რეჯი’ს ამბავი

უჰუდის ღაზვის რჩეულ მშვილდოსანთაგან ჰაზრეთი ასიმ ბინ საბითმა ამ ღაზვაში კერპთაყვანისმცემელთაგან მუსაფი ბინ ტალჰა და მისი ძმა ჰარისი მოკლა. მათმა დედამ, სულაფე ბინთი სა’დმა, რომელიც დიდი შურისმაძიებლობით იყო ცნობილი, აღთქმა დადო, რომ ვინც მისი ორივე ვაჟის მკვლელის, ასიმ ბინ საბითის, თავს მოუტანდა, ას აქლემს მისცემდა. დაიფიცა, რომ ჰაზრეთი ასიმის თავის ქალით ღვინოს დალევდა. ამას გარდა, რადგან ალლაჰის შუამავლის მიერ გაგზავნილ ერთ სერიიეში (სამხედრო რაზმში) აბდულლაჰ ბინ უნეისმა ლიჰიანიანთაგან ჰალიდ ბინ სუფიანი მოკლა, ლიჰიანიანები ადელისა და ყარეს ტომებს შეუთანხმდნენ. ამ ორმა ტომმა, რომლებიც მექქის მიდამოებში ცხოვრობდნენ, გეგმა შეიმუშავა და ელჩები მოამზადა. უთხრეს: „იტყვით, რომ მუსლიმები გახდით. იტყვით: ‚ზექათს გავიღებთ და გვინდა მასწავლებლები, რომლებიც მას მიიღებენ და ისლამს გვასწავლიან.‘ მოსულთაგან ნაწილს დავხოცავთ და შურს ვიძიებთ. ნაწილს კი მექქაში წავიყვანთ და ყურაიშელებს მივყიდით.“

ჰიჯრეთის მეოთხე წლის საფერის თვეში ამ ორი ტომიდან ექვსი თუ შვიდი კაცისგან შემდგარი დელეგაცია ჩვენს შუამავალთან მოვიდა და თქვა: „მუსლიმები გავხდით, გამოგვიგზავნე მასწავლებლები, რომლებიც წმინდა ყურანსა და რჯულს გვასწავლიან.“

ამ დროს ჩვენს საყვარელ შუამავალს ათკაციანი სერიიე ჰქონდა მომზადებული, რათა გაეგო, ემზადებოდნენ თუ არა მექქელი კერპთაყვანისმცემლები ომისთვის. როცა ადელისა და ყარეს ტომებიდანაც ასეთი დელეგაცია მოვიდა და მასწავლებლები ითხოვა, ეს ათკაციანი სადაზვერვო რაზმი მოსულებთან ერთად გაგზავნა, რათა ვითარება გამოეკვლია, შეესწავლა და ეცნობებინა.

ამ სერიიეში საჰაბეთაგან იყვნენ მერსედ ბინ ები მერსედი, ჰალიდ ბინ ები ბუქეირი, ასიმ ბინ საბითი, ჰუბეიბ ბინ ადიი, ზეიდ ბინ დესინნე, აბდულლაჰ ბინ ტარიყი, მუ’ათთიბ (მუღირ) ბინ უბეიდი და კიდევ სამი საჰაბე, რომელთა სახელებიც უცნობია (რადიალლაჰუ ანჰუმ).

ეს სადაზვერვო რაზმი დღისით იმალებოდა, ღამით მიდიოდა და ერთ განთიადს რეჯი’ს წყაროსთან მივიდა. იქ ცოტა ხანს დაისვენეს და მედინური ფინიკის კარგი ჯიშისგან, რომელსაც აჯვე ჰქვია, მიირთვეს. შემდეგ იქიდან წავიდნენ, ახლომდებარე მთაზე ავიდნენ და დაიმალნენ.

რეჯი’ს წყაროსთან ჰუზეილის ტომიდან ერთი ქალიც მოვიდა, რომელიც ცხვარს მწყემსავდა. ფინიკის კურკები რომ დაინახა, მიხვდა, რომ აქ მედინური ფინიკი ეჭამათ. იყვირა: „აქ მედინიდან მოსულები ყოფილან!“ და თავის ტომს აცნობა.

ამ დროს ადელისა და ყარეს ტომების დელეგაციიდან ერთი კაცი, რომელიც საჰაბეთა ამ ათკაციან სერიიესთან იყო, რაღაც საბაბით მათ გამოეყო. მაშინვე ლიჰიანიანებთან წავიდა და აცნობა.

როცა ლიჰიანიანებმა ეს ამბავი მიიღეს, დაიძრნენ. ამ მცირე სერიიეს წინააღმდეგ ორასკაციანი ძალა გაგზავნეს, რომელთაგან ასი მშვილდოსანი იყო. კერპთაყვანისმცემელთა ამ ბრბომ ჰაზრეთი ასიმ ბინ საბითი და მისი ამხანაგები მთის მწვერვალზე იპოვა და ალყაში მოაქცია. ამასობაში მათ ის კაციც შეუერთდა, რომელმაც ათი საჰაბის ამბავი კერპთაყვანისმცემლებს აცნობა. საჰაბეები მაშინ მიხვდნენ, რომ მოატყუეს, ბრძოლა გადაწყვიტეს და ხმლები იშიშვლეს. ეს რომ მიხვდნენ, კერპთაყვანისმცემლებმა მათი მოტყუება სცადეს და თქვეს: „თუ ჩვენთან ჩამოხვალთ, არც ერთ თქვენგანს არ მოვკლავთ. მტკიცე სიტყვას გაძლევთ. ალლაჰს ვფიცავ, თქვენი მოკვლა არ გვინდა. მაგრამ თქვენს სანაცვლოდ მექქელებისგან გამოსასყიდის (ფიდიეს) აღება გვინდა.“

„მათთვის, ვინც დაჭრის შემდეგაც უზენაესი ალლაჰისა და მისი შუამავლის მოწოდებას გამოეხმაურა, და განსაკუთრებით მათთვის, ვინც მათგან სიკეთეს იქმს და ბოროტებას ერიდება, ძალიან დიდი საზღაურია“ ალი იმრან: 172

რეჯი’ს ამბავი

ასიმ ბინ საბითმა, მერსედ ბინ ები მერსედმა და ჰალიდ ბინ ები ბუქეირმა (რადიალლაჰუ ანჰუმ) მათი ყველა შეთავაზება უარყვეს სიტყვებით: „ჩვენ კერპთაყვანისმცემელთა სიტყვასა და ფიცს არასოდეს მივიღებთ.“ ჰაზრეთი ასიმ ბინ საბითმა თქვა: „დავიფიცე, რომ კერპთაყვანისმცემლის მფარველობას არასოდეს მივიღებ. ალლაჰს ვფიცავ, მათი მფარველობითა და სიტყვებით არ მოვტყუვდები, არ ჩამოვალ და არ დავნებდები.“ ხელები გაშალა და ვედრება აღავლინა: „ჩემო ალლაჰო! შენს შუამავალს ჩვენი მდგომარეობა აუწყე.“ უზენაესმა ალლაჰმა ჰაზრეთი ასიმის ვედრება შეისმინა და ალლაჰის შუამავალს მათი ამბავი აუწყა.

ჰაზრეთი ასიმმა კერპთაყვანისმცემლებს უთხრა: „ჩვენ სიკვდილის არ გვეშინია, რადგან ჩვენი რჯულის ჭეშმარიტება ნათლად გვესმის (თუ მოვკვდებით, შეჰიდები ვიქნებით და სამოთხეში შევალთ).“ როცა კერპთაყვანისმცემელთა მეთაურმა თქვა: „ასიმ! ნუ დაღუპავ არც თავს და არც შენს ამხანაგებს, დანებდი!“, ასიმ ბინ საბითმა ისრით უპასუხა. როცა ისრებს ისროდა, ამ ლექსს კითხულობდა:

ძლიერი ვარ, არავითარი ნაკლი არ მაქვს.
ჩემი მშვილდის მსხვილი ლარი მოზიდულია.
სიკვდილი ჭეშმარიტებაა, სიცოცხლე კი ფუჭი და წარმავალი.
რაც განგებით არის დაწერილი, ყველაფერი თავს დაატყდება კაცს.
ადამიანები ადრე თუ გვიან ალლაჰს დაუბრუნდებიან.
თუ მე თქვენ არ შეგებრძოლებით,
დედაჩემი (მწუხარებისგან) ჭკუიდან შეიშლება.

ასიმის კაპარჭში შვიდი ისარი იყო. ყოველი ნასროლი ისრით თითო კერპთაყვანისმცემელი მოკლა. როცა ისრები გაუთავდა, ბევრიც შუბით დაფლითა. მაგრამ შუბიც გადაუტყდა. მაშინვე ხმალი იშიშვლა, ქარქაში გადატეხა და გადააგდო. (ეს ნიშნავდა: „სიკვდილამდე ვიბრძოლებ, არ დავნებდები.“) შემდეგ ასეთი ვედრება აღავლინა: „ჩემო ალლაჰო! მე დღემდე შენს რჯულს ვიცავდი. გევედრები, ამ დღის ბოლოს შენ დაიცვა და შეინახო ჩემი სხეული.“ ჰაზრეთი ასიმ ბინ საბითისა და სხვა საჰაბეების „ალლაჰუ ექბერ!“ ძახილი მთებს აზანზარებდა. ათი მუჯაჰიდი ორასი კაცის წინააღმდეგ სასიკვდილოდ იბრძოდა, ვინც კი მიუახლოვდებოდა, თავისი ნამოქმედარის სასჯელს იღებდა. ბოლოს ასიმი (რადიალლაჰუ ანჰ), ორივე ფეხში დაჭრილი, მიწაზე დაეცა. რადგან ურწმუნოებს მისი ძალიან ეშინოდათ, დაცემულსაც კი ვერ მიუახლოვდნენ და შორიდან ისრების სროლით აქციეს შეჰიდად. იმ დღეს იქ მყოფი ათი საჰაბიდან შვიდი შეჰიდად დაეცა, სამი კი დაატყვევეს.

ლიჰიანიანებს სურდათ, ასიმ ბინ საბითისთვის დალოცვილი თავი მოეკვეთათ, რომ სულაფე ბინთი სა’დისთვის მიეყიდათ. მაგრამ რადგან უზენაესმა ალლაჰმა ჰაზრეთი ასიმ ბინ საბითის ვედრება შეისმინა, ფუტკრების გუნდი გამოგზავნა. ისინი ღრუბელივით დადგნენ ასიმ ბინ საბითის თავზე. კერპთაყვანისმცემლებმა მასთან მიახლოება ვერ შეძლეს. ბოლოს თქვეს: „დაანებეთ თავი, საღამოს ფუტკრები გაიფანტებიან და მაშინ თავს მოვკვეთთ და წავიღებთ.“

საღამოს უზენაესმა ალლაჰმა ძლიერი წვიმა მოავლინა. ხევებში ნიაღვრები წამოვიდა და ჰაზრეთი ასიმ ბინ საბითის დალოცვილი სხეული უცნობ ადგილას წაიღო. რამდენიც არ უნდა ეძებნათ კერპთაყვანისმცემლებს, ვერ იპოვეს. ამიტომ კერპთაყვანისმცემლებმა ჰაზრეთი ასიმ ბინ საბითის სხეულის ვერც ერთი ნაწილის მოკვეთა ვერ მოახერხეს.

„ჩემო ალლაჰო! მე დღემდე შენს რჯულს ვიცავდი. გევედრები, ამ დღის ბოლოს შენ დაიცვა და შეინახო ჩემი სხეული“ ასიმ ბინ საბითი (რადიალლაჰუ ანჰ)

როცა იმას იხსენებდნენ, როგორ დაიცვეს ფუტკრებმა ჰაზრეთი ასიმი, ჰაზრეთი ომერი იტყოდა: „უზენაესი ალლაჰი, რა თქმა უნდა, იცავს თავის მორწმუნე მონას. როგორც ასიმ ბინ საბითი სიცოცხლეში იყო დაცული კერპთაყვანისმცემლებისგან, ისე უზენაესმა ალლაჰმა სიკვდილის შემდეგ მისი სხეული დაიცვა და კერპთაყვანისმცემლებს არ შეახებინა.“ ამიტომ ასიმ ბინ საბითის ხსენებისას მას „ის, ვინც ფუტკრებმა დაიცვეს“ უწოდებდნენ.1

სამი დატყვევებული საჰაბე იყო ჰუბეიბ ბინ ადიი, ზეიდ ბინ დესინნე და აბდულლაჰ ბინ ტარიყი (რადიალლაჰუ ანჰუმ). ლიჰიანიანებმა სამივე მშვილდის ლარებით შეკრეს. მათგან აბდულლაჰ ბინ ტარიყი არ დათანხმდა, რომ მექქელ კერპთაყვანისმცემლებთან წაეყვანათ. წინააღმდეგობა გაუწია და წასვლა არ ისურვა. შესძახა: „ჩემი ამხანაგები, რომლებიც შეჰიდად დაეცნენ, სამოთხის პატივს ეღირსნენ!“ ხელების საკრავი დაწყვიტა, მაგრამ ლიჰიანიანებმა ქვები დაუშინეს და ისიც შეჰიდად აქციეს. ჰაზრეთი ჰუბეიბ ბინ ადიიმ და ზეიდ ბინ დესინნემ მოითმინეს, რადგან ფიქრობდნენ: „იქნებ ალლაჰის შუამავლის მიერ მოცემული სადაზვერვო დავალების შესრულების შესაძლებლობა გვექნება.“

ლიჰიანიანებმა ორივე მექქაში წაიყვანეს. კერპთაყვანისმცემლები, რომლებსაც ბედრისა და უჰუდის ბრძოლებში ახლობლები მოუკლეს, სიძულვილითა და შურისძიების წყურვილით იწვოდნენ და შემთხვევას ეძებდნენ. ჰაზრეთი ჰუბეიბი კერპთაყვანისმცემელმა ჰუჯეირ ბინ ები იჰაბ თემიმიმ იყიდა, რათა ბედრის ღაზვაში მოკლული ძმის შური ეძია, ჰაზრეთი ზეიდ ბინ დესინნე კი საფვან ბინ უმეიიემ იყიდა, რათა ბედრის ღაზვაში მოკლული მამის, უმეიიე ბინ ჰალეფის, შური ეძია. კერპთაყვანისმცემელთა განზრახვა ორივეს მოკვლა იყო. მაგრამ რადგან იმ თვეებში იყვნენ, როცა ომს აკრძალულად თვლიდნენ, ტყვეები ციხეში გამოამწყვდიეს და ამ დროის გასვლას ელოდნენ. სხვადასხვა ადგილას ჰყავდათ დამწყვდეული. ორივე საჰაბემ ამ ტყვეობაში დიდი მოთმინება, გამძლეობა და კეთილშობილება გამოიჩინა.

გათავისუფლებულმა მხევალმა მავიიემ, რომელიც იმ სახლში ცხოვრობდა, სადაც ჰაზრეთი ჰუბეიბ ბინ ადიი იყო დამწყვდეული (ეს ქალი მოგვიანებით მუსლიმი გახდა), ასე უამბო:

„ჰუბეიბი იმ სახლის ერთ ოთახში იყო გამოკეტილი, სადაც მე ვცხოვრობდი. მასზე უკეთესი ტყვე არ მინახავს. ერთ დღეს შევხედე და ხელში დოქის ოდენა ყურძნის მტევანი ეჭირა. მისგან მიირთმევდა. ყოველდღე ხელში ასეთი მტევნით ხედავდნენ. იმ დროს, თანაც მექქაში, ყურძნის შოვნა არანაირად არ შეიძლებოდა. უზენაესი ალლაჰი მას საზრდოს აძლევდა. ოთახში, სადაც გამოკეტილი იყო, ნამაზს ასრულებდა და წმინდა ყურანს კითხულობდა. ქალები, რომლებიც მის მიერ წაკითხულ წმინდა ყურანს ისმენდნენ, ტიროდნენ და ებრალებოდათ. ზოგჯერ, როცა ვკითხავდი: ‚რაიმე სურვილი ხომ არ გაქვს?‘, ამბობდა: ‚ტკბილი წყალი მომეცი, კერპებისთვის დაკლული ცხოველების ხორცი ნუ მომიტანე, და კიდევ, როცა ჩემს მოკვლას დააპირებენ, წინასწარ შემატყობინე; სხვა არაფერი მინდა.‘ როცა მისი მოკვლის დღე დაადგინეს, მივედი და ვუთხარი. ეს რომ გაიგო, ოდნავადაც არ შეცვლილა და მწუხარების ნატამალიც არ გამოუხატავს.

როცა ის დღე მოახლოვდა, თქვა, რომ სიკვდილის წინ სხეულის განწმენდა სურდა, და სამართებელი ითხოვა. სამართებელი ჩემს პატარას ხელში მივეცი და გავგზავნე. როცა ბავშვი მასთან შევიდა, უცებ შემეშინდა. ვთქვი: ‚ვაიმე! ეს კაცი ბავშვს სამართებლით დაკლავს. მას ისედაც მოკლავენ.‘ ბავშვის სანახავად გავიქეცი. ჰუბეიბს ჩემ მიერ გაგზავნილი სამართებელი ბავშვისთვის ხელიდან გამოერთმია და ბავშვი მოსაფერებლად მუხლზე დაესვა. ეს რომ დავინახე, ძალიან შემეშინდა და ყვირილი დავიწყე. როცა მიხვდა, რაშიც იყო საქმე, თქვა: ‚გგონია, ამ ბავშვს მოვკლავ? ჩვენს რჯულში ასეთი რამ არ არის. უსამართლოდ სიცოცხლის ხელყოფა ჩვენს ზნესა და ღირსებას არ შეეფერება.‘“

დადგა დღე, რომელიც კერპთაყვანისმცემლებმა ჰუბეიბ ბინ ადიისა და ზეიდ ბინ დესინნეს მოსაკლავად დანიშნეს. იმ დღეს დილით ადრე ტყვეებს ჯაჭვები ახსნეს და მექქის გარეთ თენ’იმად წოდებულ ადგილას წაიყვანეს. (თენ’იმი ქააბიდან 5–8 კილომეტრითაა დაშორებული. იქაურ მთასაც თენ’იმის მთა ჰქვია.) მექქის მცხოვრებლები და კერპთაყვანისმცემელთა წარჩინებულები მათი სიკვდილით დასჯის საყურებლად შეკრებილიყვნენ. ირგვლივ დიდი ხალხი იყო.

იმ ადგილას, სადაც ტყვეები უნდა დაესაჯათ, კერპთაყვანისმცემლებმა ორი სახრჩობელა აღმართეს. როცა ჰაზრეთი ჰუბეიბის სახრჩობელაზე აყვანა და მიბმა მოინდომეს, თქვა: „გამიშვით, ორი რექა’თი ნამაზი შევასრულო.“ გაუშვეს და უთხრეს: „იქ შეასრულე.“ ჰუბეიბი მაშინვე ნამაზს შეუდგა და ხუშუით (მორჩილებით) ორი რექა’თი ნამაზი შეასრულა. შეკრებილი კერპთაყვანისმცემლები, ქალები და ბავშვები მას აღელვებით უყურებდნენ. ნამაზი რომ დაამთავრა, თქვა: „ალლაჰს ვფიცავ, რომ არ გეფიქრათ, სიკვდილის შიშით ვაგრძელებ ნამაზსო, უფრო გავაგრძელებდი და მეტს შევასრულებდი.“ პირველი, ვინც სიკვდილით დასჯის წინ ორი რექა’თი ნამაზი შეასრულა და ამით ის ჩვეულებად და სუნნეთად აქცია, ჰაზრეთი ჰუბეიბ ბინ ადიია. ჩვენმა შუამავალმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ), როცა გაიგო, რომ სიკვდილით დასჯის წინ ორი რექა’თი ნამაზი შეასრულა, მისი ეს საქციელი შესაფერისად და სწორად მიიჩნია.2

ნამაზის შემდეგ ჰაზრეთი ჰუბეიბი სახრჩობელაზე აიყვანეს და მიაბეს. სახე ყიბლიდან მედინისკენ შეუბრუნეს. შემდეგ უთხრეს: „აბა, რჯულიდან განუდექი! გაგათავისუფლებთ.“ უპასუხა: „ალლაჰს ვფიცავ, არ განვუდგები! მთელი ქვეყანა რომ ჩემი იყოს და მომცენ, მაშინაც არ განვუდგები ისლამს!“

როცა კერპთაყვანისმცემლებმა ეს პასუხი მიიღეს, უთხრეს: „ახლა ხომ არ ისურვებდი, შენ ნაცვლად მუჰამმედი ყოფილიყო და ის მოეკლათ? თუ ‚კი‘-ს იტყვი, გადარჩები და შენს სახლში მშვიდად იჯდები!“ ჰუბეიბმა თქვა: „მე იმაზეც კი არასოდეს დავთანხმდებოდი, რომ მუჰამმედს (ალეიჰისსელამ) ფეხში ეკალი შესობოდა!“

კერპთაყვანისმცემლებმა დაცინვითა და ხარხარით უთხრეს: „ჰუბეიბ! ისლამის რჯულს განუდექი! თუ არ განუდგები, აუცილებლად მოგკლავთ!“ ჰუბეიბმა უპასუხა: „რაკი უზენაესი ალლაჰის გზაზეა, ჩემს მოკვლას ჩემთვის არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს.“

შემდეგ ჰუბეიბმა ვედრება აღავლინა: „ჩემო ალლაჰო! აქ მტრის სახის გარდა სხვა სახეს ვერ ვხედავ. ჩემო ალლაჰო! ჩემგან სალამი გადაეცი შენს შუამავალს. შენს შუამავალს აუწყე, რაც აქ დაგვმართეს!“ და თქვა: „ესსელამუ ალეიქე ია რესულალლაჰ.“ როცა ჰუბეიბი ამ ვედრებას აღავლენდა, ჩვენი საყვარელი შუამავალი საჰაბეებთან ერთად იჯდა. ზეიდ ბინ ჰარისემ ასე უამბო: „ერთ დღეს, როცა საჰაბეებთან ერთად იჯდა, ალლაჰის შუამავალმა თქვა: ‚ვე ალეიჰისსელამ.‘ საჰაბეებმა ჰკითხეს: ‚ალლაჰის შუამავალო! ეს ვისი სალამის პასუხია?‘ ბრძანა: ‚ეს ჩვენი ძმის, ჰუბეიბის, სალამის პასუხია. ჯებრაილმა (ალეიჰისსელამ) ჰუბეიბის სალამი მომიტანა.‘“3

ჰუბეიბის გარშემო შეკრებილმა ყურაიშელმა კერპთაყვანისმცემლებმა ახალგაზრდები წააქეზეს: „აი, ეს არის კაცი, ვინც თქვენი მამები დახოცა“, – და შუბებით მისკენ მიუსიეს; მათაც მისი დალოცვილი სხეულის დაჭრა დაიწყეს. ამ დროს ჰუბეიბის სახე ქააბისკენ შებრუნდა. კერპთაყვანისმცემლებმა მედინისკენ შეაბრუნეს. ჰაზრეთი ჰუბეიბმა ვედრება აღავლინა: „ჩემო ალლაჰო! თუ შენ წინაშე მიღებული მონა ვარ, სახე ყიბლისკენ შემიბრუნე.“ სახე კვლავ ყიბლისკენ შეუბრუნდა. ვერც ერთმა კერპთაყვანისმცემელმა ვერ შეძლო, მისი სახე ქააბის გარდა სხვა მხარეს შეებრუნებინა. ამასობაში ჰუბეიბმა სახრჩობელაზე ლექსი წარმოთქვა, რომელშიც ამბობდა, როგორ აქცევდნენ შეჰიდად მტრებს შორის მარტოდმარტოს. როცა კერპთაყვანისმცემლებმა ხელში დაჭერილი შუბების სხეულში ჩარჭობით მისი წამება დაიწყეს, თქვა: „ალლაჰს ვფიცავ, რაკი მუსლიმად ვკვდები, არ ვდარდობ, დაჭრილი რომელ გვერდზე დავეცემი! ეს ყველაფერი უზენაესი ალლაჰის გზაზეა.“

„მე იმაზეც კი არასოდეს დავთანხმდებოდი, რომ მუჰამმედს (ალეიჰისსელამ) ფეხში ეკალი შესობოდა!“ ჰუბეიბ ბინ ადიი (რადიალლაჰუ ანჰ)

შემდეგ ჰუბეიბმა კერპთაყვანისმცემლები ასე დაწყევლა: „ჩემო ალლაჰო! ყურაიშელი კერპთაყვანისმცემლები ყველანი გაანადგურე! მათი ერთობა დაშალე! სული სათითაოდ ამოართვი, ცოცხალი არც ერთი არ დატოვო!“ როცა კერპთაყვანისმცემლებმა ეს წყევლა გაიგეს, ძალიან შეშინდნენ და ნაწილი იქიდან გაიქცა. დარჩენილთაგან ზოგმა ერთიმეორის მიყოლებით დაუწყო შუბების ჩარჭობა. ერთ-ერთმა მათგანმა შუბი მკერდში ჩასცა და შუბი ზურგიდან გამოვიდა. როცა სხეულიდან სისხლი სჩქეფდა და სახრჩობელაზე უკანასკნელ სულს ღაფავდა, ჰუბეიბმა თქვა: „ეშჰედუ ენ ლა ილაჰე ილლალლაჰ ვე ეშჰედუ ენნე მუჰამმედენ აბდუჰუ ვე რესულუჰუ“ და შეჰიდად დაეცა.4

ჰუბეიბ ბინ ადიის (რადიალლაჰუ ანჰ) გვამი ორმოცი დღე ეკიდა სახრჩობელაზე. სხეული არ გახრწნილა და სუნი არ აუდია. სულ ახალი სისხლი სდიოდა. ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა მისი გვამის მოსატანად საჰაბეთაგან ჰაზრეთი ზუბეირ ბინ ავვამი და მიყდად ბინ ესვედი გაგზავნა. ღამით ფარულად შევიდნენ მექქაში. ჰუბეიბი სახრჩობელიდან, რომელზეც ეკიდა, ჩამოხსნეს, აქლემზე დაასვენეს და მედინის გზას დაადგნენ. როცა კერპთაყვანისმცემლებმა ეს შეიტყვეს, დიდი ბრბოთი დაედევნენ. ორივე საჰაბემ თავდასაცავად გვამი მიწაზე დადო. ცოტა ხნის შემდეგ დაინახეს, რომ მიწა იმ ადგილას, სადაც გვამი დატოვეს, გაიპო, გვამი შიგნით მიიღო და დაიხურა. ამის შემდეგ მედინის გზა განაგრძეს.

ჰაზრეთი ზეიდ ბინ დესინნეც მეორე აღმართულ სახრჩობელაზე მიაბეს. რჯულიდან განდგომას აიძულებდნენ. მაგრამ კერპთაყვანისმცემლებმა ზეიდის რწმენის განმტკიცების მეტი ვერაფერს მიაღწიეს. მაშინ ზეიდს ისრების წვიმა დაუშინეს. ბოლოს საფვან ბინ უმეიიეს გათავისუფლებულმა მონამ, ნისთასმა, აქცია შეჰიდად.