ÁRNAÐARORÐ SPÁMANNSINS

Rasul al-akram mun á upprisudeginum bera fram árnaðarorð fyrir ummu sinni og bjarga henni úr þrengingum og hryggð. Í einu hadith sharif sagði hann: „Mér var gefið að velja á milli þess að helmingur ummu minnar færi inn í Paradís og árnaðarorðanna. Ég valdi árnaðarorðin, því að þau ná til fleiri. Haldið ekki að þau séu aðeins handa þeim sem hafa öðlast taqwa; þau eru einnig handa syndurunum sem hafa fallið í yfirsjónir…“1

Í hadith sharif sem hazrat Abu Hurayra greinir frá sagði Spámaðurinn: „Árnaðarorð mín eru handa þeim sem fer með kalima ash-shahada og segir af einlægni ‚La ilaha illallah‘, þannig að hjarta hans staðfesti tungu hans.“2

Í sumum hadith sharif sagði hann einnig:

„Ég mun bera fram árnaðarorð fyrir þeim af ummu minni sem elska Ahl al-Bayt minn.“ „Ég mun bera fram árnaðarorð fyrir þeim af ummu minni sem drýgja stórar syndir.“ „Ég get borið fram árnaðarorð fyrir öllum nema þeim sem hallmæla Sahaba mínum.“ „Ég mun bera fram árnaðarorð fyrir þeim af ummu minni sem gera sjálfum sér rangt og láta nafs sína blekkja sig.“ „Á upprisudeginum verð ég fyrstur til að bera fram árnaðarorð.“3

„Sá sem trúir ekki á árnaðarorð mín mun ekki öðlast þau.“4

Á upprisudeginum rísa hárin af skelfingu þegar blásið er í lúðurinn (Sur), augun vita ekki hvert þau eiga að líta, og hinir trúuðu og vantrúarmennirnir eru reknir til staðar samansafnaðarins (mahshar). Þetta er kvöl sem eykur enn á ógnir upprisudagsins. Á þeirri stundu bera átta englar Arsh. Einn þessara engla fer í einu skrefi veg sem jafngildir tuttugu þúsund ára leið í þessum heimi. Englarnir og skýin vegsama (tasbih) með vegsemdum sem skynsemin fær ekki skilið, uns Arsh al-a’la hefur numið staðar. Þannig nemur Arsh al-a’la staðar á hinni hvítu jörð sem Allahu Taala skapaði handa honum. Á þeirri stundu lúta höfuðin af ótta við refsingu Allahu Taala, sem ekkert fær staðist. Allar sköpunarverur standa fangnar og ráðþrota í neyð sinni og leita miskunnar. Á staðnum samansafnaðarins versnar hagur mannanna stórum. Erfiði þeirra og þjáningar aukast. Sérhver maður ber um háls sér þær eigur sem hann hélt fast í í heiminum. Á háls þess sem greiddi ekki zakat af úlföldum sínum er lagður úlfaldi. Hann öskrar svo og verður svo þungur að hann er sem mikið fjall. Eins fer fyrir þeim sem greiddu ekki zakat af nautgripum og sauðfé. Kveinstafir þeirra eru sem þrumugnýr.5 Á háls þeirra sem greiddu ekki zakat af korni, það er að segja ushr, eru lagðir kornbaggar. Af þeirri korntegund sem hann greiddi ekki zakat af í heiminum eru baggarnir sem á hann eru lagðir: hafi það verið hveiti, þá hveiti, hafi það verið bygg, þá bygg. Undir þunga þeirra hrópar hann: „Wa waylah, wa thuburah!“ („Wayl“ er orð kvalarinnar. Maðurinn hrópar svo þegar hann fær ekki borið kvölina. Og orðið „thubur“ er notað á stund tortímingarinnar.) Á þá sem greiddu ekki zakat af gulli, silfri, (pappírs)peningum og öðrum verslunarvörum er sleppt ógurlegum snáki. Þegar þeir hrópa: „Hvað er þetta?“ svara englarnir: „Þetta eru eigur ykkar sem þið greidduð ekki zakat af í heiminum.“ Frá þessu ógnarlega ástandi er greint í hundraðasta og áttugasta göfuga versi súru Al Imran, sem merkir: „Það sem þeir héldu nískulega í heiminum verður vafið um háls þeirra á upprisudeginum.“

„Sá sem trúir ekki á árnaðarorð mín mun ekki öðlast þau“ Hadith sharif

Úr blygðunarstöðum (awra) annars hóps vellur gröftur og vilsa. Þeir sem standa í kringum þá kveljast mjög af ódauninum. Þetta eru þeir sem drýgðu hór (zina) og gerðu það sem haram er. Enn annar hópur hangir á trjágreinum. Þetta eru þeir sem stunduðu liwat (samræði karla) í heiminum.

Hjá enn öðrum hópi hefur tungan gengið út úr munninum og hangir niður á brjóstið; þeir eru í afar ljótu ástandi. Menn vilja ekki líta þá. Þetta eru þeir sem lugu og fóru með róg.

Hjá öðrum hópi hafa kviðirnir þanist út svo að þeir eru sem há fjöll. Þetta eru þeir sem í heiminum tóku og gáfu eigur og fé með vöxtum, án nauðsynjar og án þess að gera lögmæt viðskipti (mu’amala). Syndir þeirra sem fremja slíkt haram eru gerðar opinberar á svívirðilegasta hátt. Ótti kemur yfir spámennina og fræðimennina. Awliya og shahidar hrópa undan refsingu Allahu Taala, sem torvelt er að standast. Meðan þeir eru í því ástandi umlykur þá nur sem er miklu sterkari en ljós sólarinnar. Mennirnir, sem gátu þegar ekki þolað hita sólarinnar, komast í algert uppnám þegar þeir sjá þetta. Í þúsund ár eru þeir í þessu ástandi. Ekkert er sagt við þá af hálfu Allahu Taala. Þá fara mennirnir til fyrsta spámannsins, Adams alayhis-salam, og grátbæna hann: „Ó Adam alayhis-salam! Þú ert virtur og göfugur spámaður. Allahu Taala skapaði þig og lét englana falla fram í sajda fyrir þér. Hann blés í þig af sál Sinni. Berðu fram árnaðarorð fyrir okkur svo að reikningsskilin hefjist, svo að við hljótum þann dóm sem Allahu Taala vill og sérhver fari þangað sem Hann býður. Megi Allahu Taala, sem er dómari og eigandi allra hluta, gera við sköpunarverur Sínar það sem Hann vill.“

Adam alayhis-salam segir: „Ég borðaði af ávexti trésins sem Allahu Taala hafði bannað. Þess vegna fyrirverð ég mig nú fyrir Allahu Taala. En farið þið til Nuhs.“ Við þetta standa þeir í þúsund ár og ráðgast sín á milli. Síðan fara þeir til Nuhs alayhis-salam og grátbæna hann: „Við erum í ástandi sem er með öllu óbærilegt. Berðu fram árnaðarorð svo að dómur okkar gangi fljótt fyrir sig. Leyfðu okkur að losna undan þessari refsingu samansafnaðarins!“ Nuh alayhis-salam svarar þeim: „Ég bað Allahu Taala bænar, og vegna þeirrar bænar drukknuðu allir menn sem voru á jörðinni. Þess vegna fyrirverð ég mig fyrir Allahu Taala. En farið þið til Ibrahims alayhis-salam, sem er Khalilullah. Allahu Taala sagði í síðasta versi súru al-Hajj að merkingu til: ‚Fylgið trú föður ykkar, Ibrahims alayhis-salam. Til þess að Spámaðurinn sé ykkur vitni og þið séuð vitni gagnvart mönnunum hefur Allahu Taala nefnt ykkur múslima, bæði í fyrri bókum og í hinum göfuga Kóran.‘ Ef til vill ber hann fram árnaðarorð fyrir ykkur.“

Aftur tala þeir saman í þúsund ár eins og áður. Síðan koma þeir til Ibrahims alayhis-salam og segja: „Ó faðir múslimanna! Þú ert sá sem Allahu Taala tók sér að khalil. Berðu fram árnaðarorð fyrir okkur! Megi Allahu Taala kveða upp dóm Sinn meðal sköpunarveranna.“ Ibrahim alayhis-salam segir við þá: „Ég mælti þrisvar í heiminum orð með dulinni merkingu (kinaya). Með því að mæla þau barðist ég á vegi trúarinnar. Nú fyrirverð ég mig að biðja Allahu Taala á þessum stað um leyfi til að bera fram árnaðarorð. Farið þið til Musa alayhis-salam, því að Allahu Taala talaði við hann og sýndi honum andlega nálægð. Hann mun bera fram árnaðarorð fyrir ykkur.“ Við þetta standa þeir aftur í þúsund ár og ráðgast hver við annan. En á þeim tíma verður ástand þeirra afar þungbært. Staður samansafnaðarins þrengist mjög. Síðan koma þeir til Musa alayhis-salam og segja: „Ó sonur Imrans! Þú ert spámaðurinn sem Allahu Taala talaði við og sendi niður Tawrat. Berðu fram árnaðarorð fyrir okkur svo að reikningsskilin hefjist! Því að dvöl okkar hér er orðin allt of löng. Í þrönginni hafa fæturnir hlaðist hver ofan á annan.“ Musa alayhis-salam segir við þá: „Ég bað Allahu Taala þess að fólki Faraós yrði refsað árum saman með því sem því var ógeðfellt. Síðan bað ég þess að það yrði þeim sem á eftir kæmu til viðvörunar. Nú fyrirverð ég mig að bera fram árnaðarorð. En Janab al-Haqq er eigandi miskunnar og fyrirgefningar. Farið þið til Isa alayhis-salam, því að hvað vissu (yaqin) snertir er hann staðfastastur rasulanna, hvað þekkingu (ma’rifa) og heimsafneitun (zuhd) snertir ágætastur þeirra og hvað visku (hikma) snertir æðstur. Hann mun bera fram árnaðarorð fyrir ykkur.“ Til að losna undan þrengingum samansafnaðarins koma þeir síðan til Isa alayhis-salam og segja við hann: „Þú ert ruh og orð Allahu Taala. Allahu Taala sagði um þig í fertugasta og fimmta versi súru Al Imran að merkingu til: ‚Mikilsvirtur (wajih), það er að segja mjög dýrmætur (virtur og í metum), í þessum heimi og hinum.‘ Berðu fram árnaðarorð fyrir okkur hjá Rabb þínum!“

Isa alayhis-salam segir: „Fólk mitt tók mig og móður mína sér að guðum (ilah) auk Allahs. Hvernig gæti ég borið fram árnaðarorð í því ástandi? Þeir tilbáðu mig jafnvel; þeir kölluðu mig son og Allahu Taala föður. En hafið þið séð nokkurn ykkar eiga pyngju sem ekkert nesti er í og sem ekki er innsigluð? Er hægt að ná til nestisins án þess að rjúfa innsiglið? Farið þið til Muhammads sall-Allahu alayhi wa sallam, hins æðsta og síðasta spámannanna. Því að hann hefur geymt bæn sína og árnaðarorð handa ummu sinni. Fólk hans meiddi hann oft. Þeir særðu blessað enni hans. Þeir brutu blessaða tönn hans. Þeir eignuðu honum vitfirringu. En þessi upphafni Spámaður var þeirra bestur að því sem stæra má sig af og æðstur að tign. Óbærilegum misgjörðum þeirra og ranglæti svaraði hann með hinu göfuga versi sem greinir frá orðum Yusufs alayhis-salam við bræður sína og merkir: ‚Í dag mun ég ekki krefja ykkur reikningsskila fyrir það sem þið hafið gert (ég mun ekki núa ykkur yfirsjónum ykkar um nasir). Janab Allah, sem er Arhamur-rahimin (miskunnsamastur allra miskunnsamra), mun fyrirgefa ykkur.‘“6 Þegar Isa alayhis-salam hefur greint frá yfirburðum Spámannsins okkar sall-Allahu alayhi wa sallam vilja þeir allir ná fundi hans sem fyrst. Þegar í stað koma þeir að minbar Muhammads alayhis-salam og segja: „Þú ert Habibullah! Og habib er gagnlegastur allra milligöngumanna. Berðu fram árnaðarorð fyrir okkur! Því að við fórum til fyrsta spámannanna, Adams alayhis-salam. Hann sendi okkur til Nuhs alayhis-salam. Við fórum til Nuhs alayhis-salam. Hann sendi okkur til Ibrahims alayhis-salam. Við fórum til Ibrahims alayhis-salam; hann sendi okkur til Musa alayhis-salam. Við fórum til Musa alayhis-salam; hann sendi okkur til Isa alayhis-salam, og hann sendi okkur til þín. Ó Rasulallah, sall-Allahu alayhi wa sallam! Eftir þig er enginn staður til að fara til.“

„Það sem þeir tímdu ekki að láta af hendi í heiminum (eignirnar) verður hengt um háls þeirra á upprisudeginum“ Al Imran: 180

Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam segir: „Gefi Allahu Taala leyfi og sé Hann því samþykkur mun ég bera fram árnaðarorð.“

Hann fer til staðarins sem nefnist Suradiqat al-Jalal, það er að segja til hulu tignarinnar (jalal). Hann biður Allahu Taala um leyfi til árnaðarorðanna. Honum er veitt leyfið. Hulurnar lyftast. Hann gengur inn í Arsh al-a’la. Hann fellur fram í sajda. Í þúsund ár er hann í sajda. Eftir það lofar hann Janab al-Haqq með lofi sem enginn hefur lofað Allahu Taala með síðan heimurinn var skapaður. Sumir arifar hafa sagt: „Þegar Allahu Taala skapaði heimana lofaði Hann Sjálfan Sig með slíku lofi.“ Allahu Taala segir að merkingu til: „Ó Muhammad, lyftu höfði þínu úr sajda! Talaðu, á þig verður hlustað. (Hvað sem þú segir verður á hlýtt. Hvað sem þú biður um verður þér gefið.) Berðu fram árnaðarorð, þau verða tekin gild.“ Þá segir Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam: „Ó Rabb minn! Skildu hina góðu frá hinum illu meðal þjóna Þinna, því að bið þeirra er orðin allt of löng. Sérhver þeirra hefur orðið sér til smánar og svívirðingar vegna synda sinna á sléttunni Arasat.“

Janab al-Haqq býður að Paradís sé færð fram. Paradís, skreytt hvers kyns skarti, er færð á sléttuna Arasat. Ilmur hennar er svo yndislegur að hann finnst í fimm hundruð ára fjarlægð. Við það gleðjast hjörtun og sálirnar lifna við. (En vantrúarmennirnir, fráhvarfsmennirnir (murtadd), þeir sem hæða múslima, þeir sem blekkja æskufólk og stela trú þess, og) þeir sem eiga ill og spillt verk finna ekki ilm Paradísar.

Englarnir færa Víti, bundið hlekkjum, á völl samansafnaðarins. Víti öskrar og drynur, spýr eldi og breiðir út þykkan reyk sem gerir allan himininn kolsvartan. Öskur þess, dynur og hiti eru óbærileg. Hnén bresta undir hverjum manni, og allir hníga niður þar sem þeir standa. Jafnvel spámennirnir og rasularnir fá ekki haldið sér uppi. Hazrat Ibrahim, hazrat Musa og hazrat Isa grípa um Arsh al-a’la. Ibrahim alayhis-salam gleymir Ismail alayhis-salam, sem hann hafði viljað fórna; Musa alayhis-salam gleymir Harun alayhis-salam bróður sínum, og Isa alayhis-salam gleymir hazrat Maryam móður sinni. Sérhver þeirra segir: „Ó Rabb minn! Í dag bið ég Þig einskis nema fyrir sjálfan mig.“

Muhammad alayhis-salam segir hins vegar: „Veittu ummu minni öryggi og björgun, ó Rabb minn!“ Þar er enginn sem fær þolað þetta. Því að Allahu Taala hefur greint frá þessu og sagt í tuttugasta og áttunda versi súru al-Jathiya að merkingu til: „Þú sérð sérhverja ummu hnípna á hné af ótta við Janab al-Haqq. Sérhver þeirra er kölluð til bókar þeirra verka sem hún vann í heiminum.“

Allahu Taala segir í áttunda versi súru al-Mulk að merkingu til: „Af ofsa bræði sinnar og heiftar er Eldurinn nærri því að springa í tvennt.“

Þá gengur Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam fram og stöðvar Víti. Hann segir: „Snúðu aftur, fyrirlitið og auðmýkt, uns íbúar þínir koma til þín hópum saman!“ Og Víti segir: „Ó Muhammad! Leyfðu mér að fara! Því að þú ert mér haram.“ Kall berst frá Arsh: „Ó Víti! Hlustaðu á orð Muhammads alayhis-salam og hlýddu honum!“ Síðan dregur Rasulullah Víti burt og kemur því fyrir á stað vinstra megin við Arsh al-a’la. Þeir sem eru á staðnum samansafnaðarins flytja hver öðrum fagnaðartíðindin um þessa miskunnsömu breytni og árnaðarorð Spámannsins. Ótti þeirra minnkar nokkuð. Þannig kemur í ljós merking hundraðasta og sjöunda göfuga versins í súru al-Anbiya: „Vér höfum sent þig sem miskunn handa heimunum.“7

Í stuttu máli mun Rasulullah bera fram árnaðarorð á fimm stöðum.8

Hið fyrsta: með árnaðarorðunum sem nefnast Maqam Mahmud mun hann bjarga öllum mönnum undan kvöl biðarinnar á staðnum samansafnaðarins.9

Annað: með árnaðarorðum sínum mun hann leiða mjög marga inn í Paradís án reikningsskila. Hið þriðja: hann mun leiða trúaða sem eiga margar syndir út úr Víti. Hið fjórða: hann mun bera fram árnaðarorð fyrir því að þeir sem eiga jafnmörg góðverk og syndir og bíða á staðnum sem nefnist „A’raf“ fari inn í Paradís. Hið fimmta: hann mun bera fram árnaðarorð fyrir því að stig þeirra sem eru í Paradís verði hækkuð.

Fyrir árnaðarorð sérhvers þeirra sjötíu þúsund manna sem hann bjargaði frá reikningsskilunum með árnaðarorðum sínum munu sjötíu þúsund menn hver fara inn í Paradís án reikningsskila.

ÁRNAÐARORÐ, Ó RASULALLAH!
Í mikilli neyð kom ég til þín,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Hver sök mín er veit ég vel,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Ég er syndari, andlit mitt er svart,
Ef til vill verður mér varpað í eldinn;
Nema hjálp komi frá þér,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Ástin til þín er öllu fremri,
Þekking þín er æðri allra,
Sá sem lofar þig er Mawla sjálfur,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Hvernig fær maðurinn lofað þig?
Nema velgjörð komi frá þér;
Komdu okkur til hjálpar, við biðjum þig!
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Án þín er heimurinn mér fangelsi,
Mál mín í ólestri, hagur minn illur;
Nema lækning komi frá þér,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Þú dreifðir ljósi yfir þennan heim,
Salat og salam sé yfir þér;
Fyrir hvern múslima, lífs og liðinn,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Vissulega er óhlýðni mín mikil,
Ég er bæði vanmáttugur og breyskur,
En trú mín er rétt,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Þegar Víti sýður og flæðir yfir,
Og enginn veit hvað yfir dynur,
Fyrir félagann sem háð hefur jihad,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Megi hulan falla frá augum mínum,
Þú ert lækning hvers meins,
Fyrir hvern þann sem trúaður er,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Þér til vegsemdar var sagt „Lawlaka“,
Og einnig var sagt „A’taynaka“;
Þú ert höfðingi „Arsalnaka“,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Fyrir þá sem breiða út trú okkar,
Fyrir þá sem fylgja sunnu þinni,
Fyrir þá sem leggja líf sitt að veði á vegi þínum,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Fyrir hinn minnsta í ummu þinni,
Fyrir þann sem þakkar og fer með dhikr,
Fyrir hina ríku hennar og fátæku,
Árnaðarorð, ó Rasulallah!
Muhammad Hadimi (rahmatullahi alayh)

„Þú sérð sérhverja ummu hnípna á hné af ótta við Janab al-Haqq. Sérhver þeirra er kölluð til bókar þeirra verka sem hún vann í heiminum“ Jathiya: 28