ჰიჯრეთი

ევსისა და ჰაზრეჯის ტომების მოულოდნელმა გამუსლიმებამ და მექქელი და მედინელი მუსლიმების გაერთიანების შესაძლებლობამ კერპთაყვანისმცემლები საშინლად შეაშფოთა და გააცოფა. აყაბეს მეორე ბიათის ამბავი რომ შეიტყვეს, მექქელი კერპთაყვანისმცემლების დამოკიდებულება ძალიან მკაცრი და მეტად საშიში გახდა. მუსლიმებისთვის მექქაში დარჩენა აუტანელი შეიქნა. აყაბეს უკანასკნელი ბიათით მედინა მუსლიმებისთვის ისეთ ადგილად იქცა, სადაც სიმშვიდეს ჰპოვებდნენ და თავს შეაფარებდნენ. ნატრობდნენ, როგორმე გზა ეპოვათ, ამ ქალაქიდან ჰიჯრეთი აღესრულებინათ და ისეთ მიწაზე წასულიყვნენ, სადაც ცოტათი მაინც ამოისუნთქებდნენ და ცოტათი მაინც თავისუფლად იცხოვრებდნენ. ჩვენს შუამავალს (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) თავიანთი მდგომარეობა მოახსენეს და ჰიჯრეთის ნება სთხოვეს. მან საჰაბეებს მოთმინება ურჩია, რადგან მექქის დატოვების ნება ჯერ არ იყო მოსული. ბოლოს ჰიჯრეთისთვის ნანატრი ღვთიური ნება მოვიდა. იმ დღეს ჩვენი საყვარელი შუამავალი გახარებული მივიდა ასჰაბი ქირამთან და ბრძანა: „მეუწყა ადგილი, სადაც ჰიჯრეთს აღასრულებთ. ის იესრიბია (მედინა). იქ გადასახლდით. იქ თქვენს მუსლიმ ძმებს შეუერთდით. უზენაესმა ალლაჰმა ისინი თქვენს ძმებად აქცია. იესრიბი (მედინა) თქვენთვის სამშობლოდ აქცია, სადაც უსაფრთხოებასა და სიმშვიდეს ჰპოვებთ.“ ალლაჰის შუამავლის ნებითა და რჩევით მუსლიმებმა ერთიმეორის მიყოლებით, ჯგუფ-ჯგუფად დაიწყეს მედინაში გადასახლება.1 ჩვენი შუამავალი გადასახლებულებს მკაცრად აფრთხილებდა, რომ უაღრესად ფრთხილად და წინდახედულად მოქცეულიყვნენ. კერპთაყვანისმცემელთა ყურადღება რომ არ მიეპყროთ, მუსლიმები პატარ-პატარა ქარავნებად გადიოდნენ გზაზე და შეძლებისდაგვარად ფარულად მოქმედებდნენ. მედინაში პირველმა გადასახლებულმა ებუ სელემემ კერპთაყვანისმცემლებისგან ბევრი წამება გამოიარა. კერპთაყვანისმცემლები, რომლებიც საქმეს მხოლოდ გარკვეული ხნის შემდეგ მიხვდნენ, ჰიჯრეთისთვის გზას დამდგარ მუსლიმებს, ვისაც ხედავდნენ, გზიდან აბრუნებდნენ, ცოლებს ქმრებს აშორებდნენ, ვისზეც ძალა მიუწვდებოდათ, საპყრობილეში აგდებდნენ და სხვადასხვაგვარად აწამებდნენ. რჯულიდან რომ გადაებირებინათ, ყოველგვარ ტანჯვას აყენებდნენ. მაგრამ შინაომის აფეთქების შიშით მათი მოკვლა ვერ გაბედეს. მუსლიმები კი, ამის მიუხედავად, ყოველ შესაძლებლობას იყენებდნენ და მედინის გზას ადგებოდნენ. ერთ დღეს ჰაზრეთი ომერმაც ხმალი შემოირტყა. ისრები და შუბი თან წაიღო და ყველას თვალწინ ქააბას შვიდჯერ შემოუარა თავაფით. იქ მყოფ კერპთაყვანისმცემლებს ხმამაღლა უთხრა: „აჰა, მეც ჩემი რჯულის დასაცავად უზენაესი ალლაჰის გზაზე ჰიჯრეთს აღვასრულებ. ვისაც სურს, ცოლი დაქვრივებული, შვილები ობლად დატოვოს და დედა აატიროს, ამ ხეობის იქით გადამეღობოს!…“ ასე ჰაზრეთი ომერი და ოცამდე მუსლიმი დღისით-მზისით, უშიშრად დაადგნენ მედინის გზას. მისი შიშით ამ ქარავანს ვერავინ შეეხო. ამის შემდეგ გადასახლებას ბოლო აღარ ჰქონდა და ასჰაბი ქირამი ჯგუფ-ჯგუფად აღწევდა მედინას.

„მეუწყა ადგილი, სადაც ჰიჯრეთს აღასრულებთ. ის იესრიბია (მედინა). იქ გადასახლდით“ და „იქ თქვენს მუსლიმ ძმებს შეუერთდით. უზენაესმა ალლაჰმა ისინი თქვენს ძმებად აქცია. იესრიბი (მედინა) თქვენთვის სამშობლოდ აქცია, სადაც უსაფრთხოებასა და სიმშვიდეს ჰპოვებთ“ ჰადისი შერიფი

ჰიჯრეთის გზა

ამასობაში ჰაზრეთი ებუ ბექირმაც ჰიჯრეთის ნება ითხოვა. უკეთილშობილესმა შუამავალმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ბრძანა: „მოითმინე. იმედი მაქვს, უზენაესი ალლაჰი მეც მომცემს ნებას. ერთად აღვასრულებთ ჰიჯრეთს.“ როცა ჰაზრეთი ებუ ბექირმა ჰკითხა: „დედ-მამა გენაცვალოს! ასეთი იმედი არსებობს?“, ჩვენმა შუამავალმა გაახარა: „დიახ, არსებობს.“ ჰაზრეთი ებუ ბექირმა რვაასი დირჰემით ორი აქლემი იყიდა და იმ დღის ლოდინი დაიწყო. მექქაში უკვე მხოლოდ ჩვენი საყვარელი შუამავალი, ჰაზრეთი ებუ ბექირი, ჰაზრეთი ალი, ღარიბები, ავადმყოფები, მოხუცები და ის მორწმუნეები იყვნენ დარჩენილნი, რომლებიც კერპთაყვანისმცემლებს საპყრობილეში ჰყავდათ ჩაყრილი.

მეორე მხრივ, მედინელებმა (ენსარებმა) გადასახლებული მექქელები (მუჰაჯირები) ძალიან კარგად მიიღეს და უმასპინძლეს. მათ შორის მტკიცე ერთობა დამყარდა.

მექქელი კერპთაყვანისმცემლები შეშფოთდნენ, რადგან შესაძლოა ალლაჰის შუამავალიც გადასახლებულიყო და მუსლიმების სათავეში ჩამდგარიყო. დარ-უნ ნედვეში შეიკრიბნენ, სადაც მნიშვნელოვანი საქმეების განსახილველად იკრიბებოდნენ, და დაიწყეს მსჯელობა, რა უნდა ექნათ. ეშმაკი კერპთაყვანისმცემლებთან შეიხი ნეჯდის, ანუ ნეჯდელი მოხუცის სახით მივიდა. მათ საუბარს ყური დაუგდო. სხვადასხვა წინადადება წამოაყენეს, მაგრამ არცერთი არ მოეწონათ. მაშინ ეშმაკი საუბარში ჩაერია და თავისი აზრი თქვა: „თქვენი მოფიქრებულიდან არაფერი გამოდგება, რადგან მისი მომღიმარი სახე და ტკბილი სიტყვა ყოველ ხრიკს ჩაშლის. სხვა გამოსავალი მოიფიქრეთ.“

ყურაიშის მეთაურმა ებუ ჯეჰლმა თქვა: „ყოველი ტომიდან თითო ძლიერი კაცი ავირჩიოთ. ხმლებით ხელში მუჰამმედს თავს დაესხან. ხმალი დასცენ და სისხლი დაღვარონ. არ გაირკვეს, ვინ მოკლა. ასე მისი ნათესავები იძულებულნი იქნებიან, სისხლის საფასურს (დიეთს) დასჯერდნენ. ჩვენც მისი სისხლის საფასურს გადავიხდით და ამ უბედურებას თავიდან მოვიშორებთ.“ ეს აზრი ეშმაკსაც მოეწონა, გულმხურვალედ მხარი დაუჭირა და ურჩია.2

სანამ კერპთაყვანისმცემლები ამ სამზადისში იყვნენ, ჯებრაილი (ალეიჰისსელამ) მოვიდა, უკეთილშობილეს შუამავალს კერპთაყვანისმცემელთა გადაწყვეტილება აუწყა, უთხრა, რომ იმ ღამეს თავის ლოგინში არ დაწოლილიყო, და უზენაესი ალლაჰის ბრძანება ჰიჯრეთის შესახებაც გადასცა. ამ ღვთიური ბრძანებით ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა ჰაზრეთი ალის უთხრა, მის ლოგინში დაწოლილიყო და მასთან დატოვებული ამანათები პატრონებისთვის დაებრუნებინა, და ბრძანა: „ამაღამ ჩემს ლოგინში დაწექი და დაიძინე, ეს ჩემი მოსასხამიც ზედ დაიფარე! ნუ გეშინია, არავითარი ზიანი არ მოგადგება.“

ჰაზრეთი ალი ისე დაწვა, როგორც ჩვენმა შუამავალმა უბრძანა. მაშინ ოცდასამი წლისა იყო. მზად იყო, ჰაბიბულლაჰის ნაცვლად უშიშრად გაეწირა თავი.

ჰიჯრეთის ღამეს ურწმუნოებს ალლაჰის შუამავლის სახლი გარს ჰქონდათ შემორტყმული. იმ ღამეს სურა იასინის პირველი აიათები გარდამოევლინა. როცა ჩვენი შუამავალი თავისი დალოცვილი სახლიდან გამოდიოდა, მათ სურა იასინის მეცხრე წმინდა აიათი წაუკითხა, რომლის შინაარსია: „მათ წინ ზღუდე აღვმართეთ და მათ უკან ზღუდე, და დავფარეთ ისინი, ასე რომ, ვეღარ ხედავენ“, მიწიდან ერთი მუჭა მიწა აიღო და ურწმუნოებს თავზე მოაყარა. (გადმოცემულია, რომ ყველა, ვისაც თავზე ამ მიწისგან რამე მოხვდა, ბედრის ღაზვაში მოკლეს.) ალლაჰის შუამავალმა მათ შორის უვნებლად გაიარა და ჰაზრეთი ებუ ბექირის სახლამდე მიაღწია. კერპთაყვანისმცემელთაგან ვერცერთმა ვერ დაინახა.

„ებუ ბექირ! მოითმინე. იმედი მაქვს, უზენაესი ალლაჰი მეც მომცემს ნებას. ერთად აღვასრულებთ ჰიჯრეთს“ ჰადისი შერიფი

ცოტა ხნის შემდეგ კერპთაყვანისმცემლებთან ვიღაც მივიდა და ჰკითხა: „აქ რას ელოდებით?“ მათ უპასუხეს: „მუჰამმედის სახლიდან გამოსვლას.“ ამ კაცმა უთხრა: „ვფიცავ, მუჰამმედმა თქვენ შორის გაიარა და წავიდა, თან თავზე მიწაც მოგაყარათ.“ კერპთაყვანისმცემლებმა თავზე ხელი მოისვეს. მართლაც, თავზე მიწა აღმოაჩნდათ. სახიდან და თავიდან მიწა ჩამოიბერტყეს. მაშინვე კარს ეცნენ და შიგნით შევარდნენ. როცა შუამავლის (ალეიჰისსელამ) ლოგინში ჰაზრეთი ალი დაინახეს, ჰკითხეს, სად იყო უკეთილშობილესი შუამავალი.

ჰაზრეთი ალიმ თქვა: „არ ვიცი! განა მის დარაჯად დამაყენეთ?“ ამაზე ჰაზრეთი ალის უხეშად მოეპყრნენ და სცემეს. ურწმუნოები ალლაჰის შუამავლის საპოვნელად გარეთ გავიდნენ და ძებნა დაიწყეს. ჰაზრეთი ალი კი ქააბასთან ცოტა ხნით დაატყვევეს და შემდეგ გაუშვეს.3

შემდეგ ჰაზრეთი ებუ ბექირის სახლში მივიდნენ და ჰაზრეთი ებუ ბექირის ქალიშვილს, ესმას, ჰკითხეს. როცა არ უპასუხა, სცემეს. ყველგან ეძებდნენ, მაგრამ ვერ იპოვეს და გაცოფდნენ. მათგან ყველაზე გააფთრებულმა, ებუ ჯეჰლმა, მექქასა და მის შემოგარენში მაცნეებს გამოაცხადებინა, რომ ვინც ჩვენს საყვარელ შუამავალსა და ჰაზრეთი ებუ ბექირს იპოვიდა და მოიყვანდა, ან მათ ადგილსამყოფელს აცნობებდა, 100 აქლემს მისცემდა. ეს დაპირება რომ გაიგეს, ზოგიერთებმა, ქონებას დახარბებულებმა, იარაღი აისხეს, ცხენებზე შესხდნენ და ძებნას შეუდგნენ.

როცა ალლაჰის შუამავალი ჰაზრეთი ებუ ბექირის სახლში მიბრძანდა და ბრძანა: „ჰიჯრეთის ნება მომეცა“, ჰაზრეთი ებუ ბექირ სიდდიყმა აღელვებულმა ჰკითხა: „თქვენი დალოცვილი ფეხის მტვერს სახე შევახო, ალლაჰის შუამავალო!.. მეც თქვენთან ერთად ვარ?“ შუამავალმა ბრძანა: „დიახ…“ ჰაზრეთი სიდდიყი სიხარულისგან ატირდა. ცრემლებში თქვა: „დედ-მამა და ჩემი სიცოცხლე გენაცვალოს, ალლაჰის შუამავალო! აქლემები მზადაა. რომელიც გსურთ, ის მიიღეთ.“ სამყაროთა სულთანმა ბრძანა: „აქლემზე, რომელიც ჩემი არ არის, არ შევჯდები. (მხოლოდ) საფასურით ვიყიდი.“ ამ მტკიცე ბრძანების წინაშე ჰაზრეთი სიდდიყს სხვა გზა არ დარჩა და აქლემის ფასი თქვა. ჰაზრეთი ებუ ბექირმა დაიბარა კაცი, სახელად აბდულლაჰ ბინ ურეიყიტი, რომელიც მეგზურობით იყო განთქმული, გზის საჩვენებლად ქირით აიყვანა და უბრძანა, სამი დღის შემდეგ აქლემები სევრის მთაზე მდებარე მღვიმესთან მიეყვანა.

ბისეთის მეცამეტე წელს, საფერის თვის 27-ში, ხუთშაბათს, ჩვენმა შუამავალმა და ებუ ბექირ სიდდიყმა ცოტაოდენი საგზალი აიღეს და გზას დაადგნენ.

ჰაზრეთი ებუ ბექირი ალლაჰის შუამავლის გარშემო ხან მარჯვნივ მიდიოდა, ხან მარცხნივ, ხან წინ, ხან კი უკან. როცა ჩვენმა შუამავალმა ჰკითხა, ასე რატომ იქცეოდა, უთხრა: „ირგვლივ მოსალოდნელი საფრთხე რომ ავიცილო. თუ რამე ზიანი მოვა, ჯერ მე მომწვდეს. ჩემი სიცოცხლე თქვენ შემოგწიროთ, ალლაჰის შუამავალო!“

სამყაროს ბატონმა ბრძანა: „ებუ ბექირ! ისურვებდი, ჩემს თავს დასატეხი უბედურება ჩემს ნაცვლად შენ დაგტყდომოდა?“ ჰაზრეთი სიდდიყმა თქვა: „დიახ, ალლაჰის შუამავალო! ვფიცავ უზენაეს ალლაჰს, რომელმაც შენ ჭეშმარიტი რჯულით, ჭეშმარიტ შუამავლად მოგავლინა, მსურს, რომ მოსალოდნელი უბედურება შენს ნაცვლად მე დამატყდეს თავს.“4

ჩვენი საყვარელი შუამავლის სანდლები ვიწრო იყო, ამიტომ გზაში დაეხა, მისი დალოცვილი ფეხები დაიჭრა და სიარულის თავი აღარ ჰქონდა. ძლივს ავიდნენ მთაზე და მღვიმეს მიაღწიეს. შესასვლელთან რომ მივიდნენ, ჰაზრეთი ებუ ბექირმა თქვა: „ალლაჰის გულისთვის, ალლაჰის შუამავალო, შიგნით ნუ შეხვალთ! მე შევალ; თუ იქ რაიმე მავნებელია, მე მომწვდეს, თქვენს დალოცვილ არსებას ნურც დარდი შეეხება, ნურც ტკივილი“, – და შიგნით შევიდა. მღვიმის შიგნით დაგავა და გაწმინდა. მარჯვნივაც და მარცხნივაც ბევრი დიდი და პატარა ხვრელი იყო. მოსასხამი დახია და ხვრელები ამოქოლა, მაგრამ ერთი ღია დარჩა. ისიც ქუსლით დაფარა და ალლაჰის შუამავალი შიგნით მიიწვია. ჩვენი შუამავალი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) შევიდა, თავისი დალოცვილი თავი ებუ ბექირს კალთაში ჩაუდო და დაიძინა.

ამ დროს ჰაზრეთი სიდდიყს ფეხზე გველმა უკბინა. რომ ალლაჰის შუამავალს არ გაეღვიძა, მოითმინა და არც კი განძრეულა. მაგრამ როცა მისი ცრემლი ალლაჰის შუამავლის დალოცვილ სახეზე დაეწვეთა, ალლაჰის შუამავალმა ბრძანა: „რა მოხდა, ებუ ბექირ?“ ჰაზრეთი ებუ ბექირმა თქვა: „იმ ხვრელიდან, რომელიც ფეხით მქონდა დაფარული, გველმა ფეხზე მიკბინა.“ როცა ალლაჰის შუამავალმა ებუ ბექირის ჭრილობას, რომ მოშუშებოდა, თავისი დალოცვილი ნერწყვი წაუსვა, ტკივილი მაშინვე ჩაცხრა და განიკურნა.

სანამ ალლაჰის შუამავალი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) და ებუ ბექირ სიდდიყი შიგნით იყვნენ, კერპთაყვანისმცემლები კვალდაკვალ მიჰყვნენ და მღვიმის შესასვლელთან მივიდნენ. დაინახეს, რომ მის პირზე ობობას ქსელი ჰქონდა გაბმული და ორ მტრედს ბუდე გაეკეთებინა. კვალის მაძიებელმა ქურზ ბინ ალყამემ თქვა: „აი, აქ წყდება კვალი.“ ურწმუნოებმა თქვეს: „ისინი აქ რომ შესულიყვნენ, შესასვლელზე ობობას ქსელი გაწყვეტილი უნდა ყოფილიყო.“

როცა ზოგიერთებმა თქვეს: „აქამდე მოვედით და, ერთი თქვენგანი შევიდეს მღვიმეში და ნახოს!..“, ურწმუნო უმეიიე ბინ ჰალეფმა თქვა: „ნუთუ სულ არ გაქვთ ჭკუა? რა გესაქმებათ ამ მღვიმეში, რომელსაც ფენა-ფენა ობობას ქსელი ადევს? ვფიცავ, ამ ობობამ თავისი ქსელი მუჰამმედის დაბადებამდე მოქსოვა.“

სანამ კერპთაყვანისმცემლები შესასვლელთან კამათობდნენ, შიგნით ჰაზრეთი ებუ ბექირი შეშფოთდა და თქვა: „ალლაჰის შუამავალო! ალლაჰს ვფიცავ, ჩემს თავზე არ ვდარდობ. მაგრამ მეშინია, თქვენ რამე არ შეგემთხვეთ. მე თუ მომკლავენ, ერთი კაცი ვარ, არაფერი შეიცვლება. მაგრამ თქვენ თუ რამე ზიანი მოგადგათ, მთელი უმმეთი დაიღუპება, რჯული დაინგრევა.“ სამყაროს სულთანმა ბრძანა: „ებუ ბექირ! ნუ დარდობ!.. უეჭველად, უზენაესი ალლაჰი ჩვენთანაა.“

როცა ებუ ბექირ სიდდიყმა თქვა: „ალლაჰის შუამავალო! ჩემი სიცოცხლე შენ შემოგწიროს! მათგან ერთმა რომ თავი დახაროს და ჩაიხედოს, დაგვინახავს!“, ჩვენმა შუამავალმა ბრძანა: „ებუ ბექირ! ორნი ვართ, რომელთა მესამეც უზენაესი ალლაჰია. ნუ დარდობ!.. უეჭველად, უზენაესი ალლაჰი ჩვენთანაა.“ კერპთაყვანისმცემლები შიგნით ჩაუხედავად დაბრუნდნენ.5

უზენაესი ალლაჰი ამ ამბავს წმინდა ყურანში შინაარსით ასე ბრძანებს: „თუ თქვენ მას (ჩემს ჰაბიბს) არ შეეწევით, (გაიხსენეთ ის დრო, როცა) ურწმუნოებმა ის (მექქიდან) ორთაგან მეორედ (ჰაზრეთი ებუ ბექირთან ერთად) გამოაძევეს, როცა (სევრის მთის მწვერვალზე მდებარე) მღვიმეში იყვნენ, უზენაესი ალლაჰი მას (ალლაჰის შუამავალს) შეეწია. მაშინ თავის თანამგზავრს (ებუ ბექირ სიდდიყს) უთხრა: ‚ნუ დარდობ, უზენაესი ალლაჰის შემწეობა და ნუსრეთი უეჭველად ჩვენთანაა.‘ უზენაესმა ალლაჰმა მასზე თავისი სექინე, გულებისთვის სიმშვიდის მომნიჭებელი, გარდამოავლინა, ის (თავისი ჰაბიბი) განამტკიცა (სულიერი) მხედრობით, რომელიც თქვენთვის უჩინარი იყო (ანგელოზებით დაიცვა), და ურწმუნოთა სიტყვა უკიდურესად დაამცირა. უზენაესი ალლაჰის (თევჰიდის) სიტყვა კი მაღალთა უმაღლესია (ალლაჰის სახელი მთელ ქვეყნიერებას მოჰფინა და გაბატონებული გახადა). უზენაესი ალლაჰი უსაზღვროდ ძლევამოსილია. მხოლოდ მას ეკუთვნის განაჩენი და სიბრძნე.“6

„ალლაჰის გულისთვის, ალლაჰის შუამავალო, შიგნით ნუ შეხვალთ! მე შევალ; თუ იქ რაიმე მავნებელია, მე მომწვდეს, თქვენს დალოცვილ არსებას ნურც დარდი შეეხება, ნურც ტკივილი“ ებუ ბექირ სიდდიყი (რადიალლაჰუ ანჰ)

ჩვენი საყვარელი შუამავალი და ჰაზრეთი ებუ ბექირი ამ მღვიმეში სამი დღე და სამი ღამე დარჩნენ. ჰაზრეთი ებუ ბექირის ვაჟი, აბდულლაჰი, მექქაში გაგონილის შესატყობინებლად ღამით მღვიმეში მოდიოდა, ხოლო მისი გათავისუფლებული მონა და ფარის მწყემსი, ამირ ბინ ფუჰეირე, ღამღამობით რძეს უზიდავდა და კვალს შლიდა.

მეოთხე დღეს, ორშაბათის ღამეს, განთიადის წინ (სეჰერის ჟამს), ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა სევრის მღვიმე დატოვა და თავის აქლემზე, სახელად ყუსვაზე, შეჯდა. ერთი გადმოცემით, ჰაზრეთი ებუ ბექირი უკან შეისვა. მეორე აქლემზე ჰაზრეთი ამირ ბინ ფუჰეირე და გზების კარგად მცოდნე აბდულლაჰ ბინ ურეიყიტი შესხდნენ.

სამყაროთა ბატონი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ემშვიდობებოდა თავის სამშობლოს, მექქეი მუქერრემეს, რომელსაც უზენაესი ალლაჰი აქებს და რომელიც ქალაქთა შორის უძვირფასესია. აქლემი ჰარემი შერიფისკენ მიაბრუნა და დანაღვლიანებულმა ბრძანა: „ალლაჰს ვფიცავ! შენ ხარ უზენაესი ალლაჰის გაჩენილ ადგილთაგან საუკეთესო და ჩემი უფლის წინაშე ყველაზე საყვარელი! შენგან განდევნილი რომ არ ვყოფილიყავი, არ წავიდოდი. შენზე უფრო მშვენიერი და საყვარელი სამშობლო არ მაქვს. ჩემს ხალხს შენგან რომ არ განვედევნე, არ წავიდოდი და შენ გარდა სხვაგან არც სამშობლოს გავიჩენდი და არც ბინას.“

ამ დროს ჯებრაილი (ალეიჰისსელამ) ჩამოვიდა და უთხრა: „ალლაჰის შუამავალო! შენი სამშობლოს მონატრული ხარ, მოგენატრა?“ ჩვენმა შუამავალმაც ბრძანა: „დიახ, მონატრებული ვარ!“ ჯებრაილმა (ალეიჰისსელამ) წაუკითხა სურა ყასასის 85-ე წმინდა აიათი, რომელიც ახარებდა, რომ ბოლოს მექქაში დაბრუნდებოდა, და მისი დალოცვილი გული ანუგეშა.

მგზავრობა მშვიდად მიმდინარეობდა. კერპთაყვანისმცემლები ყველგან ეძებდნენ, მაგრამ ვერ პოულობდნენ: უზენაესი ალლაჰი თავის ჰაბიბს მათი ბოროტებისგან იცავდა. როცა ალლაჰის შუამავალი ადგილს, სახელად ყუდეიდს, მიადგა, სიუხვით განთქმული, გონიერი და ღირსეული ქალის, სახელად უმმუ მა’ბედის, კარვის წინ შეჩერდნენ. საფასურით საჭმლის, ფინიკისა და ხორცის ყიდვა უნდოდათ. უმმუ მა’ბედმა თქვა: „რომ მქონოდა, ფულს არ ავიღებდი, სუფრას გაგიშლიდით და გაგიმასპინძლდებოდით. სიდუხჭირისა და გაჭირვებული ცხოვრების გამო ხელში არაფერი შეგვრჩა.“ როცა ჰკითხეს: „რძე გაქვთ?“, უპასუხა: „არა. საქონელი ბერწია.“ სამყაროს სულთანმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) კარავთან მდგარ ერთ გამხდარ ცხვარზე მიუთითა და ბრძანა: „უმმუ მა’ბედ! ეს ცხვარი აქ რატომ არის დაბმული?“ მან თქვა: „ძალიან ავადაა და სუსტი, ამიტომ ფარას ჩამორჩა. წასვლის ღონე არ ჰქონდა.“ როცა ჩვენმა შუამავალმა ჰკითხა: „ცოტა რძე მაინც აქვს? ნებას მომცემთ, ეს ცხვარი მოვწველო?“, მან თქვა: „დედ-მამა გენაცვალოს, რძე არ აქვს, მაგრამ მის მოწველაში არაფერი გიშლით.“

ალლაჰის შუამავალი ცხვარს მიუახლოვდა და უზენაესი ალლაჰის სახელი ახსენა. ბარაქისთვის ევედრა და შემდეგ თავისი დალოცვილი ხელი ცხვრის ცურზე გადაუსვა. იმავე წამს ცური რძით აევსო და რძე წამოვიდა. მაშინვე ჭურჭელი მოიტანეს და აავსეს. ჯერ უმმუ მა’ბედს მიაწოდა. როცა მან დალია, ჰაზრეთი ებუ ბექირს და სხვებს მისცა და გაძღომამდე ასვა. ბოლოს თავად დალია. კიდევ ერთხელ შეეხო თავისი დალოცვილი ხელით ცხვრის ცურს, მოწველა და კარავში არსებული ყველაზე დიდი ჭურჭელი მოითხოვა. ისიც აავსო და უმმუ მა’ბედს ჩააბარა. გადმოცემით, ის ცხვარი თვრამეტ წელს ცოცხლობდა და სამყაროს სიამაყის ბარაქით დილითაც და საღამოთიც მისით ირჩენდნენ თავს. იქიდან რომ წავიდნენ, უმმუ მა’ბედის ქმარი მოვიდა და რძე დაინახა. გახარებულმა ჰკითხა: „ეს რძე საიდანაა?“ უმმუ მა’ბედმა უთხრა: „ერთი დალოცვილი კაცი მოვიდა და ჩვენს სახლს პატივი დასდო. რასაც ხედავ, მისი ჰიმმეთი და ბარაქაა.“ ქმარმა ჰკითხა: „შეგიძლია, აღმიწერო? როგორია მისი თვისებები და მშვენიერება?“

უმმუ მა’ბედმა თქვა: „ის დალოცვილი კაცი, რომელიც ვიხილე, ძალიან ტანადი და მომღიმარი სახისა იყო. თვალებში ოდნავი სიწითლე ჰქონდა, ხმაში – სინაზე. დალოცვილი წამწამები გრძელი ჰქონდა. თვალის თეთრი ძალიან თეთრი ჰქონდა, გუგა კი – ძალიან შავი, თითქოს ბუნებით სურმით ჰქონოდა თვალები შეღებილი. თმა შავი ჰქონდა, წვერი – ხშირი. როცა დუმდა, მასში დიდებულება და დინჯი სიმშვიდე ჩანდა. როცა ლაპარაკობდა, იღიმებოდა და სიტყვები, თითქოს ასხმული მარგალიტები, ტკბილად სცვიოდა ბაგეებიდან. შორიდან ძალიან დიდებული ჩანდა, ახლოს რომ მოვიდოდა, ძალიან ტკბილი და მიმზიდველი ხდებოდა. მის გვერდით მყოფნი მისი ბრძანების შესასრულებლად თავგამოდებით მიიჩქაროდნენ“, – და მისი კიდევ ბევრი მშვენიერი თვისება ჩამოთვალა. ამის გაოცებით მსმენელმა ქმარმა თქვა: „ვფიცავ, ეს კაცი ის არის, ვისაც ყურაიში ეძებს. მას რომ შევხვედროდი, მის სამსახურს ვეღირსებოდი და აღარ მოვშორდებოდი.“ უმმუ მა’ბედის ქმარი ალლაჰის შუამავალს გაჰყვა, რიმის ველზე დაეწია და მუსლიმი გახდა. საჰაბეობის პატივი ერგო. შემდეგ უმმუ მა’ბედიც გამუსლიმდა.7