AHL AL-BAYT SPÁMANNSINS

Ástæður hjónabanda Spámannsins

Rasulullah (sall-Allahu alayhi wa sallam) kvæntist fyrst tuttugu og fimm ára gamall hazrat Khadiju (radiy-Allahu anha). Hazrat Khadija var fertug og ekkja. En eigur hennar, fegurð, skynsemi, þekking, sómi, ætterni, skírlífi og prúðmennska voru mjög mikil. Þau bjuggu saman í tuttugu og fimm ár. Meðan hazrat Khadija lifði kvæntist Rasul al-akram (sall-Allahu alayhi wa sallam) engri annarri konu.

Eftir andlát móður okkar, hazrat Khadiju (radiy-Allahu anha), kvæntist Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam í annað sinn, fimmtíu og fimm ára gamall, móður okkar hazrat Aishu (radiy-Allahu anha), dóttur hazrat Abu Bakrs. Hann gekk að eiga hana (nikah) samkvæmt boði Allahu Taala. Hann bjó með henni í átta ár, uns hann fluttist til eftirlífsins. Hún var mjög skynsöm, gáfuð, lærð, menntuð, skírlíf og réttlát. Þar sem minni hennar var mjög traust spurðu hinir dýrlegu Sahaba hana margs og lærðu af henni.

Öll önnur hjónabönd sín gekk hann í af trúarlegum eða stjórnmálalegum ástæðum, eða af miskunn og góðvild. Þær voru allar ekkjur, og flestar þeirra við aldur. Sem dæmi má nefna: Þegar misgjörðir og tjón vantrúarmanna í Mekku gegn múslimum voru orðin óbærileg hafði hluti hinna dýrlegu Sahaba flust búferlum til Abessiníu. Konungur Abessiníu, Najashi, var kristinn. Hann spurði múslimana ýmissa spurninga, fylltist aðdáun á þeim þroskuðu svörum sem hann fékk og tók trú. Hann gerði múslimum mikið gott. En Ubaydullah ibn Jahsh, sem virtist hafa tekið trú, lét prestana blekkja sig til að losna úr fátækt, gerðist murtadd (fráhvarfsmaður) og seldi trú sína fyrir heiminn.1 Þessi bölvaði maður, sem var sonur föðursystur Rasulullah, þvingaði einnig konu sína, Umm Habibu, og hvatti hana til að ganga af trúnni og verða rík; en þegar hún sagðist mundu sætta sig við fátækt og dauða en ekki ganga af trú Muhammads alayhis-salam skildi hann við hana. Hann bjóst við að hún myndi veslast upp og deyja í eymd. En skömmu síðar dó hann sjálfur. Umm Habiba var dóttir Abu Sufyans, sem þá var æðsti herforingi Qurayshíta í Mekku. Rasulullah átti á þeim tíma í mjög hörðum orrustum við heri Qurayshíta, og Abu Sufyan barðist af öllum mætti til að uppræta Íslam. Rasulullah frétti af styrk trúar móður okkar, Umm Habibu (radiy-Allahu anha), og af hinu bitra ástandi sem hún var komin í. Hann skrifaði Najashi bréf og bað: „Ég mun kvænast Umm Habibu, sem þar er. Bittu nikah minn! Sendu hana síðan hingað.“ Najashi hafði áður gerst múslimi. Hann sýndi bréfinu mikla virðingu, bauð múslimunum sem þar voru til hallar sinnar og hélt veislu. Á sjöunda ári Hijru var nikah bundinn, og hann gaf gjafir og velgjörðir. Þannig hlaut Umm Habiba laun trúar sinnar og bjó þar við auð og áhyggjuleysi. Hennar vegna bjuggu aðrir múslimar einnig við áhyggjuleysi. Þar sem konur verða í Paradís hjá eiginmönnum sínum hlaut hún fagnaðartíðindin um efsta stig Paradísar, og hjá þeim fagnaðartíðindum verða allar nautnir og velgjörðir heimsins harla smáar. Þessi nikah var ein af þeim orsökum sem bjuggu Abu Sufyan veginn að þeim sóma að gerast síðar múslimi. Eins og sjá má sýnir þessi nikah einnig hve mikil skynsemi, gáfur, snilli, góðvild og miskunn Rasulullah voru.2

Annað dæmi: móðir okkar, hazrat Hafsa (radiy-Allahu anha), dóttir hazrat Umars, var orðin ekkja. Þegar hazrat Umar spurði hazrat Abu Bakr og hazrat Uthman á þriðja ári Hijru: „Viltu kvænast dóttur minni?“ sögðu þeir: „Ég skal hugsa málið.“ Dag einn, þegar allir þrír og aðrir voru hjá Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam, spurði hann: „Ó Umar! Ég sé að þú ert hryggur; hver er ástæðan?“ Eins og litur bleksins í flösku sést auðveldlega skildi Rasulullah í einu augnatilliti hvað hver og einn hugsaði. Teldi hann þörf á spurði hann. Þar sem okkur er fard að segja honum, og raunar öllum, satt svaraði hazrat Umar: „Ó Rasulallah! Ég bauð Abu Bakr og Uthman dóttur mína, og þeir tóku hana ekki.“ Þar sem Rasulullah vildi alls ekki að þessir þrír Sahaba hans, sem hann elskaði mest, yrðu hryggir sagði hann þegar í stað til að gleðja þá: „Ó Umar! Viltu að ég gefi dóttur þína manni sem er betri en Abu Bakr og Uthman?“ Hazrat Umar varð undrandi, því að hann vissi að enginn var betri en hazrat Abu Bakr og hazrat Uthman. Hann sagði: „Já, ó Rasulallah!“ Hann sagði: „Ó Umar, gefðu mér dóttur þína!“ Þannig varð hazrat Hafsa móðir hazrat Abu Bakrs, hazrat Uthmans og allra trúaðra, og þeir urðu þjónar hennar; og hazrat Abu Bakr, hazrat Umar og hazrat Uthman urðu enn nánari og kærari hver öðrum.3

Þriðja dæmi: á fimmta eða sjötta ári Hijru var Juwayriya, dóttir Hariths, höfðingja ættbálksins, á meðal hundraða fanga sem teknir voru af ættbálkinum Banu Mustaliq. Hann keypti hana, gaf henni frelsi og gekk að eiga hana. Þá sögðu allir hinir dýrlegu Sahaba alayhimur-ridwan: „Við fyrirverðum okkur að nota ættingja fjölskyldu Rasulullah, móður okkar, sem ambáttir og þjónustufólk.“ Allir gáfu þeir föngum sínum frelsi. Þessi nikah varð til þess að hundruð fanga fengu frelsi. Móðir okkar, hazrat Juwayriya radiy-Allahu anha, sagði ætíð frá þessu og var stolt af því. Hazrat Aisha sagði: „Ég hef enga konu séð sem var betri en Juwayriya og meiri blessun fylgdi.“4 Í hadith sharif segir: „Hjónabönd mín við allar eiginkonur mínar og gifting dætra minna urðu öll með því leyfi sem Jibril (alayhis-salam) færði frá Allahu Taala.“

Mikilvæg ástæða þess að Rasulullah kvæntist mörgum konum var einnig að kunngjöra trú Íslams. Áður en hijab-versið kom niður, það er að segja áður en konum var boðið að hylja sig, komu konur einnig til Rasulullah til að spyrja um það sem þær vissu ekki og læra það. Færi Rasulullah heim til einhvers komu konurnar einnig, settust, hlustuðu og höfðu gagn af. Þegar hijab-versið kom niður og konum var bannað að sitja og tala með ókunnugum karlmönnum tók hann ekki lengur á móti ókunnugum konum. Hann bauð þeim að spyrja blessaða eiginkonu sína, hazrat Aishu, um það sem þær vissu ekki og læra það af henni. Vegna fjölda þeirra sem komu og spurðu hafði hazrat Aisha ekki tíma til að svara öllum. Til að auðvelda þessa mikilvægu þjónustu og létta byrðina af móður okkar Aishu gekk hann að eiga svo margar konur sem þurfti. Hundruð viðkvæmra atriða sem varða konur kunngjörði hann múslimskum konum fyrir milligöngu blessaðra eiginkvenna sinna. Hefði hann átt eina eiginkonu hefði verið erfitt, jafnvel ómögulegt, að allar konur spyrðu hana. Til að kunngjöra trú Allahu Taala til fulls tók hann einnig á herðar sér byrði margra hjónabanda.

Blessaðar eiginkonur Spámannsins

Khadijat al-Kubra (radiy-Allahu anha): Hún var af göfugri höfðingjaætt Qurayshíta. Hún var dóttir Khuwaylids ibn Asad ibn Abd al-Uzza ibn Qusayy. Hún var fyrsta eiginkona Rasulullah. Faðir hennar var Khuwaylid og móðir hennar Fatima. Hún giftist Rasulullah fertug og ekkja. Rasulullah var þá tuttugu og fimm ára. Með henni eignaðist hann fjórar dætur og tvo syni. Sem ekkja stundaði hún verslun. Hún hafði umboðsmenn, skrifara og þræla. Hún var mjög auðug, lærð og vitur. Hún er fyrsta frjálsa konan sem tók trú. Þegar Jibril (alayhis-salam) birtist Rasulullah fyrst hafði hann orðið hræddur. Hann sagði Khadiju frá þessu. Fyrst allra tók Khadija radiy-Allahu anha trú. Vantrúarmennirnir tilbáðu líkneski, trúðu ekki á Rasulullah og hæddu hann. Þeir misgerðu mjög við hann. Khadija radiy-Allahu anha hughreysti Rasulullah og stappaði í hann stálinu. Allar eigur sínar fórnaði hún fyrir hann. Í tuttugu og fimm ár þjónaði hún Rasulullah af trúfesti. Aldrei særði hún hann.

Hún andaðist þremur árum fyrir Hijru, þremur dögum eftir dauða Abu Talibs, sextíu og fimm ára gömul, í Mekku al-Mukarrama.

Allt til andláts síns lofaði Rasulullah hana ætíð. Dag einn, þegar hann lofaði hana heima, gat móðir okkar Aisha ekki stillt sig og sagði: (Janab al-Haqq hefur gefið þér betri konu en hana.) Þá sagði hann: „Nei! Mér hefur ekki verið gefin betri en hún. Þá daga sem allir kölluðu mig lygara trúði hún á mig. Þegar allir misgerðu við mig var hún mér stoð. Hún rak burt hryggð mína.“

Hazrat Khadija og dóttir hennar, Fatimat az-Zahra, eru tvær af þeim fjórum konum sem kunngjört er í hadith sharif að séu ágætastar allra kvenna í heiminum. Hin þriðja er hazrat Asiya, eiginkona Faraós, og hin fjórða hazrat Maryam (radiy-Allahu Taala anhunna).

„Hjónabönd mín við allar eiginkonur mínar og gifting dætra minna urðu öll með því leyfi sem Jibril (alayhis-salam) færði frá Allahu Taala“ Hadith sharif

Aisha (radiy-Allahu anha): Hún er önnur hreina eiginkona Rasulullah. Hún er dóttir Abu Bakrs as-Siddiq. Móðir hennar var Umm Ruman. Hún fæddist átta árum fyrir Hijru. Hún átti engin börn. Nikah hennar var bundinn einu ári eftir andlát Khadijat al-Kubra og tveimur árum fyrir Hijru. Þremur árum síðar, í Medínu, hlotnaðist henni sá heiður að vera leidd í Hujrat as-Sa’ada. Skynsemi hennar, gáfur, skírlífi og taqwa voru undraverð. Rasulullah elskaði hana mjög og lofaði hana mikið. Nikah hennar var bundinn samkvæmt boði Allahu Taala. Hún var lofuð í göfugu versi. Hinir dýrlegu Sahaba leituðu til hennar til að leysa úr vandamálum sínum. Þegar Rasulullah (sall-Allahu Taala alayhi wa sallam) andaðist var hún átján ára. Þar sem ijtihad hennar samræmdist ekki ijtihad hazrat Alis var hún í Úlfaldaatburðinum með þeim úr hópi hinna dýrlegu Sahaba sem börðust við hazrat Ali. Þegar hazrat Ali var drepinn sem shahid hryggðist hún mjög. Hurufiyyar bera mikinn róg á hana. Þeir segja að hún hafi ekki elskað hazrat Ali. En það var einmitt hazrat Aisha sem greindi frá hadith sharif: „Að elska Ali er hluti af trúnni (iman).“ Þannig kunngjörði hún að hún elskaði hann og að öllum bæri að elska hann. Hún andaðist á fimmtugasta og sjöunda ári Hijru, sextíu og fimm ára gömul, í Medínu. Gröf hennar er í Baqi’.

Sawda bint Zam’a (radiy-Allahu anha): Hún er þriðja eiginkona Rasulullah. Hún hafði tekið trú með manni sínum og flust búferlum til Abessiníu. Þegar þau sneru aftur til Mekku andaðist maður hennar. Rasulullah gekk fyrst að eiga hazrat Aishu og síðan Sawdu. Sawdu tók hann heim til sín í Mekku, en hazrat Aishu í Medínu. Hún var ákaflega miskunnsöm og skírlíf hefðarkona. Hún andaðist á tíma hazrat Umars.5

Hafsa (radiy-Allahu anha): Hún er dóttir hazrat Umars radiy-Allahu anh. Fyrri maður hennar var Khunays. Þau fluttust saman búferlum til Abessiníu og Medínu. Þegar hún varð ekkja ung að árum bauð faðir hennar hana hazrat Abu Bakr og síðan Uthman. Báðir báðust undan. Hazrat Umar hryggðist. Á þriðja ári Hijru hlotnaðist henni sá heiður að Rasulullah gekk að eiga hana. Nokkru síðar skildi Rasulullah við Hafsu. Síðan gekk hann aftur að eiga hana að bendingu Jibrils alayhis-salam. Hún fastaði mikið og iðkaði mikið salat. Hún andaðist á 41. ári Hijru, sextug að aldri.

Zaynab bint Khuzayma (radiy-Allahu anha): Hún tilbað mikið og gaf mikla sadaqa. Áður var hún eiginkona Abdullahs ibn Jahsh. Abdullah var sonur Umaymu, föðursystur Rasulullah, og féll sem shahid í Uhud-herförinni. Henni hlotnaðist sá heiður að Rasulullah gekk að eiga hana, en hún andaðist átta mánuðum síðar.6

Umm Salama (radiy-Allahu anha): Hún hét Hind. Hún var meðal þeirra fyrstu sem fluttust búferlum til Abessiníu ásamt manni sínum, Abu Salama. Abu Salama, bróðir Ubaydullahs ibn Jahsh, sonar Barru, föðursystur Rasulullah, andaðist í Medínu á fjórða ári Hijru af sári sem hann hlaut í Uhud-herförinni. Hún tók ekki bónorðum Abu Bakrs og Umars. Henni hlotnaðist sá heiður að Rasulullah gekk að eiga hana. Hún andaðist á fimmtugasta og níunda árinu í Medínu, áttatíu og fjögurra ára gömul. Hún var síðust eiginkvenna hans til að andast.7

„Nei! Mér hefur ekki verið gefin betri en hún (en Khadija). Þá daga sem allir kölluðu mig lygara trúði hún á mig. Þegar allir misgerðu við mig var hún mér stoð. Hún rak burt hryggð mína“ Hadith sharif

Juwayriya (radiy-Allahu anha): Hún var dóttir Hariths, höfðingja ættbálksins Banu Mustaliq. Hún hafði verið tekin til fanga í Muraysi’-herförinni, sem farin var á fimmta ári Hijru. Maður hennar, sem var sonur föðurbróður hennar, var drepinn í bardaganum. Hún var tvítug og mjög hasna, það er að segja fögur. Þegar Juwayriya var boðin til sölu kom faðir hennar, samkvæmt einni frásögn, með úlfaldahjörð til Medínu til að kaupa hana lausa. Tveimur úrvalsúlföldum tímdi hann ekki að sjá af og faldi þá utan borgarinnar. Rasul alayhis-salam sagði: „Komdu einnig með úlfaldana tvo sem þú faldir á þessum og þessum stað.“ Harith varð furðu lostinn og tók trú ásamt tveimur sonum sínum og mörgum öðrum. Rasul alayhis-salam tók við úlföldunum og gaf honum dóttur hans aftur. Dóttirin tók einnig trú. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam bað föður hennar um Juwayriyu og gekk að eiga hana. Hún andaðist á fimmtugasta og sjötta ári Hijru.

Zaynab bint Jahsh (radiy-Allahu anha): Hún var dóttir Umaymu, föðursystur Rasulullah, og systir Abdullahs ibn Jahsh. Faðir hennar hét Burra; þar sem hann tók ekki trú var hann nefndur Jahsh. Zaynab var meðal þeirra fyrstu sem tóku trú.

Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam gifti hana fyrst kjörsyni sínum, Zayd ibn Haritha. Þar sem Zayd gat ekki virt rétt Zaynab skildu þau á þriðja ári Hijru. Rasul alayhis-salam vildi ganga að eiga hana. Þegar Zaynab heyrði það iðkaði hún af gleði tveggja rak’a salat og bað þessarar bænar: „Ó Rabb minn! Rasul Þinn vill mig. Hafir Þú ákveðið að mér hlotnist sá heiður að verða eiginkona hans, gefðu mig þá honum.“ Bæn hennar var tekin gild, og þrítugasta og sjöunda vers súru al-Ahzab kom niður, sem merkir: „Þegar Zayd hafði gert það sem hann vildi um hana (það er að segja þegar hann hafði skilið við Zaynab), gáfum Vér þér hana að eiginkonu.“ Þar sem Allahu Taala hafði bundið nikah Zaynab batt Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam ekki annan nikah. Zaynab radiy-Allahu anha var ætíð stolt af þessu og sagði: „Sérhverja konu giftir faðir hennar. En mig gifti Allahu Taala.“ Hún var þá þrjátíu og átta ára. Hún andaðist á tuttugasta ári Hijru, fimmtíu og þriggja ára gömul.8 Hún gerði mikið gott, var mjög gjafmild og hafði mikla ánægju af því að gefa sadaqa. Hún var einnig fær í handavinnu. Það sem hún vann og allt sem henni barst gaf hún ættingjum sínum og fátækum. Kalífinn Umar gaf hverri hinna hreinu eiginkvenna (azwaj at-tahirat) tólf þúsund dirham. Zaynab bint Jahsh gaf það allt í sadaqa og útdeildi því um leið og hún fékk það. Hazrat Aisha lofaði hana mjög og vegsamaði fyrir það. Hadith sharif: „Af eiginkonum mínum verður sú fyrst til að koma til mín sem hefur opna hönd“9 hafði kunngjört að hún myndi andast fyrst. Því að það var hún sem gaf mesta sadaqa.

Hið ósvífna og rógsama franska skáld Voltaire orti leikrit í bundnu máli um það að Rasulullah tók hazrat Zaynab sér að eiginkonu, fullt af uppspunnum og lágkúrulegum rógi sem gengur þvert á söguna, atburðina og frásagnirnar. Þetta ljóta og viðbjóðslega rit, sem er óverðugt bókmenntamanni og hugsuði, féll í kramið hjá páfanum, hinum mikla óvini hans sem hafði bannfært hann, og páfinn skrifaði honum smjaðursbréf. Kalífi múslima, soldáninn Abdulhamid Khan II, setti stjórnum Frakklands og Englands úrslitakosti þegar hann frétti að leikritið yrði sett á svið, kom þegar í stað í veg fyrir það og bjargaði öllu mannkyni frá skammarlegri lágkúru.

Hazrat Safiyya (radiy-Allahu anha): Hún var dóttir Huyayys ibn Akhtab, höfðingja gyðinganna í Khaybar. Í Khaybar hafði hún verið heitbundin gyðingi. Síðar giftist hún Kinana ibn Huqayq, sem var stórauðugur. Þegar Khaybar var unnin á sjöunda ári eftir Hijru var Safiyya einnig hertekin. Hún kom í hlut Rasulullah, og hann gaf henni frelsi; hún tók trú og hlaut þann heiður að ganga í nikah við Rasulullah. Hún andaðist í Medínu á fimmtugasta ári eftir Hijru.10

Umm Habiba (radiy-Allahu anha): Hún var dóttir Abu Sufyans ibn Harb ibn Umayya og systir hazrat Mu’awiya. Móðir hennar hét Hind. Hún tók Íslam ásamt manni sínum, Ubaydullah ibn Jahsh, og fluttust þau búferlum til Abessiníu. Þar sem Habiba, dóttir hennar, fæddist í Abessiníu varð hún sjálf þekkt undir kunya-nafninu Umm Habiba (móðir Habibu). Maður hennar lét prestana þar blekkja sig, varð murtadd og dó. Hún stóð ein eftir, framandi og snauð. Hún sagðist ekki mundu yfirgefa trú Rasulullah. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam vildi gleðja hana og ganga í nikah við hana. Á sjöunda ári eftir Hijru skrifaði hann Najashi bréf. Að þessu boði Spámannsins gaf Najashi hana Rasul al-akram í nikah og sendi hana til Medínu. Hún andaðist í Medínu á fertugasta og fjórða ári eftir Hijru.

Hazrat Maymuna (radiy-Allahu anha): Hún hét Barra, en Rasulullah gaf henni nafnið Maymuna. Maður Maymunu var látinn. Þegar farið var til Mekku í umra eftir að Khaybar var unnin hlaut hún, á leiðinni aftur til Medínu, þann heiður að ganga í nikah við Rasulullah. Á fimmtugasta og þriðja ári eftir Hijru veiktist hún í Mekku. „Farið með mig burt úr Mekku! Því að Rasulullah sagði mér að ég myndi andast utan Mekku,“ sagði hún. Þegar hún var flutt þaðan andaðist hún á þeim stað (sem nefnist Sarif) þar sem nikah hennar við Rasulullah hafði verið bundið.11

Hazrat Mariya (radiy-Allahu anha): Hún tók trú meðan hún var ambátt Spámannsins og hlaut þann heiður að ganga í nikah við hann. Þar sem Mariya var send að gjöf frá Muqawqas, valdhafa Egyptalands/Alexandríu, er ætt hennar (ættartala) og fæðingardagur ekki vitaður með vissu. Rasul al-akram eignaðist með hazrat Mariyu, móður okkar, son sem hét Ibrahim. Hazrat Mariya var mjög róleg, hljóðlát og hlédræg. Hún andaðist á síðustu árum kalífatíðar hazrat Umars, árið 637 (16 eftir Hijru), og var jarðsett í Baqi’-grafreitnum.12

Hazrat Rayhana (radiy-Allahu anha): Hún tók Íslam meðan hún var ambátt Spámannsins. Hún var af Banu Qurayza, einum af ættbálkum gyðinga í Medínu. Ætt hennar (ættartala) er Rayhana bint Sham’un ibn Yazid eða Rayhana bint Zayd ibn Amr ibn Khunafa ibn Sham’un ibn Yazid. Fæðingardagur hennar er ekki vitaður með vissu. Hún andaðist á undan Spámanninum, árið 631 (10 eftir Hijru), í Medínu og var jarðsett í Baqi’-grafreitnum.13

„Að elska sayyida og sharifa verður til þess að menn kveðja þennan heim með trú (iman) við síðasta andardráttinn“ Abu Mujahid Enver ibn Nazif (rahmatullahi alayh)