ჰუნეინის ბრძოლა

ჰუნეინი მექქასა და ტაიფს შორის მდებარე ხეობაა. ამ ბრძოლას „ჰევაზინის ღაზვასაც“ უწოდებენ. როცა სამყაროს ბატონი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) მექქის აღების განზრახვით მედინიდან გამოვიდა, მექქის მიდამოებში მცხოვრებმა ორმა დიდმა ტომმა, ჰევაზინმა და საყიფმა, იფიქრეს, მუსლიმები ჩვენზე ილაშქრებენო, და საბრძოლველად მზადება დაიწყეს. როცა შეიტყვეს, რომ სამყაროთა ბატონი მექქის ასაღებად მოვიდა, ცოტა შვებით ამოისუნთქეს, მაგრამ იფიქრეს: „ყურაიშელების შემდეგ რიგი უეჭველად ჩვენზე მიდგება“, – და მზადება დააჩქარეს. გარდა ამისა, თქვეს: „ვფიცავთ, მუსლიმებს ჯერ კარგად მებრძოლი ხალხი არ შეხვედრიათ. სანამ ის ჩვენზე გამოილაშქრებს, ჩვენ გავილაშქროთ მასზე და ვაჩვენოთ, როგორ იბრძვიან!“ ჰევაზინის ბელადის, მალიქ ბინ ავფის სარდლობით, ძალიან ძლიერი ოცათასიანი ლაშქრით დაიძრნენ. თავიანთი მეომრების გასამხნევებლად და რომ გაჭირვებისას არ გაქცეულიყვნენ, მთელი ძვირფასი ქონება, ცოლები და შვილები თან წაიყვანეს.

ეს ამბავი მალე გავრცელდა მექქაში. სამყაროს სიამაყემ ამბის სისწორის შესამოწმებლად აბდულლაჰ ბინ ები ჰადრედი ჰევაზინის ტომთან გაგზავნა. ჰაზრეთი აბდულლაჰი შენიღბული შეერია მტრებს. მათი განზრახვა და მოქმედების გეგმა შეიტყო და ვითარება მაშინვე აცნობა ჩვენს საყვარელ შუამავალს.

უკეთილშობილესმა შუამავალმა მაშინვე შეკრიბა თავისი სახელოვანი საჰაბეები. მექქის გამგებლად ოცი წლის ჰაზრეთი ათთაბ ბინ ესიდი დანიშნა და სასწრაფოდ გაემართა. თავისი თორმეტათასიანი ლაშქრით სურდა, კერპთაყვანისმცემელ ჰევაზინისა და საყიფის ტომებს მოულოდნელად დასცემოდა მათსავე ბანაკში. მუჯაჰიდების დროშა ჰაზრეთი ალის ეპყრა1, მოწინავე რაზმს კი ჰაზრეთი ჰალიდ ბინ ველიდი სარდლობდა.2 სამყაროთა ბატონმა მუზარადი დაიხურა, ორი ჯავშანი ერთმანეთზე ჩაიცვა და თავის ჯორზე, სახელად დულდულზე, ამხედრდა. შევვალის თვის მეთერთმეტე დღეს ჰუნეინის ხეობას მიაღწიეს. იმ ღამეს სამყაროს ბატონმა თავისი ლაშქარი დაათვალიერა და საბრძოლო წყობაში დააყენა. დილის ნამაზი რომ იმამად შეასრულა, წინ დაიძრა.

კერპთაყვანისმცემელთა სარდალმა ღამით ისარგებლა, თავისი ლაშქარი ჰუნეინის ხეობის ორივე ფერდობზე განალაგა და ჩასაფრება მოაწყო. ჰაზრეთი ჰალიდ ბინ ველიდმა, რომელიც თავისი რაზმებით წინ მიდიოდა, ჩასაფრების შესახებ არაფერი იცოდა და ცხენი ვიწრობისკენ გააჭენა. განთიადის ბინდბუნდი მტრის დანახვის საშუალებას არ იძლეოდა. უცებ მუჯაჰიდებს ათასობით ისარი დაეშვა თავს. ამ მოულოდნელი ისრების წვიმისგან თავის დასაღწევად მუჯაჰიდები იძულებულნი გახდნენ, უკან დაეხიათ.

„ინშააალლაჰ, ხვალ ისინი (ჰევაზინელები და საყიფელები) მუსლიმების ნადავლი იქნებიან“ ჰადისი შერიფი

ჰუნეინის ბრძოლა

იმ წამს, როცა ევლიაები და შუამავლები გაოგნებულნი დარჩებიან,
როცა ყველა შიშით შეჰღაღადებს: „ჩემი სული, ჩემი სული!“,
როცა ცოდვილები სასოწარკვეთილნი სავალალო დღეში ჩავარდებიან,
შეფაათის ნებართვით კვლავ შენი იქნება ასპარეზი.
შენ ხარ აჰმედი, მაჰმუდი და მუჰამმედი, ჩემო ბატონო,
შენ ხარ ჩვენი სულთანი, ალლაჰის შეწევნით ძლიერი, ჩემო ბატონო.
შეიხ ღალიბი

ამ სწრაფმა უკუსვლამ უკნიდან მომავალი მეომრების წყობა აურია. როცა ისინიც უკან დასახევად შემობრუნდნენ, დაინახეს, როგორ დაიწყეს მტრის ოცათასიანმა რაზმებმა ხეობაში ღვარივით შემოდინება. ჩვენი საყვარელი შუამავალი მარტოდმარტო გაიჭრა წინ იერიშზე გადმოსული კერპთაყვანისმცემლებისკენ. მხოლოდ ჰაზრეთი აბბასი, ჰაზრეთი ებუ ბექირი და ასამდე გმირი საჰაბე, რომლებმაც სიკვდილი თვალწინ დაიყენეს, მიეწივნენ უკეთილშობილეს შუამავალს. თავიანთი სხეულები ჩვენი საყვარელი შუამავლის ფარად აქციეს. ჰაზრეთი აბბასს ჯორის აღვირი ეჭირა, ჰაზრეთი სუფიან ბინ ჰარისს კი – უზანგი; ცდილობდნენ, ჯორის სვლა შეენელებინათ და არ დაეშვათ, რომ ალლაჰის შუამავალი მტრის რაზმებში შეჭრილიყო. სამყაროთა ბატონმა, რომელიც წუხდა იმის ფიქრით, რომ უზენაესი ალლაჰის რჯული შეიძლება მოსპობილიყო, ბრძანა: „აბბას! დაუძახე მათ: ‚მედინელებო! სემურეს ხის ქვეშ ბიათის დამდებო საჰაბეებო!‘“

ჰაზრეთი აბბასი ტანადი და დიდებული კაცი იყო. ყვირილისას მისი ხმა ძალიან შორს ისმოდა. მთელი ძალით შესძახა: „მედინელებო! სემურეს ხის ქვეშ ჩვენი შუამავლისთვის სიტყვის მიმცემო საჰაბეებო, ნუ იფანტებით! აქ შეიკრიბეთ!“ ეს რომ გაიგონეს, საჰაბეებს დაბრუნება მოუნდათ. მაგრამ მათი ცხოველები ძალიან დაფრთხნენ და ეს მობრუნებაში ხელს უშლიდათ. ბოლოს იძულებულნი გახდნენ, ჯავშანი, ხმალი და შუბი აეღოთ და ცხოველებიდან ჩამოხტომოდნენ. სწრაფად მიეწივნენ ალლაჰის შუამავალს და მტერს საშინელ ბრძოლაში შეებნენ. „ალლაჰუ ექბერ! ალლაჰუ ექბერ!“ შეძახილები მიწასა და ცას აზანზარებდა, მტერს აშინებდა და შიშის ზარს სცემდა. საჰაბეები, რომლებმაც ბედრში, უჰუდში, ჰენდექსა და ჰეიბერში დიდი გმირობა გამოიჩინეს, განსაკუთრებით კი ჰაზრეთი ალი, ებუ დუჯანე და ზუბეირ ბინ ავვამი, ისევ და ისევ უტევდნენ, მტრის რიგებს არღვევდნენ და უკუაგდებდნენ.

სამყაროთა ბატონი თვალს ადევნებდა ამ ბრძოლას, რომელსაც მისი საჰაბეები მთელი გულითა და სულით ეწეოდნენ, და მისი დალოცვილი ბაგეებიდან ისმოდა ვედრება: „ჩემო ალლაჰო, შენი შეწევნა მოგვივლინე. შენ ხომ არ ინებებ, რომ მათ დაგვამარცხონ.“ უზენაესი ალლაჰისადმი ვედრებისას ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა მიწიდან ერთი მუჭა ქვიშა აიღო და სიტყვებით: „დაე, გაუშავდეთ სახეები!“ კერპთაყვანისმცემლებს შეაყარა. ჩვენი საყვარელი შუამავლის სასწაულით, მტრის მეომრებიდან აღარავინ დარჩა, ვისაც თვალები ქვიშით არ აევსო. დასახმარებლად ანგელოზებიც მოვიდნენ. შუამავალმა ბრძანა: „ვფიცავ უზენაეს ალლაჰს, ისინი დამარცხდნენ.“ კერპთაყვანისმცემლებმა დაიწყეს არევა, უკან მობრუნება და გაქცევა. როცა კი უკან მოიხედავდნენ, თავიანთ კვალზე სახელოვან საჰაბეებს ხედავდნენ და ბრძოლის ველზე მოყვანილ ცოლებს, შვილებსა და ქონებას ტოვებდნენ და რაც ძალი და ღონე ჰქონდათ, გარბოდნენ. გაქცეულთა ნაწილმა ტაიფის ციხე-სიმაგრეს შეაფარა თავი.3 ნაწილი კი ნაჰლესა და ევტასში წავიდა. ბრძოლის ველზე სამოცდაათი მკვდარი, ექვსი ათასი ტყვე და უთვალავი ქონება დატოვეს.

ამ ღაზვაში უზენაესი ალლაჰის ნებით, ალლაჰის შუამავლის (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ჰიმმეთითა (ძალისხმევით) და ბარაქით გამარჯვება კვლავ მუსლიმებს ერგოთ. ოთხი მუსლიმი შეჰიდად დაეცა და ზოგიერთი საჰაბე დაიჭრა. როცა ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა გაიგო, რომ ჰაზრეთი ჰალიდ ბინ ველიდიც დაჭრილი იყო, მასთან მივიდა, და როგორც კი დალოცვილი ხელები ჭრილობაზე გადაუსვა, ჭრილობა იმავე წამს მოურჩა.