KRAFTAVERK SPÁMANNSINS

Vitnisburðirnir sem sýna að ástkæri Spámaðurinn okkar, Muhammad alayhis-salam, sé spámaður Allahu Taala eru svo margir að þeir verða ekki taldir. Allahu Taala sagði: „Ef þín hefði ekki notið við, hefði Ég ekki skapað heiminn!“1 Eins og allt sem til er sýnir tilvist og einingu Allahu Taala sýnir það einnig að Muhammad alayhis-salam er spámaður og að hann er öllum fremri. Þau karamat sem verða hjá awliya ummu hans eru öll kraftaverk hans, því að karamat verða hjá þeim sem fylgja honum og ganga í fótspor hans. Raunar teljast kraftaverk allra spámannanna einnig til kraftaverka Muhammads alayhis-salam, því að þeir vildu allir vera af ummu hans, eða réttara sagt af því að þeir voru allir skapaðir úr nur hans. Kraftaverkum (mu’jiza) ástkæra Spámannsins okkar, Muhammads alayhis-salam, er skipt í þrennt eftir tíma:

Hið fyrsta eru þau sem urðu frá því að blessuð sál hans var sköpuð og fram til tíma bi’tha, þegar spámannsdómur hans var kunngjörður. Annað eru þau sem urðu á tímanum frá bi’tha til andláts hans.

Hið þriðja eru þeir hlutir sem orðið hafa og verða frá andláti hans til upprisudagsins. Kraftaverk fyrsta flokksins nefnast irhas. Hverjum flokki er auk þess skipt í tvennt: kraftaverk sem sjást með augum og kraftaverk sem sjást ekki en skiljast með skynseminni. Öll kraftaverkin eru svo mörg að ekki hefur verið unnt að afmarka þau og telja. Greint hefur verið frá því að kraftaverk annars flokksins séu um þrjú þúsund. Nokkur hinna þekktustu fara hér á eftir. 1. Mest kraftaverka Muhammads alayhis-salam er hinn göfugi Kóran. Öll skáld og bókmenntamenn sem uppi hafa verið allt til þessa dags hafa staðið vanmáttugir og agndofa frammi fyrir orðfæri og merkingu hins göfuga Kórans. Þeir hafa ekki getað sagt neitt sem líkist einu göfugu versi. Óviðjafnanleiki hans (i’jaz) og mælska líkjast ekki máli manna: sé eitt orð tekið úr honum eða einu bætt við spillist fegurð orðfæris hans og merkingar. Þeir sem leituðu að öðru orði til að setja í stað einhvers orða hans hafa ekkert fundið. Orðfæri hans líkist ekki ljóðum arabískra skálda. Hann greinir frá ótal huldum hlutum sem gerst hafa og munu gerast. Þeir sem hlýða á hann og lesa hann fá aldrei nóg af honum; þótt þeir þreytist verða þeir ekki leiðir á honum. Ótal reynsludæmi hafa sýnt að lestur hans og áheyrn reka burt áhyggjur. Jafnvel hafa sést menn sem urðu skelfingu og ótta lostnir þegar þeir heyrðu hann og dóu af þeim sökum. Margir forhertir óvinir Íslams mýktust í hjarta við að hlýða á hinn göfuga Kóran og komust til trúar. Meðal óvina Íslams og zindiqa sem bera nafn múslima og nefnast mu’attila, malahida og qaramita hafa verið menn sem reyndu að breyta hinum göfuga Kóran, spilla honum og segja eitthvað líkt honum, en enginn þeirra náði því sem hann vildi. Tawrat og Injil hafa hins vegar ætíð verið breytt af mönnum og er enn verið að breyta þeim. Fagrir hlutir sem engin vísindi og engin reynsla fá fundið, gott siðferði, kostir sem veita mönnum yfirburði, góðverk sem leiða til sælu þessa heims og hins, þekking á upphafi og endi alls sem til er og allt sem mönnum er til gagns og skaða, allt er þetta kunngjört í hinum göfuga Kóran, ýmist berum orðum eða á hulinn hátt. Það sem hulið er geta þeir skilið sem til þess eru færir. Öll sú þekking og allir þeir leyndardómar sem eru í öllum himnesku bókunum, í Tawrat, Zabur og Injil, eru kunngjörð í hinum göfuga Kóran. Alla þá þekkingu sem er í hinum göfuga Kóran þekkir Allahu Taala einn. Mestan hluta hennar kunngjörði Hann ástkærum Spámanni Sínum sall-Allahu Taala alayhi wa sallam. Ali og Husayn (radiy-Allahu Taala anhuma) hafa greint frá því að þeir vissu mikið af þessari þekkingu. Að lesa hinn göfuga Kóran er afar mikil velgjörð. Allahu Taala hefur veitt ummu Habibs Síns þessa velgjörð. Englarnir fara á mis við hana; þess vegna safnast þeir saman þar sem hinn göfugi Kóran er lesinn og hlusta. Allar tafsir-bækurnar kunngjöra aðeins örlítið af þeirri þekkingu sem er í hinum göfuga Kóran. Á upprisudeginum, þegar Muhammad alayhis-salam stígur upp á minbarinn og les hinn göfuga Kóran, munu þeir sem á hlýða skilja alla þekkingu hans. 2. Eitt af mestu kraftaverkum Muhammads alayhis-salam, þeirra sem kunn eru, er að hann klauf tunglið í tvennt. Engum öðrum spámanni hlotnaðist þetta kraftaverk. Þegar Muhammad alayhis-salam var fimmtíu og tveggja ára komu forsprakkar vantrúarmanna meðal Qurayshíta til hans í Mekku og sögðu: „Ef þú ert spámaður, kljúfðu þá tunglið í tvennt.“ Muhammad alayhis-salam óskaði þess heitt að allir, og einkum kunningjar hans og ættingjar, kæmust til trúar. Hann lyfti höndum og bað. Allahu Taala tók við bæn hans og klauf tunglið í tvennt. Annar helmingurinn sást yfir einu fjalli og hinn yfir öðru. Vantrúarmennirnir sögðu: „Muhammad hefur beitt okkur galdri,“ og komust ekki til trúar.

„Þúsund kraftaverk Muhammads alayhis-salam sáust; vinir og óvinir, allir sögðu það. Dýrmætast allra þessara kraftaverka var prúðmennska hans og fagurt siðferði“ Riyad an-Nasihin

Ljóð:
Hundurinn geltir þegar hann sér tunglið,
hvaða sök á tunglið á því?
Hundar gelta ætíð,
hvað fær heimskinginn skilið af því?
Bayt:
Bregðist bragðskynið er það merki sjúkdóms,
ljúffengasti drykkur er sjúkum beiskur.

3. Þegar þeir urðu vatnslausir í sumum herförum hans stakk Muhammad alayhis-salam blessaðri hendi sinni í vatn í íláti; vatnið streymdi milli fingra hans og ílátið flóði stöðugt yfir. Stundum áttatíu, stundum þrjú hundruð, stundum fimmtán hundruð manns, og í Tabuk-herförinni sjötíu þúsund manns, drukku allir af þessu vatni ásamt skepnum sínum og notuðu það. Þegar hann dró blessaða hönd sína upp úr vatninu hætti það að streyma. 4. Dag einn fór hann heim til Abbas föðurbróður síns og lét hann og börn hans setjast hjá sér. Hann huldi þau með ihram sínum og sagði: „Ó Rabb minn! Eins og ég hyl þennan föðurbróður minn og Ahl al-Bayt minn, svo skalt Þú vernda þau gegn eldi Vítis!“ Úr veggjunum heyrðist þrisvar sagt „Amín“.2 5. Dag einn kallaði hann, frammi fyrir þeim sem kröfðust kraftaverks af honum, á tré sem stóð langt í burtu. Tréð kom og dró rætur sínar á eftir sér, heilsaði með salam og sagði: „Ash-hadu an la ilaha illallah wa ash-hadu anna Muhammadan abduhu wa rasuluh.“ Síðan fór það aftur og festi rætur á sínum stað. 6. Í Khaybar-herförinni, þegar eitruð kindasteik var lögð fyrir hann, heyrðist rödd: „Ó Rasulallah! Borðaðu mig ekki, ég er eitruð.“

7. Dag einn sagði hann við mann sem hélt á skurðgoði: „Ef skurðgoðið talar við mig, munt þú þá trúa?“ Maðurinn sagði: „Ég hef tilbeðið það í fimmtíu ár. Aldrei hefur það sagt mér neitt. Hvernig ætti það að tala við þig?“ Þegar Muhammad alayhis-salam sagði: „Ó skurðgoð! Hver er ég?“ heyrðist rödd: „Þú ert spámaður Allahs.“ Eigandi skurðgoðsins komst þegar í stað til trúar.

8. Í Masjid an-Nabawi í Medínu stóð pálmastofn í jörðu. Þegar Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam flutti khutbu hallaði hann sér upp að þessari súlu. Hún var nefnd Hannana. Þegar minbarinn hafði verið smíðaður fór hann ekki lengur að Hannana. Allur söfnuðurinn heyrði grátinn frá henni. Hann steig niður af minbarnum og faðmaði Hannana. Hljóðið þagnaði. Hann sagði: „Hefði ég ekki faðmað hana hefði hún grátið allt til upprisudagsins vegna skilnaðarins við mig.“

Slík kraftaverk hafa oft sést og frá þeim verið greint. 9. Oft sást að smásteinarnir sem hann tók sér í hönd og matarbitarnir sem hann hélt á vegsömuðu (tasbih) Allahu Taala með hljóði líku suði býflugna.

10. Vantrúarmaður kom og sagði: „Hvernig á ég að vita að þú sért spámaður?“ Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: „Ef ég kalla á klasann á pálmatrénu þarna og hann kemur, munt þú þá trúa?“ Vantrúarmaðurinn sagði: „Já, þá trúi ég.“ Rasulullah kallaði á döðluklasann og hann kom hoppandi til hans. Rasulullah sagði: „Farðu aftur á þinn stað!“ Hann fór upp á sinn stað í trénu og hékk þar aftur. Vantrúarmaðurinn sem sá þetta komst til trúar. 11. Í Mekku hrifsuðu nokkrir úlfar kindur úr hjörð og höfðu á brott með sér. Þegar hirðirinn réðst á þá og náði kindunum úr klóm úlfanna sagði einn úlfanna: „Óttaðist þú ekki Allahu Taala þegar þú tókst frá okkur viðurværið sem Allahu Taala sendi okkur?“ Þegar hirðirinn sagði: „Ég er furðu lostinn! Getur úlfur talað?“ sagði úlfurinn: „Á ég að segja þér frá því sem er enn furðulegra? Í Medínu sýnir Muhammad sall-Allahu Taala alayhi wa sallam, Spámaður Allahu Taala, kraftaverk.“ Hirðirinn kom, sagði Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam frá þessu og gerðist múslimi.

12. Þegar Muhammad sall-Allahu alayhi wa sallam gekk um engi heyrði hann þrisvar rödd kalla: „Ó Rasulallah!“ Hann leit í þá átt og sá bundna hind. Hjá henni svaf maður. Þegar hann spurði hindina hvað hún vildi sagði hún: „Þessi veiðimaður veiddi mig. Á hæðinni þarna á móti á ég tvo kálfa. Slepptu mér! Ég fer og gef þeim að sjúga og kem svo aftur.“ Rasul alayhis-salam sagði: „Munt þú standa við orð þín og koma aftur?“ Hindin sagði: „Ég gef orð mitt fyrir Allah; komi ég ekki aftur komi refsing Allahs yfir mig!“ Rasulullah sleppti hindinni. Skömmu síðar kom hún aftur. Maðurinn vaknaði og sagði: „Ó Rasulallah! Hefur þú eitthvað að bjóða mér?“ Spámaðurinn sagði: „Gefðu þessari hind frelsi!“ Maðurinn leysti band hindarinnar og sleppti henni. Hindin sagði: „Ash-hadu an la ilaha illallah wa annaka Rasulullah,“ og fór.

13. Dag einn bauð hann sveitamanni til trúar. Sá sagði: „Ef þú vekur til lífsins látna dóttur nágranna míns, sem er múslimi, mun ég trúa.“ Þeir fóru að gröf hennar. Hann kallaði á stúlkuna með nafni. Fyrst heyrðist rödd innan úr gröfinni og síðan kom stúlkan út. „Viltu koma aftur til heimsins?“ spurði Rasulullah. Stúlkan sagði: „Ó Rasulallah! Ég vil ekki koma aftur til heimsins. Hér hef ég það betra en í húsi föður míns. Eftirlíf múslima er betra en heimur hans.“ Þegar sveitamaðurinn sá þetta komst hann þegar í stað til trúar. 14. Jabir ibn Abdullah (radiy-Allahu Taala anh) eldaði kind. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam borðaði hana ásamt Sahaba sínum. „Brjótið ekki beinin!“ sagði hann. Síðan safnaði hann beinunum saman, lagði blessaðar hendur sínar á þau og bað. Allahu Taala vakti kindina aftur til lífsins. 15. Komið var til Rasulullah með barn sem aldrei hafði talað, þótt það væri orðið stórt. „Hver er ég?“ spurði hann. Barnið svaraði: „Þú ert Rasulullah.“ Eftir það talaði það allt til dauðadags.

„Ó Rabb minn! Eins og ég hyl þennan föðurbróður minn (Abbas) og Ahl al-Bayt minn, svo skalt Þú vernda þau gegn eldi Vítis!“ Hadith sharif

16. Maður nokkur steig á snákaegg og varð blindur á báðum augum. Komið var með hann til Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam. Þegar hann bar svolítið af blessuðu munnvatni sínu á augu hans fékk hann sjónina. Jafnvel áttræður þræddi hann enn nál.

17. Muhammad ibn Hatib segir: „Ég var lítill. Sjóðandi vatni var hellt yfir mig og líkami minn brann. Faðir minn fór með mig til Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam. Hann bar munnvatn sitt með blessuðum höndum sínum á brunasárin og bað. Brunasárin greru þegar í stað.“

18. Kona kom með son sinn, sem var sköllóttur. Rasulullah strauk blessuðum höndum sínum um höfuð hans. Hann læknaðist og hár hans tók að vaxa.

19. Í „Sunan“-bókum Tirmidhis og Nasa’is segir: Maður sem var blindur á báðum augum kom og sagði: „Ó Rasulallah! Biddu þess að augu mín opnist.“ Spámaðurinn sýndi honum miskunn og sagði honum að taka fullkomið wudu og fara síðan með þessa bæn: „Ó Rabb minn! Ég grátbið Þig. Ég bið Þig og hef ástkæran Spámann Þinn, Muhammad alayhis-salam, að milligöngu. Ó ástkæri Spámaður minn, hazrat Muhammad! Ég grátbið Rabb minn og hef þig að wasila (milligöngu). Ég bið þess að Hann taki við bæn minni þín vegna. Ó Rabb minn! Gerðu þennan upphafna Spámann að árnaðarmanni mínum! Taktu við bæn minni í virðingarskyni við hann!“ Maðurinn tók wudu og bað, og augu hans opnuðust. Múslimar hafa ætíð farið með þessa bæn og fengið óskir sínar uppfylltar. 20. Rasulullah var á ferð með Abu Talib um eyðimörk. Abu Talib sagðist vera mjög þyrstur. Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam steig af baki, sagði: „Ertu þyrstur?“ og sló hæl blessaðra fóta sinna í jörðina. Vatn spratt upp. „Föðurbróðir minn, drekktu af þessu vatni!“ sagði hann. 21. Í Hudaybiya-ferðinni settust þeir að við brunn sem lítið vatn var í. Hermennirnir kvörtuðu undan þorsta. Hann bað um fötu af vatni, tók wudu úr henni, spýtti í hana og lét hella henni í brunninn. Hann tók ör og kastaði henni í brunninn. Þeir sáu að brunnurinn fylltist vatni upp á barma.

22. Í einni herför kvörtuðu hermennirnir undan þorsta. Rasul alayhis-salam sendi tvo hermenn að leita vatns. Þeir sáu konu á úlfalda með tvo vatnsbelgi fulla af vatni og komu með hana. Rasul alayhis-salam bað konuna um svolítið vatn og lét hella því í ílát. Allur herinn kom og fyllti hver af öðrum ílát sín og vatnsbelgi. Þeir gáfu konunni nokkrar döðlur og fylltu einnig vatnsbelgi hennar.

Rasulullah sagði við hana: „Við tókum ekkert af vatni þínu. Það var Allahu Taala sem gaf okkur vatnið.“

23. Þegar hann flutti khutbu á minbarnum í Medínu sagði maður nokkur: „Ó Rasulallah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam! Vegna þurrka eru börn okkar, skepnur og akrar að farast. Komdu okkur til hjálpar!“ Hann lyfti höndum og bað. Ekkert ský var á himni, en áður en hann hafði strokið blessuðum höndum sínum um andlit sér hrönnuðust skýin upp. Þegar í stað tók að rigna, og það hélst í nokkra daga. Þegar hann flutti aftur khutbu á minbarnum sagði sá maður: „Ó Rasulallah! Við förumst af regninu!“ Rasul alayhis-salam brosti og sagði: „Ó Rabb minn! Veittu einnig öðrum þjónum Þínum miskunn Þína!“ Skýin dreifðust og sólin skein. 24. Jabir ibn Abdullah (radiy-Allahu Taala anh) segir: Ég skuldaði mikið. Ég sagði Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam frá því. Hann kom í garðinn minn og gekk þrisvar í kringum döðluhrúguna. Síðan sagði hann: „Kallaðu á lánardrottna þína, láttu þá koma!“ Hver þeirra fékk það sem honum bar, og ekkert minnkaði hrúgan. 25. Kona sendi honum hunang að gjöf. Hann þáði hunangið og sendi tóma ílátið til baka. Fyrir mátt Allahu Taala kom ílátið aftur fullt af hunangi. Konan kom og sagði: „Ó Rasulallah! Hver er synd mín? Hvers vegna þáðir þú ekki gjöf mína?“ Hann sagði: „Við þáðum gjöf þína. Hunangið sem þú sást er blessunin sem Allahu Taala hefur veitt gjöf þinni.“ Konan varð glöð og fór með hunangið heim. Hún og fjölskylda hennar borðuðu af því mánuðum saman og það minnkaði ekki. Dag einn settu þau hunangið af vangá í annað ílát. Þau borðuðu af því og kláruðu það. Þau sögðu Rasulullah frá þessu. Hann sagði: „Hefði það verið kyrrt í ílátinu sem ég sendi hefðu þau borðað af því meðan heimurinn stæði, og það hefði aldrei minnkað.“

26. Abu Hurayra segir: Ég færði Rasulullah nokkrar döðlur og bað hann að biðja þess að þær hlytu blessun. Hann bað þess að þær bæru blessun og sagði við mig: „Taktu þær og settu þær í poka þinn. Þegar þú vilt taka af þeim, taktu þá með hendinni ofan í hann; tæmdu hann ekki til að tína þær upp af jörðinni!“ Pokann sem döðlurnar voru í lét ég aldrei frá mér, hvorki dag né nótt, og ég borðaði sífellt af honum allt fram á tíma Uthmans (radiy-Allahu anh). Ég gaf einnig þeim sem hjá mér voru að borða og gaf lúkufylli af þeim í sadaqa. Daginn sem Uthman (radiy-Allahu anh) féll sem shahid týndist pokinn minn. 27. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam skildi, eins og Sulayman (alayhis-salam), mál allra dýra. Oft sást að dýr komu og kvörtuðu undan eiganda sínum eða öðrum. Rasulullah sagði hinum dýrlegu Sahaba frá því. Í Hunayn-herförinni sagði hann við hvíta múldýrið sem hann reið og hét „Duldul“: „Leggstu á jörðina!“ Þegar Duldul lagðist þegar í stað tók hann hnefafylli af sandi upp af jörðinni og dreifði yfir vantrúarmennina.

28. Dag einn sagði hann við eiginkonu sína Hafsu (radiy-Allahu anha): „Abu Bakr og faðir þinn munu taka stjórn ummu minnar í sínar hendur.“ Með þessum orðum flutti hann þau fagnaðartíðindi að Abu Bakr og Umar, faðir Hafsu, (radiy-Allahu anhuma) yrðu kalífar.

„Ó Hafsa! Abu Bakr og faðir þinn munu taka stjórn ummu minnar í sínar hendur“ Hadith sharif

29. Hann hafði falið Abu Hurayra (radiy-Allahu Taala anh) að gæta daðlanna sem borist höfðu sem zakat í Medínu. Abu Hurayra stóð mann að því að stela döðlum og sagði við hann: „Ég fer með þig til Rasulullah.“ En þegar þjófurinn tók að grátbæna hann og sagði: „Ég er fátækur og á stóra fjölskyldu,“ sleppti Abu Hurayra honum. Daginn eftir kallaði Rasulullah Abu Hurayra til sín og spurði: „Hvað hafði maðurinn gert sem þú slepptir í gærkvöldi?“ Þegar Abu Hurayra sagði frá því sagði hann: „Hann blekkti þig. Hann mun koma aftur.“ Næstu nótt kom hann aftur og var gripinn. Aftur grátbað hann: „Slepptu mér, í Allahs nafni!“ og slapp. Þegar hann kom enn þriðju nóttina og var gripinn kom grátbeiðni hans að engu gagni. Þá sagði hann: „Ef þú sleppir mér kenni ég þér nokkuð sem kemur þér að miklu gagni.“ Abu Hurayra féllst á það. „Ef þú ferð með Ayat al-Kursi á kvöldin þegar þú gengur til hvílu verndar Allahu Taala þig og enginn djöfull kemur nálægt þér,“ sagði hann og fór. Þegar Rasulullah spurði Abu Hurayra aftur daginn eftir og fékk svar sagði hann: „Nú sagði hann satt. Samt er hann sjálfur mikill lygari. Veistu við hvern þú hefur talað í þrjár nætur?“ Þegar Abu Hurayra sagði: „Nei, það veit ég ekki,“ sagði hann: „Það var djöfullinn.“

30. Hann hafði sent her til staðarins sem nefnist Mu’ta til að berjast við heri keisara Rómverja. Meðan hann stóð sjálfur á minbarnum í Medínu lét Allahu Taala hann sjá að þrír foringjar úr hópi Sahaba (Zayd ibn Haritha, Ja’far ibn Abi Talib og Abdullah ibn Rawaha) féllu sem shahidar hver á eftir öðrum, og hann sagði þeim sem hjá honum voru frá því. 31. Þegar hann sendi Mu’adh ibn Jabal (radiy-Allahu Taala anh) sem landstjóra til Jemens fylgdi hann honum út fyrir Medínu og gaf honum mörg ráð. Hann sagði: „Við munum ekki hittast framar fyrr en á upprisudeginum.“ Meðan Mu’adh var í Jemen andaðist Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam í Medínu.

32. Þegar hann var í þann veginn að andast sagði hann við Fatimu dóttur sína: „Af ættingjum mínum verður þú fyrst til að koma til mín.“ Sex mánuðum síðar andaðist Fatima (radiy-Allahu anha). Enginn ættingja hans andaðist á undan henni.

33. Við Qays ibn Shammas (radiy-Allahu anh) sagði hann: „Þú munt lifa fögru lífi og deyja sem shahid.“ Meðan Abu Bakr (radiy-Allahu Taala anh) var kalífi féll hann sem shahid í orrustunni sem háð var við Musaylima al-Kadhdhab í Yamama. Hann greindi einnig frá því að hazrat Umar al-Faruq, hazrat Uthman og hazrat Ali (radiy-Allahu Taala anhum ajma’in) myndu falla sem shahidar. 34. Hann flutti þau fagnaðartíðindi að lönd keisara Írans (kisra) og keisara Rómverja kæmust í hendur múslima og að fjársjóðum þeirra yrði útdeilt á vegi Allahs. 35. Hann greindi frá því að margir af ummu hans færu í herför á sjó og að kona úr hópi Sahaba, Umm Haram að nafni, yrði með í herförinni. Meðan hazrat Uthman var kalífi fóru múslimar á skipum til eyjarinnar Kýpur og börðust þar. Þessi kona var með þeim. Þar féll hún sem shahid.3

36. Dag einn sat Rasul alayhis-salam á háum stað. Hann sneri sér að þeim sem hjá honum voru og sagði: „Sjáið þið það sama og ég sé? Ég sver að ég sé þá sundrung (fitna) sem verður milli húsa ykkar, á götunum.“ Á þeim dögum þegar Uthman (radiy-Allahu anh) var drepinn sem shahid, og síðar á tíma Yazids, varð mikil sundrung í Medínu. Blóði margra manna var úthellt á götunum.

37. Dag einn greindi hann frá því að ein eiginkvenna hans myndi rísa gegn kalífanum. Þegar Aisha (radiy-Allahu Taala anha) hló að þessum orðum sagði hann: „Ó Humayra4! Gleymdu ekki þessum orðum mínum! Megi sú kona ekki vera þú!“ Síðan sneri hann sér að Ali (radiy-Allahu anh) og sagði: „Komist mál hennar í þínar hendur, sýndu henni þá mildi!“ Þrjátíu árum síðar barðist Aisha (radiy-Allahu anha) við Ali (radiy-Allahu anh) og varð fangi hans. Ali (radiy-Allahu anh) sendi hana með sóma og virðingu frá Basra til Medínu.

38. Við hazrat Mu’awiya sagði hann: „Verðir þú einhvern tíma valdhafi yfir ummu minni, launaðu þá þeim sem gott gera og fyrirgefðu þeim sem illt gera!“ Hazrat Mu’awiya var landstjóri í Damaskus í tuttugu ár á tímum hazrat Umars og hazrat Uthmans og síðan kalífi í tuttugu ár. 39. Dag einn sagði hann: „Mu’awiya verður aldrei sigraður.“ Þegar Ali (radiy-Allahu Taala anh) heyrði þetta hadith í orrustunni við Siffin sagði hann: „Hefði ég heyrt þetta fyrr hefði ég ekki barist við Mu’awiya (radiy-Allahu Taala anh).“ 40. Við Ammar ibn Yasir (radiy-Allahu Taala anh) sagði hann: „Þig munu drepa menn sem eru uppreisnarmenn (baghi) og óhlýðnir.“ Hann féll sem shahid þegar hann barðist með Ali (radiy-Allahu anh) gegn Mu’awiya (radiy-Allahu anh). 41. Um Hasan, son Fatimu dóttur sinnar (radiy-Allahu Taala anhuma), sagði hann: „Þessi sonur minn er ákaflega góður. Allahu Taala mun gera hann að tilefni sátta milli tveggja mikilla herja múslima.“ Þegar Hasan var í þann veginn að halda með miklum her gegn Mu’awiya (radiy-Allahu anh) fékk hann Mu’awiya (radiy-Allahu anh) í hendur kalífadóminn, sem hann átti sjálfur rétt á, til að afstýra sundrung og til þess að blóði múslima yrði ekki úthellt. 42. Abdullah ibn Zubayr (radiy-Allahu Taala anhuma) drakk blóðið sem kom úr Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam þegar honum var tekið blóð (hijama). Þegar hann sá það sagði hann: „Veistu hvað mennirnir munu gera þér? Og þú munt einnig gera mönnunum margt. Eldur Vítis mun ekki brenna þig.“ Þegar Abdullah ibn Zubayr lýsti sig kalífa í Mekku sendi Abdulmalik ibn Marwan Hajjaj með mikinn her frá Damaskus til Mekku. Þeir náðu Abdullah og drápu hann. 43. Hann leit á móður Abdullahs ibn Abbas og sagði: „Þú munt eignast son. Komdu með hann til mín þegar hann fæðist!“ Þegar komið var með barnið fór hann með adhan og iqama í eyra þess og bar svolítið af munnvatni blessaðs munns síns í munn þess. Hann gaf því nafnið Abdullah, lagði það í fang móður þess og sagði: „Taktu föður kalífanna og farðu með hann!“ Þegar hazrat Abbas, faðir barnsins, heyrði þetta og kom og spurði, sagði hann: „Já, svo sagði ég. Þetta barn er faðir kalífanna. Á meðal þeirra verða Saffah, Mahdi og maður sem iðkar salat með Isa alayhis-salam.“ Margir kalífar komust til valda í ríki Abbasída. Þeir voru allir afkomendur Abdullahs ibn Abbas.

„Ó Mu’awiya! Verðir þú einhvern tíma valdhafi yfir ummu minni, launaðu þá þeim sem gott gera og fyrirgefðu þeim sem illt gera!“ Hadith sharif

44. Dag einn sagði hann: „Meðal ummu minnar munu koma fram margir sem nefnast rafidi. Þeir munu skilja sig frá trú Íslams.“

45. Hann bað mörgum Sahaba sinna góðra bæna; allar voru þær teknar gildar og þeir sáu gagn þeirra. Ali (radiy-Allahu Taala anh) segir: Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam vildi senda mig til Jemens sem qadi (dómara). Ég sagði: „Ó Rasulallah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam! Ég kann ekki að gegna embætti qadi.“ Hann lagði blessaða hönd sína á brjóst mér og sagði: „Ó Rabb minn! Kunngjörðu hjarta hans hið rétta. Gefðu honum að segja ætíð satt!“ Eftir það skildi ég þegar í stað hver hafði rétt fyrir sér af þeim kærendum sem til mín komu, og ég dæmdi eftir réttinum.

46. Þeir tíu sem Rasulullah flutti þau fagnaðartíðindi að þeir færu til Paradísar nefnast Ashara al-Mubashshara. Við einn þeirra, Sa’d ibn Abi Waqqas (radiy-Allahu anh), sagði hann í Uhud-herförinni: „Ó Rabb minn! Láttu örvar hans hæfa mark sitt og taktu bænir hans gildar!“ Eftir það var sérhver bæn Sa’ds tekin gild og sérhver ör sem hann skaut hæfði óvininn.

47. Hann lagði blessaða hönd sína á enni Abdullahs ibn Abbas, sonar föðurbróður síns, og sagði: „Ó Rabb minn! Gerðu hann að fræðimanni með djúpa þekkingu á trúnni, gerðu hann að eiganda visku! Veittu honum þekkinguna á hinum göfuga Kóran!“ Eftir það varð Abdullah ibn Abbas einstakur á sinni tíð í öllum vísindum, einkum í tafsir, hadith og fiqh. Sahaba og Tabi’un lærðu allt af honum. Hann varð frægur undir nöfnunum „Tarjuman al-Qur’an“, „Bahr al-Ilm“ og „Ra’is al-Mufassirin“, og lönd Íslams fylltust af nemendum hans.5

48. Fyrir Anas ibn Malik, einn af þjónum sínum, bað hann þessarar bænar: „Ó Rabb minn! Gerðu eigur hans og börn mörg, líf hans langt og fyrirgefðu syndir hans!“ Eftir því sem tíminn leið jukust eigur hans og eignir. Tré hans og víngarðar báru ávöxt á hverju ári. Hann eignaðist mjög mörg börn. Hann lifði í hundrað og tíu ár. Þegar hann sagði undir ævilokin: „Ó Rabb minn! Af bænunum sem Habib Þinn bað mér til handa hefur Þú tekið þrjár gildar og veitt mér! Hvernig skyldi fara um hina fjórðu, að syndir mínar verði fyrirgefnar?“ heyrði hann rödd: „Einnig hina fjórðu hef Ég tekið gilda. Vertu rólegur!“

„Ó Rabb minn! Gerðu hann (Abdullah ibn Abbas) að fræðimanni með djúpa þekkingu á trúnni, gerðu hann að eiganda visku! Veittu honum þekkinguna á hinum göfuga Kóran!“ Hadith sharif

49. Fyrir Malik ibn Rabi’a (radiy-Allahu Taala anh) bað hann með orðunum: „Megi börn þín hljóta blessun!“ Hann eignaðist áttatíu syni.

50. Þegar hið fræga skáld Nabigha fór með nokkur ljóða sinna bað hann þeirrar bænar sem kunn er meðal Araba: „Megi Allahu Taala ekki láta tennur þínar detta!“ Nabigha varð hundrað ára, og tennur hans stóðu hvítar og skærar sem perluröð. 51. Um Urwa ibn Ja’d (radiy-Allahu Taala anh) sagði hann: „Ó Rabb minn! Veittu verslun hans blessun!“ Urwa segir: „Eftir þetta skilaði öll verslun sem ég stundaði hagnaði. Aldrei varð ég fyrir tapi.“ 52. Dag einn kom dóttir hans sjálfs, Fatima (radiy-Allahu Taala anha), til hans. Hún var orðin föl af hungri. Hann lagði hönd sína á brjóst hennar og sagði: „Ó Rabb minn, sem seður hina hungruðu! Láttu Fatimu, dóttur Muhammads, ekki vera hungraða!“ Þegar í stað færðist roði í andlit Fatimu og hún hresstist. Allt til dauðadags fann hún aldrei framar til hungurs.

53. Fyrir Abdurrahman ibn Awf, einn af Ashara al-Mubashshara, bað hann um blessun. Eigur hans jukust svo að það komst á hvers manns varir.

54. Hann sagði: „Bæn sérhvers spámanns er tekin gild. Sérhver spámaður bað í heiminum fyrir ummu sinni. En ég bið þess að mér verði á upprisudeginum gefið leyfi til að bera fram árnaðarorð fyrir ummu minni. In sha’ Allah verður bæn mín tekin gild. Ég mun bera fram árnaðarorð fyrir öllum sem ekki eru mushrikar.“

55. Hann fór til nokkurra þorpa í grennd við Mekku og lagði hart að sér til að íbúar þeirra tækju trú. Þeir tóku ekki við. Þá bað hann þess að þeir lentu í þrengingum eins og hungursneyðinni sem varð í Egyptalandi á tímum spámannsins Yusufs (alayhis-salatu was-salam). Það ár varð slík hungursneyð þar að menn átu hræ. 56. Utayba, sonur Abu Lahabs föðurbróður hans, trúði ekki á Rasulullah, þótt hann væri tengdasonur Rasulullah (alayhis-salatu was-salam), og hryggði þennan Höfðingja sall-Allahu alayhi wa sallam mjög. Hann skildi við blessaða dóttur hans, frú Umm Kulthum, og lét ljót orð falla. Rasulullah hryggðist mjög af þessu og sagði: „Ó Rabb minn! Sendu einn af hundum Þínum á hann!“ Þegar Utayba var á leið til Sýrlands (Sham) í verslunarerindum lá hann eina nótt og svaf meðal félaga sinna. Ljón kom, þefaði af félögum hans og lét þá vera. Þegar röðin kom að Utayba hremmdi það hann og reif hann í sundur. 57. Maður nokkur borðaði með vinstri hendi. Hann sagði: „Borðaðu með hægri hendi!“ Maðurinn laug og sagði: „Hægri handleggur minn hreyfist ekki.“ Hann sagði: „Þá hreyfist hægri hönd þín ekki framar!“6 Allt til dauðadags gat sá maður ekki borið hægri hönd sína upp að munni sér.

58. Hann sendi Khusraw Parviz, konungi Írans, bréf til þess að hann tæki trú. Hinn lítilmótlegi Khusraw reif bréfið í tætlur og drap sendimanninn sem flutti það, svo að hann féll sem shahid. Þegar Rasul alayhis-salam heyrði þetta hryggðist hann mjög og sagði: „Ó Rabb minn! Eins og hann reif bréf mitt, svo skalt Þú rífa ríki hans!“ Meðan Rasulullah var enn á lífi reif Shirawayh sonur hans Khusraw í sundur með rýtingi. Og meðan Umar (radiy-Allahu Taala anh) var kalífi unnu múslimar allt Íran, og hvorki varð eftir afkomandi Khusraws né ríki hans.

59. Þegar Rasul alayhis-salam bauð hið góða og bannaði hið illa (amr bil-ma’ruf wa nahy anil-munkar) á markaðinum og gaf ráð gekk lítilmótlegur maður, Hakam ibn As, faðir Marwans, á eftir Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam, opnaði og lokaði augunum og gretti sig og hæddi hann þannig. Þegar Rasul alayhis-salam sneri sér við og sá þetta ljóta háttalag hans sagði hann: „Vertu áfram eins og þú sýndir þig!“ Allt til dauðadags kipptust andlit og augu þessa manns. 60. Allahu Taala verndaði Habib Sinn gegn ógæfu. Abu Jahl var mesti óvinur Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam. Þegar hann lyfti stórum steini til að slá honum í blessað höfuð hans sá hann snák á hvorri öxl Rasulullah; steinninn féll úr hendi hans og hann flúði.

61. Þegar hann iðkaði salat við Kaaba al-Mu’azzama vildi hinn lítilmótlegi Abu Jahl aftur ráðast á hann með hníf og sagði: „Nú er rétta stundin,“ en sneri þegar við og flúði. Þegar félagar hans spurðu: „Hvers vegna varðstu hræddur?“ sagði hann: „Milli mín og Muhammads sall-Allahu Taala alayhi wa sallam sá ég skurð fullan af eldi. Margir menn biðu mín. Hefði ég stigið eitt skref hefðu þeir gripið mig og kastað mér í eldinn.“ Þegar múslimar heyrðu þetta og spurðu Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam sagði hann: „Englar Allahu Taala hefðu gripið hann og rifið hann í tætlur.“

62. Á fjórða ári eftir Hijru, hjá Banu Nadir, þegar Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam talaði við Sahaba sína undir virkisveggjum gyðinga, ætlaði gyðingur einn að kasta stórum kvarnarsteini ofan á hann. Þegar hann rétti höndina eftir steininum lömuðust báðar hendur hans. 63. Á níunda ári eftir Hijru komu menn langt að í hópum til að taka trú. Tveir vantrúarmenn, Amir og Arbad að nafni, slógust í hóp þeirra sem komu. Meðan Amir sagði Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam að þeir væru komnir til að taka trú gekk Arbad aftur fyrir hann og ætlaði að draga sverð sitt úr slíðrum. En hönd hans lét ekki að stjórn. Þegar Amir gaf honum merki að framan, eins og til að segja: „Eftir hverju bíður þú?“ sagði Rasul alayhis-salam: „Allahu Taala hefur verndað mig gegn illsku ykkar beggja.“ Þegar þeir voru farnir þaðan spurði Amir Arbad: „Hvers vegna stóðstu ekki við orð þín?“ Hann svaraði: „Hvað gat ég gert? Hve oft ætlaði ég að draga sverðið! Alltaf sá ég þig á milli okkar.“ Nokkrum dögum síðar, þegar heiðskírt var, hrönnuðust skyndilega upp ský. Elding laust Arbad, og hann fórst ásamt úlfalda sínum.

64. Dag einn tók Rasul alayhis-salam wudu og fór í annan leðursokka sinna (mast), og þegar hann rétti höndina eftir hinum hremmdi fugl sokkinn og hristi hann í loftinu. Snákur féll úr honum. Síðan lét fuglinn sokkinn falla til jarðar. Upp frá þeim degi varð það sunna að hrista skófatnað áður en farið er í hann. 65. Rasul alayhis-salam hafði í herförum og á eyðimörkum valið verði úr hópi Sahaba sinna til að gæta sín. Þegar 67. göfuga vers súru al-Ma’ida kom niður, sem merkir: „Allah verndar þig gegn illsku mannanna,“ hætti hann því. Hann gekk einn um meðal óvinanna, svaf einn og óttaðist ekkert.

„Ó dýrlegi Spámaður! Allah verndar þig gegn illsku mannanna“ Ma’ida: 67

66. Hazrat Anas segir frá: Rasulullah átti klút sem hann þerraði blessað andlit sitt með. Hann þerraði andlit sitt með honum, og þegar klúturinn var orðinn óhreinn lagði hann hann í eld. Óhreinindin brunnu en klúturinn brann ekki og kom tandurhreinn út. 67. Þeir drógu vatn úr brunni í fötu; hann drakk úr fötunni og því sem eftir var helltu þeir aftur í brunninn. Upp frá því lagði ætíð moskusilm úr brunninum. 68. Á líkama Utba ibn Farqad (radiy-Allahu anh) braust út sjúkdómur sem nefnist ofsakláði (urticaria). Rasul alayhis-salam klæddi hann úr, spýtti í eigin blessaðar hendur og strauk þeim um líkama hans. Sjúklingurinn læknaðist. Líkami hans ilmaði sem moskus, og svo hélst lengi. 69. Þegar Rasul alayhis-salam iðkaði salat kom djöfullinn og vildi spilla salati hans. Hann greip hann með blessuðum höndum sínum. Hann sleppti honum ekki fyrr en hann hafði lofað að koma ekki aftur og spilla salatinu.

70. Abdullah ibn Ubayy ibn Salul, foringi munafiqanna í Medínu, kallaði á Rasulullah þegar hann var að dauða kominn. Hann grátbað: „Gerðu skyrtuna sem þú berð að líkklæðum mínum.“ Þar sem það var siður hans að gefa allt sem um var beðið gaf hann honum skyrtu sína. Hann stýrði jafnvel janaza-salatinu yfir honum. Þeir þúsund munafiqar sem voru í Medínu urðu svo snortnir af þessu örlæti Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam að þeir tóku allir trú. 71. Af vantrúarmönnum Qurayshíta gengu Walid ibn Mughira, As ibn Wa’il, Harith ibn Qays, Aswad ibn Yaghuth og Aswad ibn Muttalib lengra en aðrir í því að kvelja Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam og misgera við hann. Jibril alayhis-salam kom og flutti 95. vers súru al-Hijr, sem merkir: „Vér munum gefa þeim sem hæða þig refsingu þeirra…“, og benti á fót Walids, hæl hins annars, nef hins þriðja, höfuð hins fjórða og augu hins fimmta. Ör stakkst í fót Walids. Þar sem hann var mjög hrokafullur þótti honum það sér ósamboðið að beygja sig til að draga örina út og kasta henni burt. Járnoddurinn stakkst í hælsinina, og hann fékk settaugarbólgu. Þyrnir stakkst í hæl As; hann bólgnaði upp eins og vatnsbelgur. Úr nefi Hariths blæddi án afláts. Aswad rak höfuðið í tré meðan hann sat glaður undir því, hinn Aswad varð blindur, og þeir fórust allir.

72. Í Medínu var kona af ættbálkinum Banu Najjar sem var gædd mikilli fegurð. Jinn nokkur varð ástfanginn af henni og kom sífellt til hennar. Eftir að Rasul alayhis-salam kom til Medínu sat þessi jinn dag einn á veggnum fyrir framan hús konunnar, og hún þekkti hann. Hún sagði: „Hvers vegna ertu hættur að koma til mín?“ Jinninn sagði: „Spámaður Allahu Taala sall-Allahu Taala alayhi wa sallam hefur bannað hór (zina) og allt sem haram er.“

73. Í orrustunni sem nefnist Bi’r Ma’una sviku vantrúarmennirnir gefin orð og drápu alla sjötíu Sahaba, að einum eða tveimur undanskildum, svo að þeir féllu sem shahidar. Á meðal þeirra var Amir ibn Fuhayra (radiy-Allahu Taala anh), sem hafði verið þræll Abu Bakrs (radiy-Allahu anh) og verið leystur úr ánauð af honum og var einn hinna fyrstu sem tóku trú. Þegar þeir stungu hann með spjóti lyftu englarnir honum til himins fyrir augum vantrúarmannanna. Þegar Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam var sagt frá þessu sagði hann: „Englar Paradísar greftruðu hann, og sál hans var hafin upp til Paradísar.“

74. Sa’d ibn Mu’adh (radiy-Allahu Taala anh) særðist í Khandaq-herförinni. Nokkru síðar andaðist hann. Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam greindi frá því að sjötíu þúsund englar hefðu verið viðstaddir janaza-salatið yfir honum. Þegar gröf hans var tekin breiddist moskusilmur um allt. 75. Einn af Sahaba, Safina að nafni, sem Umm Salama (radiy-Allahu Taala anha), ein af eiginkonum Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam, hafði leyst úr ánauð, vék aldrei úr þjónustu Rasulullah. Í herför gegn Rómverjum varð hann viðskila við herinn og varð fangi vantrúarmanna. Þegar hann hafði flúið og var á heimleið kom ógurlegt ljón á móti honum. Hann sagði: „Ég er þjónn Rasulullah,“ og sagði ljóninu frá því sem fyrir hann hafði komið. Ljónið nuddaði höfði sínu og trýni við hann og gekk við hlið hans. Það vék ekki frá honum, svo að ekkert mein kæmi að honum frá óvininum. Þegar her Íslams kom í augsýn sneri það við og fór. 76. Maður að nafni Jahjah al-Ghifari reis gegn kalífanum Uthman (radiy-Allahu Taala anh). Hann braut staf Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam, sem hann hafði ætíð borið í hendi, á hné sér. Ári síðar kom upp á hné hans sjúkdómur sem nefnist shir-panja (miltisbrandur), og hann varð honum að bana.

77. Mu’awiya (radiy-Allahu Taala anh) kom frá Damaskus til hajj og vildi flytja hinn göfuga minbar Rasulullah sall-Allahu Taala alayhi wa sallam í Medínu til Damaskus til að hljóta blessun af honum. Þegar þeir hreyfðu minbarinn úr stað myrkvaðist sólin. Allt varð dimmt og stjörnurnar sáust. Hann féll frá þessari ósk sinni. 78. Í Uhud-herförinni hrökk annað auga Abu Qatada úr augntóftinni og féll niður á kinn hans. Komið var með hann til Rasulullah. Hann setti augað aftur á sinn stað með blessaðri hendi sinni og sagði: „Ó Rabb minn! Gerðu auga hans fagurt!“ Þetta auga varð fegurra en hitt og sá betur en það. Einn af sonarsonum Abu Qatada kom eitt sinn til kalífans Umars ibn Abdulaziz. Kalífinn spurði: „Hver ert þú?“ Hann fór með bayt og kunngjörði þannig að hann væri sonarsonur mannsins sem Rasulullah hafði sett augað í á sinn stað með blessaðri hendi sinni. Þegar kalífinn heyrði þessar ljóðlínur sýndi hann honum mikinn sóma og gaf honum ríkulegar gjafir. 79. Iyas ibn Salama segir: Í Khaybar-herförinni sendi Rasulullah mig eftir Ali (radiy-Allahu anhuma). Ali var með augnverk. Ég leiddi hann við hönd og kom með hann með erfiðismunum. Hann spýtti á blessaða fingur sína og strauk þeim yfir augu Alis. Hann fékk honum gunnfánann í hendur og sendi hann að berjast við hlið Khaybar. Ali (radiy-Allahu anh) reif hliðið, sem lengi hafði ekki verið unnt að opna, úr stað, og hinir dýrlegu Sahaba gengu inn í virkið. 80. Dag einn kom Rasulullah við á heimili dóttur sinnar, hazrat Fatimu, og spurði hvernig þeim liði. Hazrat Fatima svaraði: „Elsku pabbi! Í þrjá daga höfum við börnin mín hvorki borðað né drukkið. Við berum hungrið með þolinmæði. Ég skipti ekki máli. En ástand Hasans og Husayns hryggir mig mjög.“ Þá sagði Höfðingi heimsins: „Ó Fatima! Elsku dóttir mín! Þú hefur verið hungruð í þrjá daga. En ég hef verið hungraður í fjóra daga.“ Hann hryggðist mjög af því að blessaðir dóttursynir hans, hazrat Hasan og Husayn, voru hungraðir… 81. Hazrat Ali lagði af stað til að vinna sér inn eitthvað, kaupa eitthvað handa blessuðum börnum sínum og seðja þau. Þegar hann var kominn út fyrir Medínu sá hann sveitamann við brunn sem reyndi að brynna úlföldum sínum. Hann gekk til hans og sagði: „Ó Arabi! Vantar þig einhvern til að brynna úlföldum þínum gegn kaupi?“ Sveitamaðurinn sagði: „Já. Slíkan mann var ég einmitt að leita að. Ef þú vilt, komdu þá og brynntu úlföldum mínum! Fyrir hverja fötu sem þú dregur upp gef ég þér þrjár döðlur.“ Hazrat Ali féllst á það og tók að draga upp vatn. Hann hafði dregið upp níu fötur þegar fötubandið slitnaði skyndilega og fatan varð eftir í brunninum. Þegar sveitamaðurinn sá þetta spratt hann reiður upp og varð sú ógæfa á að slá hazrat Ali með hendinni í andlitið. Síðan gaf hann honum tuttugu og fjórar döðlur fyrir átta fötur af vatni. Hazrat Ali, sem hryggðist mjög af þessu, teygði hendurnar niður í brunninn. Hann tók upp fötuna sem þar var, setti hana á brunnbarminn og fór. Sveitamaðurinn stóð sem steini lostinn af undrun! Hvernig hafði hönd hans náð til botns í svo djúpum brunni?!.. Skyldi þessi maður vera fylgjandi þeirrar trúar sem boðað hafði verið að kæmi? Sveitamaðurinn, sem var furðu lostinn og sokkinn í þessar hugsanir, sagði: „Spámaður hans er sannur spámaður. Ég trúi!“ Hann iðraðist þeirrar dirfsku sem hann hafði rétt áður sýnt og þess mikla glæps sem hann hafði framið. „Hendur sem lyftast gegn slíkum manni ætti að höggva af og brjóta beinin í þeim,“ sagði hann, tók sverð sitt í aðra höndina og lét það falla af afli á úlnlið hinnar… Hann hafði fengið það sem hann vildi. Hann fann ógurlegan sársauka, en nú var hjarta hans rótt. Hann tók afhöggnu höndina í hina og fór beint til Masjid an-Nabawi. Hann spurði hina dýrlegu Sahaba hvar Spámaður þeirra væri. Þeir sögðu honum að hann hefði farið til dóttur sinnar. Hann spurðist fyrir um hús hazrat Fatimu og fór þangað. Á þeirri stundu hafði Spámaðurinn sett dóttursyni sína, hazrat Hasan og hazrat Husayn, á blessuð hné sín og gaf þeim að borða döðlurnar sem komið hafði verið með. Því meira sem sveitamaðurinn hugsaði um hve stór sú yfirsjón var sem hann hafði gert sig sekan um, því nær var hann vitfirringu, og tárin streymdu úr augum hans sem úr lind. Í því ástandi kom hann að húsi hazrat Fatimu og barði að dyrum. Höfðingi heimanna kom út, geislandi nur eins og sól. Um leið og sveitamaðurinn sá Spámanninn grátbað hann: „Ég trúi, þú ert Rasul Allahs! Ég iðrast þess sem ég gerði; fyrirgefðu mér, ó Rasulallah!“ Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar spurði: „Hvers vegna hjóst þú af þér höndina?“ sagði hann: „Af því að ég fyrirvarð mig að bera þessa hönd sem sló hið blessaða andlit þess sem trúir á þig!.. Megi líf mitt verða þér að lausnargjaldi, ó Rasulallah!“ Ástkæri Spámaðurinn okkar, haf miskunnarinnar, tók afhöggnu höndina úr hendi sveitamannsins, sagði „Bismillahir-rahmanir-rahim“ og festi hana aftur við blæðandi úlnliðinn. Með leyfi Allahu Taala varð höndin aftur eins og hún hafði verið, sem kraftaverk Spámannsins. Allahu Taala er almáttugur; Hann hefur mátt til allra hluta.

„Ó Rabb minn! Þetta er föðurbróðir minn, bróðir föður míns. Og þessi eru Ahl al-Bayt minn. Eins og ég hyl þau með þessari ábreiðu minni, svo skalt Þú hylja þau og vernda gegn eldi Vítis!“ Hadith sharif