ჰეიბერის აღება

ნათელ მედინაში იყვნენ იუდეველები, რომლებიც გარეგნულად მუსლიმები იყვნენ, სინამდვილეში კი მუნაფიყები (თვალთმაქცები). ალლაჰის შუამავლის (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) მედინაში ჰიჯრეთამდე მედინელებს თავიანთ მეთაურად აბდულლაჰ ბინ უბეიი ბინ სელული ჰყავდათ არჩეული. ძვირფასი თვლებით მორთული გვირგვინიც მისცეს. როცა ალლაჰის შუამავალი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) მედინაში მობრძანდა, მედინელები სრულიად ჩვენი საყვარელი შუამავლისკენ მიიქცნენ, პატივისცემა და ყურადღება დაუწყეს და გაჰყვნენ. იბნი სელული კუთხეში, ყოველგვარი ფასის გარეშე დარჩა. იბნი სელულს ყურადღებას აღარ აქცევდნენ. მაშინ იბნი სელული ამოქმედდა, რომ ალლაჰის შუამავალი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) მოეკლა ან რაიმე ევნო. ერთ დღეს იუდეველები მასთან შეიკრიბნენ. ამის შესახებ ზოგიერთი გეგმა შეადგინეს. ლებიდ ბინ ასიმს დახმარება სთხოვეს. ლებიდმა თქვა: „ამა და ამ უბანში ცხოვრობს ერთი მოხუცი ქალი, სახელად ჰაირე. ჯადოქრობაში (სიჰრში) ძალიან დახელოვნებულია. იპოვეთ ის.“ ის წყეული ქალი იპოვეს და ათასი ოქროს დირჰემი და ათი თოფი ქსოვილი მისცეს. უთხრეს: „თუ მუჰამმედს დაღუპავ, კიდევ ბევრ რამეს მოგცემთ.“ მოხუცმა ქალმა მტრედის ბარტყს ნემსები ჩაასო, ძაფებს კვანძები გაუკეთა და მტრედის ბარტყს შემოახვია. მედინის გარეთ ერთ ნანგრევ ჭაში ჩადო და პირი ამოუქოლა. ალლაჰის შუამავალი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ავად გახდა. მისი სხეულის ნაწილები უძრავი შეიქნა. სხვადასხვა წამალი მისცეს, მაგრამ არ უშველა. ეს მდგომარეობა ცხრა დღე გაგრძელდა.

შემდეგ ჯებრაილი (ალეიჰისსელამ) მოვიდა და ვითარება აუწყა. ალლაჰის შუამავალი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) იქ მიიყვანეს. ჭა გახსნა და მტრედი ამოიღო. მაგრამ ძაფებზე გაკეთებული კვანძების გახსნა შეუძლებელი იყო. ჯებრაილმა (ალეიჰისსელამ) მუავვიზეთეინის (ფელეყისა და ნასის) სურები მოიტანა. უთხრა: „ჰოი, მუჰამმედ (ალეიჰისსელამ)! ეს სურები იმ კვანძებს წაუკითხე.“ ალლაჰის შუამავალმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ამ სურების კითხვა დაიწყო. ყოველ წაკითხულ აიათზე კვანძებიდან ერთი იხსნებოდა და ნემსებიდან ერთი ამოდიოდა. როცა სურები (ორივე სურის თერთმეტი აიათი) ბოლომდე წაიკითხა, ყველა კვანძი გაიხსნა. ალლაჰის შუამავალი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) სნეულებისგან სრულიად გათავისუფლდა და განიკურნა. შემდეგ ის წყეული ხალხი დაიბარა და გაკიცხა. მედინელებმა ისეთი სასჯელი მიუსაჯეს, რომ დაიღუპნენ. იუდეველი ლებიდიც შეიპყრეს და ალლაჰის შუამავალთან მიიყვანეს. როცა შუამავალმა ჰკითხა: „ეს რატომ გააკეთებინე?“, უპასუხა: „ოქროს სიყვარულის გამო.“ როცა ზოგიერთმა საჰაბემ თქვა: „ალლაჰის შუამავალო! თუ ნებას მოგვცემ, ამ იუდეველს თავს მოვკვეთთ!“, ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა, რომელიც საკუთარი თავის გამო არასოდეს არავის სჯიდა, ბრძანა: „ღვთიური სასჯელი, რომელსაც ბოლოს იხილავს, ბევრად უფრო მძიმეა“, და მისი მოკვლის ნება არ დართო.1 იუდეველები, როცა მედინიდან განდევნეს, არაბეთის ჩრდილოეთ მხარეებში წავიდნენ. მათი ნაწილი ჰეიბერში დარჩა და იქ დასახლდა. ნაწილი კი ჩრდილოეთით, შამში წავიდა. ისინი მშობლიური მიწიდან იმის გამო განდევნეს, რომ ალლაჰის შუამავალზე თავდასხმას ამზადებდნენ. მაგრამ მუსლიმების მიმართ მათში ჩაბუდებული სიძულვილი, სიხარბე და შურისძიების გრძნობა არასოდეს ჩამქრალა. პირიქით, დღითიდღე ძლიერდებოდა: სურდათ, რაც შეიძლება მალე მოესპოთ სამყაროს სულთნის, უზენაესი ალლაჰის ჰაბიბის, სიცოცხლე და ისლამის რჯული აღეგავათ პირისაგან მიწისა.

მათმა ზოგიერთმა წარჩინებულმა თქვა: „ღატფანელებთან წავიდეთ და დახმარება ვთხოვოთ, რომ მათთან ერთად ვებრძოლოთ მუსლიმებს!“ ზოგმა კი თქვა: „ფედექის, თეიმასა და ვადილ-ყურას იუდეველებიც მოვიხმოთ დასახმარებლად და, სანამ მუსლიმები ჩვენ დაგვესხმიან თავს, ჩვენ შევუტიოთ მათ ქალაქს და ყველაფრისთვის, რაც მოხდა, შური ვიძიოთ!…“ ჰეიბერელმა იუდეველებმა ეს წინადადება მიიღეს და დასახმარებლად მიმდებარე იუდეური ტომები და ღატფანელები მოიხმეს. მარტო ღატფანელებიდან უამრავი რჩეული მებრძოლი მოვიდა და ჰეიბერში მზადება დაიწყო. სანამ ისინი ამ სამზადისში იყვნენ, სამყაროთა ბატონმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) იუდეველთა ვითარება შეიტყო. ჰაზრეთი აბდულლაჰ ბინ რევაჰას სამი საჰაბე გააყოლა და მაშინვე გაგზავნა, რომ ჰეიბერში მიმდინარე ამბები შეეტყო. აბდულლაჰ ბინ რევაჰა და მისი სამი ამხანაგი სწრაფად ჩავიდნენ ჰეიბერში. ეს იყო მდიდარი ქალაქი რვა მტკიცე ციხე-სიმაგრით, კიდევ რამდენიმე პატარა სიმაგრით, ნაყოფიერი მიწებითა და უამრავი ვენახითა და ბაღით. ჰაზრეთი აბდულლაჰმა ამხანაგებიდან ერთი შიყყის ციხეში გაგზავნა, მეორე – ქეთიბეს ციხეში, მესამე – ნატათის ციხეში. თავად სხვა ციხეში შევიდა. სამი დღის განმავლობაში ახლოდან სწავლობდნენ იუდეველთა ვითარებასა და ომისთვის მზადებას. სამი დღის შემდეგ შეხვედრის ადგილას შეიკრიბნენ, სწრაფად დაბრუნდნენ მედინაში და იუდეველთა ყველა სამზადისი შუამავალს სათითაოდ უამბეს.

ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა საჰაბეებს უბრძანა, სასწრაფოდ მომზადებულიყვნენ. რომ იუდეველებისთვის მედინეი მუნევვერეზე თავდასხმის საშუალება არ მიეცა, ჰეიბერზე ლაშქრობა გადაწყვიტა. მედინაში მყოფი იუდეველები, ამ გადაწყვეტილების გაგონებისთანავე, შეშფოთდნენ. მუსლიმების სულიერი სიმტკიცის შესარყევად ამბობდნენ: „ვფიცავთ, ჰეიბერის ციხეები და იქ შეკრებილი მამაცი მებრძოლები რომ გენახათ, იქ ფეხს არასოდეს შედგამდით!… მთების მწვერვალებზე აღმართულ მაღალკოშკებიან ციხეებს აბჯრით შემოსილი გმირები იცავენ. ყოველი მხრიდან ათასობით ჯარისკაცი მოვიდა მათ დასახმარებლად!… განა შესაძლებელია, თქვენ ჰეიბერი აიღოთ?!…“ მამაცი საჰაბეები კი ამბობდნენ: „უზენაესმა ალლაჰმა თავის ჰაბიბს ჰეიბერის აღება აღუთქვა“ – და ამით ცხადყოფდნენ, რომ იუდეველების არასოდეს შეეშინდებოდათ. საჰაბეების ეს შეუდრეკელი განწყობა იუდეველებს კიდევ უფრო აწუხებდა და შიშში აგდებდა. მუნაფიყების მეთაურმა აბდულლაჰ ბინ უბეიიმ ჰეიბერში სასწრაფოდ შეუთვალა: „მუჰამმედი მცირე ძალით მოდის თქვენზე. საშიში არაფერია, მაგრამ სიფრთხილე გამოიჩინეთ და ქონება ციხეებში შეიტანეთ. ციხეებიდან გამოდით და ისე დახვდით მათ!“ საჰაბეებმა სამზადისი დაასრულეს, შინაურებს ჰალალობა (შეცოდებათა პატიება) სთხოვეს, გამოეთხოვნენ და შუამავლის გარშემო შეიკრიბნენ. ორასი მხედარი და ათას ოთხასი ქვეითი იყვნენ. ჩვენი საყვარელი შუამავლის ბრძანებით მზად იყვნენ, უზენაესი ალლაჰის რჯული გაევრცელებინათ, ჯიჰადი ეწარმოებინათ და შეჰიდობის ხარისხს ზიარებოდნენ. ამ დროს ზოგიერთმა ქალმა შუამავალს დავალება სთხოვა: ომში საჰაბეებისთვის საჭმელი მოემზადებინათ, დაჭრილებსა და ავადმყოფებს მოვლოდნენ, ჭრილობები შეეხვიათ, წამლები დაემზადებინათ და სხვა საქმეები გაეკეთებინათ, რასაც შეძლებდნენ. ალლაჰის შუამავალმა მათ მოწყალება გამოიჩინა და ამ სევაბს (ჯილდოს) არ მოაკლო. ასე მუჯაჰიდებს, ჩვენი საყვარელი შუამავლის დალოცვილი მეუღლის, ჰაზრეთი უმმუ სელემეს, მეთაურობით ოცი მუჯაჰიდი ქალიც შეუერთდა.2

უკეთილშობილესმა შუამავალმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) მედინაში თავის მოადგილედ ღიფარის ტომიდან ჰაზრეთი სიბა დატოვა და ჰეიბერისკენ დაძვრის ბრძანება გასცა. (გადმოცემულია, რომ ნუმეილე ბინ აბდულლაჰი დატოვა.) ლაშქრობა თექბირებით დაიწყო. საჰაბეები, რომლებიც საპატიო მიზეზით ვერ მონაწილეობდნენ ბრძოლაში, და ისინი, ვისაც ასაკის სიმცირის გამო ნება არ დართეს, კეთილი შურით უყურებდნენ შუამავალს და თავიანთ მამაც მამებს, ბაბუებს, ბიძებს, დედის ძმებსა და უფროს ძმებს და თექბირებითა და ვედრებებით აცილებდნენ.

„ჰეიბერის ციხე ალი ბინ ები ტალიბის ხელით აიღება“ ჰადისი შერიფი

კალენდარი ჰიჯრეთის მეშვიდე წლის მუჰარრემის თვეს აჩვენებდა. შუამავლის წმინდა დროშას ჰაზრეთი ალი მიჰქონდა, მარჯვენა ფრთას კი ჰაზრეთი ომერი სარდლობდა.3 მარცხენა ფრთისთვის შუამავალმა სხვა საჰაბე დანიშნა. მგზავრობა მხიარულად მიმდინარეობდა. პოეტები თავიანთი ლექსებით უზენაეს ალლაჰს ქება-დიდებას სწირავდნენ მის მიერ ბოძებული წყალობისთვის, ჩვენს საყვარელ შუამავალს სალავათს უძღვნიდნენ და სახელოვან საჰაბეებს აქებდნენ. საჰაბეები კი, თითქოს ბაირამზე მიდიოდნენ, ერთხმად შესძახოდნენ: „ალლაჰუ ექბერ! ალლაჰუ ექბერ! ლა ილაჰე ილლალლაჰუ ვალლაჰუ ექბერ!“ – და ირგვლივ ყველაფერს აზრიალებდნენ.

ყოველ სადგომზე სამყაროს სულთანი ასე ევედრებოდა: „ჩემო ალლაჰო! შენ შეგეფარები მომავალზე შფოთვისგან, წარსულზე დარდისგან, უძლურებისა და სიზარმაცისგან, სიძუნწის, სილაჩრისა და წელში მომხრელი ვალისგან, ჩაგვრელი და უსამართლო ადამიანების ბატონობისგან!“

როცა ჰეიბერს მიუახლოვდნენ, ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა საჰაბეები შეაჩერა. ხელები აღაპყრო და მუნაჯათი (ფარული ვედრება) დაიწყო: „ჩემო ალლაჰო, ცათა და მათ მიერ დაჩრდილულის უფალო! ჩემო ალლაჰო, მიწათა და მათზე არსებულის უფალო! ჩემო ალლაჰო, ეშმაკებისა და მათ მიერ გზასაცდენილთა უფალო! ჩემო ალლაჰო, ქარებისა და მათ მიერ გაბნეულის უფალო! გთხოვთ ამ მხარის სიკეთესა და კეთილდღეობას, ამ მხარეში მცხოვრები ადამიანების სიკეთესა და კეთილდღეობას და ამ მხარეში არსებული ყოველივეს სიკეთესა და კეთილდღეობას. და შენ შეგეფარებით ამ მხარის ბოროტებისგან, ადამიანების ბოროტებისგან და მასში არსებული ყოველივეს ბოროტებისგან!“

საჰაბეების ბაგეებიდან ისმოდა: „ამინ, ამინ“. ამის შემდეგ საჰაბეებს ბრძანა: „თქვით ‚ბისმილლაჰირრაჰმანირრაჰიმ‘ და წინ წადით.“

საჰაბეები უკეთილშობილესი შუამავლის გარშემო შეიკრიბნენ და კვლავ დაიძრნენ. ჰეიბერის ყველაზე ძლიერ ციხეთაგან ერთ-ერთს, ნატათის ციხეს, მიუახლოვდნენ.

იქ ბანაკი გაშალეს. საღამოს (მაღრიბის) ნამაზის დრო იყო. ალლაჰის შუამავლის კეთილშობილი ჩვეულება იყო, რომ ვიდრე არ გათენდებოდა, თავს არ დაესხმოდა და ჯერ ისლამზე მოიწვევდა. თუ მოწვევას არ მიიღებდნენ, ბრძოლა იწყებოდა. ამიტომ საჰაბეები დილას ელოდნენ. იუდეველთაგან ვერავინ მიხვდა, რომ ისლამის ლაშქარი მოვიდა. სამყაროთა ბატონმა დილის (სუბჰის) ნამაზი რომ წარმართა, სამზადისი დაასრულა და მუჯაჰიდები დაძრა. ორასი მხედარი და ათას ოთხასი ქვეითი მწყობრად მიუახლოვდა ნატათის ციხეს. ამ დროს იუდეველები, რომლებიც ციხიდან ვენახებში, ბაღებსა და ყანებში სამუშაოდ გამოვიდნენ, მოულოდნელად ისლამის ჯარისკაცებს გადააწყდნენ და გაოგნებულები დარჩნენ.

თქვეს: „ვფიცავთ, ეს მუჰამმედი და მისი მწყობრი ლაშქარია!…“ – და უკან გაქცევა დაიწყეს. როცა ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა ისინი ამ მდგომარეობაში დაინახა, ბრძანა: „ალლაჰუ ექბერ! ალლაჰუ ექბერ! ჰეიბერი დაიქცა“, და ეს თავისი დალოცვილი სიტყვები სამჯერ გაიმეორა. შუამავალმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) იუდეველებს შეუთვალა, რომ ან მუსლიმები გამხდარიყვნენ, ან დანებებულიყვნენ და ხარაჯი და ჯიზიე ეხადათ, თორემ ომი იქნებოდა და სისხლი დაიღვრებოდა. იუდეველები თავიანთ ერთ-ერთ წარჩინებულთან, სელლამ ბინ მიშქემთან, მივიდნენ და ვითარება აცნობეს. სელლამმა ისინი ბრძოლისკენ ასე წააქეზა: „ადრეც გითხარით, მუჰამმედზე გაგველაშქრა, და არ მიიღეთ. ახლა მაინც ნუ მოდუნდებით მასთან ბრძოლაში. მუსლიმებთან ბრძოლაში დაღუპვა თქვენთვის უკეთესია, ვიდრე ცოცხლად უპატრონოდ დარჩენა!…“ იუდეველებმა სწრაფად მოათავსეს ბავშვები და ქალები ქეთიბეს ციხეში, სურსათი – ნაიმში, ჯარისკაცები კი – ნატათის ციხეში.

ისლამის ლაშქრის მოწოდებას, ისლამი მიეღოთ, იუდეველებმა ისრების სროლით უპასუხეს. მუჯაჰიდებმა ისრები ფარებით მიიღეს. ჩვენი საყვარელი შუამავლის ბრძანებით მშვილდები მოიმარჯვეს და შეძახილით „ალლაჰუ ექბერ!…“ ისრები ციხის კოშკებზე მყოფ იუდეველებს დაუშინეს. ახლა უკვე ბრძოლა დაიწყო. ერთ მხარეს სამყაროს სულთანი და მისი მამაცი საჰაბეები იბრძოდნენ, რომ ისლამი გაევრცელებინათ და მიზეზი გამხდარიყვნენ იმისა, რომ იუდეველები მუსლიმები გამხდარიყვნენ და ჯოჯოხეთს გადარჩენოდნენ. მეორე მხარეს იყვნენ იუდეველები, რომლებსაც რჩევა არ ესმოდათ, ყოველ შემთხვევაში მუსლიმებისთვის ზურგში დარტყმა სურდათ და ჭეშმარიტების დანახვაზე ჯიუტად უარს ამბობდნენ. როცა დაინახეს, რომ შუამავალთა ბეჭედი (ხათემულ-ენბია) მათი ხალხიდან არ გამოვიდა, შურის გამო არ მიიღეს. ჯერ კიდევ მისი ბავშვობიდან ყოველგვარ ეშმაკობას მიმართავდნენ, რაც კი თავში მოუვიდოდათ, რომ ის მოესპოთ, მაგრამ უზენაესი ალლაჰის მფარველობით ვერაფერი შეძლეს.

ათას ექვსას სახელოვან მუჯაჰიდს ათი ათასზე მეტი იუდეველი ჯარისკაცი ისრებს უშენდა. საჰაბეები ერთიმეორის მიყოლებით მოფრენილი ამ ისრებისგან ფარებით იცავდნენ თავს, და როგორც კი შემთხვევა მიეცემოდათ, მიწაზე დაცვენილ ისრებს უკან, იუდეველებს ესროდნენ. მიუხედავად ამისა, ზოგიერთი საჰაბე დაიჭრა.

ერთ მომენტში ჰაზრეთი ჰუბაბ ბინ მუნზირი დიდი თავაზიანობით მიუახლოვდა ჰაბიბულლაჰს და ჰკითხა: „სიცოცხლე შემოგწირე, ალლაჰის შუამავალო! უკეთესი ხომ არ იქნებოდა, ბანაკი სხვა ადგილას გაგვეშალა?“ შუამავალმა ბრძანა: „ინშააალლაჰუ თეალა, საღამო რომ დადგება, შევცვლით!“ მუჯაჰიდები ისრის სასროლ მანძილზე აღმოჩნდნენ. ისრები, რომლებსაც იუდეველები ციხიდან ისროდნენ, ისლამის ბანაკის უკანა ნაწილებამდე აღწევდა.4 იმ დღეს საღამომდე ისრებით იბრძოდნენ. ნასროლი ისრებით ორმოცდაათამდე საჰაბე დაიჭრა. საღამო რომ დადგა, ჰაზრეთი მუჰამმედ ბინ მესლემეს ბანაკისთვის ახალი ადგილის მოძებნა დაევალა. როცა თქვა, რომ შესაფერისი იყო ადგილი, რომელსაც რეჯი’ ერქვა, ისლამის ბანაკი იქ გადაიტანეს.

„ჩვენ, შუამავლები, მემკვიდრეობას არ ვტოვებთ. რასაც დავტოვებთ, ღარიბებისთვის მოწყალებაა (სადაყაა)“ ჰადისი შერიფი

ჰეიბერის ღაზვა

დაჭრილების მკურნალობაც დაიწყეს.5 მეორე დღეს მამაცი საჰაბეები ნატათს მიადგნენ და საღამომდე იბრძოდნენ. ალყა მესამე, მეოთხე და მეხუთე დღესაც გაგრძელდა. იუდეველები მუდამ მხოლოდ თავს იცავდნენ. იმ დღეებში ჩვენს საყვარელ შუამავალს ძლიერი თავის ტკივილი შეეყარა და ორი დღე მუჯაჰიდებს შორის ვერ იმყოფებოდა. პირველ დღეს დროშა ჰაზრეთი ებუ ბექირს მისცა, მეორე დღეს – ჰაზრეთი ომერს. ორივე საჰაბეების სათავეში იუდეველების წინააღმდეგ ძალიან მძაფრად იბრძოდა, მაგრამ ციხის აღება ვერ მოხერხდა. ამასობაში იუდეველებმა, რომლებსაც გამბედაობა მოემატათ, ციხის კარები გააღეს და შეტევაზე გადმოვიდნენ. ახლა უკვე პირისპირ, მკერდით მკერდზე იბრძოდნენ. ბრძოლა საშინლად გაჩაღდა. ყოველთვის, როცა შუამავალი საჰაბეებს ეუბნებოდა: „თექბირი წარმოთქვით: ‚ალლაჰუ ექბერ! ალლაჰუ ექბერ!…‘“, ისინი თექბირის ხმებში სიყვარულითა და აღფრთოვანებით უქნევდნენ მტერს ხმალს. ერთ მომენტში მუჰამმედ ბინ მესლემეს ძმა, მაჰმუდი, შეჰიდად დაეცა. შეტაკებები საღამომდე მძაფრად გაგრძელდა.

მეორე დღეს ციხიდან აბჯარში ჩაჭედილი გამოვიდა მერჰაბი, ჰეიბერის ერთ-ერთი ყველაზე სახელგანთქმული სარდალი. ძლიერი და ღონიერი, დევივით კაცი იყო. აქამდე მის წინააღმდეგ ისეთი ფალავანი არ გამოსულა, რომელიც მას დაამარცხებდა. მუჯაჰიდებისკენ მიტრიალდა და ტრაბახი დაიწყო: „მე ვარ მერჰაბი, თავისი სიმამაცითა და გმირობით განთქმული!“ როცა ის ასე ტრაბახობდა, საჰაბეთა რიგებიდან ერთი მუჯაჰიდი გამოხტა. მერჰაბს შესძახა: „მე კი ამირი ვარ, საშინელი და მძაფრი ბრძოლების შუაგულში შევარდნის რომ არ ეშინია!“ – და მაშინვე პირისპირ დაუდგა. დევმა მერჰაბმა თავისი ხმალი, რომელზეც ეწერა: „ვისაც შეეხება, დაღუპავს!…“, მთელი ძალით დაჰკრა ჰაზრეთი ამირს. მამაცმა ამირმა წამსვე ფარი ასწია. როცა ფართო ხმალი ფარს მოხვდა, ძლიერმა ხმამ იქაურობა გააყრუა და ხმალი ფარში ჩაერჭო.

ჰაზრეთი ამირი გამჩენს შეეფარა, შესძახა: „ია ალლაჰ!“ – და ხმალი მერჰაბის აბჯრით დაფარულ ფეხებს დაჰკრა. ხმალი ფოლადის აბჯარს შეეხო თუ არა, უკან აისხლიტა და მოულოდნელად საჰაბეს ფეხს მოხვდა. ხმლის ძლიერმა უკუსხლეტამ ჰაზრეთი ამირს ფეხზე არტერია გადაუჭრა. საჰაბეები მიცვივდნენ, ამირი ხელში აიყვანეს და სამკურნალოდ ბანაკში წაიყვანეს. მაგრამ ამირი (რადიალლაჰუ ანჰ) იქ შეჰიდობას ეზიარა და სამოთხის უმაღლეს ხარისხებში აფრინდა.6

ბრძოლა მთელი სიმძაფრით გრძელდებოდა. საღამოსკენ ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა კერპთაყვანისმცემელ ღატფანელებს, რომლებიც იუდეველებს ოთხი ათასი ჯარისკაცით მოეშველნენ და ბრძოლაში ჩაებნენ, შესთავაზა, გამოყოფილიყვნენ და თავიანთ ქვეყანაში დაბრუნებულიყვნენ. ისიც აღუთქვა, რომ თუ ასე მოიქცეოდნენ, ჰეიბერის ერთი წლის ფინიკის მოსავალს მისცემდა. მაგრამ ღატფანელებმა ეს წინადადება უარყვეს. მაშინ სამყაროთა ბატონმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) საჰაბეებს უბრძანა, ღამე იმ ციხის ირგვლივ გაეთენებინათ, სადაც ღატფანელები იყვნენ. ღატფანელებს ძალიან ეშინოდათ, რომ მუჯაჰიდები ღამით თავს დაესხმოდნენ, და ვერაფრით დაიძინეს. იმ ღამით ერთი ხმა, რომლის წარმომავლობაც არავინ იცოდა, აუწყებდა, რომ ღატფანის ქვეყანას თავს დაესხნენ და მათი ცოლ-შვილი და ქონება ტყვედ ჩაიგდეს. ეს ხმა სამჯერ გაისმა და ყველა ღატფანელი მას დიდი შიშით უსმენდა. მათმა სარდალმა უიეინემაც იგივე ხმა სამჯერ გაიგონა და, როცა განთიადი დგებოდა, თავისი ჯარი წაიყვანა, ჰეიბერს სასწრაფოდ გაეცალა და თავისი ქვეყნის გზას დაადგა. დილით იუდეველებს გაუკვირდათ, რომ ღატფანელებმა უმიზეზოდ მიატოვეს ჰეიბერი, და სასოწარკვეთილებას მიეცნენ. ძალიან ინანეს კიდეც, რომ ისინი დასახმარებლად მოიხმეს.

„იმ დღეს, როცა ჰეიბერის ციხე ავიღეთ, ალლაჰის შუამავალმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) აკრძალა შინაური ვირის ხორცის ჭამა და მუთა ნიქაჰით (დროებითი ქორწინებით) ცოლის შერთვა“ ჰაზრეთი ალი (რადიალლაჰუ ანჰ)