍN!
Ó athvarf syndaranna, ég er kominn til að leita hælis hjá þér!
Margar misgjörðir hef ég drýgt, ég er kominn til að grátbæna þig!
Ég villtist á myrka staði, ég sökk ofan í fen,
Ég er kominn að ljóslindinni, sem lýsir upp hinn beina veg.
Eitt líf á ég eftir, ó líf allra lífa!
Er það við hæfi að segja: Ég er kominn til að fórna lífi mínu?
Þú ert læknir hinna þjáðu, en ég er sjúkur í hjarta.
Ég er kominn að knýja á dyr þínar til að fá lækningu við hjartasári mínu.
Rangt er að færa eitthvað að dyrum hinna örlátu;
Ég er kominn til að kyssa moldina sem þú heiðraðir með fótsporum þínum.
Syndir mínar eru margar eins og fjall, andlit mitt svart sem tjara!
Ég er kominn til að losna með öllu undan þessari byrði og þessum sorta.
Einn dropi úr hafi gæsku þinnar hreinsar vissulega allt,
Þótt ég sé kominn með verkabók jafnsvarta og andlit mitt.
Mætti ég aðeins strjúka andlitinu við dyr þínar, ó ástvinur, mér kærari en lífið!
Það sem vatn fær ekki áorkað, það fæst af þeirri mold!