YFIRBURÐIR SPÁMANNSINS

Til eru hundruð bóka sem greina frá ágæti (fadila) Muhammads alayhis-salam. Fadila merkir yfirburði. Nokkrir af yfirburðum hans eru greindir hér á eftir: 1. Af öllum sköpunarverum voru nur og sál Muhammads alayhis-salam sköpuð fyrst. 2. Allahu Taala ritaði nafn hans á Arsh, á Paradísirnar og á himnana sjö. 3. Á krónublöð rósar sem vex á Indlandi er ritað: „La ilaha illallah Muhammadun Rasulullah“. 4. Á fiski sem veiddur var í fljóti nærri borginni Basra sást „Allah“ ritað á hægri hlið hans og „Muhammad“ á þá vinstri. Mörg slík atvik eru kunn. Í bókinni A History of Fishes, sem prentuð var í London árið 1975, er á tvö hundraðustu blaðsíðu mynd af fiski sem ber á sporðinum orðið „Shanullah“, ritað með bókstöfum hins göfuga Kórans. Í meðfylgjandi upplýsingum segir að á hinni hlið sporðsins sé ritað „La ilaha illallah“. Af þessu eru mjög mörg dæmi. 5. Til eru englar sem hafa ekkert annað hlutverk en að nefna nafn Muhammads alayhis-salam. 6. Englunum var boðið að falla fram í sajda fyrir hazrat Adam vegna þess að nur Muhammads alayhis-salam var á enni hans. 7. Allahu Taala kunngjörði öllum spámönnum að Muhammad alayhis-salam myndi koma, og einnig að þeir skyldu bjóða ummum sínum að trúa á hann ef þær lifðu tíma hans. 8. Þegar hann var í þann veginn að koma í heiminn sáust mjög mikil tákn. Frá þeim er sagt í sögubókum og mawlid-bókum. 9. Þegar hann kom í heiminn sást að naflastrengur hans hafði verið skorinn og að hann var umskorinn. 10. Eftir að hann kom í heiminn gátu djöflarnir ekki lengur stigið upp til himins og stolið fréttum frá englunum. 11. Þegar hann kom í heiminn féllu öll skurðgoð jarðarinnar og líkneskin sem tilbeðin voru fram á ásjónu sína. 12. Englarnir ruggðu vöggu hans. 13. Meðan hann lá í vöggunni talaði hann við tunglið á himninum. Það sveigði þangað sem hann benti með blessuðum fingri sínum. 14. Hann tók að tala meðan hann lá enn í vöggu. 15. Þegar hann var barn og gekk úti á bersvæði fylgdi honum ský yfir höfði hans og veitti honum skugga. Svo var uns spámannsdómur hans hófst. 16. Sérhver spámaður bar innsigli spámannsdómsins á hægri hendi. Á Muhammad alayhis-salam var það hins vegar á miðju blessuðu baki hans, nærri vinstra herðablaðinu, yfir hjartanu. Þegar Jibril alayhis-salam hafði laugað hjarta hans og lokað brjósti hans aftur innsiglaði hann bak hans með innsigli sem hann hafði fært frá Paradís.

17. Hann sá það sem var að baki honum eins og hann sá það sem var fyrir framan hann.

18. Hann sá í myrkri eins og hann sá í birtu. 19. Munnvatn hans gerði beiskt vatn sætt, veitti sjúkum lækningu og var ungbörnum næring eins og mjólk. 20. Meðan augu hans sváfu var hjarta hans vakandi. (Svo var einnig um alla spámennina.) 21. Aldrei á ævinni geispaði hann. 22. Blessaður sviti hans ilmaði sem rósir. Fátækur maður, sem var að gifta dóttur sína, bað hann hjálpar. Á þeirri stundu átti hann ekkert til að gefa. Hann lét svolítið af svita sínum í litla flösku og gaf honum hana. Þegar stúlkan bar hann á andlit sitt og höfuð ilmaði hús hennar sem moskus. Hús hennar varð frægt undir nafninu (ilmandi húsið). 23. Þótt hann væri meðalmaður á hæð virtist hann hærri en hávaxnir menn þegar hann stóð hjá þeim. 24. Þegar hann gekk í sólskini eða tunglsljósi féll skuggi hans ekki á jörðina. 25. Hvorki flugur, mýflugur né önnur skordýr settust á líkama hans eða klæði. 26. Nærföt hans óhreinkuðust aldrei, hversu lengi sem hann bar þau. 27. Hvenær sem hann gekk fylgdu englar á eftir honum. Þess vegna lét hann Sahaba sína ganga á undan sér og sagði: „Látið englunum eftir svæðið að baki mér.“1 28. Þegar hann steig á stein markaði fótspor hans í steininn. En þegar hann gekk á sandi skildi hann engin spor eftir sig. Þegar hann gekk örna sinna klofnaði jörðin, og þvag og annað slíkt hvarf ofan í moldina. (Svo var einnig um alla spámennina.) 29. Af mönnum og englum var honum gefin mest þekking. Þótt hann væri ummi, það er að segja þótt hann hefði ekkert lært af neinum, kunngjörði Allahu Taala honum alla hluti. Eins og Adam alayhis-salam var kunngjört nafn allra hluta var honum kunngjört nafn og þekking allra hluta. 30. Honum voru kunngjörð nöfn og útlit manna í ummu hans og allt sem gerast skyldi meðal þeirra. 31. Skynsemi hans er meiri en skynsemi allra manna. 32. Honum voru gefnir allir þeir góðu eiginleikar sem fundist geta hjá mönnum. Þegar skáldið mikla Umar ibn al-Farid var spurt: „Hvers vegna hefur þú ekki ort lof um Rasulullah?“ svaraði hann: „Ég skildi að ég hefði ekki mátt til að lofa hann. Ég fann engin orð til að lofa hann með.“

„Ég sætti mig ekki við að einn einasti af ummu minni verði eftir í Víti“ Hadith sharif

33. Í kalima ash-shahada, í adhan, í iqama, í tashahhud salatsins, í mörgum bænum (du’a), í sumum tilbeiðsluverkum og khutbum, þegar ráð eru gefin, á stundum þrenginga, í gröfinni, á mahshar, í Paradís og á tungu sérhverrar sköpunarveru hefur Allahu Taala sett nafn hans hjá Sínu eigin nafni. 34. Æðstur yfirburða hans er sá að hann er Habibullah. Allahu Taala hefur gert hann að ástvini Sínum og vini. Hann hefur elskað hann meira en alla aðra og meira en sérhvern engil. Hann sagði: „Hafi Ég gert Ibrahim að Khalil, þá hef Ég gert þig að Habib Mínum.“

35. Hið göfuga vers sem merkir: „Ég mun gefa þér allt sem þú óskar, uns þú ert ánægður (uns þú segir: ‚Nóg!‘)“2 heitir því að Allahu Taala muni veita Spámanni Sínum alla þekkingu, alla yfirburði, boð Íslams (ahkam), hjálp og sigur gegn óvinum hans, landvinninga og sigra handa ummu hans og á upprisudeginum hvers kyns árnaðarorð og tajalli. Þegar þetta göfuga vers kom niður leit hann á Jibril alayhis-salam og sagði: „Ég sætti mig ekki við að einn einasti af ummu minni verði eftir í Víti.“ 36. Í hinum göfuga Kóran ávarpar Allahu Taala sérhvern spámann með nafni hans, en Muhammad alayhis-salam ávarpar Hann með orðunum: „Ó Rasul Minn! Ó Spámaður Minn!“ 37. Hann talaði allar mállýskur arabískrar tungu, ákaflega skýrt og auðskilið. Þeim sem komu víðs vegar að og spurðu hann svaraði hann á þeirra eigin mállýsku. Þeir sem á hlýddu fylltust aðdáun. Hann sagði: „Allahu Taala hefur alið mig upp á fegursta hátt.“3

38. Með fáum orðum sagði hann margt. Meira en hundrað þúsund hadith sharif sýna að hann er „Jawami’ al-kalim“.

Sumir fræðimenn hafa sagt: „Muhammad alayhis-salam kunngjörði fjórar undirstöður trúar Íslams með fjórum hadith:

- ‚Verkin eru metin eftir ásetningnum.‘4

- ‚Hið halal er augljóst og hið haram er augljóst.‘5

- ‚Sá sem ber fram kröfu skal leiða fram vitni og sá sem krafinn er skal vinna eið.‘6 og

- ‚Trú (iman) manns er ekki fullkomin fyrr en hann óskar trúbróður sínum þess sem hann óskar sjálfum sér.‘7 Af þessum fjórum hadith er hinn fyrsti undirstaða tilbeiðslunnar (ibada), annar viðskiptanna (mu’amalat), þriðji málaferlanna (khusumat), það er að segja dómsmála og stjórnar, og hinn fjórði undirstaða þekkingar á góðum siðum (adab) og siðferði (akhlaq).“8

39. Muhammad alayhis-salam var masun (varðveittur) og ma’sum (syndlaus). Aldrei drýgði hann nokkra synd, hvorki vitandi né óafvitandi, stóra né smáa, hvorki fyrir fertugt né eftir. Aldrei sást til hans nokkur ljót athöfn. 40. Múslimum var boðið að heilsa Muhammad alayhis-salam með salam í salatinu, þegar þeir sitja, með því að fara með „As-salamu alayka ayyuhan-nabiyyu wa rahmatullahi“. Í salatinu er ekki ja’iz (leyfilegt) að heilsa öðrum spámanni eða englunum með salam. 41. Í hadith qudsi segir: „Ef þín hefði ekki notið við, hefði Ég ekkert skapað!“9

42. Aðrir spámenn svöruðu sjálfir rógi vantrúarmanna. Rógi sem beint var gegn Muhammad alayhis-salam svaraði hins vegar Allahu Taala og varði hann. 43. Fjöldi ummu Muhammads alayhis-salam er meiri en samanlagður fjöldi umma allra annarra spámanna. Þeir eru þeim fremri og göfugri. Í hadith sharif er kunngjört að tveir þriðju hlutar þeirra sem fara inn í Paradís verði af þessari ummu. 44. Sú umbun sem Rasulullah verður veitt er margfalt meiri en sú umbun sem öðrum spámönnum verður veitt.

Sá sem vinnur tilbeiðsluverk sem tekið er gilt og gott verk fær umbun, og jafnmikla umbun fær kennari hans. Kennari kennara hans fær fjórfalda, kennari hans áttfalda og kennari hans sextánfalda umbun; þannig fær hver kennari, allt til Rasulullah, tvöfalda umbun nemanda síns. Tuttugasti kennarinn fær til dæmis 524.288 umbunir. Muhammad alayhis-salam fær umbun fyrir hvert einasta verk ummu sinnar.

Sé hugsað eftir þessum útreikningi um fjölda þeirrar umbunar sem Muhammad alayhis-salam hlýtur fyrir hvert verk, veit enginn nema Allahu Taala hve mikil hún er öll. Kunngjört hefur verið að salaf as-salihin séu ágætari og æðri en þeir sem á eftir komu. Hvað fjölda umbunar varðar eru þeir yfirburðir augljósir. 45. Haram var gert að kalla hann með nafni, að tala hátt í návist hans, að kalla til hans úr fjarlægð og að ganga fram fyrir hann á vegi. Ummur annarra spámanna kölluðu spámenn sína með nafni. 46. Hann sá Jibril alayhis-salam tvisvar í englamynd hans. Enginn annar spámaður sá hann í upprunalegri mynd hans. 47. Jibril alayhis-salam kom til hans tuttugu og fjögur þúsund sinnum. Af öðrum spámönnum kom hann oftast til Musa alayhis-salam; þær komur voru fjögur hundruð.

„Sá sem fjandskapast við Ahl al-Bayt minn er munafiq (hræsnari)“ Hadith sharif

48. Israfil alayhis-salam kom einnig oft til Muhammads alayhis-salam. Til annarra spámanna (alayhimus-salawatu wat-taslimat) kom aðeins Jibril alayhis-salam. 49. Það er ja’iz að ákalla Allahu Taala í nafni Muhammads alayhis-salam, en í nafni annarra spámanna og englanna er það ekki ja’iz. 50. Eftir Muhammad alayhis-salam var öðrum gert haram að kvænast eiginkonum hans, og í þeim skilningi var kunngjört að þær væru mæður hinna trúuðu.

Eiginkonur annarra spámanna (alayhimus-salawatu wat-taslimat) voru þeim ýmist til tjóns eða gagnslausar. Blessaðar eiginkonur Muhammads alayhis-salam (radiy-Allahu Taala anhunna) voru honum hins vegar til hjálpar í málum þessa heims og hins, báru fátæktina með þolinmæði, voru þakklátar og unnu mikið starf við útbreiðslu Íslams. 51. Skyldleiki að ætterni og tengdum (nasab og sabab), það er að segja í blóði og með hjúskap, kemur ekki að gagni á upprisudeginum. Ættingjar Rasulullah eru undanskildir þessu. 52. Að bera nafn Rasulullah er gagnlegt í þessum heimi og hinum. Sannir trúaðir menn sem bera nafn hans munu ekki fara inn í Víti. 53. Sérhvert orð hans og sérhvert verk er rétt. Sérhver ijtihad hans er staðfestur af Allahu Taala. 54. Að elska hann er öllum fard (afdráttarlaust boð Allahs). Hann sagði: „Sá sem elskar Allahu Taala elskar mig.“ Merki þess að menn elski hann er að þeir fylgi trú hans, vegi hans, sunnu hans og siðferði. Í hinum göfuga Kóran var honum boðið að segja: „Ef þið fylgið mér mun Allahu Taala elska ykkur.“

55. Að elska Ahl al-Bayt hans er wajib (nauðsynleg trúarskylda). Hann sagði: „Sá sem fjandskapast við Ahl al-Bayt minn er munafiq (hræsnari).“ Ahl al-Bayt eru þeir ættingjar hans sem haram er að taka við zakat. Það eru eiginkonur hans og þeir trúuðu sem eru af ætt Hashims afa hans, það er að segja afkomendur Alis, Aqils, Ja’fars Tayyars og Abbas.

56. Að elska alla Sahaba hans er wajib. Hann sagði: „Fjandskapist ekki við Sahaba mína eftir minn dag! Að elska þá er að elska mig. Að vera óvinur þeirra er að vera óvinur minn. Sá sem meiðir þá hefur meitt mig. Og sá sem meiðir mig misbýður Allahu Taala. Allahu Taala refsar þeim sem misbýður Honum.“

57. Allahu Taala skapaði handa Muhammad alayhis-salam tvo hjálparmenn á himni og tvo á jörðu. Það eru Jibril, Mika’il, Abu Bakr og Umar (radiy-Allahu Taala anhum ajma’in).10 58. Sérhver sem deyr fullorðinn, karl eða kona, verður í gröf sinni spurður um Muhammad alayhis-salam. Eins og spurt verður: „Hver er Rabb þinn?“ verður einnig spurt: „Hver er spámaður þinn?“ 59. Að lesa hadith sharif Muhammads alayhis-salam er tilbeiðsla. Sá sem les þau fær umbun.

Þegar hadith sharif eru lesin er mustahabb (lofsvert og æskilegt) að taka wudu, klæðast hreinum fötum, bera á sig góðan ilm og leggja hadith-bókina á háan stað, að sá sem les standi ekki upp fyrir þeim sem koma inn utan frá og að áheyrendur tali ekki saman. Andlit þeirra sem lesa hadith sharif stöðugt ljóma af nur og verða skínandi og fögur. Þessara siða verður einnig að gæta þegar hinn göfugi Kóran er lesinn. 60. Til að taka blessaða sál hans kom Azra’il alayhis-salam í mannsmynd. Hann bað um leyfi til að ganga inn. 61. Hann er lifandi í gröf sinni, lífi sem við þekkjum ekki. Í gröfinni les hann hinn göfuga Kóran og iðkar salat. (Svo er einnig um alla spámennina.) 62. Englarnir sem heyra múslima hvarvetna í heiminum fara með salawat yfir Rasulullah (sall-Allahu alayhi wa sallam) koma að gröf hans og flytja honum fréttina. Á degi hverjum vitja þúsundir engla grafar hans. 63. Moldin í gröf hans er ágætari en hver annar staður, en Kaaba og en Paradísirnar. 64. Verk og tilbeiðsla ummu hans eru sýnd honum hvern morgun og hvert kvöld. Hann sér einnig þá sem vinna þau, og hann biður þess að þeim sem syndga verði fyrirgefið. 65. Að vitja grafar hans er einnig mustahabb fyrir konur. Aðrar grafir er þeim hins vegar aðeins ja’iz að vitja á fámennum stundum og í klæðnaði sem sæmir múslima. 66. Eins og meðan hann lifði tekur Allahu Taala einnig eftir andlát hans, hvar sem er í heiminum og hvenær sem er, við bæn þeirra sem gera tawassul með honum, það er að segja biðja hans vegna og í virðingarskyni við hann.

Sveitamaður nokkur kom að grafhýsi hans og sagði: „Ó Rabb minn! Þú hefur boðið að þrælar séu leystir úr ánauð. Þetta er Spámaður Þinn, og ég er einn af þrælum Þínum. Leystu mig vegna Spámanns Þíns undan eldi Vítis!“ Þá heyrðist rödd: „Ó þjónn Minn! Hvers vegna baðstu aðeins um að þú yrðir sjálfur leystur? Hvers vegna baðstu ekki um að allir þjónar Mínir yrðu leystir? Farðu nú! Ég hef leyst þig undan Víti.“

Hatim al-Asamm, einn af þekktustu awliya, stóð við grafhýsi Rasulullah og sagði: „Ó Rabb minn! Ég hef vitjað grafar Spámanns Þíns. Sendu mig ekki tómhentan til baka!“ Þá heyrðist rödd: „Ó þjónn Minn! Ég hef tekið gilda vitjun þína að gröf Habibs Míns. Ég hef fyrirgefið þér og þeim sem vitjuðu hennar með þér.“

Imam Ahmad Qastallani (rahmatullahi alayh) segir: „Í nokkur ár þjáðist ég af sjúkdómi. Læknarnir fundu ekkert ráð við honum. Eina nótt í Mekku grátbað ég Rasulullah ákaft. Þá nótt sá ég mann í draumi. Á blaðinu í hendi hans las ég: ‚Hér er, með leyfi Rasulullah, ritað lyfið við sjúkdómi Ahmads Qastallanis.‘ Þegar ég vaknaði var sjúkdómurinn horfinn.“ Qastallani segir einnig: „Lítil stúlka hafði fengið flogaveiki. Ég grátbað Rasulullah ákaft um að hún næði bata. Í draumi kom maður til mín með jinninn sem olli veikindum stúlkunnar og sagði: ‚Rasulullah sendi hann til þín.‘ Ég reiddist jinninum og hrópaði á hann. Hann sór mér þess eið að hann myndi ekki gera stúlkunni mein, og ég vaknaði. Síðar frétti ég að stúlkan hefði læknast af flogaveikinni.“

67. Á upprisudeginum rís Rasulullah fyrstur upp úr gröfinni. Hann verður klæddur Paradísarklæðum. Á Buraq fer hann til staðar samansafnaðarins (mahshar). Í hendi hans verður fáninn sem nefnist „Liwa al-Hamd“. Spámennirnir og allir menn munu standa undir þessum fána. Þúsund ára biðin mun þjaka þá alla mjög. Mennirnir fara hver á eftir öðrum til spámannanna Adams, Nuhs, Ibrahims, Musa og Isa (alayhimus-salam) og biðja þá að bera fram árnaðarorð svo að reikningsskilin hefjist. Sérhver þeirra afsakar sig, segist fyrirverða sig fyrir Allahu Taala og óttast Hann, og hliðrar sér hjá því að bera fram árnaðarorð. Síðan fara þeir til Rasulullah og grátbæna hann; hann fellur fram í sajda og biður, og árnaðarorð hans verða tekin gild. Fyrst verða reikningsskil ummu hans gerð; þeir fara fyrstir yfir Sirat og fyrstir inn í Paradís. Hvar sem þeir fara lýsa þeir allt upp með nur.

Þegar hazrat Fatima fer yfir Sirat verður sagt: „Allir loki augum sínum! Dóttir Muhammads alayhis-salam kemur.“

68. Staðurinn (maqam) þar sem Rasulullah dvelst í Paradís heitir Wasila. Hann er efsta stig Paradísar. Þar er rót trésins Sidrat al-Muntaha, sem teygir grein til sérhvers þess sem er í Paradís. Eftir þessum greinum munu velgjörðirnar berast íbúum Paradísar.

69. Í adhan sem kallað var til salats á tímum Adams alayhis-salam var nafn Muhammads alayhis-salam einnig nefnt.

70. Í Tawrat, Injil og Zabur var Muhammad alayhis-salam, kalífunum fjórum hans, Sahaba hans og sumum úr ummu hans lýst með fögrum eiginleikum, og þeir voru lofaðir. Allahu Taala leiddi orðið „Muhammad“ af nafni Sínu Mahmud og gaf Habib Sínum það að nafni. Allahu Taala gaf einnig Habib Sínum nöfnin Ra’uf og Rahim af Sínum eigin nöfnum. 71. Þegar hann var þriggja ára, þegar honum var kunngjörður spámannsdómurinn fertugum og þegar hann var fluttur í Mi’raj fimmtíu og tveggja ára, opnuðu englarnir brjóst hans. Þeir lauguðu hjarta hans úr Paradísarvatni í skál sem þeir höfðu fært frá Paradís. 72. Hann sá með augum sínum stjörnurnar sjö í stjörnuþyrpingunni sem nefnist „Thurayya“, við hlið stjörnumerkisins Thawr (uxans, nautsins), og kunngjörði fjölda þeirra. Þessi stjörnuþyrping er einnig nefnd Parvin og Ülker. 73. Sumir drukku af blóði hans úr hijama (blóðtöku). Þegar einn drakk það sagði hann: „Eldur Vítis mun ekki brenna hann.“ 74. Eitt af miklum kraftaverkum (mu’jiza) hans er að hann var fluttur í Mi’raj. Á Paradísarskepnunni sem nefnist Buraq var hann fluttur frá Mekku til Jerúsalem. Þaðan var hann fluttur til himnanna og til Arsh. Honum voru sýndir undursamlegir hlutir. Hann sá Allahu Taala með augum höfuðs síns, á þann hátt sem ekki verður vitað. (En þessi sýn átti sér stað utan efnisheimsins, það er að segja í heimi eftirlífsins.) Á einu andartaki var hann aftur fluttur heim til sín. Kraftaverk Mi’raj var engum öðrum spámanni veitt.

75. Ummu hans var gert fard að fara með salat og salam yfir honum einu sinni á ævinni. Allahu Taala og englarnir senda honum einnig salat og salam.

„Ég vil vera spámaður sem þjónn“ Hadith sharif

76. Hvort sem var að nóttu, í vöku eða svefni, einn eða í fjölmenni, á ferðalagi eða heima, í hernaði, hlæjandi eða grátandi, var blessað hjarta hans ætíð með Allahu Taala. Á sumum stundum var það einungis með Allahu Taala.

Til þess að geta sinnt skyldum sínum í heiminum og snúið blessuðu hjarta sínu aftur að heimi mannanna gekk hann til eiginkonu sinnar, Aishu (radiy-Allahu anha), og sagði: „Ó Aisha! Talaðu svolítið við mig (svo að ég komi til sjálfs mín)“, og síðan fór hann að ráðleggja Sahaba sínum og leiðbeina þeim. Hann iðkaði sunnu morgunsalatsins heima, og eftir að hafa talað um stund við Aishu (radiy-Allahu anha) fór hann til moskunnar til að stýra fard-salatinu fyrir Sahaba sína. Þetta ástand er meðal sérkenna spámannsdómsins (khasa’is). Hefði hann gengið út án þess að tala við Aishu (radiy-Allahu anha) hefði enginn getað horft framan í hann sakir tajalli Allahs og nura. 77. Hann sóttist hvorki eftir tign né konungsvaldi; hann þráði spámannsdóm og fátækt. Morgun einn, þegar hann talaði við Jibril alayhis-salam, sagði hann að þá nótt hefði ekki verið til einn biti að borða á heimili þeirra. Á sömu stundu kom Israfil alayhis-salam og sagði: „Allahu Taala heyrði hvað þú sagðir og sendi mig. Ef þú vilt skal sérhver steinn sem þú snertir með hendi þinni verða að gulli, silfri eða smaragði. Ef þú vilt, vertu þá spámaður sem konungur.“ Rasulullah sagði þrisvar: „Ég vil vera spámaður sem þjónn.“

78. Aðrir spámenn (alayhimus-salawatu wat-taslimat) voru spámenn á tilteknum tíma og í tilteknu landi. Muhammad alayhis-salam var hins vegar sendur sem spámaður til allra manna og jinna á jörðinni, allt til upprisudagsins. Einnig eru til fræðimenn sem hafa kunngjört að hann sé spámaður englanna, dýranna, jurtanna og hinna lífvana hluta, í stuttu máli allra sköpunarvera.

79. Miskunn hans og gagnsemi ná til alls sem til er. Gagnsemi hans fyrir hina trúuðu er augljós. Vantrúarmönnum á tímum annarra spámanna (alayhimus-salawatu wat-taslimat) var refsað þegar í þessum heimi og þeim tortímt. Þeim sem trúðu ekki á hann var ekki refsað í þessum heimi. Dag einn sagði hann við Jibril alayhis-salam: „Allahu Taala hefur kunngjört að ég sé miskunn handa heimunum. Hefur þú einnig fengið hlut í miskunn minni?“ Jibril svaraði: „Andspænis mikilleik Allahs og ógnarveldi Hans var ég ætíð hræddur um hver endalok mín yrðu. Þegar ég flutti versin sem kunngjöra að ég sé áreiðanlegur (amin) (tuttugasta og tuttugasta og fyrsta vers súru at-Takwir), losnaði ég fyrir þetta lof undan hinum ógurlega ótta og fann mig öruggan. Er til meiri miskunn en þetta?“ 80. Allahu Taala vildi að Muhammad alayhis-salam yrði ánægður. (Eins og við greindum frá við 35. yfirburðinn mun Allahu Taala gefa honum það sem hann óskar, uns hann er ánægður. Frá þessu er greint í súru ad-Duha.)

81. Í „Mawahib al-Ladunniyya“ segir að þetta hadith sé þekkt: „Ég bað Rabb minn þess að umma mín sameinaðist ekki um villu (dalala). Hann tók það gilt.“

Í öðru hadith sharif sagði hann: „Allahu Taala hefur verndað ykkur gegn þrennu. Hið fyrsta: Hann hefur verndað ykkur gegn því að sameinast um villu. Annað: sá sem deyr úr smitandi sjúkdómi hlýtur umbun shahids. Hið þriðja: þegar tveir réttlátir múslimar bera vitni um múslima og segja: ‚Hann er góður maður‘ (við þekkjum hann að góðu), fer sá múslimi inn í Paradís.“

Í hadith sharif sagði hann: „Ágreiningur Sahaba minna er ykkur miskunn“ og „Ágreiningur ummu minnar (skipting hennar í madhhaba í verki) er miskunn.“ Umma hans lendir í ágreiningi þegar hún leitast við að finna hið rétta og sannleikann. Og þessi viðleitni verður tilefni miskunnar. Tveir menn hafa afneitað þessu hadith sharif: annar er majin, hinn mulhid. Majin er svikarinn sem gerir trúna að tæki til veraldlegs ávinnings. Mulhid er villumaðurinn sem leggur merkingu í hin göfugu vers eftir veraldlegum hagsmunum og verður þannig vantrúarmaður (kafir). Yahya ibn Sa’id segir: Fræðimenn Íslams gera hlutina auðveldari. Um sama mál hefur einn sagt „halal“ og annar „haram“. Það sem þeir kölluðu halal fyrir réttláta menn kölluðu þeir haram á tímum spillingar. Eins og hadith sharif hér að framan sýna er ijma’ al-umma, það er að segja samhljóða álit fræðimannanna sem nefnast mujtahid, ein af adilla ash-shar’iyya (sönnunum sharia). Það er að segja: hún er ein af fjórum uppsprettum trúarþekkingarinnar, og madhhabarnir fjórir eru sannir. Madhhabarnir eru miskunn Allahu Taala handa múslimum. 82. Blessaðar dætur og eiginkonur Rasulullah (radiy-Allahu Taala anhunna) eru ágætastar kvenna heimsins. Sömuleiðis eru allir Sahaba hans, að spámönnunum frátöldum, ágætastir allra manna. Borgir hans, Mekka al-Mukarrama og síðan Medína al-Munawwara, eru dýrmætustu staðir jarðarinnar. Fyrir eina rak’a salats sem iðkuð er í hinni göfugu mosku hans er skráð umbun þúsund rak’a. Svo er einnig um önnur tilbeiðsluverk.

Svæðið milli grafar hans og minbars er garður í Paradís. Hann sagði:

„Sá sem vitjar mín eftir dauða minn er sem hefði hann vitjað mín meðan ég lifði. Trúaður maður sem deyr í öðru hvoru Haramayn verður reistur upp öruggur á upprisudeginum.“ Borgirnar Mekka og Medína eru nefndar Haramayn. 83. Ætt sérhvers manns heldur áfram um son hans. Ætt Muhammads alayhis-salam heldur hins vegar áfram um Fatimu dóttur hans. Frá þessu er einnig greint í hadith sharif. 84. Sérhver maður á sér förunaut úr hópi jinna. Þessi djöfull er vantrúarmaður (kafir). Með hvísli (waswasa) reynir hann að svipta manninn trú hans (iman) og fá hann til að syndga. Rasul alayhis-salam leiddi jinninn sem var förunautur hans til trúar.

85. Þegar Rasulullah (sall-Allahu Taala alayhi wa sallam) var í þann veginn að andast kom Jibril alayhis-salam, flutti honum salam frá Allahu Taala og sagði að Allahu Taala spyrði hvernig hann hefði það. Hann kunngjörði honum að hann myndi andast og flutti honum mjög mörg fagnaðartíðindi handa honum sjálfum og ummu hans.

Ég tæki ekki heiminn fyrir duftið af fótum þínum, ó Rasulallah!
Ég skipti ekki á einu hári þínu og himnunum sjö, ó Rasulallah!
Ósk Siddiqs er að vera ein einasta gleymska þín, ó Rasulallah!
Þrá Irfans er að vera duft við fætur þína, ó Rasulallah!