შუამავლის მეშვეობით თევესსული

შუამავლის მეშვეობით ყოველთვის – მის გაჩენამდეც, გაჩენის შემდეგაც, მისი ამქვეყნიური სიცოცხლის დროსაც და გარდაცვალების შემდეგაც, ბერზახის (საფლავის) სამყაროში – სრულდებოდა თევესსული1; განკითხვის დღესაც, აღდგომის შემდეგ, არასათის მოედანზე და სამოთხეშიც შესრულდება. ვესილე არის ყოველივე, რაც უზენაესმა ალლაჰმა თავისთან სიახლოვისა და საჭიროებათა აღსრულების მიზეზად აქცია. უკეთილშობილესი შუამავლის მეშვეობით თევესსული, ანუ ალლაჰის შუამავლის უზენაეს ალლაჰთან შუამავლად (ვესილედ) ქცევა და მისი დახმარებისა და შეფაათის თხოვნა, ნებადართულია (ჯაიზია). ეს იმ საქმეთაგანია, რასაც სელეფი სალიჰინი (საჰაბეები, თაბიინები და თებეი თაბიინი), სწავლულები და სხვა მუსლიმები აკეთებდნენ. მუსლიმთაგან არავის მიუჩნევია ეს ცუდად. დღემდე, გარყვნილი რწმენის მქონეთა გარდა, არავინ ყოფილა, ვინც ამას არ იღებდა. ადამიანთა მამამ, ადამმა (ალეიჰისსელამ), როცა დედამიწაზე ჩამოიყვანეს, ჩვენი შუამავალი შუამავლად (ვესილედ) აქცია. ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა ეს ერთ თავის ჰადისი შერიფში ასე მოგვითხრო: „როცა ადამი (ალეიჰისსელამ) თავისი შეცდომის გამო სამოთხიდან გამოიყვანეს, თქვა: ‚ჩემო უფალო! მუჰამმედის პატივისთვის მაპატიე.‘ უზენაესმა ალლაჰმა ბრძანა: ‚ადამ! მუჰამმედი საიდან იცი? მე ის ჯერ არ გამიჩენია.‘ ადამმა (ალეიჰისსელამ) თქვა: ‚ჩემო უფალო! როცა გამაჩინე და სული ჩამბერე, თვალი გავახილე, შევხედე და არშის კიდეზე დაწერილი ვიხილე: „ლა ილაჰე ილლალლაჰ, მუჰამმედუნ რესულულლაჰ“. ის, ვისი სახელიც შენს სახელთან ერთად გიყვარს, ისაა.‘ უზენაესმა ალლაჰმა ბრძანა: ‚მართალი თქვი, ადამ! ჩემს ქმნილებათაგან ყველაზე მეტად ის მიყვარს. რადგან მისი პატივისთვის ითხოვე პატიება, გაპატიე.‘“2 ერთი გადმოცემით, ბრძანა: „ის შუამავალია, რომელიც შენი შთამომავლობიდან მოვა. ის რომ არ გამეჩინა, არც შენ გაგაჩენდი და არც შენს შთამომავლობას. რადგან ის შეფაათის გამწევად წარმოადგინე, გაპატიე და შეგიწყალე.“3

ამის შესახებ ათასობით მაგალითი არსებობს. მათგან რამდენიმე ქვემოთაა მოყვანილი. ორივე თვალით ბრმა ერთმა კაცმა ალლაჰის შუამავალს სთხოვა, ვედრება აღევლინა, რომ თვალი აეხილა. ალლაჰის შუამავალმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ბრძანა: „თუ გინდა, ვედრებას აღვავლენ. მაგრამ თუ მოითმენ და გაუძლებ, შენთვის უკეთესია.“ კაცმა თქვა: „მოთმენის ძალა აღარ შემრჩა. გევედრებით, ვედრება აღავლინოთ.“ ამის პასუხად შუამავალმა უთხრა: „მაშინ აბდესი აიღე და ეს ვედრება წაიკითხე!“

„ალლაჰუმმე ინნი ესელუქე ვე ეთევეჯჯეჰუ ილეიქე ბი ნებიიიქე მუჰამმედინ ნებიიირ-რაჰმე. ია მუჰამმედ! ინნი ეთევეჯჯეჰუ ბიქე ილა რაბბი ფი ჰაჯეთი ჰაზიჰი, ლი თუყდა ლი. ალლაჰუმმე შეფფიჰუ ფიიიე.“

ჰადისის სწავლული იმამი ნესაი გვამცნობს, რომ როცა იმ კაცმა ეს ვედრება წაიკითხა, უზენაესმა ალლაჰმა ვედრება შეისმინა და თვალი აეხილა. ჰაზრეთი ოსმან ბინ ჰანიფი ჰყვება ამ ამბავს იმის შესახებ, თუ როგორ აქცევდნენ ალლაჰის შუამავალს შუამავლად: „როცა ოსმან ბინ აფფანი ხალიფა იყო, ერთმა კაცმა, რომელსაც დიდი გასაჭირი ჰქონდა, ჩემთან მოიჩივლა, რადგან ხალიფას წინაშე წარდგომის რცხვენოდა. ვუთხარი: ‚მაშინვე აბდესი აიღე! მესჯიდი სეადეთში წადი! ზემოთ მოყვანილი ვედრება წაიკითხე და თქვი, რაც გსურს.‘ საწყალი კაცი ვედრების წაკითხვის შემდეგ იქ წავიდა, სადაც ხალიფა იყო, და მასთან შეიყვანეს. ხალიფამ თავის სანამაზო ხალიჩაზე დასვა, მისი გასაჭირი მოისმინა და თხოვნა შეუსრულა. როცა საწყალმა დაინახა, რომ მისი საქმე უცებ მოგვარდა, ჩემთან სიხარულით სავსე მოვიდა. თქვა: ‚უზენაესი ალლაჰი იყოს შენით კმაყოფილი! ხალიფასთვის რომ არ გეთქვა, ჩემი გასაჭირისგან ვერ დავიხსნიდი თავს.‘ ეგონა, რომ ხალიფას მე დაველაპარაკე.“

„(ადამ!) ის შუამავალია, რომელიც შენი შთამომავლობიდან მოვა. ის რომ არ გამეჩინა, არც შენ გაგაჩენდი და არც შენს შთამომავლობას. რადგან ის შეფაათის გამწევად წარმოადგინე, გაპატიე და შეგიწყალე“ ჰადისი ყუდსი

როცა ჰაზრეთი ომერი ხალიფა იყო, ერთხელ გვალვა დადგა. საჰაბეთაგან ბილალ ბინ ჰარისი ალლაჰის შუამავლის აკლდამასთან მივიდა და თქვა: „ალლაჰის შუამავალო! შენი უმმეთი შიმშილით კვდება. გევედრები, შუამავალი გახდე, რომ წვიმა მოვიდეს.“ ალლაჰის შუამავალი იმ ღამეს სიზმარში გამოეცხადა და უბრძანა: „ხალიფასთან წადი! ჩემგან სალამი გადაეცი! წვიმის სავედრებლად გავიდეს!“ როცა ჰაზრეთი ომერი წვიმის სავედრებლად გავიდა, წვიმა წამოვიდა. უზენაესი ალლაჰი ვედრებებს თავისი საყვარლების ხათრით იღებს. უზენაესმა ალლაჰმა გვამცნო, რომ მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ) ძალიან უყვარს. ამიტომ, თუ ვინმე ამ სიტყვებით ილოცებს: „ალლაჰუმმე ინნი ესელუქე ბი ჯაჰი ნებიიიქელ-მუსტაფა“, მისი ვედრება უარყოფილი არ იქნება. ამასთან, წვრილმანი ამქვეყნიური საქმეებისთვის ალლაჰის შუამავლის შუამავლად ქცევა ზრდილობას არ შეეფერება. ბურჰანედდინ იბრაჰიმ მალიქიმ თქვა: „ერთი ძალიან მშიერი ღარიბი ჰუჯრეი სეადეთთან მივიდა და თქვა: ‚ალლაჰის შუამავალო! მშია.‘ ცოტა ხანში ვიღაც მოვიდა, ღარიბი თავის სახლში წაიყვანა და გააძღო. როცა ღარიბმა თქვა, რომ მისი ვედრება შესმენილ იქნა, იმ კაცმა უთხრა: ‚ძმაო! ოჯახს დაშორდი, შორეული გზების ტანჯვა გადაიტანე და ალლაჰის შუამავლის მოსანახულებლად მოხვედი. შეშვენის ერთი ლუკმა პურისთვის ალლაჰის შუამავლის წინაშე წარდგომა? მისგან სამოთხე და მარადიული წყალობები უნდა გეთხოვა! რასაც აქ ითხოვენ, უზენაესი ალლაჰი უარს არ ამბობს.‘ ვისაც ალლაჰის შუამავლის მონახულების პატივი ხვდება წილად, მათ უნდა ითხოვონ, რომ განკითხვის დღეს შეფაათი გაუწიოს.“ ერთ დღეს იმამი ებუ ბექირ მუყრი იმამ ტაბერანისთან და ებუ შეიხთან ერთად მესჯიდი სეადეთში იჯდა. რამდენიმე დღე არაფერი ეჭამათ და ძალიან მოშივდათ. იმამმა ებუ ბექირმა ვეღარ მოითმინა, თქვა: „მშია, ალლაჰის შუამავალო!“ – და ერთ კუთხეში განმარტოვდა. ერთი სეიიდი ორ მსახურთან ერთად მოვიდა და თქვა: „ძმებო! ჩემს წინაპარს, ალლაჰის შუამავალს, შიმშილის გამო დახმარება სთხოვეთ. მან მიბრძანა, რომ გაგაძღოთ.“ რაც მოიტანა, ერთად შეჭამეს. ნარჩენი მათ დაუტოვა და წავიდა. ისლამის სწავლულთაგან ერთ-ერთი, ებუ აბდულლაჰ იბნი ნუ’მან მერრაქუში თილიმსანი (683 / ჩვ. წ. 1284), თავის ძვირფას წიგნში „მისბაჰუზ-ზულამი“ დაწვრილებით წერს ასობით მუსლიმზე, რომლებმაც ალლაჰის შუამავლის შუამავლად ქცევით თავიანთ სურვილებს მიაღწიეს, და მათ ვედრებებზე. ერთ-ერთი მათგანი, ვინც ალლაჰის შუამავალი შუამავლად აქცია და სურვილს მიაღწია, მუჰამმედ ბინ მუნქედირია. ის ჰყვება: „ერთმა კაცმა მამაჩემს ოთხმოცი ოქროს მონეტა დაუტოვა და ჯიჰადში წავიდა. უთხრა: ‚შეინახე! შეგიძლია ძალიან გაჭირვებულსაც დაეხმარო.‘ მედინაში შიმშილობა დადგა. მამაჩემმა ყველა ოქრო მშივრებს დაურიგა. ოქროს პატრონი მოვიდა და დაბრუნება მოითხოვა. მამაჩემმა უთხრა: ‚ხვალ საღამოს მოდი.‘ ჰუჯრეი სეადეთთან წავიდა და დილამდე ალლაჰის შუამავალს ევედრებოდა. შუაღამისას ერთი კაცი მოვიდა და უთხრა: ‚ხელი გამოიწოდე!‘ ოქროთი სავსე ქისა მისცა და გაქრა. მამაჩემმა სახლში ოქრო დათვალა და, როცა დაინახა, რომ ოთხმოცი იყო, სიხარულით მაშინვე პატრონს მისცა.“

ჰაზრეთი ებუ აბდულლაჰ თილიმსანი ამ წიგნში თავს გადამხდარ ერთ ამბავსაც ჰყვება:

„637 (ჩვ. წ. 1239) წელს რჩეულ ჯგუფთან ერთად სადირის ციხიდან გავედით. ჩვენთან ერთი კაცი იყო, რომელიც გზას გვიჩვენებდა. ცოტა ხნის სიარულის შემდეგ წყალი გამოგველია. წყლის ძებნა დავიწყეთ. ამასობაში მეც საჭიროების მოსაგვარებლად გავედი. ამ დროს ძილი საშინლად მომერია. ‚წასვლისას ხომ გამაღვიძებენ‘, – ვთქვი ჩემთვის და თავი მიწაზე დავდე.

როცა გამეღვიძა, უდაბნოს შუაგულში სულ მარტო აღმოვჩნდი. მეგობრებს დავავიწყდი და წავიდნენ. მარტოობისგან დიდმა შიშმა შემიპყრო. უდაბნოში აქეთ-იქით სიარული დავიწყე. არ ვიცოდი, სად ვიყავი და საით უნდა წავსულიყავი. ყველგან მხოლოდ ვაკე ქვიშა იყო. ცოტა ხანში დაბნელდა. ქარავნისა, რომლითაც ვმგზავრობდით, კვალიც არ ჩანდა. ღამის წყვდიადში სულ მარტო ვიყავი. შიში კიდევ უფრო გამიძლიერდა. აღელვებულმა კიდევ უფრო სწრაფად დავიწყე სიარული. ცოტა ხნის სიარულის შემდეგ, ძალიან მწყურვალი, დაღლილი და ღონემიხდილი მიწაზე დავეცი. სიცოცხლის იმედი უკვე გადამეწურა და ვგრძნობდი, რომ სიკვდილი მიახლოვდებოდა. აუწერელ ტკივილში ვიყავი, ტანჯვამ და დარდმა ზღვარს მიაღწია. უცებ რაღაც გამახსენდა. ღამის წყვდიადში მთელი ძალა მოვიკრიბე და გულწრფელად, იხლასით, კიდევ ერთხელ, უკანასკნელად, ამოვიკვნესე: ‚ალლაჰის შუამავალო! მიშველე! გთხოვ, უზენაესი ალლაჰის ნებით დამეხმარო!‘ სიტყვა ძლივს დავასრულე, რომ გავიგონე, ვიღაც მეძახდა. როცა იმ მხარეს გავიხედე, საიდანაც ხმა მოდიოდა, დავინახე, რომ ღამის წყვდიადში მეძახდა ვიღაც, ვინც მანამდე არასოდეს მენახა, ქათქათა თეთრ სამოსში გამოწყობილი, რომელიც ირგვლივ სინათლეს აფრქვევდა. მომიახლოვდა და ხელი მომკიდა. იმ წამს მთელი დაღლილობა და წყურვილი გამიქრა. თითქოს ხელახლა დავიბადე. გული უცებ მისკენ მიმიწევდა. ცოტა ხანს ხელჩაკიდებულები ვიარეთ. ვგრძნობდი, რომ ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთ ყველაზე ტკბილ წუთებს განვიცდიდი. ერთ ქვიშის ბორცვს რომ გადავცდით, იმ ქარავნის ნათურები დავინახე, რომლითაც ვმგზავრობდი, და ჩემი მეგობრების ხმები გავიგონე. მათ მივუახლოვდით. პირუტყვი, რომელზეც მე ვიჯექი, მათ ყველაზე ბოლოს მისდევდა. უცებ მოვიდა და ჩემ წინ გაჩერდა. როცა ჩემი საჯდომი პირუტყვი ჩემ წინ დავინახე, სიხარულით შევყვირე. როცა შევყვირე, ჩემთან ერთად მოსულმა თავისი ხელი ჩემი ხელიდან გამოიღო. შემდეგ ხელი მომკიდა და ჩემს საჯდომ პირუტყვზე შემსვა. შემდეგ კი თქვა: ‚ვინც ჩვენგან რამეს ითხოვს და დახმარებას გვთხოვს, ხელცარიელს არ ვაბრუნებთ‘, – და შებრუნდა და წავიდა. მაშინ მივხვდი, რომ ის ალლაჰის შუამავალი იყო. როცა ბრუნდებოდა და მიდიოდა, ჩანდა, როგორ ადიოდა ცისკენ ის სხივი, რომელსაც ღამის წყვდიადში ირგვლივ აფრქვევდა. როცა თვალს მიეფარა, უცებ გონს მოვედი. ‚როგორ მოხდა, რომ ალლაჰის შუამავალს ხელ-ფეხზე არ ვემთხვიე!‘ – ვწრიალებდი, მაგრამ უკვე გვიან იყო, შემთხვევა ხელიდან გამეშვა.“ ებულ-ჰაირ აყტა მედინაში ხუთი დღე მშიერი დარჩა. ჰუჯრეი სეადეთთან მივიდა და ალლაჰის შუამავალს სალამი მისცა. უთხრა, რომ მშიერი იყო. განზე გადგა და დაიძინა. სიზმარში ნახა, რომ ალლაჰის შუამავალი მოვიდა. მის მარჯვნივ ებუ ბექირ სიდდიყი იყო, მარცხნივ – ომერულ-ფარუყი, წინ კი – ალიიულ-მურთეზა.

ჰაზრეთი ალი მოვიდა და უთხრა: „ებულ-ჰაირ! ადექი, რას წევხარ? ალლაჰის შუამავალი მობრძანდება!“ მაშინვე ადგა. ალლაჰის შუამავალი მოვიდა და დიდი პური მისცა. ებულ-ჰაირი ამბობს: „რადგან ძალიან მშიერი ვიყავი, მაშინვე ჭამა დავიწყე. ნახევარი რომ შევჭამე, გამეღვიძა. მეორე ნახევარი ხელში მქონდა.“

„ვისაც რაიმე ზიანი მიადგება, უნაკლო აბდესი აიღოს და ორრექა’თიანი ნამაზი შეასრულოს! შემდეგ თქვას: ‚ჩემო უფალო! შენ გთხოვ. შენ გევედრები და შუამავლად ვიხდი შენს შუამავალს, მუჰამმედს (ალეიჰისსელამ), რომელიც სამყაროთა მოწყალებაა. მუჰამმედ! შენ ვიხდი შუამავლად ჩემს უფალთან, რომ ჩემი სურვილი აღასრულოს. ჩემო უფალო! ის ჩემთვის შეფაათის გამწევად აქციე!‘“ ჰადისი შერიფი

ასევე წიგნ „მისბაჰუზ-ზულამში“ მოთხრობილია: აჰმედ ბინ მუჰამმედ სოფი ამბობს: „ჰიჯაზის უდაბნოებში ყველაფერი დავკარგე, რაც გამაჩნდა. მედინაში მოვედი. ჰუჯრეი სეადეთთან ალლაჰის შუამავალს სალამი მივეცი. განზე ჩამოვჯექი და ჩამეძინა. ალლაჰის შუამავალი გამომეცხადა და მიბრძანა: ‚მოხვედი, აჰმედ? ხელისგული გაშალე!‘ ხელისგული ოქროთი ამივსო. გამეღვიძა. ხელები ოქროთი სავსე მქონდა.“ იმამი სემჰუდიც თავის წიგნში „მედინის ისტორია“ თავს გადამხდარ ერთ ამბავს ჰყვება: „კარის გასაღები დამივარდა. ვერ ვიპოვე. ჰუჯრეი სეადეთის წინ მივედი და ვთქვი: ‚ალლაჰის შუამავალო! გასაღები დავკარგე, სახლში ვერ შევდივარ!‘ იმ წამს ერთი ბავშვი მოვიდა. ხელში გასაღები აჩვენა და თქვა: ‚ეს ვიპოვე. ხომ არ არის თქვენი?‘“

ქილისელმა მუსტაფა იშყი ეფენდიმ ისტორიის წიგნში „მევარიდი მეჯიდიიე“ თქვა: „მექქაში ოცი წელი ვცხოვრობდი. სამოცი ოქროს მონეტა დავაგროვე და 1247 (ჩვ. წ. 1831) წელს ცოლ-შვილთან ერთად მედინაში მოვედი. ფული გზაში გამოგველია. ერთ ნაცნობთან სტუმრად გავჩერდი და ჰუჯრეი სეადეთთან მივედი. ალლაჰის შუამავალს დახმარება ვთხოვე. სამი დღის შემდეგ სახლში, სადაც ვცხოვრობდით, ერთი ბეგი მოვიდა და თქვა, რომ ჩემთვის სახლი იქირავა. ჩემი ნივთები იქ გადაატანინა. ერთი წლის ქირა გადაიხადა. რამდენიმე თვის შემდეგ ავად გავხდი და ერთი თვე ლოგინად ვიწექი. სახლში აღარაფერი დარჩა – არც საჭმელი, არც გასაყიდი. ცოლის დახმარებით სახურავზე ავედი, ალლაჰის შუამავლის აკლდამის პირისპირ, იმ განზრახვით, რომ ჩემი გასაჭირი მეამბნა და დახმარება მეთხოვა. ხელები რომ ავწიე, ამქვეყნიურის თხოვნის შემრცხვა. ვერაფერი ვთქვი. ჩემს ოთახში ჩავედი. მეორე დღეს ვიღაც მოვიდა და თქვა: ‚ამა და ამ ეფენდიმ ეს ოქრო საჩუქრად გამოგიგზავნა.‘ ქისა ავიღე. თუმცა ჩვენი ცხოვრება გაუმჯობესდა, ავადმყოფობისგან ვერ განვთავისუფლდი. სხვისი დახმარებით ჰუჯრეი სეადეთის წინ მივედი და ალლაჰის შუამავალს განკურნება ვთხოვე. მეჩეთიდან გამოვედი და ისე, რომ არავისთვის დახმარება არ მითხოვია, სახლში ფეხით წავედი. სახლში რომ შევდიოდი, ავადმყოფობის კვალიც აღარ დარჩა. თვალი რომ არ ეცათ, რამდენიმე დღე ქუჩაში ჯოხზე დაყრდნობილი გავდიოდი. ფული კი გათავდა. ოჯახი სიბნელეში დავტოვე და მესჯიდი ნებევიში მოვედი. ღამის ნამაზის შემდეგ ჩემი გასაჭირი ალლაჰის შუამავალს ვუთხარი. გზაში უცნობი კაცი მომიახლოვდა და ხელში ქისა ჩამიდო. მასში ორმოცდაცხრა ოქროს მონეტა იყო, თითო ცხრა ყურუშიანი. სანთლები და საჭირო ნივთები ვიყიდე და სახლში მოვედი.“

წიგნ „შაყაიყი ნუმანიიეს“ თარგმანის მეორე ტომში ნათქვამია: ოსმალეთის სახელმწიფოს პირველ შეიხულ-ისლამს და თავისი დროის მუჯედდიდს, ისლამის დიდ სწავლულს, მევლანა შემსედდინ მუჰამმედ ბინ ჰამზა ფენარის თვალებზე ლიბრი გადაეკრა და დაბრმავდა. ერთ ღამეს, როცა ალლაჰის შუამავალმა უბრძანა: „სურა თაჰას თეფსირი დაწერე!“, მიუგო: „როგორც თქვენს დიდებულ წინაშე წმინდა ყურანის განმარტების ძალა არ შემწევს, ასევე თვალებიც არ მიხედავს.“ ალლაჰის შუამავალმა, შუამავალთა მკურნალმა, თავისი დალოცვილი ჰირყიდან (მოსასხამიდან) ბამბის ნაჭერი ამოიღო, თავისი დალოცვილი ნერწყვით დაასველა და თვალებზე დაადო. მოლლა ფენარის გაეღვიძა, ბამბა თვალებზე იპოვა და, როცა აიღო, თვალთ ახილვა დაიწყო. უზენაეს ალლაჰს ქება-დიდება და მადლობა შესწირა. ბამბის ძაფები შეინახა და ანდერძად დატოვა, რომ სიკვდილის შემდეგ თვალებზე დაედოთ. როცა 834 (ჩვ. წ. 1431) წელს ბურსაში გარდაიცვალა, მისი ანდერძი აღასრულეს.

აბბასიანთა ხალიფა ებუ ჯა’ფერ მანსური მესჯიდი ნებევიში იმამ მალიქს ესაუბრებოდა. იმამმა მალიქმა უთხრა: „მანსურ! ეს მესჯიდი სეადეთია! ხმადაბლა ილაპარაკე! უზენაესმა ალლაჰმა სურა ჰუჯურათში შინაარსით: ‚ნუ აამაღლებთ თქვენს ხმას ალლაჰის შუამავლის ხმაზე მაღლა!‘4 – ერთი ჯგუფი გაკიცხა. ხოლო წმინდა აიათით ‚ისინი, ვინც ალლაჰის შუამავლის წინაშე ხმას იმდაბლებენ…‘5 ხმადაბლა მოლაპარაკენი შეაქო. ალლაჰის შუამავლის პატივისცემა მისი გარდაცვალების შემდეგ იგივეა, რაც სიცოცხლეში მისი პატივისცემა.“ მანსურმა თავი დახარა და ჰკითხა: „ებუ აბდულლაჰ! ყიბლისკენ უნდა დავდგე თუ ყაბრი სეადეთისკენ?“ ჰაზრეთი იმამმა მალიქმა უთხრა: „ალლაჰის შუამავალს პირს ნუ აარიდებ! ეს დიდებული შუამავალი (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ), განკითხვის დღის შეფაათის გამწევი, განკითხვის დღეს შენი და შენი მამის, ადამის (ალეიჰისსელამ), ხსნის საშუალება (ვესილე) იქნება. ყაბრი სეადეთისკენ უნდა მიბრუნდე, ალლაჰის შუამავლის დალოცვილ სულს ჩაეჭიდო და შეფაათი ითხოვო. სურა ნისას 64-ე წმინდა აიათში შინაარსით ნაბრძანებია:

‚საკუთარი თავისთვის უსამართლოდ მოქცეულები (თავს ზიანი რომ მიაყენეს), შენთან რომ მოსულიყვნენ და უზენაესი ალლაჰისგან პატიება ეთხოვათ, და ჩემს შუამავალსაც მათთვის მიტევება ეთხოვა, დაინახავდნენ, რომ უზენაესი ალლაჰი სინანულის მიმღები და მოწყალეა.‘ ეს წმინდა აიათი პირობას იძლევა, რომ ალლაჰის შუამავლის შუამავლად მქცეველთა სინანული მიღებული იქნება.“ ამის შემდეგ მანსური თავისი ადგილიდან ადგა, ჰუჯრეი სეადეთის წინ დადგა და ვედრება დაიწყო: „ჩემო უფალო! ამ წმინდა აიათში პირობა მოეცი, რომ მიიღებ იმათ სინანულს, ვინც შენს შუამავალს შუამავლად აქცევს. მეც შენი დიდებული შუამავლის წინაშე მოვედი და შენგან პატიებას ვითხოვ. როგორც აპატიე შენს მსახურებს, რომლებიც მის სიცოცხლეში პატიებას ითხოვდნენ, მეც მაპატიე! ჩემო უფალო! გევედრები და შუამავლად ვიხდი შენს დიდებულ შუამავალს, რომელიც ნებიიურ-რაჰმეა (მოწყალების შუამავალია). მუჰამმედ (ალეიჰისსელამ), შუამავალთა უაღმატებულესო! შენი მეშვეობით თევესსულით ჩემს უფალს შევევედრე. ჩემო უფალო! ეს დიდებული შუამავალი ჩემთვის შეფაათის გამწევად აქციე!“ ზურგით ყიბლისკენ, სახით მუვაჯეჰეი სეადეთის სარკმლისკენ მდგარი ილოცავდა. მინბარი ნებევი მის მარცხნივ რჩებოდა. იმამ მალიქის მიერ ხალიფა მანსურისთვის მიცემული დარიგება გვიჩვენებს, რომ ჰუჯრეი სეადეთის წინ მლოცველები ძალიან ფხიზლად უნდა იყვნენ. ნათქვამია, რომ ვინც ამ ადგილის შესაფერის ზრდილობასა და პატივისცემას ვერ გამოიჩენს, მისთვის მედინეი მუნევვერეში დიდხანს დარჩენა სწორი არ არის. ანატოლიელმა ერთმა სოფლელმა მედინეი მუნევვერეში მრავალი წელი იცხოვრა, დაქორწინდა და ჰუჯრეი სეადეთში გარკვეულ სამსახურს შეუდგა. ერთ დღეს ცხელებით დაავადდა და აირანი მოუნდა. გულში გაიფიქრა: „ჩემს სოფელში რომ ვყოფილიყავი, მაწვნისგან აირანს გავაკეთებინებდი და დავლევდი.“ იმ ღამეს ალლაჰის შუამავალი სიზმარში გამოეცხადა შეიხულ-ჰარემ ეფენდის და უბრძანა, რომ იმ კაცის სამსახური სხვისთვის მიეცათ. როცა შეიხულ-ჰარემმა თქვა: „ალლაჰის შუამავალო! ამ სამსახურს შენი უმმეთიდან ესა და ეს ასრულებს“, ბრძანა: „იმ კაცს უთხარი! თავის სოფელში წავიდეს და აირანი დალიოს!…“ მეორე დღეს, როცა ეს ბრძანება აცნობეს, სოფლელმა თქვა: „სიამოვნებით!“ – და თავის მხარეში წავიდა.

„საკუთარი თავისთვის უსამართლოდ მოქცეულები შენთან რომ მოსულიყვნენ და უზენაესი ალლაჰისგან პატიება ეთხოვათ, და ჩემს შუამავალსაც მათთვის მიტევება ეთხოვა, დაინახავდნენ, რომ უზენაესი ალლაჰი სინანულის მიმღები და მოწყალეა“ ნისა: 64

თუ გულში გავლებულმა ერთმა ფიქრმა ამდენი ზიანი მოიტანა, აქედან უნდა მივხვდეთ, რა დიდ ზიანს მოიტანდა – ალლაჰმა დაგვიფაროს – უადგილო სიტყვა, თუნდაც ხუმრობით ნათქვამი, ან ზრდილობის შეუფერებელი საქციელი.

შენ ხარ რწმენა გულში მორწმუნისა, ვისაც უყვარხარ,
დარდი აღარ აქვს, შენ ხარ მისი სენის წამალი,
შენს შეფაათს ელის, შენ ხარ მისი გულის ფირმანი,
ვისაც შველის იმედი აქვს, უეჭველად ეწევა, ალლაჰის შუამავალო.