ANDLÁT SPÁMANNSINS

Usama ibn Zayd skipaður herforingi

Þetta var á síðustu dögum mánaðarins safar. Höfðingi heimanna sall-Allahu alayhi wa sallam vildi, áður en Býsansríkið í norðri yrði múslimum mikil ógn, bjóða þeim aftur til Íslams, og ef þeir tækju því ekki, berjast við þá og koma þeim undir yfirráð ríkis Íslams. Þess vegna bauð hann hetjum sínum úr röðum Sahaba að búa sig til bardaga við Rómverja. Sahaba dreifðust til að búa sig. Rasul al-akram kallaði á hazrat Usama ibn Zayd og sagði: „Ó Usama! Farðu í nafni Allahu Taala og með blessun Hans til Sýrlands, að landamærum Balqa, til Darum í Palestínu, allt að þeim stað þar sem faðir þinn féll sem shahid. Láttu hestana troða þau lönd. Ég hef skipað þig yfirhershöfðingja þessa hers. Komdu íbúum Ubna að óvörum og ráðstu á þá eins og elding. Farðu svo hratt að fréttin berist ekki á undan þér þangað sem þú ferð. Taktu leiðsögumenn með þér og láttu njósnara og útverði fara á undan þér. Ef Allahu Taala gefur sigur, dveldu þá stutt meðal þeirra.“ Hann bauð að herbúðir skyldu reistar í Jurf, batt gunnfánann með blessuðum höndum sínum og afhenti hann.4

Hann gekk upp í minbarinn í moskunni og sagði: „Sahaba mínir! Eins og Zayd, faðir Usama, var verðugur herforingjatignarinnar og mér allra manna kærastur, svo er Usama sonur hans eftir hann einnig verðugur herforingjatignarinnar. Usama er einn af þeim mönnum sem mér eru kærastir.“

Meðal þeirra sem fara skyldu í stríðið undir stjórn hazrat Usama voru einnig fremstu menn Sahaba, svo sem hazrat Abu Bakr, hazrat Umar, hazrat Abu Ubayda ibn Jarrah og hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas.

En þar sem Soldán alheimsins veiktist skyndilega daginn eftir frestaðist brottför hersins þar til eftir að Spámaðurinn var fluttur til eftirlífsins. Ástkæri Spámaðurinn okkar hafði tekið harða hitasótt (humma). Hitinn jókst sífellt og sjúkdómurinn ágerðist.

Eina nótt um miðnætti, þegar þjáningarnar höfðu linast, reis hann upp úr rúmi sínu. Hann klæddi sig og bjóst til að fara. Þegar hazrat Aisha móðir okkar sá það spurði hún: „Móðir mín, faðir minn og líf mitt séu þér fórnuð, ó Rasulallah! Hvert ert þú að fara?“ Höfðingi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam svaraði: „Mér hefur verið boðið að biðja um fyrirgefningu fyrir þá sem grafnir eru í Baqi’-grafreitnum. Þangað fer ég.“

Hann tók Abu Muwayhib og Abu Rafi’ með sér og fór þangað. Í grafreitnum bað hann lengi og grátbað Allahu Taala um fyrirgefningu og miskunn þeim til handa. Þegar Sahaba sem með honum voru sáu hve innilega Spámaðurinn bað sögðu þeir: „Bara að við værum nú grafnir hér og nytum þess heiðurs að hljóta þessa bæn Rasulullah!“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sneri sér að Abu Muwayhib og sagði: „Ó Abu Muwayhib! Mér var gefið frjálst val milli fjársjóða þessa heims og velgjörða eftirlífsins. Mér var sagt: ‚Viljir þú, þá vertu áfram í þessum heimi og farðu síðan til Paradísar, en viljir þú, þá hljóttu Liqa’ullah (að ná fundi Allahu Taala) og gakktu inn í Paradís.‘ Ég kaus Liqa’ullah og síðan Paradís.“

„Ó trúuðu! Fyrir Allahs sakir: hver sem á rétt hjá mér rísi upp, komi og taki hann hér, fyrir upprisuna“ Hadith sharif

Annan dag lagði hann af stað til að biðja um fyrirgefningu fyrir shahidana í Uhud. Hann grátbað Allahu Taala lengi fyrir þeim. Síðan kom hann í moskuna og sagði við Sahaba: „Ég verð fyrstur ykkar til að koma að Kawthar-lauginni og sá sem tekur á móti ykkur. Þar er fundarstaður okkar… Ég óttast ekki að þið hverfið eftir minn dag aftur til shirk. En ég óttast að þið látið heiminn hrífa ykkur, öfundið hver annan hans vegna og drepið hver annan, og að þið farist að lokum eins og þeir sem á undan ykkur voru…“ Síðan heiðraði hann sitt gæfuríka hús með komu sinni. Veikindi hans höfðu þyngst. Blessaðar eiginkonur hans létu ástkæra Spámanninn okkar vita að þær óskuðu þess að hann dveldist í húsi hazrat Aishu móður okkar og létu hana njóta réttar síns fram yfir þær. Hann gladdist yfir þessari fórnfýsi hinna hreinu eiginkvenna sinna, bað fyrir þeim öllum og tók upp frá því að dveljast í húsi hazrat Aishu móður okkar. Hiti Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam hafði aukist mjög. Hitinn var svo ákafur að hann varð að snúa sér í rúminu frá einni hlið á aðra. Meðan svo var ástatt fóru Sahaba að vitja hans og hryggðust ákaflega yfir þeim miklu þrautum sem Spámaðurinn leið. Abu Sa’id al-Khudri sagði frá: „Ég var kominn í blessaða návist Rasulullah. Yfir honum var flauelsábreiða. Hitinn af sótthitanum lagði út í gegnum ábreiðuna, og fyrir hitanum gátum við ekki snert ábreiðuna með höndunum. Þegar Rasulullah sá undrun okkar og hryggð sagði hann:

‚Þyngstu raunirnar koma yfir spámennina. Og þó gleðst spámaður meira yfir raunum en þið gleðjist yfir þeim velgjörðum sem ykkur eru veittar.‘“

Umm Bishr bint Bara sagði frá: „Ég hafði farið að vitja Rasulullah. Blessaður líkami hans brann eins og eldur. ‚Líf mitt sé þér fórnað, ó Rasulallah! Aldrei hef ég séð svo þungbær veikindi!…‘ sagði ég. Hann sagði: ‚Ó Umm Bishr! Sótthitinn er svo harður til þess að umbun mín verði þeim mun meiri. Þessi sjúkdómur stafar af eitraða kjötinu sem ég bragðaði í Khaybar. Sviðann af því kjöti hef ég alltaf fundið. Eitrið sem ég át þann dag er nú að slíta abhar minn, það er að segja ósæðina.‘“5

Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði einnig við hazrat Abdullah ibn Mas’ud: „Enginn sá múslimi er til sem veikist án þess að Allahu Taala láti misgjörðir hans og syndir falla af honum eins og lauf falla af tré!“6 Sjúkdómurinn ágerðist dag frá degi. Sahaba hryggðust mjög yfir þessu og fundu enga ró heima hjá sér. Þeir söfnuðust saman í moskunni. Þeir sendu hazrat Ali í návist Spámannsins til að spyrja um líðan hans. Höfðingi heimanna spurði með bendingu: „Hvað segja Sahaba mínir?“ Hann svaraði: „Þeir eru mjög hryggir og uggandi og segja: ‚Ef Rasulullah skyldi hverfa frá okkur!…‘“ Ástkæri Spámaðurinn okkar, sem bar enn meiri miskunn í brjósti til Sahaba sinna, bar þunga sjúkdómsins, reis upp og kom í moskuna, studdur af hazrat Ali og hazrat Fadl ibn Abbas. Hann gekk upp í minbarinn, lofaði Allahu Taala og vegsamaði Hann og sagði síðan við Sahaba:

„Ó Sahaba mínir! Mér er sagt að tilhugsunin um dauða minn valdi ykkur ugg. Hefur nokkur spámaður dvalist að eilífu meðal ummu sinnar, svo að ég dveldist að eilífu meðal ykkar? Vitið að ég mun ganga á fund Rabbs míns. Þetta er ráð mitt til ykkar: Sýnið hinum eldri meðal Muhajirun virðingu! Ó Muhajirun! Þetta er einnig hinsta ósk mín til ykkar: Gerið vel við Ansar! Þeir gerðu vel við ykkur. Þeir veittu ykkur skjól á heimilum sínum. Þótt þeir byggju sjálfir við þröngan kost tóku þeir ykkur fram yfir sjálfa sig. Þeir gerðu ykkur hluttakendur í eigum sínum. Hver sá sem fær vald yfir Ansar skal annast þá og fyrirgefa þeim sem verður eitthvað á,“ sagði hann. Síðan veitti hann þeim fögur og hrífandi ráð og sagði: „Allahu Taala gaf einum þjóna Sinna frjálst val milli þess að dveljast áfram í heiminum og að ganga á fund Rabbs síns. Sá þjónn kaus að ganga á fund Rabbs síns.“ Hazrat Abu Bakr skildi að með þessum orðum gaf Rasulullah andlát sitt til kynna, og hann brast í grát og sagði: „Megi líf okkar verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah!“ Haf miskunnarinnar, ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam, sagði: „Gráttu ekki, ó Abu Bakr!“ og bauð honum að sýna þolinmæði og bera harm sinn. Tár runnu úr blessuðum augum hans. „Ó Sahaba mínir! Ég er mjög ánægður með Abu Bakr, sem af trúfesti og einlægni fórnaði eigum sínum á vegi trúar Íslams. Væri mér unnt að taka mér förunaut á vegi eftirlífsins, myndi ég velja hann,“ sagði hann, og hann bauð: „Lokið öllum dyrum sem opnast út í moskuna, nema dyrum Abu Bakrs!“

Síðan steig hann niður af minbarnum og sneri aftur til herbergis móður okkar, hazrat Aishu. Hinir dýrlegu Sahaba tóku að gráta. Þá studdist Spámaðurinn við arma hazrat Alis og Fadls ibn Abbas og heiðraði moskuna aftur með komu sinni. Hann nam staðar á neðsta þrepi minbarsins og sagði við hina dýrlegu Sahaba: „Ó Muhajirun og ó Ansar! Það er gagnslaust að hraða sér til móts við það sem á sér ákveðinn tíma. Allahu Taala hraðar sér ekki vegna nokkurs þjóns Síns. Taki einhver sér fyrir hendur að breyta qada og qadar Allahu Taala og ætli sér að verða vilja Hans æðri, mun Hann yfirbuga hann og tortíma honum.

Sá sem vill beita Allahu Taala brögðum og blekkja Hann kemur málum sínum í óefni og blekkir sjálfan sig. Vitið að ég er ykkur mildur og miskunnsamur. Þið munuð einnig ná fundi mínum. Fundarstaður ykkar verður við Kawthar-laugina. Sá sem vill komast inn í Paradís og hitta mig skal ekki tala til einskis. Ó múslimar! Að verða vantrúarmaður og drýgja syndir veldur því að velgjörðirnar breytast og viðurværið minnkar. Hlýði menn boðum Allahu Taala sýna þjóðhöfðingjar þeirra, yfirmenn og landstjórar þeim miskunn og umhyggju. Leggist þeir í fisq og spillingu, fari yfir öll mörk og drýgi syndir, munu þeir ekki eignast miskunnsama leiðtoga. Eins og líf mitt hefur verið ykkur til góðs er dauði minn einnig góður og miskunn. Hafi ég slegið einhvern að ósekju eða mælt við hann ljótt orð, er ég fús til að hann taki rétt sinn með því að gera mér hið sama; og hafi ég tekið eitthvað af einhverjum ykkar að ósekju, er ég fús til að hann krefjist þess aftur, og ég er reiðubúinn að gera upp við hann svo að hann gefi mér upp sakir. Því að refsing þessa heims er miklu léttari en refsing eftirlífsins. Hana er auðveldara að bera.“ Eins og hann hafði áður látið í ljós ánægju sína með hazrat Abu Bakr lét hann einnig í þessari khutbu í ljós ánægju sína með hazrat Umar og sagði: „Umar er með mér og ég er með honum. Eftir minn dag er sannleikurinn með Umar.“

„Þyngsta raunin kemur yfir spámennina. Þó gleðst spámaður meira yfir raunum sínum en þið gleðjist yfir þeim velgjörðum sem ykkur eru veittar“ Hadith sharif

Eftir þessa khutbu steig Rasulullah niður af minbarnum. Eftir salatið gekk hann aftur upp á minbarinn, og þegar hann hafði lýst hinstu ósk sinni og gefið ráð sagði hann: „Ég fel ykkur Allahu Taala á hendur,“ skildi við Sahaba og gekk til herbergis síns. Dag einn þegar Höfðingi heimanna sall-Allahu alayhi wa sallam leið miklar þjáningar lét hann kalla á hazrat Bilal al-Habashi, því að hann vildi gera upp við hina dýrlegu Sahaba og fara ekki til eftirlífsins með rétt annarra manna á herðum sér. Hann sagði við hann: „Kallaðu á fólkið! Láttu það safnast saman í moskunni. Ég vil segja því hinstu ósk mína!…“

Hazrat Bilal safnaði Sahaba saman í moskunni. Ástkæri Spámaðurinn okkar studdist við hazrat Ali og Fadl og heiðraði moskuna með komu sinni. Hann settist á minbarinn, lofaði Allahu Taala og vegsamaði Hann og sagði síðan: „Ó Sahaba mínir! Vitið að senn skil ég við ykkur. Sá sem á rétt hjá mér skal krefja mig um hann. Sá sem mér er kær skal krefja mig um rétt sinn eða gefa mér hann eftir, svo að ég gangi á fund Rabbs míns og miskunnar Hans eftir að hafa goldið allt slíkt.“ Síðan steig hann niður af minbarnum og stýrði hádegissalatinu. Eftir salatið gekk hann aftur upp á minbarinn og endurtók það sem hann hafði sagt fyrir salatið. Meðan Spámaðurinn var sjúkur gekk hann ætíð út í hina göfugu mosku þegar adhan var kallað og stýrði salatinu í söfnuði sem imam hinna dýrlegu Sahaba.7 Þremur dögum fyrir andlát ástkæra Spámannsins okkar þyngdist sjúkdómur hans. Hann gat ekki gengið út í moskuna og stýrt salati safnaðarins. Fyrsta salatið sem hann gat ekki iðkað í söfnuði var náttsalatið.

Hazrat Bilal kom á þeirri stundu að dyrunum eins og hann var vanur og sagði: „As-salat, ó Rasulallah!“ Ástkæri Spámaðurinn okkar hafði vegna máttleysis ekki þrek til að ganga til moskunnar. Hann sagði: „Segið Abu Bakr! Hann skal stýra salati Sahaba minna.“ Móðir okkar, hazrat Aisha, spurði: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Faðir minn er viðkvæmur í lund og mjög sorgbitinn. Standi hann í þínum stað og sjái þig ekki þar, getur hann ekki lesið fyrir gráti. Viltu ekki bjóða að Umar taki við imamstöðunni?“ Spámaðurinn sagði aftur: „Segið Abu Bakr! Hann skal vera imam Sahaba minna og stýra salatinu.“ Hazrat Bilal sagði Abu Bakr as-Siddiq hvernig komið var. Þegar hazrat Abu Bakr sá ekki Rasulullah í mihrabnum var sem hann hefði verið lostinn í hjartastað; hann var nærri genginn af vitinu. Hann grét!… grét!… Hinir dýrlegu Sahaba tóku einnig að gráta hver með öðrum. Þegar Habibullah spurði hvaða kveinstafir þetta væru sem bærust frá moskunni, sagði móðir okkar, hazrat Fatima, honum hvernig komið var: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Sahaba þínir gráta af því að þeir þola ekki að skilja við þig!…“8 Haf miskunnarinnar, ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam, komst mjög við. Til að hugga Sahaba sína reis hann á fætur með erfiðismunum, þótt sjúkdómurinn væri svo þungur. Hann studdist við hazrat Ali og hazrat Abbas og kom til moskunnar. Eftir salatið sagði hann: „Ó Sahaba mínir! Þið eruð í vernd Allahu Taala, og ég hef falið ykkur Allahu Taala á hendur! Verið í taqwa. Óttist Allahu Taala. Haldið fast við boð Allahu Taala og hlýðið. Nú er ég að skilja við þennan heim.“

Þrír dagar voru til andláts ástkæra Spámannsins okkar. Jibril alayhis-salam kom að vitja Rasulullah og sagði: „Ó Rasulallah! Allahu Taala sendir þér salam. Þótt Hann viti hvernig þér líður spyr Hann hvernig þú hafir það og hvernig þér sé innanbrjósts.“ Höfðingi heimanna svaraði: „Ég er sorgmæddur!“ Jibril alayhis-salam kom einnig á sunnudeginum og mælti sömu orð. Spámaðurinn gaf sama svar og áður. Jibril alayhis-salam flutti honum auk þess þau tíðindi að Aswad al-Ansi, sem sagðist vera spámaður í Jemen, hefði verið drepinn. Rasul al-akram sagði Sahaba sínum frá því. Nokkra gullpeninga, sem honum höfðu borist fyrir veikindin, hafði hann gefið fátækum og nokkra hazrat Aishu. Á sunnudeginum þyngdist sjúkdómur Rasulullah. Hann sagði ekkert við hazrat Usama, hershöfðingjann, sem kom fyrir hann. En hann lyfti blessuðum örmum sínum og strauk þeim yfir hann. Mönnum skildist að hann bæði fyrir honum. Þrettándi og síðasti dagur veikinda hans… Sá dagur var, eins og dagurinn þegar ástkæri Spámaðurinn okkar heiðraði heiminn með komu sinni, tólfti dagur rabi al-awwal og mánudagur. Soldán alheimsins fann léttleika í blessuðum líkama sínum… Þegar hinir dýrlegu Sahaba voru í þann veginn að iðka morgunsalatið á bak við hazrat Abu Bakr as-Siddiq heiðraði Höfðingi heimanna hina göfugu mosku með komu sinni. Hann sá ummu sína tilbiðja í röð eftir röð. Hann gladdist og brosti. Þegar hinir dýrlegu Sahaba sáu Rasulullah í moskunni héldu þeir að sjúkdómurinn væri liðinn hjá og glöddust. Abu Bakr as-Siddiq (radiy-Allahu anh) skildi að ástkæri Spámaðurinn okkar var kominn og vildi hörfa aftur. Spámaðurinn gaf honum bendingu sem merkti: „Vertu kyrr í sæti þínu!“ Sjálfur fylgdi hann hazrat Abu Bakr og iðkaði salatið á bak við hann.9 Þannig stýrði hazrat Abu Bakr, samkvæmt boði Rasulullah, salati hinna dýrlegu Sahaba sautján sinnum. Eftir salatið gekk Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam til herbergis hazrat Aishu og lagðist til hvílu. Hann sagði: „Ég vil ganga á fund Allahu Taala án þess að skilja eftir mig veraldlegar eigur. Útdeildu líka gullpeningunum sem eftir eru hjá þér meðal fátækra!“ Síðan hækkaði sótthitinn. Að nokkurri stundu liðinni opnaði hann augun aftur og spurði hazrat Aishu hvort hún hefði útdeilt gullinu. Hún sagðist mundu gera það. Hann bauð aftur og aftur að því yrði útdeilt tafarlaust. Þegar því hafði verið útdeilt þegar í stað og honum verið sagt frá því sagði hann: „Nú er ég rólegur.“ Eftir að hann hafði hvílst um stund í rekkju sinni kallaði hann hazrat Ali til sín. Hann lagði blessað höfuð sitt í kjöltu hans. Blessað enni hans var þakið svita og blessaður litarháttur hans hafði breyst. Þegar móðir okkar, hazrat Fatima, sá blessaðan föður sinn í því ástandi þoldi hún ekki að horfa á hann og gekk til sona sinna, hazrat Hasans og hazrat Husayns. Hún tók í hendur þeirra og brast í grát: „Ó faðir minn! Hver mun annast dóttur þína? Hverjum felur þú Hasan og Husayn? Æ, faðir minn! Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi! Hvernig verður hagur minn eftir þinn dag? Á hvern munu augu mín horfa eftir blessað andlit þitt?“ Þegar Rasulullah heyrði þessi hjartaskerandi orð dóttur sinnar opnaði hann blessuð augu sín og kallaði hana til sín. Hann bað: „Ó Rabb minn! Veittu henni þolinmæði,“ og sagði síðan: „Ó Fatima! Ó ljós augna minna! Faðir þinn er í dauðastríðinu,“ og jókst þá grátur hennar með sárum kveinstöfum. Þegar hazrat Ali sagði: „Ó Fatima! Þagnaðu, ég bið þig; hryggðu ekki Rasulullah enn meir!“ sagði ástkæri Spámaðurinn okkar: „Særðu hana ekki, ó Ali! Leyfðu augum hennar að fella tár yfir föður sínum!…“ Síðan lokaði hann blessuðum augum sínum og var sem liði yfir hann. Þá kom hazrat Hasan fyrir blessaðan afa sinn og sagði grátandi: „Ó blessaði afi minn! Hver fær borið skilnaðinn við þig? Hverjum eigum við að tjá hugarkvöl okkar? Hver mun sýna móður minni, föður mínum og bróður umhyggju eftir þinn dag? Hvar munu eiginkonur þínar og Sahaba þínir finna þitt fagra siðferði?“ Þá brast blessaðar eiginkonur Spámannsins allt þrek, og þær tóku allar að gráta hljóðlega. Hinir dýrlegu Sahaba, sem biðu fyrir utan djúpt snortnir, heyrðu að sjúkdómur Spámannsins hefði þyngst mjög, og hjörtu þeirra loguðu af harmi. Þeir tóku að gráta. Til að sjá blessaða ásjónu ástkærs Spámanns síns, þótt ekki væri nema einu sinni enn, grátbáðu þeir við dyrnar: „Opnið dyrnar, við biðjum ykkur! Leyfið okkur að sjá blessað andlit Rasuls alayhis-salam einu sinni enn!..“ Þegar habib og ástvinur Allahu Taala, sem sendur var sem miskunn handa heimunum, heyrði þessar bænir Sahaba sinna sýndi hann þeim miskunn og sagði: „Opnið dyrnar!“ Fremstu menn Sahaba gengu inn. Ástkæri Spámaðurinn okkar ráðlagði þeim þolinmæði og sagði síðan: „Ó Sahaba mínir! Þið eruð æðstir og göfugastir allra manna. Hverjir sem koma á eftir ykkur, munuð þið ganga inn í Paradís á undan þeim öllum. Verið staðfastir í að halda trúnni uppi og takið hinn mikla Kóran ykkur sem imam (leiðtoga).

„Ó Sahaba mínir! Þið eruð í vernd Allahu Taala, og ég hef falið ykkur Allahu Taala á hendur! Verið í taqwa“ Hadith sharif

Verið ekki gálausir um boð trúarinnar,“ sagði hann. Síðan sagði hann: „Ó Rabb minn! Hef ég flutt boðskapinn?“ og lokaði blessuðum augum sínum. Blessað andlit hans var þakið svita. Hazrat Ali gaf Sahaba bendingu um að ganga út. Þegar þeir voru farnir kom móðir okkar, hazrat Aisha, til hans og bað hann ráða. Spámaðurinn sagði: „Ó Aisha! Sittu í horni heimilis þíns og varðveittu sjálfa þig!“ og síðan tóku tár að streyma úr blessuðum augum hans. Soldán alheimsins grét… Hjörtu viðstaddra særðust og brjóst þeirra voru sem sundurtætt. Móðir okkar, hazrat Umm Salama, spurði: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Hvers vegna grætur þú?“ Hann svaraði: „Ég græt til þess að ummu minni verði sýnd miskunn.“

Sólin hækkaði á lofti og nálgaðist hádegisstað. Stundin var nærri… Blessað höfuð ástkæra Spámannsins okkar hvíldi við brjóst móður okkar, hazrat Aishu. Höfðingi heimanna lifði nú sín síðustu andartök, og þessi orð féllu af blessuðum vörum hans: „Gætið ykkar! Gætið ykkar! Farið vel með þrælana sem eru á ykkar valdi! Klæðið þá og mettið þá. Talið mildilega til þeirra. Haldið fast við salatið, salatið. Óttist Allahu Taala um konur ykkar og þræla!.. Ó Allah! Fyrirgefðu mér! Veittu mér miskunn Þína!… Leyfðu mér að sameinast hópi Rafiq al-a’la!…“ Tár móður okkar, hazrat Fatimu, streymdu sem flóð og andvörp hennar brenndu hjörtun. Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam lét hana setjast hjá sér og sagði: „Dóttir mín, sýndu þolinmæði um stund og gráttu ekki. Því að Hamalat al-Arsh (englarnir) gráta með þér þegar þú grætur.“ Hann þerraði tár móður okkar, hazrat Fatimu. Hann huggaði hana, bað Allahu Taala að veita henni þolinmæði og sagði: „Ó dóttir mín, sál mín verður nú tekin. Segðu: ‚Inna lillahi wa inna ilayhi raji’un.‘ Ó Fatima! Fyrir hverja raun sem yfir dynur er umbun veitt.“ Hann lokaði blessuðum augum sínum um stund og sagði síðan: „Héðan í frá kemur engin hryggð né harmur (sút, kvíði) yfir föður þinn. Því að hann losnar úr hinum forgengilega heimi og frá stað þjáninganna.“ Síðan sagði hann við hazrat Ali: „Ó Ali! Ég skulda gyðingi nokkrum svo og svo mikið fé. Ég tók það til að búa út her. Gleymdu ekki að greiða það. Víst munt þú leysa mig undan skuldinni, og þú verður fyrstur þeirra sem hitta mig við Kawthar-laugina. Eftir minn dag mun þér verða gert mikið mein; sýndu þolinmæði, og þegar mennirnir sækjast eftir þessum heimi skalt þú velja eftirlífið.“

Usama kom aftur. Rasulullah sagði: „Megi Allahu Taala vera þér hjálparhella! Farðu nú til orrustu!“ Hann gekk út, fór til hers síns og gaf þegar í stað skipun um að halda af stað.10

Höfðingi heimanna dró nú sín síðustu andvörp… Stundin var komin alveg að… Allahu Taala opinberaði Azra’il alayhis-salam: „Farðu til Habibs Míns í fegurstu mynd! Gefi hann leyfi skaltu taka sál hans mjög mildilega og léttilega. Gefi hann ekki leyfi skaltu snúa aftur!“ Azra’il alayhis-salam kom í fegurstu mynd, í mannslíki, að dyrum húss sælunnar þar sem ástkæri Spámaðurinn okkar bjó, og sagði: „As-salamu alaykum, ó þú sem átt hús spámannsdómsins! Leyfir þú mér að ganga inn? Megi Allahu Taala sýna þér miskunn!“

Móðir okkar, hazrat Aisha, sagði við hazrat Fatimu, sem sat við hlið ástkæra Spámannsins okkar sall-Allahu alayhi wa sallam: „Svaraðu þú þeim sem kominn er.“ Hún gekk til dyra og sagði mjög sorgmæddri röddu: „Ó þjónn Allahu Taala! Rasulullah er nú upptekinn af ástandi sínu.“ Azra’il alayhis-salam bað aftur um leyfi. Sama svar var gefið. Þegar hann endurtók kveðju sína í þriðja sinn og sagði hárri röddu að hann yrði að ganga inn varð Spámaðurinn þess var og sagði: „Ó Fatima! Hver er við dyrnar?“

Hazrat Fatima sagði: „Ó Rasulallah! Það er einhver við dyrnar sem biður um leyfi til að ganga inn. Ég hef svarað honum nokkrum sinnum. En þegar hann kallaði í þriðja sinn fór hrollur um mig.“ Þá sagði Rasulullah: „Ó Fatima! Veistu hver er við dyrnar? Það er hann sem eyðir nautnunum, tvístrar samkomunum, gerir konur að ekkjum og börn að munaðarleysingjum, leggur heimilin í eyði og fyllir grafirnar: engill dauðans, Azra’il. Ó Azra’il, gakktu inn!“ Þá féll móðir okkar, hazrat Fatima, í ólýsanlega angist, og þessi orð féllu af blessuðum munni hennar: „Æ, Medína, nú ertu lögð í eyði!“ Spámaðurinn tók í hönd hazrat Fatimu, lagði hana á blessað brjóst sitt og lokaði blessuðum augum sínum. Viðstaddir héldu að blessuð sál hans hefði verið tekin. Móðir okkar, hazrat Fatima, þoldi það ekki; hún laut að blessuðu eyra föður síns og kallaði röddu sem særði hjörtun: „Ó elsku faðir minn!…“ Þegar ekkert svar kom sagði hún nú: „Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah! Ég bið þig, opnaðu blessuð augu þín og segðu eitthvað við mig…“ Höfðingi heimanna opnaði blessuð augu sín, þerraði tár dóttur sinnar og hvíslaði í eyra hennar að hann myndi andast. Þá tók hazrat Fatima að gráta. Í þetta sinn hvíslaði hann í eyra hennar: „Af Ahl al-Bayt mínum verður þú fyrst til að koma til mín.“ Hún gladdist við þessi fagnaðartíðindi og fann huggun.

„Ó Allah! Fyrirgefðu mér! Veittu mér miskunn Þína!… Leyfðu mér að sameinast hópi Rafiq al-a’la!…“ Hadith sharif

Móðir okkar, hazrat Fatima, spurði: „Ó elsku faðir minn! Í dag er dagur skilnaðarins! Hvenær fæ ég að hitta þig aftur?“ Rasulullah sagði: „Ó dóttir mín! Á upprisudeginum finnur þú mig á barmi laugarinnar. Ég mun gefa þeim af ummu minni að drekka sem koma að lauginni.“ Þegar hazrat Fatima spurði: „Finni ég þig ekki þar, hvað á ég þá að gera?“ sagði Spámaðurinn: „Þú finnur mig við Mizan. Þar ber ég fram árnaðarorð fyrir ummu mína.“

Þegar móðir okkar, hazrat Fatima, sagði: „Og finni ég þig ekki þar heldur, ó Rasulallah?“ sagði Spámaðurinn: „Þú finnur mig við Sirat. Þar mun ég grátbæna Rabb minn: ‚Ó Rabb minn! Verndaðu ummu mína gegn eldinum!‘“

Eftir þetta spurði hazrat Ali sorgmæddri röddu: „Ó Rasulallah! Þegar þú hefur gefið upp sálina, hver á þá að lauga þig, í hvað eigum við að sveipa þig líkklæðum, hver á að stýra salatinu yfir þér og hver á að leggja þig í gröfina?“ Spámaðurinn sagði:

„Ó Ali, laugaðu mig sjálfur, og Fadl ibn Abbas skal hella vatninu fyrir þig. Jibril verður hinn þriðji með ykkur. Þegar þið hafið lokið ghusl (þvottinum) skuluð þið sveipa mig líkklæðum. Jibril mun færa ilm frá Paradís. Berið mig síðan til moskunnar og gangið út. Því að fyrst mun Jibril, síðan Mika’il, síðan Israfil og síðan englarnir, hópur eftir hóp, iðka salatið yfir mér. Síðan skuluð þið ganga inn og raða ykkur í raðir. Enginn skal standa fyrir framan mig.“11 Síðan spurði hann Azra’il alayhis-salam, sem beið: „Ó Azra’il! Ertu kominn til að vitja mín eða til að taka sál mína?..“ Azra’il alayhis-salam svaraði: „Ég er kominn bæði sem gestur og í erindum. Allahu Taala bauð mér að ganga ekki fyrir þig nema með leyfi. Blessaða sál þína tek ég aðeins með leyfi þínu. Ó Rasulallah! Gefir þú leyfi hlýði ég boði þínu og tek sál þína. Annars sný ég aftur og fer til Rabbs míns.“ Spámaðurinn sagði: „Ó Azra’il! Hvar skildir þú við Jibril?..“ Azra’il svaraði: „Ég skildi við Jibril á himni þessa heims. Englarnir votta honum samúð vegna andláts þíns.“ Meðan þeir töluðu þannig kom Jibril alayhis-salam. Rasulullah sagði: „Ó bróðir minn, Jibril! Nú er kominn tími til að flytjast úr þessum heimi. Hvað bíður mín hjá Allahu Taala? Færðu mér fagnaðartíðindi um það, svo að ég geti með rólegu hjarta skilað því sem mér var trúað fyrir í hendur Eiganda þess.“ Jibril alayhis-salam sagði: „Ó ástvinur Allahu Taala! Ég skildi hlið himinsins eftir opið. Englarnir hafa raðað sér í raðir og bíða sálar þinnar með ást.“ Spámaðurinn sagði: „Lofið tilheyrir Allahu Taala einum. Færðu mér fagnaðartíðindi! Hvað bíður mín hjá Rabb mínum?..“ Jibril alayhis-salam sagði: „Ó Rasulallah! Vegna komu þinnar hafa hlið Paradísar verið opnuð, fljót Paradísar streyma, tré Paradísar slúta og huri-meyjarnar hafa skartað sér.“

Spámaðurinn sagði enn: „Lofið tilheyrir Allahu Taala einum. Færðu mér önnur fagnaðartíðindi, ó Jibril!..“ Jibril alayhis-salam sagði: „Ó Rasulallah! Á upprisudeginum verður þú fyrstur til að bera fram árnaðarorð og fyrstur sá sem árnaðarorð eru tekin gild frá.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði aftur: „Lofið tilheyrir Allahu Taala einum. Ó Jibril! Færðu mér önnur fagnaðartíðindi,“ og þá sagði Jibril alayhis-salam: „Ó Rasulallah! Um hvað spyrð þú?..“ Þá sagði Spámaðurinn: „Allur kvíði minn, hryggð og harmur er vegna ummu minnar, sem ég skil eftir mig.“ Hazrat Jibril sagði: „Ó Habib Allahu Taala! Á upprisudeginum mun Allahu Taala fyrirgefa ummu þinni uns þú ert ánægður. Hann mun leiða þig inn í Paradís á undan öllum spámönnum og ummu þína á undan öllum ummum.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði við Jibril alayhis-salam: „Ég á mér þrjár óskir hjá Allahu Taala: Hin fyrsta er að Hann geri mig að árnaðarmanni hinna syndugu í ummu minni. Önnur er að Hann refsi þeim ekki fyrir syndirnar sem þeir drýgðu í heiminum. Hin þriðja er að verk ummu minnar verði lögð fyrir mig á fimmtudögum og mánudögum. (Séu verk þeirra góð bið ég fyrir þeim, og Allahu Taala tekur það gilt. Séu þau ill ber ég fram árnaðarorð og bið að þau verði þurrkuð út úr bók verkanna.)“ Jibril alayhis-salam flutti honum þau tíðindi frá Allahu Taala að allar þessar þrjár óskir hans væru teknar gildar. Þá varð ástkæri Spámaðurinn okkar rólegur.

Allahu Taala opinberaði: „Ó Habib Minn! Hver lagði í blessað hjarta þitt að sýna ummu þinni svo mikla ást og umhyggju?..“ Spámaðurinn svaraði: „Rabb minn Taala, sem skapaði mig og ól mig upp.“ Janab al-Haqq sagði: „Miskunn Mín og mildi við ummu þína er þúsund sinnum meiri en þín. Láttu Mér hana eftir.“ Síðan sagði ástkæri Spámaðurinn okkar: „Nú er ég rólegur. Ó Azra’il! Gegndu því hlutverki sem þér er boðið!“ Azra’il alayhis-salam gekk fram fyrir Soldán alheimsins, en fyrir hans sakir hafði engillinn sjálfur verið skapaður, til að gegna hlutverki sínu. Ástkæri Spámaðurinn okkar dýfði báðum blessuðum höndum sínum í vatnsskálina við hlið sér, strauk votum höndunum yfir blessað andlit sitt og sagði: „La ilaha illallah! Ó Allah! Rafiq al-a’la!…“ Azra’il alayhis-salam tók að taka blessaða sál Höfðingja heimanna. Blessaður litarháttur Rasulullah varð ýmist rauður eða gulur. Þegar hann sagði við Azra’il alayhis-salam: „Tekur þú sálir ummu minnar líka með svo mikilli hörku og afli?..“ svaraði hann: „Ó Rasulallah! Aldrei hef ég tekið sál nokkurs manns svo léttilega.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar, sem gleymdi ekki ummu sinni jafnvel á síðustu stundu sinni, sagði: „Ó Azra’il! Láttu þá hörku sem þú myndir sýna ummu minni koma niður á mér! Því að þeir eru veikburða og fá ekki þolað hana…“ Síðan sagði hann: „La ilaha illallah! Rafiq al-a’la!..“ og blessuð sál hans var tekin og flutt til a’la illiyyin…

Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Ég leita skjóls hjá þér, ó Rasulallah!
As-salatu was-salamu alayka ya Rasulallah!
As-salatu was-salamu alayka ya Habiballah!
As-salatu was-salamu alayka ya Sayyidal-awwalina wal-akhirin!

Jibril alayhis-salam kvaddi Spámanninn með orðunum: „As-salamu alaykum, ó Rasul Allahu Taala! Þú varst markmið mitt og þrá. Héðan í frá kem ég aldrei framar niður á jörðina!..“

Þegar blessuð sál Rasuls al-akram var farin til hins æðra heims tóku móðir okkar, hazrat Fatima, og azwaj at-tahirat (blessaðar eiginkonur hans) radiy-Allahu anhunna að gráta hljóðlega.12 Þá heyrðist rödd, en enginn sást sem mælti:

„Ó Fatima! Veistu hver er við dyrnar? Það er hann sem eyðir nautnunum, tvístrar samkomunum, gerir konur að ekkjum og börn að munaðarleysingjum, leggur heimilin í eyði og fyllir grafirnar: engill dauðans, Azra’il“ Hadith sharif

„As-salamu alaykum, ó Ahl al-Bayt! Wa rahmatullahi wa barakatuh!“ Þannig heilsaði röddin og fór síðan með 185. göfuga vers súru Al Imran, sem merkir: „Vitið að sérhver lifandi sál mun bragða dauðann. Og á upprisudeginum verða ykkur goldin laun ykkar að fullu.“ Síðan huggaði hún þau og vottaði þeim samúð með þessum orðum: „Treystið á velgjörðir og örlæti Allahu Taala. Haldið ykkur fast við Hann og vonið á Hann. Kveinið ekki! Sá hefur í raun orðið fyrir ógæfu sem fer á mis við umbunina!“

Allir viðstaddir heyrðu þessi orð og tóku undir kveðjuna. Sá sem mælti þau var Khidr alayhis-salam.13 Þegar merki dauðans (mawt) sáust á Rasul al-akram sendi Umm Ayman boð til Usama sonar síns. Þegar Usama, hazrat Umar og Abu Ubayda fengu þessi beisku tíðindi yfirgáfu þeir herinn og komu til Masjid an-Nabawi. Þegar Aisha as-Siddiqa og hinar konurnar tóku að gráta urðu hinir dýrlegu Sahaba í hinni göfugu mosku agndofa. Þeir skildu ekki hvað hafði gerst. Þeir voru sem lostnir höfuðhöggi. Hazrat Ali stóð hreyfingarlaus eins og dáinn maður. Hazrat Uthman varð orðlaus. Hazrat Abu Bakr var heima hjá sér á þeirri stundu. Hann kom hlaupandi og gekk þegar inn í Hujrat as-Sa’ada. Hann lyfti klæðinu af andliti Sóma alheimsins og sá að hann hafði andast. Blessað andlit hans og allur líkaminn voru fíngerð og hrein og ljómuðu sem nur. „Hversu fagur ert þú í dauðanum eins og í lífinu, ó Rasulallah!“ sagði hann og kyssti hann. Hann grét lengi. Hann huldi blessað andlit hans. Hann huggaði heimilisfólkið. Síðan kom hann í hina göfugu mosku. Hann gekk upp á minbarinn og flutti hinum dýrlegu Sahaba khutbu. Hann lofaði Allahu Taala og vegsamaði Hann, fór með salawat yfir Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam og sagði síðan: „Hver sá sem trúði á Muhammad alayhis-salam skal vita að Muhammad alayhis-salam hefur andast. Hver sá sem tilbiður Allahu Taala skal vita að Hann er Hayy (lifandi) og Baqi (deyr ekki, er eilífur).“ Síðan fór hann með 144. göfuga vers súru Al Imran, sem merkir: „Muhammad (alayhis-salam) er sendiboði. Á undan honum hafa einnig komið sendiboðar. Hann mun líka deyja. Ef hann deyr eða verður drepinn, munuð þið þá snúa baki við trú ykkar? Sá sem gengur af trú sinni getur ekki skaðað Allahu Taala. Hann skaðar sjálfan sig. Þeim sem ekki snúa baki við trú sinni mun Allahu Taala veita umbun.“ Hann gaf hinum dýrlegu Sahaba ráð og kom reglu á allt.14 Þannig sannfærðust þeir allir um að Rasulullah hefði andast. Sorg og harmur stungust í hjörtu hinna dýrlegu Sahaba sem eitraður rýtingur. Augun grétu, tárin streymdu og eldur saknaðarins brenndi hvers manns hjarta. Hið fyrsta sem hinir dýrlegu Sahaba alayhimur-ridwan gerðu var að kjósa hazrat Abu Bakr kalífa til að stjórna öllum málum. Þeir veittu honum bay’a, fylgdu honum og tóku að sinna málunum eftir boði hans.15 Rasul al-akram fluttist til eftirlífsins árið 11 eftir Hijru (632 e.Kr.), hinn 12. dag mánaðarins rabi al-awwal, á mánudegi fyrir hádegi. Þá var hann 63 ára að tunglári (og 61 árs að sólarári).16

Hazrat Ali, hazrat Abbas, hazrat Fadl ibn Abbas og hazrat Usama ibn Zayd lauguðu Spámanninn.17

„Treystið á velgjörðir og örlæti Allahu Taala. Haldið ykkur fast við Hann og vonið á Hann. Kveinið ekki! Sá hefur í raun orðið fyrir ógæfu sem fer á mis við umbunina!“ Khidr alayhis-salam

Sá hluti hinnar göfugu mosku Spámannsins (alayhis-salatu was-salam)
sem nefnist „Rawda al-Mutahhara / Garður Paradísar“.
Hér sést mihrabinn þar sem ástkæri Spámaðurinn okkar (sall-Allahu alayhi wa sallam)
stýrði salati sem imam.
Þótt það sjáist ekki á þessari mynd er blessuð og göfug gröf hans
(Hujrat as-Sa’ada) til vinstri.

Hér sést minbarinn þar sem ástkæri Spámaðurinn okkar (sall-Allahu alayhi wa sallam)
flutti föstudagskhutbuna.
Hinn göfugi minbar var á þeim tíma þrjú þrep og einn metri á hæð.
Hann brann til agna í brunanum árið 654 [1256 e.Kr.]. Á ýmsum árum
voru smíðaðir ýmsir minbarar. Núverandi marmaraminbar, tólf þrep og sjö metrar á hæð,
sendi soldáninn Murad Khan III (árið 998 eftir Hijru) frá Istanbúl árið 1590 e.Kr.

Meðan á þvottinum stóð lagði slíkan moskusilm af blessuðum líkama hans að enginn hafði fundið annan eins fram til þess. Síðan var hann, í blessaðri skyrtu sinni, laugaður þrisvar og sveipaður þreföldum nýjum hvítum líkklæðum. Hann var borinn á bekk til moskunnar. Allir gengu út úr moskunni, eins og ástkæri Spámaðurinn okkar hafði áður sagt fyrir. Englarnir komu flokk eftir flokk og iðkuðu salatið yfir honum. Þegar englarnir höfðu lokið því sagði rödd, en enginn sást sem mælti: „Gangið inn! Iðkið salatið yfir Spámanni ykkar!“ Þá gengu hinir dýrlegu Sahaba inn. Þeir komu einnig flokk eftir flokk og iðkuðu salatið yfir ástkæra Spámanninum okkar án imams. Þeir gátu ekki lokið því fyrr en að kvöldi miðvikudags. Um gröft blessaðrar grafar ástkæra Spámannsins okkar fóru hinir dýrlegu Sahaba eftir þessu hadith sharif, sem hazrat Abu Bakr minnti þá á: „Spámennirnir eru greftraðir þar sem þeir gefa upp sálina.“ Spámaðurinn var greftraður undir miðnætti, nóttina milli þriðjudags og miðvikudags (aðfaranótt miðvikudags), í hinni göfugu gröf sem hazrat Abu Talha al-Ansari hafði grafið að hætti lahd. Qutham, sonur hazrat Abbas, lauk þjónustunni í gröfinni og fór síðastur upp úr henni. Hann sagði: „Ég er sá síðasti sem sá blessað andlit Rasulullah. Blessaðar varir hans bærðust. Ég laut yfir hann og hlustaði. Hann grátbað: ‚Ó Rabb minn! Umma mín!… Ó Rabb minn! Umma mín!..‘“18 Daginn sem ástkæri Spámaðurinn okkar fluttist til eftirlífsins bað hazrat Abdullah ibn Zayd: „Ó Rabb minn! Ég óskaði mér þessara augna til að horfa á blessað, ljómandi andlit Habibs Þíns. Úr því að það sést ekki framar, hvað á ég þá við þau að gera! Ó Rabb minn, taktu sjón mína!“ og hann missti sjónina…

Við andlát Rasulullah flutti hin virðulega föðursystir hans, Safiyya bint Abdulmuttalib radiy-Allahu anha, þetta harmljóð:

Ó Rasulallah! Þú varst von okkar,
þú varst sá sem ætíð gerði okkur gott.
Aldrei varst þú í hópi þeirra sem ranglæti beita,
þú varst einn hinna miskunnsömu og þeirra sem veginn vísa.
Og haf þekkingar sem engin orð fá lýst.
Kveinstafir þeirra sem gráta í dag eru vegna þín.
Megi allir forfeður mínir verða fórn á vegi þínum!
Megi eigur mínar, líf mitt og öll tilvera mín verða þér fórn.
Æ! Værir þú nú lifandi á meðal okkar,
hversu glöð yrðum við, ef þú hefðir dvalist hjá okkur.
Þetta er dómur Haqq Taala; „Þolinmæði!“ segjum við,
ég veit ekki hvað við eigum að gera, við kveinum án afláts.
Megi salam Allahs vera yfir þér, ó Rasulallah!
Megir þú ganga inn í Adn-Paradís og dveljast þar, ó Rasulallah!