NOKKRAR SUNNA ZAWA’ID SPÁMANNSINS

Hvílíka áherslu Spámaðurinn lagði á hreinlæti, reglu og skipulag

Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam lagði mikla áherslu á hreinlæti, reglu og skipulag. Hann kaus að hefja hvert verk hægra megin og vinna það með hægri hendi.6 Aðeins hreinsun eftir þarfir sínar gerði hann með vinstri hendi.

Eftir því sem unnt var gerði hann hvaðeina oddatölu sinnum. Hann sagði: „Sá sem hefur hár skal hirða það vel!“

Eitt sinn þegar Spámaðurinn okkar var í moskunni kom inn maður með úfið hár og skegg. Ástkæri Spámaðurinn sagði: „Er ekki einu sinni til rósaolía handa þessum manni til að slétta hár sitt?“ og gaf honum síðan bendingu með hendi sinni um að ganga þegar út og laga hár sitt og skegg. Þegar maðurinn hafði gert það og kom aftur sagði Spámaðurinn okkar: „Hvort er betra, að einhver ykkar komi svona, eða að hann komi með hár og skegg úfið eins og Satan?“

Jafnvel á ferðalögum hafði hann olíu með sér í flösku. Þegar hann bar á sig olíu lagði hann fyrst þunnan klút á höfuð sér og setti höfuðfatið ofan á klútinn. Þannig sást ekki utan frá að hann hefði borið á sig olíu. Spámaðurinn okkar greiddi skegg sitt tvisvar á dag.

Anas ibn Malik segir: „Rasul alayhis-salam bar oft rósaolíu í blessað hár sitt og greiddi blessað skegg sitt eftir að hafa vætt það með vatni.“7 Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam tók ögn af lengd og hliðum blessaðs skeggs síns. Áður en hann gekk til föstudagssalatsins stytti hann blessað yfirskegg sitt og klippti það sem vaxið hafði af blessuðum nöglum hans. Múslimum bauð hann einnig að stytta yfirskegg sitt.

Í hvert sinn sem Spámaðurinn okkar leit í spegil lofaði hann Allahu Taala og bað þessarar bænar: „Ó Allah! Eins og Þú skapaðir ásýnd mína fagra, svo skalt Þú einnig fegra siðferði mitt!“

Hverja nótt áður en hann lagðist til svefns bar Spámaðurinn okkar kohl þrisvar sinnum á blessuð augu sín. Hann bar kohl þrisvar á blessað hægra auga sitt og tvisvar á blessað vinstra auga sitt. Hann sagði: „Berið á ykkur kohl! Því að það skerpir augað og lætur hárið (augnhárin) vaxa.“8

Fræðimenn Íslams hafa kunngjört að karlmanni sé ja’iz að bera á sig kohl til lækninga en ekki ja’iz að gera það til skrauts. Orðunum jamal og zinat má ekki rugla saman.

Jamal merkir að eyða ljótleika, bera virðuleik og sýna velgjörðina til að þakka fyrir hana. Að sýna hana til að berast á eða til að stæra sig er ekki jamal heldur hroki. Rasulullah lagði mikla áherslu á að nota misvak. Hann lét hann aldrei frá sér. Hann sagði: „Notið misvak úr grein arak-trésins!“ Misvak gefur munninum góðan ilm. Hann sagði einnig: „Hann er sunna mín og spámannanna sem voru á undan mér!“

Spámaðurinn sagði: „Hefði ég ekki viljað íþyngja ummu minni hefði ég boðið þeim að nota misvak fyrir hvert salat!“9 „Ég ráðlegg ykkur eindregið að nota misvak!“

„Misvak er hreinsun munnsins og velþóknun Rabbs míns!“ Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar kom heim var það fyrsta verk hans að hreinsa blessaðar tennur sínar með misvak. Hann lagðist ekki til svefns nema hafa misvak hjá sér, og þegar hann vaknaði byrjaði hann á því að hreinsa blessaðar tennur sínar með misvak. Einnig þegar hann reis upp um nótt til tahajjud-salats hreinsaði hann blessaðar tennur sínar með misvak.10 Móðir okkar, hazrat Aisha radiy-Allahu anha, sagði: „Aldrei svaf Spámaðurinn alayhis-salam nótt eða dag svo að hann notaði ekki misvak þegar hann vaknaði, áður en hann tók wudu!“ Ibrahim, sonur ástkæra Spámannsins okkar sall-Allahu alayhi wa sallam, hafði andast. Við greftrunina lá einn af leirsteinunum sem lagðir voru á gröfina skakkur. Hann greip inn í og lagaði hann. Hann skýrði frá því að skakki steinninn hvorki gagnaðist né skaðaði hinn látna, en að honum félli illa það sem ekki væri í röð og reglu.

Heimili sælunnar, heimili Spámannsins

Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar lét reisa mosku sína í Medínu lét hann gera tvö herbergi úr leirsteini við hlið moskunnar og þekja þau stofnum og greinum döðlupálma. Þegar hin göfuga moska var reist var gert sitt herbergið handa hvorri, Aishu og Sawdu radiy-Allahu anhuma. Dyr herbergis hazrat Aishu, móður okkar, sneru að veginum sem lá til moskunnar. Dyr herbergisins sem gert var handa hazrat Sawdu, móður okkar, sneru að þriðja hliði moskunnar, hliði Al-i Uthman. Þegar Spámaðurinn okkar tók sér fleiri eiginkonur fjölgaði herbergjunum síðar, og urðu þau níu. Þau voru einnig reist milli herbergis hazrat Aishu, móður okkar, og qibla. Sum herbergjanna voru úr leirsteini, önnur úr grjóti. Sum voru gerð úr döðlupálmagreinum (að hætti Bagdadmanna) og múrhúðuð að utan með leirsteypu, og loftið var einnig gert úr döðlupálmagreinum. Hasan ibn Abi’l-Hasan radiy-Allahu anh segir: „Þegar ég var á unglingsaldri gekk ég inn í hús Rasulullah og gat teygt mig upp í loftið með hendinni. Þak herbergis Rasulullah var ekki annað en hárofinn dúkur, strengdur yfir stofn af kýprusviði eða einiviði.“

Samkvæmt því sem Imam Bukhari greinir frá „var enginn hurðarhringur á dyrum húss Rasulullah, heldur var barið á þær með bogaenda“. Muhammad ibn Hilal og Ata’ al-Khurasani sáu herbergi eiginkvenna Spámannsins okkar og greindu frá því að þau hefðu verið gerð úr döðlupálmagreinum og að í stað dyra hefðu verið fyrir þeim tjöld úr grófum, svörtum hárdúk. Samkvæmt frásögn Dawuds ibn Qays, sem sá þau með eigin augum, var breidd hvers herbergis, frá dyrunum að hliðarveggjunum, um 6–7 dhira’11 (3–3,5 m) og dýpt þeirra innan frá um tíu dhira’ (4,8 m) að áætlun. (Ein dhira’ er 48 cm.)

„Misvak er hreinsun munnsins og velþóknun Rabbs míns!“ Hadith sharif

Daginn sem bréf Abdulmaliks kalífa barst til Medínu og var lesið upp, um að herbergi eiginkvenna Spámannsins skyldu tekin eignarnámi og lögð við moskuna, gátu margir ekki haldið aftur af tárunum, og Medínubúar grétu eins og daginn sem Spámaðurinn okkar andaðist.12

Sa’id ibn Musayyab lét einnig í ljós hryggð sína yfir þessu og sagði: „Ég sver við Allah! Hversu heitt hefði ég óskað þess að þau hefðu verið látin standa eins og þau voru! Þá hefðu ungmennin sem vaxa upp í Medínu og þeir sem koma til Medínu annars staðar frá séð hvað Rasul alayhis-salam lét sér nægja meðan hann lifði, og menn hefðu ekki sóst eftir miklum auði né stært sig af honum.“

Hættir Spámannsins innan veggja heimilisins

Hazrat Husayn segir frá: „Ég spurði föður minn hvernig Spámaðurinn varði tíma sínum heima fyrir. Faðir minn sagði svo frá: Frá því að Spámaðurinn gekk inn á heimili sitt skipti hann tíma sínum í þrennt: í tilbeiðslu Allahs, í málefni heimilisfólks síns og í eigin málefni. Þeim tíma sem hann ætlaði sjálfum sér skipti hann aftur milli sín og fólksins. Á þeim tíma gengu aðeins útvaldir Sahaba inn til hans. Fyrir milligöngu þeirra kom hann trúarmálefnum á framfæri við almenning, og ekkert sem varðaði fólkið hélt hann hjá sér né safnaði því saman. Það var venja Spámannsins að skipta þeim tíma sem tilheyrði ummu hans milli dyggðugra manna, eftir tign þeirra í trúnni, og kalla þá á sinn fund í samræmi við það. Sumir þeirra áttu eitt erindi, aðrir tvö og enn aðrir fleiri. Spámaðurinn sinnti trúarlegum þörfum þeirra, svaraði spurningum þeirra eins og þurfti og sagði síðan: ‚Sá sem hér er staddur skal flytja þetta þeim sem hér er ekki! Berið fram við mig erindi þess sem ekki getur sjálfur komið til mín með erindi sitt. Því að vissulega mun Allah á upprisudeginum gera fætur þess stöðuga á Sirat sem ber fram erindi þess sem ekki getur borið það fram sjálfur!‘

Í návist Spámannsins var ekki rætt um annað né annað nefnt. Enda tók hann sjálfur ekki við öðru frá neinum. Þeir sem gengu fyrir Spámanninn gengu inn sem leitendur þekkingar og gengu út sem hinir mestu fræðimenn, eftir að hafa bragðað á unaði þekkingarinnar, og sem leiðsögumenn annarra!.“

Hættir Spámannsins utan heimilisins

Hazrat Husayn spurði föður sinn, hazrat Ali, um háttu Spámannsins utan heimilisins. Hann sagði einnig svo frá þeim:

Höfðingi alheimsins talaði ekki úti við nema orð hans yrðu múslimum til gagns, færðu þá nær hver öðrum og eyddu sundrung og kulda milli þeirra. Hann sýndi þeim manni í hverri þjóð sem bjó yfir göfugustum eiginleikum sæmd og gerði hann að landstjóra yfir þjóð sinni.13 Hann verndaði fólkið fyrir illum mönnum og illsku og gætti þess sjálfur að lenda ekki í slíku. Engum neitaði hann um brosmilt andlit sitt og góða skapgerð.

Sæi hann ekki Sahaba sína leitaði hann þeirra og spurði Sahaba hvað gerst hefði þeirra á milli. Hið góða lofaði hann og styrkti; hið illa lastaði hann og veikti. Allt sem hann gerði var hófsamt og án mótsagna. Af ótta við að þeir féllu í gáleysi lét hann ekki hjá líða að áminna múslima. Öll háttsemi hans var stöðug. Rasulullah var gæddur fullkomnum hæfileika til tilbeiðslu og hlýðni. Hann gekk hvorki á réttinn né vanrækti að uppfylla hann. Þeir sem stóðu honum næst voru bestir manna.

Í augum hans var sá æðstur Sahaba sem gaf víðtækust ráð, og sá hæstur að tign sem best hjálpaði þurfandi og gerði þeim gott. Höfðingi alheimsins settist hvorki né stóð upp án þess að minnast Allahs.

Í samkomu ætlaði hann sjálfum sér engan sérstakan stað og bannaði öðrum að gera það. Hvar sem hann var, þegar hann kom að hópi manna sem sat, gekk hann ekki í heiðurssætið heldur settist yst í samkomunni og bauð múslimum að gera slíkt hið sama.

Hverjum sem sat með honum gaf hann sinn hlut og sýndi slíka virðingu að hver og einn hélt að enginn væri Rasulullah dýrmætari en hann. Þeim sem sat með honum eða kom til að bera upp erindi sitt sýndi hann þolinmæði í öllu, uns hann stóð upp og fór.14

Bæði einhver hann um eitthvað vísaði hann honum ekki frá; hann gaf honum það eða sendi hann burt með mildum og vinsamlegum orðum. Góð skapgerð hans var svo víð að hún náði til allra manna. Hann var orðinn þeim umhyggjusamur faðir. Hvað réttinn snerti voru allir jafnir fyrir honum. Samkoma Spámannsins var samkoma þekkingar, blygðunarsemi, þolinmæði og trúnaðar.

Í samkomu hans voru raddir ekki hækkaðar, enginn var sakaður um neitt og yfirsjónir og mistök voru ekki gerð opinber. Þeir sem voru í samkomu Höfðingja alheimsins voru jafningjar, og yfirburðir þeirra hvers yfir öðrum fólust aðeins í taqwa. Allir voru þeir lítillátir. Þeir sýndu hinum eldri virðingu, hinum yngri umhyggju og miskunn, tóku hina þurfandi fram yfir aðra og kappkostuðu að bæta úr þörfum þeirra, og þeir vernduðu og önnuðust framandi menn og aðkomumenn. Spámaðurinn var ætíð brosmildur og ljúfur í skapi. Mildi hans og fyrirgefning voru ríkuleg. Hann var ekki harðbrjósta. Hann deildi ekki við nokkurn mann. Aldrei hrópaði hann né kallaði og aldrei mælti hann ljótt orð. Engan ávítaði hann. Hann var ekki nískur. Það sem honum líkaði ekki lét hann sem hann sæi ekki. Þann sem vonaði eitthvað lét hann ekki örvænta, og óánægju sína með eitthvað lét hann ekki opinberlega í ljós.

Rasulullah forðaðist þrennt:

- að deila við fólk,

- að tala mikið,

„Ég borða ekki meðan ég halla mér upp að einhverju“ Hadith sharif

- að fást við gagnslausa, fánýta hluti.

Og í þrennu lét hann fólk í friði:

- hann hvorki lastaði né ávítaði nokkurn mann, hvorki upp í opið geðið á honum né á bak,

- hann leitaði ekki uppi bresti og yfirsjónir nokkurs manns,

- hann mælti ekki það orð við nokkurn mann sem honum var hvorki til umbunar né góðs.

Þegar Spámaðurinn talaði sátu þeir sem hjá honum voru hljóðir og hreyfingarlausir, eins og fugl hefði sest á höfuð þeirra; þegar hann hafði lokið máli sínu og þagnaði sögðu þeir það sem þeir höfðu að segja, en í návist hans þrættu þeir aldrei né deildu. Þegar einhver talaði í návist Spámannsins þögðu hinir uns hann hafði lokið máli sínu. Hjá Spámanninum var enginn munur á orðum hins síðasta og orðum hins fyrsta. Ef þeir sem voru í samkomu hans hlógu að einhverju hló hann með þeim; ef þeir undruðust eitthvað undraðist hann með þeim. Ruddaskap og harðneskju í orðum og spurningum framandi manna og aðkomumanna sem komu til hans þoldi hann, svo að Sahaba hans breyttu eins og hann. Spámaðurinn sagði: „Þegar þið sjáið þurfandi mann biðja um það sem hann þarfnast, hjálpið honum þá að fá það!“

Spámaðurinn tók ekki við lofi sem ekki var í samræmi við sannleikann. Hann greip ekki fram í fyrir neinum nema sá gengi á réttinn. Þegar sá gekk á réttinn greip hann annaðhvort fram í fyrir honum og bannaði honum það eða stóð upp og yfirgaf samkomuna. Þögn Höfðingja alheimsins hvíldi á fernu: hilm (mildi), hadhar (varúð), taqdir (mati) og tafakkur (íhugun). Mat hans sást þegar í stað af því að hann leit jafnt til allra manna og hlýddi jafnt á alla. Íhugun hans kom fram í því að hann hugleiddi málefni þessa heims og eftirlífsins.

Mildi og þolinmæði sameinaði hann í sér. Ekkert sem tilheyrði þessum heimi reitti hann til reiði. Hvað varúðina snertir sameinuðust í honum, af þessum eiginleika, fjórar dyggðir:

- hið besta tók hann upp, svo að því yrði fylgt,

- hið ljóta lét hann eiga sig, svo að menn héldu sig frá því,

- skilning sinn notaði hann í það sem ummu hans var til gagns,

- allan áhuga sinn beindi hann að því sem tryggja myndi ummu hans sælu í þessum heimi og í eftirlífinu.

Það kom aldrei fyrir að Höfðingi alheimsins segði „Nei!“ við nokkru. Þegar hann var beðinn um eitthvað sem hann vildi gera sagði hann: „Gott og vel!“; þegar hann var beðinn um eitthvað sem hann vildi ekki gera þagði hann, og af þeirri þögn skildist að hann vildi ekki gera það. Hann lagði sig fram um sælu allra í þessum heimi og í eftirlífinu. Þegar hann var beðinn í herför um að biðja þess að vantrúarmennirnir yrðu afmáðir sagði hann:

„Ég var ekki sendur til að bölva, svo að menn hlytu kvalir. Ég var sendur til að gera öllum gott, svo að menn öðluðust frið.“

Í hinu göfuga meali hundraðasta og sjöunda vers súru al-Anbiya er sagt: „Vér höfum sent þig sem miskunn og velgjörð handa heimunum.“ Þess vegna lagði hann sig ætíð fram um velferð allra. Samkvæmt því sem Anas ibn Malik greinir frá heilsaði Spámaðurinn með handabandi (musafaha)15 þegar hann hitti einhvern; meðan sá maður dró ekki að sér höndina dró Spámaðurinn ekki heldur að sér sína, og meðan sá maður sneri ekki andliti sínu frá sneri Spámaðurinn ekki heldur andliti sínu frá honum.

Hazrat Anas ibn Malik segir einnig frá: „Við spurðum Spámanninn: ‚Ó Rasulallah! Eigum við að hneigja okkur hver fyrir öðrum?‘ Hann sagði: ‚Nei!‘ Við spurðum: ‚Eigum við að faðma hver annan?‘ Hann sagði: ‚Nei! En takist í hendur (musafaha)!‘“16

Hazrat Bara ibn Azib sagði svo frá: „Spámaðurinn sagði: ‚Þegar tveir múslimar hittast og takast í hendur er þeim fyrirgefið áður en þeir skilja!‘“

Höfðingi alheimsins var ætíð hugsi. Þögn hans varði lengur en tal hans. Rasulullah talaði ekki að óþörfu. Þegar hann hóf mál sitt og þegar hann lauk því nefndi hann nafn Allahs.

Hann talaði í stuttum og gagnorðum orðum. Orð Rasulullah voru ætíð sönn og viðeigandi. Þegar Rasulullah talaði notaði hann hvorki orði of mikið né of lítið. Hann særði engan og leit ekki niður á neinn.

Rasulullah reiddist ekki vegna heimsins né vegna veraldlegra mála. En þegar troða átti á rétti einhvers fékk ekkert stöðvað reiði hans fyrr en sá réttur hafði verið heimtur.

Aldrei reiddist hann vegna sjálfs sín og aldrei hefndi hann sín. Þegar hann benti á eitthvað benti hann ekki með fingrinum heldur með allri hendinni. Þegar hann undraðist eitthvað sneri hann hendinni við: sneri lófinn til himins sneri hann honum að jörðu, og sneri hann að jörðu sneri hann honum til himins. Þegar hann talaði gerði hann handahreyfingar og sló lófa blessaðrar hægri handar sinnar að innanverðum þumli vinstri handar. Þegar hann reiddist lét hann reiðina þegar í stað frá sér og lét hana ekki í ljós. Þegar hann var glaður og léttur í lund lokaði hann blessuðum augum sínum. Mesti hlátur hans var bros. Þegar hann brosti voru blessaðar tennurnar í blessuðum munni hans sem perlur.17

Í góðum verkum kaus hann að taka hægri hliðina fram yfir,
í wudu og þegar hann klæddist var hún fljót, sú náma göfuglyndis.
Hann lá á hægri hlið með andlitið mót qibla,
við hvern andardrátt skoðaði hið hulda sú náma göfuglyndis.

„Þegar tveir múslimar hittast, heilsast og takast í hendur er þeim fyrirgefið áður en þeir skilja!“ Hadith sharif

Rúm hans var úr leðri og koddinn fylltur pálmatrefjum,
á nóttunni svaf hann lítið, ætíð vakandi, sú náma göfuglyndis.
Augu hans sváfu en hjartað svaf aldrei, það var hjá Vininum,
frá eilífð var hrifin af fegurð Hans sú náma göfuglyndis.

Hvernig Spámaðurinn lagðist til hvílu og svaf

Þegar Spámaðurinn vildi sofa í rúmi sínu lagðist hann á blessaða hægri hlið sína, lagði blessaða hægri hönd sína undir blessaða hægri kinn sína og bað síðan þessarar bænar: „Ó Allah! Ég hef gefið mig Þér á vald. Ég hef snúið andliti mínu til Þín. Málefni mín hef ég falið Þér. Á Þig treysti ég. Ég óttast refsingu Þína og vona á miskunn Þína. Ekkert athvarf er til nema miskunn Þín, og ekkert sem varast ber nema refsingu Þína.

Aðeins í miskunn Þinni er athvarf að finna og aðeins fyrir miskunn Þína bjargast menn. Ég trúi á bókina sem Þú sendir niður og á Spámanninn sem Þú sendir.

Ó Rabb minn! Í nafni Þínu hef ég lagt síðu mína á jörðina. Ef Þú heldur sál minni eftir, far þá með hana af miskunn Þinni! Ef Þú sleppir henni, verndaðu hana þá eins og Þú verndar Þína réttlátu þjóna!

Ó Allah! Í nafni Þínu dey ég og í nafni Þínu vakna ég aftur til lífs. Ó Allah, sem gefur okkur að eta og drekka, bætir úr hverri þörf okkar og léttir henni af, veitir okkur húsaskjól og athvarf! Ég lofa Þig óteljandi sinnum. Hve margir eru þeir sem hvorki eiga neinn sem bætir úr þörfum þeirra né neinn sem veitir þeim skjól! Ó Allah! Verndaðu mig gegn refsingu Þinni á þeim degi sem Þú safnar þjónum Þínum saman frammi fyrir Þér! Ó Allah! Hinn Fyrsti (Awwal) ert Þú! Ekkert er til sem var á undan Þér! Hinn Síðasti (Akhir) ert Þú! Ekkert er til sem verður eftir Þig! Hinn Augljósi (Zahir) ert Þú! Ekkert er Þér æðra!“

Þegar hann vaknaði af svefni bað hann svo: „Enginn guð er til nema Þú! Ég vegsama Þig og lýsi Þig hafinn yfir hvern ágalla. Ó Allah! Ég bið Þig að fyrirgefa mér syndir mínar og bið um miskunn Þína.

Lof sé Allah, sem vakti okkur aftur til lífs eftir dauðann. Og á upprisudeginum verður afturhvarf okkar til Hans.“18 Síðan bað hann þessarar bænar: „Ó Allah! Auk þekkingu mína! Lát ekki hjarta mitt hvarfla eftir að Þú hefur vísað mér rétta veginn! Veit mér miskunn frá Þér af gæsku Þinni! Því að Þú ert sá sem fyrirgefur mest!“ Hazrat Bara ibn Azib segir frá: Höfðingi alheimsins sagði við mig:

„Þegar þú ferð í hvílu þína, taktu þá wudu eins og þú tekur wudu fyrir salat! Leggstu síðan á hægri hliðina og segðu: ‚Ó Allah! Ég hef gefið mig Þér á vald. Ég hef snúið andliti mínu til Þín. Á Þig treysti ég. Ég óttast refsingu Þína og vona á miskunn Þína. Hjá Þér er ekkert athvarf nema miskunn Þín, og engin vörn gegn refsingu Þinni! Aðeins í miskunn Þinni er athvarf að finna og aðeins fyrir miskunn Þína bjargast menn. Ég trúi á bókina sem Þú sendir niður og á Spámanninn sem Þú sendir!‘ Ef þú deyrð þá nótt deyrð þú í fitra Íslams. Hver sem segir þetta og deyr þá nótt deyr í fitra Íslams!“

Spámaðurinn sagði: „Þegar einhver ykkar fer fram úr rúmi sínu um nótt og snýr síðan aftur til að leggjast í það skal hann hrista það þrisvar, því að hann veit ekki hvað gerst hefur eftir að hann fór né hvað komið hefur og tekið sér stað í rúminu.“ Abdullah ibn Tikhfa radiy-Allahu anh, einn af Ashab as-Suffa, segir frá: „Ég lá sofandi á maganum, það er að segja á grúfu, í moskunni í dögun þegar einhver ýtti við mér með fæti sínum.

– ‚Hver er þetta?‘ spurði hann.

– ‚Ég er Abdullah ibn Tikhfa,‘ sagði ég.

Og hvað sá ég? Þetta var Höfðingi alheimsins! Þegar í stað reis ég upp.

– ‚Þetta er sú leguaðferð sem hinn upphafni Allah hefur mesta óþóknun á!‘ sagði hann.“19 Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam steig ekki fæti á jörð án wudu.

Aldrei sást Rasulullah ganga örna sinna án þess að taka wudu á eftir.

Göngulag Spámannsins

Hazrat Hind ibn Abi Hala segir frá: „Þegar Höfðingi alheimsins gekk lyfti hann fótunum röskulega frá jörðu, sveiflaðist ekki til hliðanna, tók löng skref og hallaði sér ögn fram, eins og hann gengi niður af háum stað, og gekk virðulega, rólega og áreynslulaust.

Þegar hann vildi líta til einhverrar hliðar sneri hann sér alveg við og leit þangað. Hann litaðist ekki tilviljunarkennt um.

Hann horfði lengur til jarðar en til himins.

Og til jarðar leit hann með augnkróknum. Á göngu gekk hann á eftir Sahaba sínum.

Þegar hann hitti einhvern heilsaði hann fyrstur.“

Hazrat Abu Hurayra segir einnig frá: „Ég hef engan séð ganga hraðar en Höfðingja alheimsins. Þegar hann gekk var sem jörðin væri undin saman undir fótum hans! Við lögðum fram ýtrustu krafta til að halda í við hann, en Höfðingi alheimsins reyndi ekkert á sig á göngunni.“20

Hvernig Spámaðurinn sat

Oftast sat hann á hnjánum. Hann sást einnig sitja í stellingu sem nefnist qurfusa, það er að segja með hnén uppi og handleggina vafða um þau.21 Aldrei rétti hann fæturna í átt að þeim sem voru í samkomu hans. Oftast sat hann með andlitið mót qibla. Undir gestina sem komu til hans breiddi hann oft skikkjuna (aba) sem hann bar á herðum sér og lét þá setjast á hana. Stundum gaf hann gestum sínum jafnvel eigin sessu. Hanzala ibn Hidhyam sagði svo frá: „Þegar ég kom til Spámannsins sá ég hann sitja með krosslagða fætur.“ Jabir ibn Samura greindi einnig frá því að þegar Spámaðurinn hafði iðkað morgunsalatið sat hann með krosslagða fætur á bænastað sínum uns sólin var risin.

„Prýðið ykkur siðferði Allahu Taala!“ Hadith sharif

Sharid ibn Suwayd segir: „Spámaðurinn átti leið fram hjá mér. Ég sat þá með vinstri höndina fyrir aftan bak og studdist við hálfan lófann. Höfðingi alheimsins sagði: ‚Situr þú eins og þeir sitja sem reiðin hefur komið yfir (gyðingarnir)?‘“ Abu Juhayfa segir frá: „Spámaðurinn sagði: ‚Ég borða ekki meðan ég halla mér upp að einhverju.‘“22

Hann sat með krosslagða fætur, eða á hnjánum, eða með annað hnéð uppi,
full háttprýði, í ljósi og leynd, var sú náma göfuglyndis.
Hann borðaði með þremur fingrum og sleikti þá með ánægju,
í þremur teygum drakk svalandi vatnið sú náma göfuglyndis.
Hann unni hunangi og halva, graskeri, ediki og tharid, en
aldrei át sig sadda af byggbrauði sú náma göfuglyndis.
Stundum batt hann af hungri stein við blessaðan kvið sinn,
„Lát ekki hjarta mitt skjálfa,“ sagði sú náma göfuglyndis.
Í heimili sælunnar var mánuðum saman enginn eldur kveiktur,
nægjusöm át döðlur og granatepli sú náma göfuglyndis.

Hvernig Spámaðurinn borðaði og drakk

Spámaðurinn sagði:

„Blessun matarins felst í því að taka wudu fyrir máltíð og þvo hendurnar eftir máltíð!“23

„Sá sem leggst til svefns án þess að þvo kjöt- og fitulykt og óhreinindi af hendi sinni, og eitthvað hendir hann, skal engum kenna um nema sjálfum sér!“ „Blessun matarins er í miðju hans! Þegar einhver ykkar borðar skal hann borða af barmi disksins en ekki úr miðju hans, því að blessunin kemur niður í miðju hans!“ Móðir okkar, hazrat Aisha, greinir frá: „Höfðingi alheimsins sagði: ‚Þegar einhver ykkar ætlar að borða skal hann segja Bismillahir-rahmanir-rahim og nefna nafn hins upphafna Allahs. Gleymi hann að segja það áður en hann tekur til matar skal hann segja: Bismillahir-rahmanir-rahim fyrir upphaf máltíðarinnar og endi!‘“24

Samkvæmt því sem Umayya ibn Makhshi greinir frá var maður nokkur að borða án þess að fara með basmala.

Spámaðurinn skildi að hann hafði ekki farið með basmala og sagði við hann: „Segðu Bismillahir-rahmanir-rahim fyrir upphaf máltíðarinnar og endi!“ Þegar maðurinn sagði „Bismillahir-rahmanir-rahim“ brosti Spámaðurinn og sagði: „Satan hélt áfram að borða með þér. Þegar þú nefndir nafn hins upphafna Allahs ældi Satan upp öllu sem í kvið hans var og skildi ekkert eftir!“

Samkvæmt því sem hazrat Abdullah ibn Umar greinir frá sagði Spámaðurinn: „Þegar einhver ykkar borðar skal hann borða með hægri hendi sinni. Og þegar hann drekkur eitthvað skal hann einnig drekka með hægri hendi sinni. Því að Satan borðar með vinstri hendi sinni og drekkur með vinstri hendi sinni!“25

Salama ibn Akwa’ greindi frá eftir föður sínum: Þegar Spámaðurinn sá mann af ættbálknum Ashja’, sem nefndur var Busr ibn Ra’i al-Ir, borða með vinstri hendi hjá sér sagði hann við hann: „Borðaðu með hægri hendinni!“ Maðurinn laug og sagði: „Ég hef ekki mátt til þess, ég get ekki borðað með hægri hendinni!“ Spámaðurinn sagði: „Megir þú ekki hafa mátt til þess! Ekkert hindrar hann í að borða með hægri hendinni nema hroki og dramb!“ Eftir það gat maðurinn aldrei framar lyft hendinni upp að munninum!26 Spámaðurinn sagði: „Allahu Taala, sem er Aziz og Jalil, er vissulega ánægður með þann þjón sem borðar eitthvað eða drekkur eitthvað og lofar Hann fyrir það!“

Spámaðurinn sat á jörðinni og borðaði einnig mat sinn á jörðinni. Hann sagði: „Ég sit eins og þjónn situr og borða eins og þjónn borðar. Ég er aðeins þjónn! Sá sem snýr baki við sunnu minni er ekki af mér!“27

Umar ibn Abi Salama segir: „Ég var barn sem alið var upp í umsjá Höfðingja alheimsins. Þegar ég borðaði ráfaði hönd mín um allt matarílátið. Höfðingi alheimsins sagði við mig: ‚Drengur minn! Farðu með basmala. Borðaðu með hægri hendinni! Borðaðu af því sem fyrir framan þig er!‘28 Upp frá því hef ég ætíð borðað á þann hátt.“ Spámaðurinn fyrirleit aldrei nokkurn mat né lastaði hann. Enga velgjörð lofaði hann af því að hún félli honum í geð, og enga lastaði hann af því að hún félli honum ekki í geð. Langaði hann í einhvern rétt borðaði hann hann; langaði hann ekki í hann lét hann hann eiga sig og þagði. Jafnvel minnstu velgjörð sýndi hann virðingu og enga velgjörð lastaði hann. Rasulullah sagði ekki: „Gerið þetta, gerið hitt.“ Hann borðaði það sem til var. Móðir okkar, hazrat Aisha, segir frá: Spámaðurinn kom til mín og spurði: „Hefur þú eitthvað að borða?“ „Nei!“ sagði ég. Þá sagði hann: „Þá fasta ég!“29 Móðir okkar, hazrat Aisha, segir frá: „Frá því að Spámaðurinn kom til Medínu og allt til andláts hans saddi heimilisfólk hans sig aldrei á hveitibrauði þrjár nætur í röð.30 Oftast var það sem þau borðuðu ekki annað en byggbrauð og döðlur, og af því var ekki heldur mikið. Í kvið Spámannsins kom aldrei saman tvenns konar matur á einum degi: þegar hann saddi blessaðan kvið sinn á döðlum saddi hann hann ekki á brauði, og þegar hann saddi hann á brauði saddi hann hann ekki á döðlum. Það er þetta sem fær mig til að gráta.“31

Spámaðurinn unni halva og hunangi, tharid úr brauði og tharid úr döðlum, og grænmetisréttum. Þegar Spámanninum var færð mjólk og hún boðin honum sagði hann: „Í mjólk er tvenns konar blessun.“32

„Þegar einhver ykkar borðar skal hann borða með hægri hendi sinni. Og þegar hann drekkur eitthvað skal hann einnig drekka með hægri hendi sinni, því að Satan borðar með vinstri hendi sinni og drekkur með vinstri hendi sinni!“ Hadith sharif

Abdullah ibn Abbas segir frá: Ég, Khalid ibn Walid og Höfðingi alheimsins fórum saman heim til móðursystur minnar, Maymunu bint Harith. Móðursystir mín spurði: „Á ég að bjóða ykkur mjólk?“

Höfðingi alheimsins sagði: „Gott og vel!“ Móðursystir mín fór og kom með mjólk í skál. Höfðingi alheimsins tók við henni og drakk af henni. Ég var hægra megin við Höfðingja alheimsins og Khalid ibn Walid vinstra megin við hann. Rasulullah gaf mér það sem eftir var af mjólkinni og sagði: „Drekktu þú. Ef þú vilt geturðu boðið Khalid hana á undan þér.“

Ég sagði: „Þegar um það er að ræða að drekka það sem þú hefur leift tek ég aldrei nokkurn mann fram yfir sjálfan mig!“ Þá sagði Rasulullah:

„Sá sem Allahu Taala gefur eitthvað að eta skal segja: Allahumma barik lana fihi wa at’imna khayran minhu (Ó Allah! Veit okkur blessun í þessum mat og gef okkur að eta það sem betra er en hann)!

Og sá sem Allahu Taala gefur mjólk að drekka skal segja: Allahumma barik lana fihi wa zidna minhu (Ó Allah! Veit okkur blessun í þessari mjólk og auk okkur gjöf Þína af henni)! Því að ekkert kemur í stað matar og drykkjar nema mjólk.“33

Þegar múslimar í Medínu sáu fyrstu döðlurnar á pálmum sínum, frumgróðann, færðu þeir Spámanninum þær. Rasulullah tók þær í hönd sér, bað blessunar yfir þeim og kallaði síðan á yngsta barnið sem hann sá og gaf því þær. Hann sagði: „Á heimili þar sem engar döðlur eru er heimilisfólkið svangt.“ Spámaðurinn borðaði gjarnan það sem eftir var á botni ílátsins. Hann sagði: „Hver sem skefur disk eða ílát eftir að hafa borðað úr því, fyrir hann biður ílátið um fyrirgefningu (istighfar)!“ Einnig er greint frá því að Spámaðurinn hafi sagt: „Ó Abu Dharr! Þegar þú sýður kjöt skaltu auka soðið, hugsa til nágranna þinna og deila því einnig með þeim.“34

„Sá sem fyllir kvið sinn meðan nágranni hans er svangur er ekki fullkominn trúmaður!“

„Tilbiðjið Allah! Gefið að borða! Breiðið út kveðjuna (salam), svo að þið gangið inn í garða Paradísar!“35

„Matur eins nægir tveimur. Matur þriggja nægir fjórum. Matur fjögurra nægir átta!“36

Hazrat Asma bint Abi Bakr sagði svo frá: Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam ráðlagði að soðinn matur væri hafður undir loki uns suðan og gufan væru hjá liðin, og sagði: „Það er hin mesta blessun!“ Þegar Mekka var unnin kom Rasulullah heim til hazrat Umm Hani, dóttur Abu Talibs föðurbróður síns. Hann spurði hana: „Hafið þið eitthvað að borða?“ Hazrat Umm Hani sagði: „Nei! Aðeins skorpumola af þurru brauði og edik! En ég fyrirverð mig fyrir að bera það fyrir þig!“ Spámaðurinn sagði: „Komdu með það. Myldu það út í vatnið. Komdu líka með salt!“ Þegar hann hafði hellt edikinu yfir og borðað þakkaði hann hinum upphafna Allah og sagði: „Ó Umm Hani! Hvílíkt gott viðbit er edik! Heimili þar sem edik er til telst ekki án viðbits!“37 Hann borðaði brauðið án viðbits, eða með döðlum, ediki, ávöxtum, súpu, eða dýfði því í ólífuolíu. Hann borðaði einnig hænsnakjöt, hérakjöt, úlfaldakjöt, gasellukjöt, fisk og þurrkað kjöt, og einnig ost. Af kjötinu unni hann bógnum. Hann hélt á honum með höndunum og beit í hann. (Það er einnig ja’iz að skera það með hníf og borða.) Oftast neytti hann mjólkur eða daðla. Af mat unni hann kindakjöti, kjötsoði, graskeri, sætindum, hunangi, döðlum, mjólk, rjóma, vatnsmelónu, melónu, vínberjum og agúrku.38 Vatn drakk hann hægt, í þremur sopum, og byrjaði með basmala; að lokum sagði hann „Alhamdulillah“ og bað bænar. Spámaðurinn drakk af ferska vatninu sem fært var frá Buyut as-Suqya. Vatnið í Buyut as-Suqya var tveggja daga leið frá Medínu.39 Þegar hann var spurður: „Hvaða drykkur er ljúffengastur?“ sagði Spámaðurinn: „Ferskt og svalt vatn!“40

Spámaðurinn sagði: „Þegar einhver ykkar drekkur eitthvað skal hann ekki anda ofan í ílátið.“ Eins og hann bannaði að anda ofan í mat og drykk bannaði hann einnig að borða og drekka úr ílátum úr gulli og silfri. Þegar Spámaðurinn drakk vatn dró hann andann tvisvar eða þrisvar við eitt glas vatns og sagði: „Þannig er það hollara og svalar betur.“ Og: „Þegar einhver ykkar ætlar að drekka eitthvað skal hann ekki drekka það í einum teyg.“ Og: „Drekkið ekki í einum teyg eins og úlfaldarnir! Drekkið í tveimur eða þremur lotum og andið á milli! Segið ‚Bismillah!‘ þegar þið ætlið að drekka, og ‚Alhamdulillah!‘ þegar þið takið munninn frá ílátinu!“41

Hazrat Nawfal ibn Mu’awiya segir frá: „Þegar Höfðingi alheimsins drakk eitthvað dró hann andann þrisvar. Í upphafi nefndi hann nafn hins upphafna Allahs og sagði ‚Bismillahir-rahmanir-rahim‘, og að lokum lofaði hann Hann og sagði ‚Alhamdulillah‘.“42

Samkvæmt því sem Abu Umama al-Bahili greinir frá sagði Spámaðurinn: „Þegar Rabb minn, sem er Aziz og Jalil, bauð mér ‚að gera Mekkudalinn að gulli‘, sagði ég: ‚Nei! Ó Rabb! Lát mig vera saddan einn dag og svangan annan. Þegar ég er svangur mun ég ákalla Þig og minnast Þín. Og þegar ég er saddur mun ég lofa Þig og þakka Þér!‘“43

Að læra þekkinguna um mat og drykk kemur á undan því að læra þekkinguna um tilbeiðsluna. Að þvo hendur fyrir máltíð og eftir hana, borða með hægri hendi og drekka með hægri hendi var venja Rasulullah. Þegar hendur eru þvegnar fyrir máltíð þvo hinir yngri fyrst, en eftir máltíð hinir eldri fyrst.44 Að borða af barmi disksins, borða af því sem fyrir framan mann er og sitja á vinstri fæti með þann hægri upp reistan er sunna Rasulullah. Mjög heitan mat skal hvorki borða né þefa af.

„Sá sem fyllir kvið sinn meðan nágranni hans er svangur er ekki fullkominn trúmaður!“ Hadith sharif

Spámanninum þótti ekki tilhlýðilegt að borða án þess að mæla orð. Það er siður eldsdýrkenda. Menn skulu ræða glaðlega saman.

Að hefja máltíð með salti og ljúka henni með salti er sunna Rasulullah og er lækning. Ein fyrsta bid’a sem kom upp í Íslam er að borða sig saddan. Að borða kjöt á hverjum degi íþyngir hjartanu. Englarnir hafa ekki mætur á því. En að borða mjög lítið kjöt spillir skapgerðinni. Að borða á sufra, það er að segja á dúk sem breiddur er út, og breiða hann á jörðina, er gott. Sufra var áður fyrr úr leðri. Jurtafæða er mjög góð. Sufra án jurtafæðu er líkt við gamlan mann án vits.

Imam Ja’far Sadiq sagði: „Sá sem vill eiga miklar eigur og mörg börn skal borða mikið af jurtafæðu!.“ Fyrst skal setjast að sufra, og síðan skal maturinn borinn fram.

Spámaðurinn okkar sagði: „Ég er þjónn. Eins og þjónarnir sest ég á jörðina og borða.“45

Ekki skal borða án þess að vera svangur, standa skal upp áður en maður er orðinn saddur [ekki skal borða mikið], og ekki skal hlæja nema eitthvað sé að undrast. Spámaðurinn sagði: „Upphaf alls hins góða er hungur. Upphaf alls hins illa er seddan.“ Bragð matarins eykst eftir því sem hungrið er meira. Seddan veldur gleymsku. Hún blindar hjartað og spillir blóðinu eins og áfengir drykkir. Hungrið hreinsar skynsemina og lætur hjartað ljóma. Ekki skal borða og drekka með fasiqum og illum mönnum. Sjóðheitan mat skal láta kólna undir loki.

Rasulullah sagði: „Borðið með hægri hendi. Drekkið með hægri hendi.“ Að borða með þremur fingrum er sunna. Spámaðurinn sagði: „Ó Ali! Borðaðu matinn með þremur fingrum þínum, því að Satan borðar með tveimur fingrum.“ Spámaðurinn okkar tók brauðið með hægri hendi og borðaði síðan vatnsmelónuna með vinstri hendi. Brauð skal ekki brjóta með annarri hendinni heldur með báðum.46 Bitinn á að vera lítill og vel tugginn. Ekki skal líta til hægri, til vinstri eða upp í loftið, heldur á bita sinn og það sem fyrir framan mann er. Ekki skal glenna munninn mikið upp. Við sufra skal ekki strjúka höndunum um föt sín eða höfuð. Þegar maður þarf að hósta eða hnerra skal hann snúa höfðinu aftur. Ekki skal setjast að sufra sem manni er ekki boðið til. Við sufra skal ekki borða meira en allir aðrir. Þegar maður er orðinn saddur skal hann biðja þess að nota ekki þá seddu til að drýgja syndir. Hann skal hugsa um reikningsskilin sem hann mun þurfa að standa fyrir henni á upprisudeginum. Borða skal í þeim ásetningi að styrkjast til tilbeiðslu. Jafnvel þegar maður er svangur skal hann borða hægt. Hinir eldri skulu byrja fyrst. Ekki skal angra neinn með því að segja oftar en þrisvar: „Borðaðu!“ Rasulullah borðaði lítið og lagði mikla áherslu á að borða ekki mikið. Hann sagði: „Hjarta mannsins er eins og sáðgróðurinn á akrinum. Maturinn er eins og regnið. Eins og of mikið vatn lætur gróðurinn visna drepur of mikil fæða hjartað. Allahu Taala elskar ekki þann sem borðar mikið og drekkur mikið.“

Rasulullah ráðlagði að þriðjungur magans væri ætlaður mat og þriðjungur drykk. Að þriðjungurinn sem eftir er sé ætlaður loftinu, það er að segja sé tómur, er lægsta stigið. Besta stigið er að borða lítið og sofa lítið. Að borða mikið er upphaf sjúkdómanna, að borða lítið er upphaf læknisdómanna. Gesturinn skal ekki vænta annars af húsráðanda en brauðs og salts. Húsráðandinn skal rétta gestinum bita. Hann skal hella vatni yfir hendur hans. Hann skal gefa honum það sem hann hefur mætur á. Það sem gesturinn missir á hreinan stað skal hann taka upp og rétta honum. Hafi það óhreinkast skal hann leyfa kettinum og öðrum dýrum að fá það. Blessun slíks heimilis eykst. Hún nær jafnvel til barnabarnanna. Sé það sem fellur á gólfið ekki tekið upp étur Satan það.

Að skafa upp það sem eftir er í ílátinu og borða það er sunna. Að hella vatni í það sem eftir er af ávaxtakompotti, ayran og öðru slíku, hrista það og drekka veitir mikla umbun. Það er ja’iz að skilja eftir leifar á diski eða í glasi. Rasulullah hafði mætur á að borða það sem trúaður maður hafði leift.

Að hreinsa tennurnar með misvak og tannstöngli eftir máltíð er sunna Rasulullah. Það er hreinlæti. Hreinlæti styrkir trúna (iman). Eftir máltíð er beðið fyrir húsráðandanum um blessun, miskunn og fyrirgefningu. Síðan er beðið leyfis að fara. Og húsráðandanum er boðið til máltíðar.

Meðan matast er skal ekki segja frá hræðilegum eða viðbjóðslegum hlutum. Ekki skal tala um dauða né sjúkdóma. Ekki skal stara á réttina sem bornir eru á sufra. Ekki skal taka annan bita í höndina áður en maður hefur kyngt hinum fyrri. Í miðri máltíð skal ekki standa upp frá sufra vegna nokkurs hlutar, jafnvel ekki vegna salats. Salat skal iðka á undan. Ef tilbúinn maturinn myndi kólna eða skemmast og tími salatsins leyfir að það sé iðkað eftir máltíðina skal borða á undan salatinu. Standa skal upp frá sufra eftir að maturinn hefur verið borinn burt. Ekki skal borða á götunni, standandi eða á gangi. Ekki skal leggjast til svefns með kjöt- eða matarlykt í munni eða á höndum. Einnig skal þvo hendur barnanna. Ekki skal leggjast til svefns með fullan maga. Matvæli skal kaupa eftir þörf, en ekki taumlaust og í óhófi. Annars verður það sóun. Mat- og drykkjarílát skulu vera með loki. Ekki skal beygja sig niður að á eða tjörn og drekka með munninum. Ekki skal heldur drekka úr stút vatnskönnu né úr stút leirkrukku. Ekki skal drekka af þeim stað á bolla eða glasi þar sem brotnað hefur úr. Á sumrin skal drekka eitthvað svalt. Rasulullah hafði mætur á að drekka svalan ávaxtadrykk (sharbat). Zamzam-vatn má drekka standandi. Sagt hefur verið að ferðamaður megi drekka hvaða vatn sem er standandi. Ekki skal drekka vatn á fastandi maga. Vatn skal drekka hægt, í litlum sopum. Rasulullah hafði mætur á réttinum keşkek. Það var Jibril alayhis-salam sem kenndi Spámanninum að elda harisa, það er að segja keşkek. Harisa veitir manninum mikinn þrótt. Allir spámennirnir borðuðu byggbrauð. Rasulullah hafði mætur á graskersábæti og linsubaunasúpu, villibráð og kindakjöti. Af kindinni hafði hann mætur á bógnum, bringunni og herðablaðinu. Herðablaðskjötið af kiðlingi þótti honum einkar gott. Kiðlingakjöt er auðmelt. Það hæfir öllum.47

„Upphaf alls hins góða er hungur. Upphaf alls hins illa er seddan“ Hadith sharif

Kjöt af karldýri er auðmeltara en af kvendýri, og dökkt kjöt auðmeltara en hvítt. Hvað auðmeltanleika og bragð snertir er kindakjöt og kúamjólk best.

Af villibráð er dádýrakjöt best. Hérakjöt er halal. Spámaðurinn okkar borðaði það. Það er þvagleysandi; of mikið af því veldur svefnleysi. Það hæfir öllum. Fugla- og kjúklingakjöt er gott fyrir alla. Af alifuglum hefur hænan besta kjötið.

Spámaðurinn okkar sagði: „Hvílíkur góður matur er edik!“ Edik er gagnlegasti maturinn. Döðlur eru einnig matur, það er að segja: þær eru borðaðar með brauði. Vínber eru bæði matur og ávöxtur. Að borða vínber með brauði er sunna. Að borða döðlur í oddatölu er sunna. Að borða rúsínur, valhnetur og möndlur er sunna. Í hunangi er lækning. Sjötíu spámenn báðu hunanginu blessunar. Rasulullah hafði mjög miklar mætur á döðlum. Hann borðaði döðlur með melónu og vatnsmelónu. Melóna og vatnsmelóna hreinsa nýrun og eyða höfuðverk. Þær reka út orma. Þær styrkja augun. Þegar pilaf er borðað skal fara með salawat sharifa. Spámaðurinn lofaði það að borða breiðbaunir með belgnum. Hann sagði: „Habbat as-sawda, það er að segja svartkúmen, er lækning við meinunum.“ Að borða valhnetur með osti er lækning. Að borða hvort um sig eitt sér er skaðlegt. Borða skal það með einhverju öðru. Spámaðurinn tók vínberjaklasann í vinstri hönd sér og borðaði berin með hægri hendi.48 Kveði eyðir þyngslum af hjartanu. Í hverri melónu, vatnsmelónu og granatepli er dropi af vatni Paradísar. Granatepli skal borða einn síns liðs, svo að ekki fari einn dropi til spillis. Granatepli er gott við hjartslætti. Það styrkir magann. Sé það kreist ásamt aldinkjötinu og drukkið losar það gall og bætir hægðatregðu. Fíkjan léttir hjartanu. Hún eyðir verk í baki og herðum og krampa í meltingarfærunum.

Að borða græna agúrku með salti og valhnetur með döðlum og hunangi er sunna Rasulullah.49 Spámaðurinn okkar lofaði eggaldin og sagði: „Matreiðið það með ólífuolíu.“

Hann lofaði einnig portulaka. Sellerí eyðir gleymsku. Það er þvagleysandi. Það myndar blóð og mjólk. Það hreinsar lifrina. Harshaf, það er að segja ætiþistill, leysir upp gallsteina, hreinsar blóðið og er gott við æðakölkun. Það eyðir einnig svitalykt. Fyrir þann sem kemur til nýs lands er heilsusamlegt að borða fyrst ögn af hráum lauk. Laukur eykur viðnámið gegn sýklum. Sé sellerí borðað á eftir lauknum eyðir það vondu lyktinni. Sagt hefur verið að lyktin hverfi einnig við að borða vínrútu. Í síðustu máltíðinni sem Rasulullah borðaði var laukur. Hann sagði: „Borðið lauk og hvítlauk soðinn.“ Lyktin af þeim særir englana. Hreðka er þvagleysandi. Hún auðveldar meltinguna.

Blessað skegg og hár Spámannsins

Blessað hár og skegghár Spámannsins voru hvorki mjög hrokkin né mjög slétt, heldur liðuð að eðlisfari. Blessað hár hans var sítt. Fyrst lét hann ennistopp falla fram, síðar tók hann að skipta því í tvennt. Blessað hár sitt lét hann stundum vaxa, stundum klippti hann það og stytti.

Þegar hazrat Anas ibn Malik var spurður um útlit blessaðs hárs Rasulullah: „Hvernig var blessað hár Rasulullah?“ svaraði hann: „Það var hvorki mjög hrokkið né mjög slétt. Það var þar á milli, í meðallagi. Að lengd náði það miðja vegu milli eyrnanna og axlanna.“50 Hazrat Ibn Abbas sagði: „Sómi heimsins lét blessað hár sitt falla fram á ennið. Síðar tók hann að skipta blessuðu hári sínu.“51 Fræðimennirnir sögðu: „Að skipta hárinu til beggja hliða er sunna Sóma alheimsins, því að síðar tók hann að gera svo. Að láta það falla fram á ennið er ja’iz, og að skipta því til beggja hliða er einnig ja’iz. En að skipta því er betra.“

Móðir okkar, hazrat Aisha as-Siddiqa, sagði: „Blessað hár Spámannsins var ofan við jumma og neðan við wafra.“52 Hár sem nær niður á axlir nefnist „jumma“, en hár sem nær niður að eyrnasneplum „wafra“. Í stuttu máli var blessað hár Rasulullah, samkvæmt frásögn hazrat Aishu, móður okkar, svo sítt að það náði niður fyrir blessaða eyrnasnepla hans en ekki niður á axlirnar; það var þar á milli.

Hazrat Qadi Iyad sagði: „Þessar frásagnir sem nefndar hafa verið samrýmast svo: Hárið við blessuð eyru hans náði niður að blessuðum eyrnasneplum hans; hárið að aftan náði hins vegar niður á blessaðar axlir hans.“ Einnig sögðu þeir: „Að í einni frásögn segir að það hafi náð niður að eyranu og í annarri að það hafi náð niður á blessaða öxl hans merkir að það var svo á einum tíma og öðruvísi á öðrum. Frásagnirnar eru allar réttar. Spámaðurinn lét blessað hár sitt stundum vaxa, og þá náði það niður á axlir. Stundum klippti hann það, og þá náði það niður að blessuðum eyrnasneplum hans eða miðja vegu niður eyrun.“ Það er sunna fyrir karlmenn að raka höfuðið eða láta hárið vaxa, greiða það og skipta því í tvennt. Fara skal eftir aðstæðum, venju og tíma. Að snúa upp á hárið eða flétta það er makruh. Að gera andlitið gljáandi eins og konu, raka af sér skeggið til að líkjast konum, eða raka hökuna og láta skeggið vaxa á kinnunum, er haram.

Um útlit blessaðs skeggs Rasulullah greinir hazrat Anas svo frá: „Í blessuðu skeggi Spámannsins var mjög lítið hvítt. Á blessuðu höfði hans og í blessuðu skeggi hans voru hvít hár ekki fleiri en sautján eða átján.“

Þegar hazrat Abu Bakr as-Siddiq sagði dag einn: „Þú ert orðinn grár, ó Rasulallah,“ sagði hann: „Súrurnar Hud, al-Waqi’a, al-Mursalat, an-Naba (Amma yatasa’alun) og at-Takwir (Idhash-shamsu kuwwirat) gerðu mig gráhærðan.“53

Það er að segja: í þessum súrum er oft greint frá ástandinu í Paradís og Víti. „Af áhyggjum og hryggð yfir því hvernig fara muni fyrir ummu minni gránaði hár mitt og skegg,“ sagði hann. Amr ibn Shu’ayb sagði: „Rasulullah tók af blessuðu skeggi sínu á breiddina og lengdina.“ Í hadith sharif sem hazrat Tirmidhi greinir frá sagði Spámaðurinn: „Sá sem ekki styttir yfirskegg sitt er ekki af okkur.“54 Og í öðrum hadith sharif var sagt: „Látið skegg ykkar vaxa og klippið yfirskeggið vel.“55 Ibn Abdulhakim sagði: „Yfirskeggið skal klippa vel og skeggið skal ekki klippa. Með því að klippa yfirskeggið vel er ekki átt við að raka það af.“ Hazrat Imam Nawawi sagði: „Það sem við á þegar yfirskegg er klippt er að klippa það uns varabrúnin sést; ekki skal klippa það alveg upp við rót heldur stytta það.“

„Borðið lauk og hvítlauk soðinn“ Hadith sharif

Fræðimennirnir töldu það makruh að skerða yfirskeggið að ofan og láta endana lafa niður til beggja hliða. Ibn Umar segir frá: „Rasulullah var sagt frá söfnuði majusa (eldsdýrkenda). Þá sagði Rasulullah: ‚Þeir láta enda yfirskeggs síns vaxa og raka af sér skeggið. Breytið því öndvert við þá.‘“56

Þegar Abu Umama sagði: „Ó Rasulallah! Fólk Bókarinnar skerðir skegg sitt og lætur yfirskeggið vaxa,“ sagði Rasulullah: „Skerðið þið enda yfirskeggs ykkar og látið skegg ykkar vaxa.“

Samkvæmt því sem fræðimennirnir hafa kunngjört er það sunna að skerða yfirskeggið og stytta það svo að það verði á við augabrúnirnar. Það er sunna að láta skeggið vaxa hnefalengd og klippa það sem er umfram hnefalengdina. Að hafa skeggið styttra en hnefalengd er heldur ekki í samræmi við sunnu. Að hafa stutt skegg í þeim ásetningi að fylgja sunnu er bid’a. Það er haram. Að láta sér vaxa skegg er sunnat az-zawa’id. Til að gegna amr bil-ma’ruf, til að afla lífsviðurværis eða til að koma í veg fyrir að fitna vakni er ja’iz og nauðsynlegt að raka skeggið alveg af. Þetta eru afsakanir fyrir því að láta sunnu ógerða. En þær eru engar afsakanir fyrir því að fremja bid’a með því að hafa stutt skegg.

Klæðnaður Spámannsins

Af því sem ja’iz var að klæðast klæddist hann hverju sem hann fann. Hann sveipaði sig ósaumuðum stykkjum úr þykku efni eins og í ihram, batt um sig mittisklæði og klæddist einnig skyrtu og kufli (jubba). Þau voru ofin úr bómull, ull eða hári. Oftast klæddist hann hvítu, stundum grænu. Það kom einnig fyrir að hann klæddist saumuðum fötum. Á föstudögum og hátíðum, þegar erlendir sendimenn komu og á stríðstímum klæddist hann dýrmætum skyrtum og kuflum. Litur klæða hans var oftast hvítur. Stundum var hann grænn, rauður eða svartur. Hann huldi handleggina niður að úlnliðum og blessaða fótleggi sína niður á miðja kálfa. Imam Tirmidhi rahimahullahu Taala segir í bók sinni „Shama’il sharif“: „Rasulullah hafði mætur á að klæðast qamis, það er að segja skyrtu. Ermar skyrtu hans náðu niður að úlnliðum. Á ermum og kraga skyrtu hans voru engir hnappar. Skór hans voru úr leðri og höfðu eina ól og tvo qibal. Qibal er leðuról sem saumuð er öðrum enda við ólina og hinum við tána á skónum. Hún liggur á milli tveggja táa. Í klæðaburði og skófatnaði er farið eftir venju. Að víkja frá venju vekur athygli. Það ber að forðast að vekja athygli. Þegar hann gekk inn í Mekku var svartur vefjarhöttur vafinn um blessað höfuð hans.“ Oftast vafði hann hvítum, stundum svörtum, þunnum klúti um höfuð sér sem vefjarhetti og lét endann hanga um spannarlengd milli axlanna. Vefjarhöttur hans var hvorki mjög stór né mjög lítill; hann var um þriggja og hálfs metra langur. Hann vafði vefjarhött sinn án kollhúfu, og stundum bar hann stungna kollhúfu án vefjarhattar. Spámaðurinn átti flík, sem nefndist Hibara, úr röndóttu jemensku efni ofnu úr bómullar- og hörþræði. Hann hafði mjög miklar mætur á að klæðast þessari flík. Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam átti einnig hvíta flík. Spámaðurinn sagði: „Klæðist hvítu af fötum ykkar! Látið hina lifandi meðal ykkar klæðast hvítum fötum. Og sveipið einnig hina látnu meðal ykkar í hvítt líkklæði! Því að það er hið besta og fegursta af klæðum ykkar!“57

„Sá sem klæðist flík til að vekja athygli og berast á, frá honum snýr Allah Sér uns hann fer úr henni! Á upprisudeginum færir Hann hann í klæði niðurlægingarinnar!“ Hadith sharif

Spámaðurinn okkar sást einnig í grænum klæðum. Hazrat Abu Rimtha segist hafa séð Spámanninn okkar í grænum klæðum í tveimur hlutum, neðri og efri.58 Spámaðurinn okkar klæddist einnig röndóttri hulla. Hazrat Bara ibn Azib sagði: „Meðal þeirra sem klæðast flíkinni sem nefnist rauð (röndótt) hulla og hafa hár sem nær niður að eyrnasneplum hef ég engan séð fegurri en Rasulullah alayhis-salam!“59 Spámaðurinn okkar átti rauðan kufl (jubba) sem hann klæddist á föstudögum og hátíðum. Spámaðurinn okkar átti einnig kufl sem gerður var í Jemen. Á ferðalögum klæddist Spámaðurinn okkar kufli sem gerður var í Damaskus með þröngum ermum (ermaopum). Í bardögum, þegar hann mætti óvininum, klæddist Spámaðurinn okkar einnig kufli úr taylasan-efni, sem shahar Írans klæddust, með atlassilki á kraganum og atlassilkibryddingu á tveimur opnu hliðum faldsins, að framan og aftan, og á ermunum.

Þessi kufl var hjá hazrat Aishu allt til andláts hennar; eftir það tók Asma bint Abi Bakr við honum. Með vatninu sem þessi kufl, sem Spámaðurinn okkar hafði klæðst, var þveginn í voru sjúkir þvegnir, og þeir læknuðust.60 Meðal herfangsins sem tekið var í Dumat al-Jandal-herförinni kom kufl í hlut ástkæra Spámannsins okkar. Ívaf hans og uppistaða voru ofin úr silki, efnið var atlassilki, og í útsauminn höfðu verið saumuð döðlupálmalauf með gullþræði. Spámaðurinn klæddist þessum kufli, gekk upp í minbarinn, settist og gekk niður af minbarnum án þess að mæla orð. Sahaba struku hann með höndunum, horfðu á hann og dáðust að fegurð hans. Spámaðurinn spurði: „Undrist þið fegurð hans? Líkar ykkur hann svo vel?“ Þeir sögðu: „Við höfum aldrei séð fegurri flík en þessa!“ Spámaðurinn okkar sagði: „Ég sver við Allah, sem hefur tilvist mína á valdi Sínu, að vasaklútar Sa’ds ibn Mu’adh í Paradís eru fegurri og ljúfari en það sem þið sjáið!“

Spámaðurinn sagði: „Sá sem klæðist flík til að vekja athygli og berast á, frá honum snýr Allah Sér uns hann fer úr henni! Á upprisudeginum færir Hann hann í klæði niðurlægingarinnar!“

Og enn fremur sagði hann: „Þann sem klæðist flík til að vekja athygli og berast á mun Allah á upprisudeginum færa í slíka flík. Síðan lætur Hann loga í henni með eldi!“

Hazrat Sahl ibn Sa’d segir: „Kona nokkur færði Rasulullah alayhis-salam faldaða burdu61 sem hún hafði sjálf ofið og sagði: ‚Ó Rasulallah! Þetta óf ég með eigin hendi. Ég hef fært þér það að gjöf.‘ Rasulullah tók við gjöf hennar. Hann kom út til okkar sveipaður þessari burdu. Einn úr hópnum strauk um hana með hendinni og sagði: ‚Ó Rasulallah! Fegurri en þessi burda getur ekki verið til! Viltu gefa mér hana?‘ Rasulullah sagði: ‚Gott og vel!‘ Eftir að hann hafði talað við okkur í moskunni og gefið okkur heilræði sneri hann heim, lét pakka burdunni inn og sendi hana þessum manni. Hópurinn ávítaði hann: ‚Þú gerðir alls ekki vel! Þú baðst Rasulullah um flík sem hann klæddist og þurfti á að halda! Þú veist líka að Rasulullah alayhis-salam vísar engum frá sem biður og lætur engan fara tómhentan!‘ Maðurinn sagði: ‚Ég sver við Allah, ég bað ekki um hana til að klæðast henni. Ég bað um hana til að hún yrði líkklæði mitt daginn sem ég dey!‘ Og sannarlega varð þessi burda líkklæði hans daginn sem hann dó.“62 Það kom einnig fyrir að Spámaðurinn okkar klæddist svörtum ullarfötum. Móðir okkar, hazrat Aisha, sagði: „Handa Rasulullah alayhis-salam hafði verið gerð flík úr svartri ull. Þegar hann klæddist henni og tók að svitna fann hann ullarlyktina. Þegar í stað fór hann úr henni og lagði hana frá sér. Því að hann hafði aðeins mætur á góðum ilmi.“ Spámaðurinn leyfði að faldur kaftans sem borinn er yst klæða næði aðeins niður á miðja kálfa, eða ögn lengra, niður að ökklum, og bannaði að hann næði lengra en ökklarnir, það er að segja svo langt að hann drægist eftir jörðinni. Hann sagði að hinn upphafni Allah myndi á upprisudeginum ekki líta með miskunn til þeirra karlmanna sem af hroka láta kaftan sinn dragast eftir jörðinni.

Dag einn sagði Spámaðurinn við hazrat Jabir ibn Sulaym: „Láttu fald kaftans þíns ná niður á miðja kálfa! Getir þú það ekki, láttu hann þá ná niður að ökklum! Varastu að láta hann verða svo síðan að hann dragist eftir jörðinni! Því að það er merki um hroka. Og Allahu Taala elskar ekki hrokann!“ Þess vegna lét Abdullah ibn Umar radiy-Allahu anhuma kaftan sinn ná niður á miðja kálfa.63

„Ég finn miskunnarvind blása úr átt frá Jemen“ Hadith sharif

Spámaðurinn átti skyrtu sem gerð var úr dúk ofnum úr einföldum bómullarþræði. Móðir okkar, hazrat Aisha, segir frá: Hazrat Abu Jahm hafði gefið Spámanninum mynstraða bænamottu. Dag einn þegar Spámaðurinn iðkaði salat á þessari bænamottu staðnæmdust blessuð augu hans við mynstrið. Þegar hann hafði farið með salam sagði hann: „Farið með þetta til Abu Jahms. Rétt áðan dró það athygli mína frá salati mínu. Hann skal færa mér slétta mottu án mynsturs.“

Þar sem jarðvegurinn í Medínu er rakur og saltur var þessi bænamotta breidd á botn blessaðrar grafar Spámannsins þegar hann andaðist.

Khirqa-i sharif sem send var hazrat Uways al-Qarani

Uways ibn Amir Qarani radiy-Allahu anh er einn af hinum miklu meðal Tabi’in. Hann er frá þorpinu Qaran í Jemen. Eftir að hann tók Íslam brann hann alla ævi af ást til ástkæra Spámannsins okkar sall-Allahu alayhi wa sallam og gleymdi aldrei Rabb sínum eitt andartak. Í þjónustu sinni við Allah komst hann á svo hátt stig að sérhvert ástand hans, sérhver hreyfing og sérhvert orð varð mönnum til lærdóms og áminningar. Hann móðgaðist ekki við neinn og særði engan. Mikilvægustu eiginleikar hans eru ást hans til Spámannsins, staðfesta hans í tilbeiðslu af lífi og sál og virðing hans fyrir móður sinni. Hann þjónaði móður sinni mikið og hlaut blessunarbæn hennar. Þessi ást hans til ástkæra Spámannsins okkar og tryggð hans við Íslam urðu til þess að Spámaðurinn lofaði hann. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam sneri blessuðu andliti sínu öðru hverju í átt til Jemen og sagði: „Ég finn miskunnarvind blása úr átt frá Jemen.“ Og enn fremur sagði hann: „Á upprisudeginum skapar Allahu Taala sjötíu þúsund engla í mynd Uways, og þeir fara með Uways mitt á meðal sín til Arasat. Hann gengur inn í Paradís, og engin sköpunarvera veit hver þeirra er Uways nema sá sem Allahu Taala vill (sá sem Hann kunngjörir það).“ „Í ummu minni er maður sem á upprisudeginum mun bera fram árnaðarorð fyrir jafnmarga menn og hárin eru á sauðfé ættbálkanna Rabi’a og Mudar.“ Sahaba spurðu: „Ó Rasulallah, hver er hann?“ Hann sagði: „Einn af þjónum Allahs.“ Þeir sögðu: „Við erum allir þjónar; hvað heitir hann?“ Hann sagði: „Uways.“ Þeir spurðu: „Hvaðan er hann?“ Hann sagði: „Frá Qaran.“ Þegar þeir spurðu: „Hefur hann séð þig?“ svaraði hann: „Ekki með augunum í höfði sér.“

Þeir sögðu: „Hvílík furða! Hann elskar þig svo heitt, en kemur samt ekki hlaupandi til að þjóna þér og vera í návist þinni!“ Hann sagði: „Af tveimur ástæðum. Önnur er sú að andlegt ástand hans hefur yfirbugað hann. Hin er tryggð hans við trú mína. Hann á aldraða móður sem tekið hefur trú. Augu hennar sjá ekki, og hendur hennar og fætur hreyfast ekki. Uways gætir úlfalda á daginn og ver laununum sem hann fær til framfærslu sjálfs sín og móður sinnar.“ Þeir spurðu: „Munum við sjá hann?“ Við hazrat Abu Bakr sagði hann: „Þú munt ekki sjá hann á þinni tíð.“ Og við hazrat Umar og hazrat Ali sagði hann: „Þið munuð sjá hann. Líkami hans er loðinn. Á vinstri síðu hans og í lófa hans er hvítur blettur á stærð við silfurpening. Það er ekki hvíti liturinn af sjúkdómnum baras. Þegar þið komið til hans, berið honum þá kveðju mína og segið honum að biðja fyrir ummu minni.“

Eftir andlát móður sinnar fór hazrat Uways al-Qarani (Uways Qarani) frá þorpinu Qaran til borgarinnar Kufa. Þegar andlát Spámannsins sall-Allahu alayhi wa sallam nálgaðist var hann spurður: „Hverjum eigum við að gefa khirqa þína?“ Hann sagði: „Gefið hana Uways Qarani.“ Þegar hazrat Umar og hazrat Ali komu til Kufa eftir andlát Rasulullah sagði hazrat Umar: „Ó Najdbúar, er einhver meðal ykkar frá Qaran?“ „Já,“ sögðu þeir. Hann spurði þá um hazrat Uways. „Við þekkjum hann,“ sögðu þeir. „Hann er maður langt fyrir neðan þann sem þið leitið að. Hann er hálfgerður vitfirringur, vitlaus, og hefur þann hátt á að flýja mennina.“

„Ó Rabb minn! Fyrir sakir þessarar khirqa-i sharif, fyrir sakir ástkæra Spámannsins okkar sall-Allahu alayhi wa sallam, fyrirgef þú allri ummu Muhammads“ Hazrat Uways (radiy-Allahu anh)

Khirqa-i sharif

Blessaða khirqa sem ástkæri Spámaðurinn okkar (sall-Allahu alayhi wa sallam) gaf hazrat Uways al-Qarani (rahmatullahi alayh)
má sækja heim í hinum göfuga mánuði ramadan í Istanbúl, í Fatih-hverfi,
í Khirqa-i sharif-moskunni.

Hazrat Umar radiy-Allahu anh sagði: „Að honum leita ég; hvar er hann?“ Þeir sögðu: „Hann gætir úlfalda okkar í Arna-dal, og fyrir það gefum við honum kvöldmat. Hár hans og skegg er úfið, hann kemur ekki til borganna, talar ekki við neinn og borðar ekki það sem menn borða. Hann þekkir hvorki hryggð né gleði: þegar mennirnir hlæja grætur hann, og þegar mennirnir gráta hlær hann.“ „Að honum leita ég,“ sagði hann. Þeir lýstu staðnum þar sem hann var. Hazrat Umar og hazrat Ali fóru á þann stað. Þeir fundu hann þar sem hann iðkaði salat. Allahu Taala hafði falið engli að gæta úlfalda hans. Þegar hann hafði lokið salatinu og farið með salam stóð hazrat Umar upp og heilsaði honum. Hann tók undir kveðjuna. Hazrat Umar spurði: „Hvað heitir þú?“ „Abdullah, það er að segja þjónn Allahs,“ sagði hann. Þegar hann spurði: „Við erum allir þjónar Allahs; hvert er hið eiginlega nafn þitt?“ sagði hann: „Uways.“ „Sýndu mér hægri hönd þína,“ sagði hann. Hann sýndi honum hana. Hazrat Umar sagði:

„Spámaðurinn sendir þér kveðju sína. Hann hefur sent þér blessaða khirqa sína og mælt svo fyrir í erfðaskrá sinni: ‚Hann skal taka við henni og klæðast henni og biðja fyrir ummu minni.‘“

Uways sagði: „Ó Umar! Ég er veikburða, ómáttugur og syndugur þjónn.

Gáðu vel að: getur ekki verið að þessi fyrirmæli eigi við einhvern annan?“ Hann svaraði: „Nei, ó Uways, þú ert sá sem við leitum að. Spámaðurinn lýsti útliti þínu og einkennum skýrt.“

Þá tók hazrat Uways við „khirqa-i sharif“ með lotningu, kyssti hana, þefaði af henni og strauk henni um andlit sitt og augu. Hann grét mikið og fór frá þeim með orðunum „Bíðið þið hér“. Spölkorn frá féll hann fram í sajda. Grátandi tók hann að ákalla Allahu Taala og biðja þess að ummu Muhammads yrði fyrirgefið. Með ekka og grátbeiðni bað hann svo: „Ó Rabb minn! Ástkæri Spámaðurinn hefur, þótt ég sé þess ekki verður, sent þessum fátæka og ómáttuga þjóni Þínum khirqa-i sharif sína með hazrat Umar og hazrat Ali. Hann hefur mælt svo fyrir að ég skuli biðja fyrir hinni syndugu ummu hans. Ó Rabb minn! Fyrir sakir þessarar khirqa-i sharif, fyrir sakir ástkæra Spámannsins okkar sall-Allahu alayhi wa sallam, fyrirgef þú allri ummu Muhammads… Fyrirgef þú, ó Allah, fyrirgef þú… Ó Allah…“ Þegar honum var kunngjört að mörgum syndugum múslimum hefði verið fyrirgefið klæddist hann „khirqa-i sharif“ með lotningu.

Þessi „khirqa-i sharif“, sem Uways al-Qarani var gefin, barst allt til Irisan-höfðingjanna í grennd við Van og var árið 1618 færð Osman Khan II soldáni, einum af þjóðhöfðingjum Ósmana, að gjöf. Abdulmajid Khan soldán lét reisa „Khirqa-i sharif-moskuna“ í Fatih fyrir þessa khirqa-i sharif. Þessi blessaða khirqa-i sharif, sem enn ber rósailm blessaðrar húðar ástkæra og göfuga Spámannsins jafnferskan og fyrr og er rjómalit eins og hunangsfroða, er á hverju ári í hinum göfuga mánuði ramadan sýnd almenningi í glerskáp.

Khirqa as-sa’ada sem hazrat Ka’b ibn Zuhayr var gefin

Hazrat Ka’b ibn Zuhayr radiy-Allahu anh, sonur skáldaættar, var einnig skáld. Áður fyrr orti hann ljóð gegn Spámanninum og gegn Íslam. Spámanninum var sagt frá þessu, og hann bauð að hann skyldi drepinn hvar sem hann sæist.

„Ég ber vitni um að enginn guð er til sem verðugur er tilbeiðslu nema Allah. Muhammad alayhis-salam er þjónn Hans og rasul“ Ka’b ibn Zuhayr (radiy-Allahu anh)

Bróðir hans, hazrat Bujayr radiy-Allahu anh, sem tekið hafði Íslam áður, tilkynnti honum þessa ákvörðun í bréfi og skrifaði honum að ástkæri Spámaðurinn, haf miskunnarinnar, myndi fyrirgefa honum ef hann tæki Íslam. Þegar hazrat Ka’b hafði lesið bréfið sökk hann í djúpar hugleiðingar. Hann tók að skilja hve fánýt skurðgoðadýrkunin var, hve háleitt Íslam var og hve mikill Spámaðurinn var, og hjarta hans tók að lýsast. Loks ákvað hann að taka Íslam og lagði af stað til hinnar nurríku Medínu. Hann orti langt ljóð þar sem hann lofaði Spámanninn sall-Allahu alayhi wa sallam og kunngjörði að hann hefði iðrast og tekið Íslam. Þegar hann kom til Medínu gekk hann ásamt vini sínum af ættbálknum Juhayna fyrir Spámanninn. Spámaðurinn sat á tali við Sahaba sína. Áður en hazrat Ka’b sagði til sín sagði hann: „Ó Rasulallah! Ka’b ibn Zuhayr iðrast þess sem hann hefur gert og er kominn sem múslimi til að biðja griða. Ef ég færi hann til þín, munt þú þá veita honum grið og taka gilt að hann gerist múslimi?“ Spámaðurinn sagði: „Já.“ Þá sagði hann: „Ég ber vitni um að enginn guð er til sem verðugur er tilbeiðslu nema Allah. Muhammad alayhis-salam er þjónn Hans og rasul.“ Spámaðurinn spurði: „Hver ert þú?“ „Ég er Ka’b ibn Zuhayr, ó Rasulallah,“ sagði hann. Þegar einn af Ansar sagði: „Ó Rasulallah, leyfðu mér að höggva höfuðið af þessum manni sem var andsnúinn þér,“ sagði Spámaðurinn: „Láttu hann vera. Hann er kominn, iðrandi þess ástands sem hann var í, og hefur snúið sér til Haqq.“ Þá flutti Ka’b ibn Zuhayr radiy-Allahu anh hina frægu qasidu sína, þar sem hann sagði frá því að hann hefði tekið Íslam og lýsti mikilleika og gildi ástkæra Spámannsins okkar og Sahaba. Spámanninum líkaði mjög vel og gladdist mjög yfir þessari qasidu, sem hófst á orðunum „Banat Su’ad / Ástin mín er farin burt“ og hélt svo áfram:

Hver maður verður einn dag, það er víst, borinn á líkbörum…
Ég kem, ó Rasulallah, fyrir þína háu návist og ber fram afsökun mína…
Fyrirgefning hans er það sem mest er vonað…
Í návist hans er afsökun tekin gild…
Miskunna þú mér, ó Rasulallah…
Fyrirgef þú mér, ó Rasulallah…
Vissulega er Rasulullah, af hinum beittu sverðum Haqq Taala
sem afmá hið illa, eitt brugðið sverð…
Hann er nur sem dreifir hidaya og vísar rétta veginn…

Hann fyrirgaf honum. Og þegar hann kom að þessu vísuorðapari:

Innar-Rasula la-nurun yustada’u bihi,
Muhammadun min suyufillahi maslulu.
Rasulullah er nur, við hann fá menn birtu,
eitt af brugðnum sverðum Haqq Taala,

tók Höfðingi beggja heima, Sómi heimsins, Muhammad Mustafa sall-Allahu alayhi wa sallam, khirqa sína, sem nefnist „Khirqa as-sa’ada“, af blessuðum öxlum sínum og lagði hana á axlir hazrat Ka’bs ibn Zuhayr.64

Meðan hazrat Mu’awiya var kalífi sendi hann Ka’b ibn Zuhayr boð: „Seldu okkur khirqa Rasulullah!“ Hann sendi honum tíu þúsund dirham. Ka’b ibn Zuhayr hafnaði ósk hazrat Mu’awiya með orðunum: „Hvað það snertir að klæðast khirqa Rasulullah get ég engan tekið fram yfir sjálfan mig!“ Þegar hazrat Ka’b ibn Zuhayr andaðist keypti hazrat Mu’awiya hana af sonum Ka’bs fyrir tuttugu þúsund dirham. Þessi blessaða khirqa, sem Spámaðurinn okkar hafði gefið hazrat Ka’b ibn Zuhayr, gekk í arf frá kalífa til kalífa.

Eftir fall veldis Umayyada keypti fyrsti kalífi Abbasída, Abu’l-Abbas Saffah ibn Abdullah ibn Muhammad, hana fyrir þrjú hundruð dínara. Á hátíðum klæddust kalífarnir henni. Þegar Abbasídar komu til Egyptalands höfðu þeir hana með sér. Þegar hazrat Yavuz Sultan Selim Khan vann Egyptaland og varð kalífi var þessi blessaða khirqa færð til Istanbúl ásamt öðrum „Blessuðum gripum“ sem voru í Egyptalandi. Í Istanbúl geta allir sótt hana heim í „Deild Khirqa as-sa’ada“ í Topkapı-höllinni.

Þessi blessaða khirqa er 124 sentímetrar á lengd, með víðum ermum og gerð úr svörtu ullarefni. Að innan er khirqa fóðruð rjómalitu ullarefni. Vafin í marga dúka liggur hún í gullkistu með loki sem opnast að ofan, sem Murad III soldán lét gera. Þessi kista Khirqa as-sa’ada er einstök að listfengi og auk þess skreytt smarögðum. Á kistunni stendur ritað:

„La ilaha illallah, wa ma arsalnaka illa rahmatan lil-alamin. La ilaha illallahul-Malikul-Haqqul-Mubin, Muhammadun Rasulullah, as-Sadiqul-wa’dil-amin.“

Hvíla Spámannsins

Yfirborð dýnunnar (rúmsins) sem Spámaðurinn lá og svaf á var úr leðri. Að innan var hún fyllt döðlupálmatrefjum. Hann sjálfur og einnig kona hans sváfu á henni. Koddinn sem Spámaðurinn okkar lagði undir blessað höfuð sitt hafði einnig ver úr leðri og var fylltur döðlupálmatrefjum. Spámaðurinn lagði ekkert upp úr heiminum og því sem í heiminum er.

Abdullah ibn Mas’ud segir frá: Höfðingi alheimsins hafði legið og sofið á mottu, og mottan hafði skilið eftir för á blessaðri síðu hans. Þegar hann vaknaði nuddaði ég blessaða síðu hans og sagði: „Megi faðir minn og móðir mín vera þér að fórnargjöf, ó Rasulallah! Hefðirðu bara látið okkur vita, þá hefðum við breitt eitthvað á mottuna handa þér til að hlífa þér við henni!“ Síðan sagði ég: „Eigum við að útvega þér mjúka dýnu?“

Höfðingi alheimsins sagði: „Hvað varða mig hlutir þessa heims? Samband mitt við heiminn, ástand mitt, er eins og reiðmanns sem hvílist stutta stund í skugga trés og skilur síðan við tréð og heldur leiðar sinnar!“65 Móðir okkar, hazrat Aisha, segir frá: „Kona af Ansar kom til mín. Þegar hún sá hvílu Rasuls alayhis-salam fór hún og sendi dýnu sem fyllt var ull.

Rasul alayhis-salam kom til mín og spurði: ‚Hvað er þetta?‘ ‚Ó Rasulallah! Kona þessi og þessi af Ansar kom til mín. Þegar hún sá hvílu þína fór hún og sendi þér þetta,‘ sagði ég. Hann sagði: ‚Sendu henni þetta þegar í stað aftur!‘ En ég sendi það ekki aftur. Mér líkaði að hafa það heima hjá mér. Rasul alayhis-salam endurtók þessi orð þrisvar. Loks sagði hann: ‚Ég sver við Allah, ó Aisha! Hefði ég viljað hefði Allah látið fjöll úr gulli og silfri fylgja mér!‘“66 Sessa Spámannsins alayhis-salam var einnig ekki annað en tvær abur.

„Rasulullah lét taka af sér gullhringa og járnhringa, en amaðist ekki við silfurhringum“ Amr ibn Shu’ayb (radiy-Allahu anh)

„Nótt eina þegar hann kom til mín hafði ég brotið þessa abu saman og mjókkað hana. Hann svaf á henni. Síðan spurði hann: ‚Ó Aisha! Hvers vegna var hvíla mín í nótt ekki eins og venjulega?‘ ‚Ó Rasulallah! Ég braut hana saman fyrir þig og mjókkaði hana,‘ sagði ég. Hann sagði: ‚Hafðu hana aftur eins og hún var!‘“67

Enn fremur segir hazrat Aisha, móðir okkar: „Qurayshítum í Mekku þótti ekkert ljúfara en að sofa á rúmbálki (sarir). Þegar Rasul alayhis-salam kom til Medínu og settist að í húsi Abu Ayyubs spurði hann hann: ‚Ó Abu Ayyub! Eigið þið engan rúmbálk?‘ ‚Nei, ég sver við Allah,‘ sagði Abu Ayyub. Þegar Sa’d ibn Zurara radiy-Allahu anh af Ansar frétti þetta sendi hann Rasulullah rúmbálk með stoðum úr tekkviði, klæddan mottu ofinni úr hörtrefjum. Rasulullah svaf á honum uns hann fluttist í eigið hús, og allt til andláts síns svaf hann á honum. Þegar Rasulullah alayhis-salam hafði verið þveginn og sveipaður líkklæðum var hann lagður á þennan rúmbálk, og janaza-salatið var einnig iðkað meðan hann lá á þessum rúmbálki. Menn báðu okkur um hann til að bera hina látnu á honum og leituðu blessunar af honum. Lík hazrat Abu Bakrs og hazrat Umars voru einnig borin á honum.“

Hazrat Aisha segir: „Rasul alayhis-salam átti mottu sem hann iðkaði salat á á nóttunni; á daginn breiddi hann hana út og sat á henni með fólkinu.“68

Hringar Spámannsins

Spámaðurinn okkar kunngjörði að karlmönnum væri aðeins silfurhringur halal og að það væri haram að bera hring úr gulli, járni eða messing. Sjálfur notaði hann aðeins silfurhring allt til andláts síns.

Rasulullah bar hring sinn á blessaðri hægri hendi sinni. Hann sást einnig bera hann á vinstri hendi. Það er ja’iz að bera hann hvort heldur á hægri eða vinstri hendi. Hann er borinn á litla fingri eða fingrinum við hliðina á honum. Á hátíðum er mustahabb að allir beri hring. Að bera hann til að berast á og stæra sig er haram.

Meðal gjafanna sem Ashama, Najashi Abessiníu, sendi Spámanninum okkar var gullhringur með steini frá Abessiníu. Ástkæri Spámaðurinn okkar kallaði á hazrat Umamu, dóttur Abu’l-As og dótturdóttur sína, og sagði: „Dóttir mín! Berðu þú hann!“69

Dag einn kom hazrat Nu’man ibn Bashir til Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam. Á fingri hans var gullhringur. Hann sagði: „Hvers vegna berð þú skart Paradísar áður en þú gengur inn í Paradís?“ Hann tók að bera járnhring. Þegar hann sá það sagði hann: „Hvers vegna berð þú hlut Vítis?“ Hann tók hann einnig af sér. Hann setti upp hring úr bronsi, það er að segja eir. Þegar hann sá það sagði hann: „Hvers vegna finn ég skurðgoðaþef af þér?“ „Hvers konar hring á ég þá að bera, ó Rasulallah?“ spurði hann. Hann sagði: „Þú mátt bera silfurhring. Þyngd hans skal ekki fara yfir eitt mithqal (4,8 g), og berðu hann á hægri hendi!“

Hazrat Amr ibn Shu’ayb segir: „Rasulullah lét taka af sér gullhringa og járnhringa, en amaðist ekki við silfurhringum.“

Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar vildi láta skrifa keisara Írans, keisara Rómverja og Najashi Abessiníu bréf var sagt við hann: „Ó Rasulallah! Þeir lesa ekki bréf nema það sé innsiglað!“ Þá lét Spámaðurinn okkar gera sér silfurhring, og í stein hans var grafið í þremur línum „Muhammadun Rasulullah“.

Áletrun innsiglishringsins var í þremur línum, ofan frá og niður: „Allah“ í einni línu, „Rasul“ í einni línu og „Muhammad“ í einni línu. Steinninn í silfurhring Spámannsins var steinn frá Abessiníu.70 Einnig er greint frá því að steinninn í þessum silfurhring hafi verið úr silfri.

Hazrat Amr ibn Sa’id hafði komið til Spámannsins okkar. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar sá hringinn á fingri hans spurði hann: „Hvaða hringur er þetta á hendi þinni?“ Hazrat Amr ibn Sa’id sagði: „Ó Rasulallah! Þetta er bara hringur. Ég gerði hann sjálfur.“ Spámaðurinn okkar spurði: „Hver er áletrun hans?“ Amr ibn Sa’id radiy-Allahu anh sagði: „Muhammadun Rasulullah.“ Spámaðurinn sagði: „Lofaðu mér að sjá hann.“ Hann tók hann og notaði hann sem eigið innsigli og bannaði öðrum að grafa orðin „Muhammadun Rasulullah“ í hringa sína.71 Ástkæri Spámaðurinn okkar andaðist með þennan innsiglishring á blessuðum fingri sínum.

Spámaðurinn okkar sneri steinhlið hringsins inn að blessuðum lófa sínum. Þegar Spámaðurinn okkar ætlaði að ganga örna sinna tók hann hringinn af blessuðum fingri sínum. Eftir andlát ástkæra Spámannsins okkar bar hazrat Abu Bakr innsiglishring hans, eftir hann hazrat Umar og eftir hazrat Umar hazrat Uthman. Meðan hazrat Uthman var kalífi missti hann hann dag einn ofan í Aris-brunninn þar sem hann sat á barmi hans. Þótt allt vatnið væri dregið upp úr brunninum og leitað væri fram og aftur í þrjá daga fannst þessi blessaði hringur ekki.72 Sá siður að letra á hringstein hélt áfram eftir daga Spámannsins okkar.

Á hring hazrat Abu Bakrs stóð „Ni’mal-Qadirullah“ (Hve vel nægir máttur Allahu Taala yfir öllum hlutum), á hring hazrat Umars „Kafa bil-mawti wa’izan ya Umar“ (Dauðinn nægir til áminningar).

Á hring hazrat Uthmans stóð „La-nasbiranna“ (Vissulega munum við sýna þolgæði), á hring hazrat Alis „Al-mulku lillah“ (Ríkið tilheyrir Allahu Taala einum).

„Iðkið salat á ilskóm ykkar, svo að þið líkist ekki gyðingunum“ Hadith sharif

Á hring hazrat Hasans stóð „Al-izzatu lillah“ (Tign og mikilleiki tilheyra Allahu Taala).

Á hring hazrat Mu’awiya stóð „Rabbighfir li“ (Rabb minn, fyrirgef mér), á hring hazrat Ibn Abi Layla „Ad-dunya ghurur“ (Heimurinn er svikull og lyginn).

Á hring hazrat Imam A’zam Abu Hanifa stóð „Qulil-khayra wa illa fasqut“ (Mæltu gott eða þegðu!).

Á hring hazrat Imam Abu Yusuf stóð „Man amila bi-ra’yihi nadima“ (Sá sem fer að eigin áliti iðrast þess), á hring hazrat Imam Muhammad Shaybani „Man sabara zafira“ (Sá sem sýnir þolgæði vinnur sigur).

Á hring hazrat Imam Shafi’i stóð „Al-barakatu fil-qana’a“ (Blessunin felst í nægjuseminni). Þeir notuðu hringa sína sem innsigli.

Naqsh-i qadam-i sharif Spámannsins

Naqsh-i qadam-i sharif eru blessuð fótspor ástkæra Spámannsins okkar, Muhammads alayhis-salam. Eitt af kraftaverkum Spámannsins var að fótspor hans sáust ekki þegar hann steig á mjúk efni, til dæmis sand, en þegar hann steig á stein og hörð efni komu sporin fram. Sumir steinar og marmarahellur sem blessaður fótur hans steig á og skildi eftir spor í hafa verið varðveitt öldum saman til minja, falin hverjum á eftir öðrum til varðveislu, og menn hafa leitað blessunar af þeim.

Einkum hafa valdsmenn og þjóðhöfðingjar múslima sett þessa dýrmætu minjagripi undir sérstaka vernd á mikilvægum stöðum, varðveitt þá, sótt þá heim og látið aðra sækja þá heim. Frægust þeirra naqsh-i qadam-i sharif sem þekkt eru og varðveitt eru þessi: 1. Naqsh-i qadam-i sharif í grafhýsi Fath Khans, sonar Firuz Shah Tughluq, á Indlandi. 2. Tvö blessuð fótspor í grafhýsi Qaytbay í Kaíró. 3. Tvö blessuð fótspor í Athar an-Nabiyy-moskunni í Kaíró. 4. Blessað spor hægri fótar í grafhýsi Khalids ibn Zayd Abu Ayyub al-Ansari (Eyüp Sultan) í Istanbúl. Þetta naqsh-i qadam-i Payghambari var flutt úr höllinni í grafhýsið árið 1734 að boði Mahmuds Khan I.

5. Tvö fótspor sem varðveitt eru í skáp í veggnum, þeim megin sem snýr að Nýju moskunni (Yeni Cami), í grafhýsi Abdulhamids Khan I.

6. Tvö blessuð fótspor á steini sem varðveitt eru í skáp sem sérstaklega var gerður í vegginn í grafhýsi Mustafa Khans III soldáns í Laleli. 7. Fótsporin í Deild helgra gripa í Topkapı-höllinni í Istanbúl. Í Deild Khirqa as-sa’ada í Topkapı-höllinni eru sex naqsh-i qadam-i sharif, fjögur úr steini og tvö úr tígulsteini. Eitt þeirra er blessaða fótsporið sem kom fram á klettinum sem Spámaðurinn steig á þegar hann fór upp í Mi’raj; það er varðveitt í skáp í herbergi Khirqa as-sa’ada. Yfir þessum blessaða kletti, sem Rasulullah steig á þegar hann fór upp í Mi’raj, hefur verið reist byggingin sem þekkt er undir nafninu Qubbat as-Sakhra. Naqsh-i qadam-i sharif voru varðveitt öldum saman á ýmsum stöðum áður en þau voru flutt þangað sem þau eru nú. Að lokum var þeim komið fyrir þar sem þau eru nú. En hin ósviknu naqsh-i qadam-i sharif eru sótt heim til að leita blessunar.

Qadam-i sharif og Ahmad Khan I soldán

Ahmad I soldán, þjóðhöfðingi Ósmana, sem settist í hásæti þrettán ára gamall og lést tuttugu og átta ára, var af öllu hjarta bundinn Íslam og Rasulullah. Ahmad I soldán, sem einnig orti ljóð undir skáldanöfnunum Bahti og Ahmadi, lét gera gimsteinum settan túrbanskúf í lögun naqsh-i qadam-i sharif og lét letra í miðju hans, með gulli á blátt glerung, þessar ljóðlínur sínar:

Hvað væri ef ég bæri ætíð sem kórónu á höfði mér
hið hreina fótspor þess hazrat, konungs rasulanna?
Rós rósagarðs spámennskunnar á þetta fótspor;
ó Ahmad, hik ei, strjúk andliti þínu við fót þessarar Rósar.
Ahmad I soldán (Bahti)

Ahmad I soldán bar þennan skúf á höfði sér á föstudögum og hátíðum og á öðrum blessuðum dögum. Mehmed Münib Efendi frá Ayıntab samdi verk sem nefnist Âsâr-ul-Hikem fî Nakş-il Kadem og segir frá því hvernig naqsh-i qadam-i sharif í grafhýsi Abdulhamids I soldáns fannst og var komið þar fyrir. Ahmad Khan soldán skrifaði þessa ferhendu með eigin hendi og sendi hana shaykh sínum, Aziz Mahmud Hüdayi Efendi. Auk þess lét Ahmad soldán mála þetta ljóð á fjöl og hengja hana upp fyrir framan hásæti soldánsdæmisins. Fjölin sem ljóðið er letrað á hangir enn í Sultan Ahmad-moskunni hinni göfugu.

Na’layn-i sharif Spámannsins

Ilskórnir sem notaðir voru á dögum Spámannsins voru ólíkir þeim sem nú tíðkast. Þeir voru í lögun eins og skór með leðursóla, opnir að ofan og festir með ólum. Rasulullah og Sahaba iðkuðu salat í ilskónum sem þeir gengu á úti á götu. Ilskór þeirra voru hreinir, og gólf Masjid an-Nabawi var þakið sandi. Með óhreina ilskó var ekki gengið þar inn.

Í hadith sharif var sagt: „Iðkið salat á ilskóm ykkar, svo að þið líkist ekki gyðingunum.“

Menn trúðu því að jafnvel mynd af Na’layn as-sa’ada yrði til blessunar og hengdu hana upp á heimilum og vinnustöðum. Í Deild Khirqa as-sa’ada eru, ásamt Na’layn as-sa’ada, einnig varðveittar eftirmyndir þeirra úr málmi og tré.

Hlutirnir sjö sem Spámaðurinn bar með sér

Ástkæri Spámaðurinn okkar lagði af stað í ferð með greiðu, spegil, misvak, rósaolíu, kohl og skæri með sér, og á ferðalögum og heima lét hann þessa hluti aldrei frá sér. Hazrat Aisha sagði: „Fyrir herfarirnar tók ég til rósaolíu Rasuls alayhis-salam, greiðu hans, spegil, tvenn skæri, kohl-dós hans og misvak.“ Og enn sagði hazrat Aisha, móðir okkar: „Á ferðalögum og heima tók Rasul alayhis-salam með sér sjö hluti:

1. rósaolíuflöskuna, 2. greiðuna, 3. spegilinn, 4. kohl-dósina, 5. misvak, 6. tvenn skæri, 7. beinið til að skipta hárinu.“73

Stafur og prik Spámannsins

Þegar Spámaðurinn flutti khutba á föstudögum studdist hann við staf eða boga, og á ferðalögum við boga. Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði að það að styðjast við staf væri af siðferði spámannanna; sjálfur studdist hann við staf og ráðlagði mönnum að styðjast við staf. Á kalífatíð Mu’awiya ibn Abi Sufyan radiy-Allahu anhuma var stafur Spámannsins hjá Sa’d al-Qaraz. Hazrat Mu’awiya ibn Abi Sufyan hafði komið til hajj á fimmtugasta ári eftir Hijru. Hann vildi láta rífa minbarinn í moskunni ástkæra Spámannsins okkar og flytja hann til Damaskus. Hann lét einnig biðja um stafinn sem var hjá Sa’d al-Qaraz. Hazrat Jabir ibn Abdullah og hazrat Abu Hurayra fóru til hans og sögðu: „Ó leiðtogi hinna trúuðu! Það er ekki rétt að rífa minbar Rasuls alayhis-salam af þeim stað sem honum var komið fyrir á og flytja hann burt, né heldur að flytja staf hans til Damaskus!“ Þá lét hazrat Mu’awiya af þessu og baðst afsökunar.

Spámaðurinn okkar fór með hazrat Abdullah ibn Unays úr moskunni heim til sín, gaf honum staf og sagði: „Geymdu þennan staf hjá þér, ó Abdullah ibn Unays!“ Þegar Abdullah ibn Unays radiy-Allahu anh kom með stafinn til fólksins spurðu menn hann: „Hvaða stafur er þetta?“ „Rasul alayhis-salam gaf mér hann og bauð mér að geyma hann hjá mér,“ sagði hann. Þeir sögðu við hazrat Abdullah ibn Unays: „Hvers vegna ferð þú ekki aftur til Rasuls alayhis-salam og spyrð hann hvers vegna hann gaf þér hann?“

Mynd af Na’layn-i sharif Spámannsins

Na’layn-i sharif

Ilskór Rasulullah rísa allt til himnanna,
og allar sköpunarverur standa í skugga þeirra.
Meðan sagt var við Musa á Tur: „Farðu úr ilskóm þínum,“
er sagt við hann á Arsh: „Farðu ekki úr þeim.“
Þetta er lögun ilskóa hins göfugasta Rasuls,
jafnvel stjörnurnar þrá að vera moldin sem hann steig á.
Til hans þrá íbúar himnanna sjö,
kórónur soldánanna öfunda þá.
Enginn jafnast á við ilskó Mustafa,
ljós augnanna, friður hjartans – allt kemur það frá þeim.
Haltu mynd ilskónna í hæsta heiðri,
öll höfuð þrá að vera fótur hennar.
Þegar raunir og þrengingar umlykja mig á alla vegu
verða Na’layn-i sharif mér örugg borg.
Ég er óhultur í þessu sterka vígi,
þegar ég leita skjóls hjá fagurri lögun þeirra verndar hún mig.
Hjartað þráir, með því að þjóna lögun hinna göfugu ilskóa,
að lifa í skugga þeirra í báðum heimum.
Ibn Mas’ud varð sæll af því að þjóna ilskónum,
en sæla mín hlotnast mér af mynd þeirra.
Yusuf Nabhani

Þá fór Abdullah ibn Unays aftur til Spámannsins okkar og spurði: „Ó Rasulallah! Hvers vegna gafst þú mér þennan staf?“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Hann er tákn milli okkar á upprisudeginum! Þá verða afar fáir í Paradís sem styðjast við staf! Þú munt styðjast við hann í Paradís!“ Abdullah ibn Unays bar hann með sér ásamt sverði sínu og lét hann aldrei frá sér. Þegar hann lagðist banaleguna mælti hann svo fyrir við heimilisfólk sitt að stafurinn yrði lagður í líkklæði hans og grafinn með honum. Hann var lagður milli líkama hans og líkklæðanna, og erfðaskrá hans var framfylgt. Spámaðurinn átti mihjan sem var alin (68 cm) á lengd eða ögn lengri. Mihjan nefnist prik með boginn enda. Með því snerti Spámaðurinn okkar (istilam) Svarta steininn með því að benda á hann úr fjarlægð. Þegar Spámaðurinn okkar reið úlfalda hengdi hann það fyrir framan sig. Spámaðurinn átti einnig mikhsara, sem nefndist Urjun (úr þurri döðlupálmagrein). Prik gert úr trjágrein nefnist mikhsara. Þegar Spámaðurinn okkar fór til Baqi’ al-Gharqad hafði hann það með sér og studdist við það, og þegar hann sat sneri hann því í hendi sér. Það kom einnig fyrir að Spámaðurinn okkar flutti khutba með þessa mikhsara í hendi. Spámaðurinn okkar átti einnig qadib (mjóan staf), skorinn úr fjallatrjám og nefndur Mamshuq. Meðan hazrat Uthman flutti khutba í minbarnum með qadib Spámannsins í hendi kom Jahjah ibn Sa’id, eða Jahjah ibn Qays, að honum, tók qadib úr hendi hazrat Uthmans, lagði hann við hné sér, beygði hann og braut. Fólkið hrópaði á Jahjah. Þetta snerti gayrat-i ilahiyya, og Allahu Taala lét Jahjah fá sjúkdóminn akila (kláða) í höndina eða hnéð. Áður en ár var liðið frá shahid-dauða hazrat Uthmans dó Jahjah, klórandi sig til blóðs.

„Enginn jafnast á við ilskó Mustafa, ljós augnanna, friður hjartans – allt kemur það frá þeim“ Yusuf Nabhani (rahmatullahi alayh)

Sverð Spámannsins

Spámaðurinn átti níu sverð.

Sverðið sem hann hafði erft eftir föður sinn og nefndist Ma’thur hafði Spámaðurinn okkar með sér þegar hann fluttist búferlum til Medínu.74 Abd: Þetta sverð hafði hazrat Sa’d ibn Ubada gefið Spámanninum, og hann tók það með sér þegar hann hélt til Badr-herfararinnar.

Dhulfiqar: Það var sverð Munabbihs ibn Hajjaj eða As ibn Munabbih, eins af mushrikum Quraysh, og hafði orðið herfang í Badr-herförinni. Spámaðurinn gaf hazrat Ali Dhulfiqar. Hjaltknappurinn, hringarnir á fetlinum og keðjurnar voru úr silfri.75

Eftir andlát Spámannsins okkar leitaði hazrat Abbas til hazrat Abu Bakrs og vildi fá Dhulfiqar frá hazrat Ali. Þá sagði hazrat Abu Bakr: „Þetta sverð hef ég alltaf séð í hendi hans. Mér þykir ekki sæmandi að taka það af honum!“ Og hazrat Abbas lét hazrat Ali halda því.

Spjót Spámannsins

Spámaðurinn hafði fengið þrjú spjót að herfangi frá gyðingum Banu Qaynuqa. Eitt spjóta Spámannsins okkar hét Muthwi og annað Muthna. Spámaðurinn okkar átti einnig stóra harba (stutt spjót) sem nefndist Bayda og harba sem var minni en spjót og nefndist Anaza. Najashi Abessiníu, hazrat Ashama, hafði sent ástkæra Spámanninum okkar þrjár anaza (spjót), sem nefndust Nab’a, og eina harba. Spámaðurinn okkar hélt einni þeirra handa sjálfum sér, gaf hazrat Ali aðra og hazrat Umar þá þriðju.

Á Ramadan-hátíðinni og Fórnarhátíðinni bar Bilal al-Habashi radiy-Allahu anh spjót Spámannsins okkar á undan honum að bænastaðnum og stakk því þar niður fyrir framan hann. Og ástkæri Spámaðurinn okkar stjórnaði hátíðarsalatinu og sneri sér að spjótinu. Eftir andlát Spámannsins bar hazrat Bilal al-Habashi þetta spjót á hátíðunum á undan hazrat Abu Bakr og stakk því niður fyrir framan hann á bænastaðnum. Eftir hazrat Abu Bakr, á dögum hazrat Umars og síðan hazrat Uthmans, gegndi bænakallarinn hazrat Sa’d al-Qaraz þessu starfi á sama hátt. Á dögum landstjóra Medínu var þessu haldið áfram.

Bogar Spámannsins

Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam átti sex boga. Þrír þeirra, sem nefndust Rawha, Bayda og Safra, höfðu orðið herfang frá gyðingum Banu Qaynuqa. Boginn Safra var gerður úr viði nab’-trésins.76 Boginn sem nefndist Katum var einnig gerður úr nab’-viði og brotnaði í Uhud-herförinni. Hazrat Qatada ibn Nu’man tók brotna bogann til minja. Auk þess átti hann boga sem nefndust Sadad og Zawra.77

„Enginn ungur maður er sem Ali og ekkert sverð sem Dhulfiqar!“ Hadith sharif

Skildir Spámannsins

Spámaðurinn okkar átti þrjá skildi. Á skildinum sem nefndist Zaluq var mynd af hrútshöfði. Þessi skjöldur hafði verið gefinn Spámanninum okkar. En Spámanninum okkar líkaði hann ekki, af því að á honum var mynd. Þegar morgnaði hafði Allah afmáð myndina af skildinum og látið hana hverfa.78

Brynjur Spámannsins

Rasulullah átti sjö brynjur. Þessar brynjur voru:

Dhat al-Fudul: Hana hafði hazrat Sa’d ibn Ubada gefið Spámanninum okkar þegar hann hélt til Badr-herfararinnar.79

Sa’diyya og Fidda: Þessar tvær brynjur hafði Spámaðurinn okkar einnig fengið að herfangi frá gyðingum Banu Qaynuqa. Brynjan sem nefndist Sa’diyya var hin sögufræga brynja sem hazrat Dawud alayhis-salam klæddist þegar hann barðist við Jalut. Í Uhud-herförinni klæddist Spámaðurinn okkar Fudul og Fidda, annarri yfir hina.80 Þegar Spámaðurinn okkar andaðist var brynjan sem nefndist Dhat al-Fudul í veði hjá gyðingi af Banu Zafar sem hét Abu’sh-Shahm, fyrir þrjátíu sa’ af byggi sem keypt höfðu verið handa heimilisfólki hans.81

Aðrar brynjur hans voru Dhat al-Wishah, Dhat al-Hawashi, Batra og Khirniq.82

Í Hunayn-herförinni klæddist Spámaðurinn okkar Dhat al-Fudul og Sa’diyya.83

Hjálmar Spámannsins

Fyrstur hjálma Rasulullah var Muwashshah. Þennan hjálm hafði hann fengið að herfangi frá gyðingum Banu Qaynuqa. Hjálmurinn sem nefndist Dhus-Subugh, eða Dhus-Susub, eða Mashbugh, var sá sem Spámaðurinn okkar bar á höfði í Uhud-herförinni. Hann brotnaði undan sverðshöggum mushrikanna og grjótinu sem þeir köstuðu, og tveir hringir hans stungust inn í blessaðar kinnar ástkæra Spámannsins okkar.

Þegar Spámaðurinn okkar hélt inn í Mekku til að vinna hana bar hann einnig hjálm.

Herinn steig á bak og hóf á loft gunnfána og merki,
Mehter84 var leikinn, pákur barðar og bumbur.

Fánar og gunnfánar Spámannsins

Í herförunum notaði Spámaðurinn tvenns konar fána (gunnfána). Raya hans var svört, en liwa hans var minni og hvít. Yunus ibn Ubayd, leysingi Muhammads ibn Qasim, segir svo frá: „Muhammad ibn Qasim sendi mig til Bara ibn Azib til að spyrja hann um fána Rasulullah alayhis-salam. Bara ibn Azib sagði: ‚Hann var svartur og ferhyrndur, úr namira (svart- og hvítröndóttu ullarefni).‘“ Þessi fáni var mittisklæði hazrat Aishu, ofið úr ull og skreytt mynstri úlfaldasöðla, og var svartur. Hann var nefndur Uqab. Fáni ástkæra Spámannsins okkar var geymdur hjá hazrat Ali. Í Khaybar-herförinni sagði Spámaðurinn okkar: „Fánann fæ ég þeim manni sem elskar Allah og Rasul Hans, og sem Allah og Rasul Hans elska!“ Síðan kallaði hann á hazrat Ali og fékk honum fána sinn.85 Allahu Taala lét hazrat Ali hlotnast sigurinn í Khaybar.

Á gunnfána (fána) Rasulullah sem nefndist Liwa al-Hamd stóð skrifað: „La ilaha illallah Muhammadun Rasulullah“. Í Kharrar-herflokknum batt Spámaðurinn okkar hvítan gunnfána (fána, liwa) handa hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas. Þegar hann sendi hazrat Ali til Jemen batt hann vefjarhött á spjótsoddinn og sagði: „Svona er liwa!“ Liwa hélt aðeins yfirmaður hersins á og bar. Hvíta gunnfána Spámannsins okkar bar hazrat Hamza í herförinni til Abwa (Waddan), Sa’d ibn Abi Waqqas í Buwat-herförinni, hazrat Ali þegar Kurz ibn Jabir al-Fihri var veitt eftirför og hazrat Hamza í Dhul-Ushayra-herförinni.

Þegar Spámaðurinn okkar hélt til Badr-herfararinnar fékk hann Mus’ab ibn Umayr hvíta gunnfána sinn (liwa), en hazrat Ali bar svarta gunnfána hans (raya) (Uqab) á undan Spámanninum okkar.86 Hvíta gunnfána Spámannsins okkar (liwa) bar hazrat Hamza í Banu Qaynuqa-herförinni, hazrat Ali í herförunum til Qarqarat al-Kudr, Uhud og Badr al-Maw’id og Zayd ibn Haritha í Khandaq-herförinni. Spámaðurinn okkar vann einnig Mekku undir hvíta gunnfána sínum. Í Tabuk-herförinni fékk Spámaðurinn hazrat Abu Bakr stóra gunnfánann sinn að bera og Zubayr ibn Awwam þann litla.

Hestar Spámannsins

Fyrsti hestur ástkæra Spámannsins okkar er sá sem hann keypti í Medínu af bedúína af Banu Fazara fyrir tíu uqiyya87 af silfri; eyðimerkurbúar nefndu hann Daris, en Spámaðurinn okkar gaf honum nafnið Sakb. Á honum reið hann í Uhud-herförinni.88 Sakb var með hvítan blett á vörinni. Þrír fætur hans voru leistóttir; aðeins einn hægri fótanna var það ekki. Sakb var mjög frár, það er að segja: á ferð rann hann áfram eins og vatn. Hestinn sem nefndist Murtajiz hafði Spámaðurinn okkar keypt af bedúína af Banu Murra. Murtajiz var fagur og samsvaraði sér vel og hneggjaði eins og hann færi með ljóð.89 Hestinn sem nefndist Lizaz hafði Muqawqas, konungur Alexandríu, gefið Spámanninum okkar. Lizaz fór afar hratt.90

Hestinn sem nefndist Zarib hafði Farwa ibn Umayr al-Judhami gefið Spámanninum okkar. Zarib var mjög sterkur og þolinn hestur.

Lahif (eða Luhayf). Þennan hest hafði Rabi’a ibn Abi Bara al-Kalbi gefið Spámanninum okkar. Lahif var taglsíður. Taglið sópaði jörðina. Ya’sub var bestur hesta Spámannsins okkar.

„Fánann fæ ég þeim manni sem elskar Allah og Rasul Hans, og sem Allah og Rasul Hans elska!“ Hadith sharif

Murawih var veðhlaupahestur; Ubayd ibn Yasir hafði gefið Spámanninum okkar hann í Tabuk. Murawih hljóp hratt sem vindurinn.

Hestinn sem nefndist Mirwah hafði sendinefnd Banu Raha, sem kom til Medínu á tíunda ári eftir Hijru, gefið Spámanninum okkar. Þegar riðið var á Mirwah fyrir framan Spámanninn okkar líkaði honum það mjög vel. Ward: Þennan hest hafði Tamim ad-Dari gefið Spámanninum okkar. Ward var jarpleitur á lit. Spámaðurinn okkar gaf hazrat Umar hann. Hazrat Umar barðist á Ward á vegi Allahu Taala og reið honum úr einni herför í aðra. Spámaðurinn okkar lét þrjá hesta sinna keppa í kapphlaupum. Á Zarib reið hazrat Sahl ibn Sa’d og á Lizaz hazrat Abu Usayd as-Sa’idi. Lizaz fór fremstur, Zarib á eftir honum og Sakb á eftir Zarib.

Asni og múldýr Spámannsins

Rasulullah átti bæði asna og múldýr. Muqawqas, konungur Alexandríu, hafði gefið Spámanninum okkar grátt múldýr og gráan asna. Múldýrið var nefnt Duldul og asninn Ya’fur eða Ufayr.91 Fyrsta hvíta múldýrið sem sást í Íslam var Duldul. Múldýrið sem Spámaðurinn okkar reið í Khaybar-herförinni var þetta gráa múldýr, en í Hunayn-herförinni var það hitt gráa múldýrið. Þar keyrði Spámaðurinn okkar múldýr sitt sporum og vildi sækja fram gegn Hawazin; hazrat Abbas hélt í tauminn og hazrat Abu Sufyan ibn Harith í ístaðið, og reyndu þeir að hægja á því og hindra að Spámaðurinn okkar steypti sér inn í raðir óvinanna. Sagt er að í Khaybar-herförinni hafi verið lagður reiðingur á Ya’fur og múll úr pálmatrefjareipi settur á höfuð hans, og að Spámaðurinn okkar hafi einnig riðið honum. Þegar Spámaðurinn okkar sneri heim úr Kveðjuhajjinu var Ya’fur dauður, en Duldul kom í hlut hazrat Alis eftir andlát Spámannsins okkar. Hazrat Ali reið honum allt þar til hann féll sem shahid, síðan hazrat Hasan, þá hazrat Husayn og eftir það hazrat Muhammad ibn al-Hanafiyya. Duldul lifði fram á daga hazrat Mu’awiya.

Úlfaldar Spámannsins

Qaswa: Þessi úlfaldi Spámannsins, sem einnig var nefndur Jad’a og Adba, var úr fénaði Banu Qushayr ibn Ka’b ibn Rabi’a ibn Amir eða Huraysh ibn Ka’b. Hazrat Abu Bakr hafði keypt hann fyrir fjögur hundruð dirham og látið ástkæra Spámanninn okkar fá hann fyrir sama verð. Spámaðurinn okkar fluttist búferlum til Medínu á baki Qaswa. Á honum fór hann í umra-ferðina til Hudaybiya. Á honum vann hann einnig Mekku. Spámaðurinn lét Qaswa keppa í kapphlaupum og enginn úlfaldi komst fram úr honum. En bedúíni nokkur tók þátt í kapphlaupi með tveggja vetra úlfalda og fór fram úr honum. Í Kveðjuhajjinu flutti Spámaðurinn khutbuna á Arafat á baki Qaswa. Í kalífatíð hazrat Abu Bakrs var Qaswa sleppt í grafreitinn Jannat al-Baqi’. Þar gekk hann á beit að vild sinni þar til hann drapst.92

„Ó Allah! Eins og Þú skapaðir ásýnd mína fagra, svo skalt Þú einnig fegra siðferði mitt“ Hadith sharif

Úlfaldinn sem tekinn var að herfangi af Abu Jahl: Í Badr-herförinni féll hinn frægi úlfaldi Abu Jahls ástkæra Spámanninum okkar í hlut sem herfang. Allt fram að umra-ferðinni til Hudaybiya fór Spámaðurinn einnig í herfarir á þessum úlfalda. Fyrir umra setti hann á hann merki fórnardýrs. Mushrikarnir buðu hundrað úlfalda fyrir hann og vildu fá hann. Spámaðurinn okkar sagði: „Hefðum við ekki tekið hann frá og merkt sem fórnardýr, hefði ég orðið við ósk ykkar.“ Mjólkurúlfaldarnir: Spámaðurinn okkar átti sjö mjólkandi úlfalda sem gengu á beit í högunum Dhul-Jadr og Jamma og nefndust Hanna, Samra, Urays, Sa’diyya, Baghum, Yasira og Dabba. Heimilisfólk Spámannsins okkar lifði á mjólk þeirra, tveimur fullum belgjum sem komið var með á hverri nóttu.93 En þegar Spámaðurinn okkar andaðist var enginn þeirra eftir.

Eignir sem Spámaðurinn gerði að waqf (ævarandi gjafareign)

Fyrsti waqf í Íslam voru sjö aldingarðar og matjurtagarðar sem nefndust nöfnunum hér á eftir. Mukhayriq, sem féll sem shahid við Uhud, hafði mælt svo fyrir í erfðaskrá sinni að þeir skyldu afhentir Spámanninum okkar, og Spámaðurinn okkar tók við þeim og gerði þá að waqf: 1. Mithab, 2. Safiya, 3. Dalal, 4. Husna, 5. Burqa’, 6. A’waf, 7. Mashraba.94 Mukhayriq, sem áður en hann gerðist múslimi var einn af fræðimönnum og auðmönnum gyðinga, gekk í Uhud-herförinni fram fyrir ættmenn sína og lýsti afstöðu sinni með þessum orðum: „Þið vitið sjálfir mætavel að Muhammad er Spámaður hinna síðustu tíma. Í Tawrat er eiginleikum hans lýst skýrt og greinilega. Nú sæmir okkur að fylgja honum og standa við hlið hans á erfiðum dögum hans.“ Gyðingarnir sögðu: „Þú hefur rétt fyrir þér, en í dag er laugardagur. Þá má ekki sinna störfum!“ Þegar hann sá að ekkert stoðaði að leggja að þeim gyrti hann sig sverði sínu og lýsti því yfir að hann væri orðinn múslimi. Við ættingja sína mælti hann svo fyrir: „Verði ég drepinn eru allar eigur mínar Muhammads. Hann má nota þær eins og hann vill.“ Síðan fór hann og gekk í her Íslams. Og hann bergði á svaladrykk shahid-dauðans, radiy-Allahu anh.

Loks lauk bardaganum og sárin voru bundin. Ættingjar Mukhayriqs héldu tryggð við erfðaskrána og létu Habibullah eftir eignir hans. Spámaðurinn gerði þessar jarðir, með sínu svala vatni og ríkulegu ávöxtum, að waqf og opnaði þær fátækum og þurfandi til afnota. Þannig hófst hefð waqf í menningu Íslams. Spámaðurinn lofaði hann með þessum orðum: „Mukhayriq er góður maður af kyni gyðinga.“

Waqf-eignir Spámannsins okkar í Medínu voru yfirleitt af eignum Mukhayriqs komnar.

Ibn Humayd segir: „Umar ibn Abdulaziz kalífi vildi að komið yrði með döðlur úr waqf-döðlulundum Mukhayriqs. Þær voru bornar fram á diski. Þegar Umar ibn Abdulaziz sagði: ‚Abu Bakr ibn Hazm skrifaði mér að þessar döðlur væru af döðlupálma frá tímum Rasul alayhis-salam og að Rasul alayhis-salam hefði borðað af honum,‘ sagði ég: ‚Ó foringi hinna trúuðu! Skiptu þeim milli okkar!‘ Hann skipti þeim. Hverjum okkar komu níu döðlur í hlut.“

Umar ibn Abdulaziz sagði: „Þegar ég gekk inn í þennan döðlulund sem landstjóri Medínu borðaði ég af döðlum þessa döðlupálma, og aldrei hef ég séð jafn ljúffenga og sæta döðlu!“

Amr ibn Muhajir segir: „Munir Rasul alayhis-salam voru geymdir í herbergi hjá Umar ibn Abdulaziz og hann leit á þá á hverjum degi. Hann leiddi einnig þá Qurayshíta sem komu og söfnuðust saman hjá honum inn í þetta herbergi, sneri sér síðan að mununum og sagði: ‚Þetta er arfleifð þeirrar göfugu persónu sem Allah heiðraði ykkur með!‘“ Munirnir voru: 1. hvílubekkur fléttaður úr pálmablöðum,

2. koddi með leðurveri, fylltur pálmatrefjum, 3. fremur stór diskur, 4. vatnsbikar,

5. klæðnaður, 6. handkvörn,

7. örvamælir, 8. flauelsábreiða.

(Þessi ábreiða ilmaði betur en moskus sakir ilmsins sem sest hafði í hana af blessuðum líkama Rasulullah. Þegar Umar ibn Abdulaziz radiy-Allahu anh veiktist þvoði hann sér úr vatninu sem ábreiðan hafði verið þvegin úr og varð heill.)

Þegar haf ástarinnar ýfðist öldum
Birtist þessi einstaka perla (Durr-i Yatim),
Og Skaparinn heilagi sagði honum til vegsemdar:
(Lawlaka lama khalaqtul-aflak.)
Þegar hann fæddist fyllti ljómi þeirrar sólar
Allan alheiminn;
Hver sá sem fetar í fótspor hans
Finnur hið góða í hverju verki.
Þótt heilu ríkin lytu boði hans
Átti hann ekki einu sinni þrjár skyrtur.
Á heimili hans var ekki mikið fé;
Við andlát hans sást brynja hans í veði.
Hjá því sem hann leit oftast augum,
Hvers virði er þá þessi heimur?
Velgjörðir hans náðu ríkulega til allra,
Að segja „ekkert er til“ þekkti hann ekki.
Stundum gaf hann svo mikið
Að óvinir hans hneigðu sig allir.
Hverjum munaðarleysingja var hann ástríkur faðir,
Mildi hans var ríkuleg jafnvel við hinn auvirðilega.
Í hverju verki hans bjó mikil viska,
Aldrei núði hann neinum greiða sínum um nasir.
Hann vitjaði hins sjúka
Og veitti hinum hrjáða lækningu.

„Ó Rasulallah! Mig skortir mátt til að lofa þig; við vorum öll sköpuð þín vegna. Í stuttu máli, ó konungur ríkis tryggðarinnar, þér fórna ég lífi mínu, öllu fórna ég þér!“ Hüseyin Hilmi ibn Sa’id (rahmatullahi alayh)

Aldrei lét hann tahajjud niður falla,
Af ótta við Allah lagðist hann ekki til svefns.
Spámaðurinn mat ætíð hvern mann
Jafnan sjálfum sér.
Hann var stoltur af því að vera þjónn,
Hann var prýddur siðferði frá Allah.
Hver sá sem kappkostar að feta þennan veg
Prýðist fögrum eiginleikum.
Hann sótti stöðugt einn skóla,
Þar var Allah kennari hans.
Til að segja frá honum gerði Rahman
Fögur skil á honum í Kóraninum.
Allt til dags samansafnaðarins hljóti konungur spámannanna
Óteljandi salawat!
Og fjölskylda hans og Sahaba hans
Hljóti salat og salam, í auðmýkt!

HILYA-I SA’ADAT
Eftir að hafa áminnt Sahaba sína
Sagði Sómi heimsins: Eftir minn dag,
Sjái einhver mína hreinu hilya,
Verður það sem hann hafi séð ásjónu mína;
Vakni ást í hjarta hans er hann sér hana,
Það er að segja ef hann ann fegurð minni,
Ef hann þráir að sjá mig,
Ef hjarta hans fyllist ást á mér,
Þá verður Víti honum haram (bannað),
Og Rabb minn gefur honum Paradís.
Og Haqq mun ekki reisa hann upp nakinn,
Hann mun hljóta fyrirgefningu Haqq.
Sagt hefur verið: Skrifi hönd einhvers
Hilya Rasuls af ást,
Mun Haqq gera hann óhultan fyrir ótta,
Þótt yfirborð jarðar fyllist böli.
Líkami hans kennir sér einskis meins í þessum heimi,
Hvergi í líkama hans finnur hann til sársauka.
Jafnvel þótt þessi maður hafi drýgt synd
Verður Víti líkama hans haram.
Í eftirlífinu bjargast hann frá refsingunni,
Í þessum heimi verður honum hvert verk auðvelt.
Og Rabb hinnar miklu tignar reisir hann upp
Með þeim sem sáu Rasul í þessum heimi.
Þótt erfitt sé að lýsa hilya Spámannsins
Hefjumst við handa, svo sem okkur er unnt.
Í skjóli Dhul-Jalal
Lýsum við henni í auðmýkt.
Um þessi orð hafa ummurnar orðið á einu máli:
Sómi heimsins var rauður og hvítur á hörund.
Blessað andlit hans var hreinhvítt,
Rjótt sem rós.
Sviti andlits hans, sem perlur,
Gerði þann dýrmæta gimstein enn fegurri.

Þegar hann svitnaði, hann, lind gleðinnar,
Var sem haf af nur bylgjaðist.
Augu hans virtust ætíð dregin augnsvertu,
Fögur augu hans drógu hjörtun að sér.
Hvítan í augum hans var skjallhvít,
Rabb hans lofaði hann með versi.
Hið svarta í augum hans var ekki lítið,
Nálægt og fjarlægt var honum eitt.
Augu hans voru stór, fögur og fíngerð,
Blessað andlit hans geislaði ætíð nur.
Sjónarkraftur Mustafa
Var jafnsterkur á nóttu sem degi.
Vildi hann líta í einhverja átt
Sneri hreinn líkami hans sér einnig þangað.
Líkami hans fylgdi höfðinu,
Og þessu brá hann aldrei út af.
Þótt Rasul al-akram hefði líkama
Sæmir mér að kalla hann líkamnaða sál.
Fagur og ástúðlegur var Rasul,
Mjög kær Haqq var Rasul.
Malik og Abu Hala sögðu:
Brúnir hans voru opnar sem nýtt tungl.
Bilið milli augabrúna hans
Sást ætíð bjart sem silfur.
Blessað andlit hans var lítið eitt kringlótt,
Hörund hans hreint og ljómandi.
Mihrab svartra augabrúna hans
Var qibla alls heimsins.
Séð frá hlið virtist blessað nef hans
Ofurlítið hærra um miðjuna.
Það var afar fagurt, beint og fíngert,
Sá sem sá hann gat ekki lýst honum til fulls.
Ofurlítið bil var milli tanna hans,
Þær ljómuðu sem perlufesti.
Í hvert sinn sem framtennur hans sáust
Huldi nur allt umhverfis.

Þegar höfðingi beggja heima brosti,
Spámaður alls sem lifir og lifir ekki,
Sáust framtennur hans, skínandi hreinar,
Fíngerðar sem haglkorn.
Ibn Abbas segir: Habib Allahs
Blygðaðist sín fyrir að hlæja.
Sakir blygðunar sinnar hló hann, stoð trúarinnar,
Aldrei skellihlátri, er sagt.
Nærgætinn og blygðunarsamur var hinn göfugi Rasul,
Ætíð forðaðist hann af feimni að horfa beint á menn.
Andlit hans líktist kringlóttu tungli,
Persóna hans var spegill nafna hins upphafna Mawla.
Þetta fagra andlit var ætíð ljómandi,
Fyrir birtu þess var ekki unnt að horfa á það.
Þessi fagri Spámaður vann hjörtun,
Hundrað þúsund Sahaba urðu ástfangnir af honum.
Þeir sem sáu hann aðeins einu sinni í draumi
Sögðu: Slíkur unaður finnst ekki í þessum heimi.
Og vitið að fagrar kinnar hans
Voru ekki holdmiklar, segja menn.
Janab al-Khaliq hafði af ást
Gert andlit hans hvítt og enni hans bjart.
Nur hálsins ljómaði
Hvert andartak milli hárlokka hans.
Af blessuðu skeggi hans, vittu það vel,
Höfðu aðeins sautján hár gránað.
Það var hvorki hrokkið né sítt,
Það samsvaraði sér eins og hver limur hans.
Hreinn háls Rasuls allra heimshorna
Var skjallhvítur og tær.
Margir hinna kurteisu meðal Sahaba
Sögðu allir: Kviður hans og brjóst voru jöfn.

Hefði blessað brjóst hans opnast
Hefði fjárhirsla þekkingarinnar dreift fayd95.
Þar sem ástin tók sér göfugan bústað,
Getur það göfuga brjóst verið með öðrum hætti?
Blessað brjóst hans var breitt,
Á það hafði þekkingin ilm al-ladun stigið niður.
Hvítt og tært var þetta mikla brjóst,
Þeir sem sáu það héldu sig sjá ljómandi fullt tungl.
Eldur ástarinnar á hinum Eilífa
Hafði kveikt bál í honum, hinum fagra.
Þetta vita að sjálfsögðu ungir sem aldnir:
Herðablöð Sóma veraldar voru breið og flöt.
Miðbak hans var einnig holdugt,
Hann var gjafmildur og gæfuríkur.
Í silfruðu hörundi hans bjó fínleiki,
Þar var allstórt innsigli spámannsdómsins.
Innsigli spámannsdómsins var á baki hans,
Nærri hægri hliðinni, að sjálfsögðu.
Þeir sem lýstu því hafa sagt okkur:
Hið göfuga innsigli var stór fæðingarblettur.
Litur þess var dökkur og hneig að gulu,
Það var á stærð við dúfuegg.
Umhverfis það, líkt og dregnar línur,
Voru smá hár, þétt hvert við annað.
Þeir sem lýstu þessum manni af göfugri ætt
Sögðu: Spámaðurinn var stórbeinóttur.
Hvert bein var stórt og karlmannlegt,
Ásýnd hans og skapgerð voru konungleg.

Hver og einn blessaðra lima hans
Var skapaður í réttum hlutföllum og sterkur.
Hver limur Spámannsins var jafnfagur
Og vers Kóransins.
Lófar þessa soldáns
Og iljar hans einnig
Voru breiðar, hreinar, fíngerðar og ljúfar,
Mjúkar og kærar sem nýútsprungin rós.
Mjög vel löguð, segja hinir glöggskyggnu,
Voru þessar blessuðu hendur, gæddar karama.
Þegar Spámaðurinn heilsaði einhverjum
Brosti hann ætíð.
Þótt einn eða tveir dagar liðu,
Jafnvel þótt meira en mánuður liði,
Þekktist sá maður af ilminum
Úr hópi manna.
Hárlaus líkami hans var sem kristall,
Hvernig fæ ég lofað þá ásýnd!
Til að horfa á Vininn var hann, hinn göfugi,
Orðinn auga með öllum sínum fíngerða líkama.
Fíngert hörund hans var fullkomið,
Skaparinn hafði þar sýnt visku Sína.
Á brjósti hans og kvið var alls
Ekkert hár – sem silfurplata.
Aðeins frá miðju brjósti og niður
Lá ein röð hára, bein og regluleg.
Þessi svarta lína á þessum blessaða líkama
Var fögur sem baugur umhverfis tunglið.
Alla ævi héldust
Blessaðir limir hans sem í æsku.
Eftir því sem Spámaðurinn eltist
Endurnýjaðist hann ætíð sem brum.
Og ekki skaltu halda um Soldán alheimsins
Að hann hafi verið mjög feitur.
Hann var hvorki grannur né of holdugur,
Hann var í jöfnum holdum og mjög sterkur.

Hinir innsæju sögðu um hann:
Limir hans voru hvorki meiri né minni hver en annar.
Smiðurinn hafði reist höll líkama hans
Á grunni réttlætis og jafnvægis.
Hreinn líkami hans var í fullu jafnvægi,
Allur líkami hans var laugaður nur.
Meðalhár var hann, sá sem á sér bústað við Sidra,
Fyrir hann fann heimurinn reglu sína.
Þeir sem sáu kraftaverk vaxtar hans
Sögðu allir og lofuðu hans göfugu persónu:
Aldrei sáum við svo fagran mann með rósarásjónu,
Fagran á vöxt, í skapgerð og ásýnd.
Þótt Spámaðurinn væri meðalmaður á hæð,
Gengi hann með hávöxnum manni,
Hversu hávaxinn sem sá maður var
Virtist Spámaðurinn samt hærri.
Hærri en hinn hávaxni var sá gimsteinn
Sem nam breidd lófa.
Þegar hann gekk eftir vegi með reisn
Gekk hann mjög hratt.
Enn segjum við, er við lýsum göfugum eiginleikum hans:
Á göngu hallaði hann sér fram.
Það er að segja, líkt og hann gengi niður brekku
Hallaði hann sér ætíð lítið eitt fram.
Frægur og göfugur var hann, hinn tígulegi,
Sál Khalils var stolt af honum.
Sá sem Allah hefur útvalið,
Hver limur hans er vissulega hinn ágætasti.
Ef einhver á vegi sínum
Sá Rasulullah skyndilega,
Féll ótti í hjarta hans
Vegna mikilleika Rasulullah.
Og ef einhver ræddi stöðugt
Við Spámanninn og heyrði orð hans,
Þá yrði hann, sakir unaðarins í orðum hans,
Þjónn hans, ef Rasul tæki við honum.

Hinn eilífi Skapari hafði prýtt hann
Fögru siðferði sem á sér engan líka né jafningja.
Ó Rasulallah! Mig skortir mátt til að lofa þig,
Við vorum öll sköpuð þín vegna.
Í stuttu máli, ó konungur ríkis tryggðarinnar,
Þér fórna ég lífi mínu, öllu fórna ég þér!
Hüseyin Hilmi Işık
(qaddasallahu Taala sirrahul-aziz)

QASIDA AHL AS-SUNNA
Trú Ahl as-Sunna er það sem þér er fyrst nauðsynlegt,
Flokkarnir eru sjötíu og þrír, en hinir eru allir ætlaðir Víti.
Múslimar eru allir súnnítar; leiðtogi þeirra allra er Nu’man.
Þeim sem fylgja þeim í trú (iman) hafa verið boðuð fagnaðartíðindi um Paradís.
Gerðu trú þína trausta; bittu þig síðan fast við Íslam!
Uppfylltu fimm skilyrði Íslams; varastu þegar í stað það sem er haram!
Drýgir þú synd, gerðu iðrun (tawba), láttu tímann ekki líða hjá!
Sá sem fylgir ekki Íslam mun vissulega sjá eftir því einn daginn.
Láttu trúleysingjann ekki blekkja þig, þá tortímist þú líka, gættu þín!
Trúir þú fagurgala fer illa fyrir þér síðar!
Hinum tvöföldu hefur fjölgað: utan engill, innan höggormur,
Til að leiða þig í gildru sýnast þeir vinir, og það af öllu hjarta.
Hver og einn þykist hafa rétt fyrir sér: „Vondur er,“ segir hann, „sá sem fylgir mér ekki.“
Íslam er vogin, hún er það sem greinir þann sem rétt hefur fyrir sér!
Vittu að sá sem fylgir ekki Íslam er maður sem villst hefur af beinni braut;
Þessu orði trúir að sjálfsögðu sá sem skilur söguna vel.
Hvers vegna hleypur sá til læknis sem finnur til einhvers staðar?
Af því að enginn vill deyja; lífið er sætara en allt annað.
Er nokkur sem segir: „Löngun til að lifa að eilífu á ég ekki“?
Að deyja er ekki að verða að engu; trúðu á lífið í gröfinni!
Paradís er eilíf, og Víti einnig; þetta kunngjörði Kóraninn,
Varast ber eilífa kvöl, jafnvel þótt aðeins léki grunur á henni.
Til eru þeir sem trúa þessu ekki; leðurblakan flýr ljósið.
Krákan hefur yndi af sorphaugnum; næturgalinn er sá sem leitar rósarinnar.
Íslam getur sá að sjálfsögðu ekki elskað sem er háður nafs sínu og nautnum.
Getur þetta tvennt verið eitt? Hið góða er aðskilið frá hinu illa!
Múslimar viðurkenna sannleikann og gera hverri sköpunarveru gott,
Þeir sem enga trú (iman) hafa eru sem höggormar; þeir hafa yndi af að kvelja.
Miskunn, ó Rabb minn, miskunn! Hve erfiðir eru hinir síðustu tímar,
Trúarþekkingin er gleymd; mjög hefur þeim fækkað sem iðka salat.