ჩვენი შუამავლის სასწაულები

ჩვენი საყვარელი შუამავლის, მუჰამმედის (ალეიჰისსელამ), უზენაესი ალლაჰის შუამავლობის დამადასტურებელი მოწმეები იმდენად ბევრია, რომ მათი დათვლა შეუძლებელია. უზენაესმა ალლაჰმა ბრძანა: „შენ რომ არ ყოფილიყავი, სამყაროს არ გავაჩენდი!“1 ისევე როგორც ყველა არსება უზენაესი ალლაჰის არსებობასა და ერთობას აჩვენებს, ასევე აჩვენებს იმასაც, რომ მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ) შუამავალია და ყველაზე აღმატებულია. მისი უმმეთის ევლიაებთან გამოვლენილი ქერამეთები სულ მისი სასწაულებია (მუ’ჯიზეებია), რადგან ქერამეთები იმათთან ვლინდება, ვინც მას მიჰყვება და მის კვალს მისდევს. მეტიც, რადგან ყველა შუამავალს სურდა მისი უმმეთიდან ყოფილიყო, უფრო სწორად, რადგან ყველა მათგანი მისი სხივისგან გაჩნდა, მათი სასწაულებიც მუჰამმედის (ალეიჰისსელამ) სასწაულებად ითვლება. ჩვენი საყვარელი შუამავლის, მუჰამმედის (ალეიჰისსელამ), სასწაულები დროის მიხედვით სამ ნაწილად იყოფა:

პირველია ის, რაც მისი დალოცვილი სულის გაჩენიდან ბისეთამდე, ანუ იმ დრომდე მოხდა, როცა მას შუამავლობა ეუწყა. მეორეა ის, რაც ბისეთიდან მის გარდაცვალებამდე მოხდა.

მესამეა ის, რაც მისი გარდაცვალებიდან განკითხვის დღემდე მოხდა და მოხდება. პირველთ ირჰასი ეწოდება. თითოეული მათგანი, თავის მხრივ, ორად იყოფა: სასწაულებად, რომლებიც თვალით იხილეს, და ისეთებად, რომლებიც არ უხილავთ, მაგრამ გონებით შეიცნობა. სასწაულები იმდენად ბევრია, რომ მათი შემოსაზღვრა და დათვლა ვერ მოხერხდა. გადმოცემულია, რომ მეორე ნაწილის სასწაულები დაახლოებით სამი ათასია. ქვემოთ მათგან რამდენიმე ყველაზე ცნობილს მოვიყვანთ. 1. მუჰამმედის (ალეიჰისსელამ) სასწაულთაგან უდიდესი წმინდა ყურანია. დღემდე ყველა პოეტი და ლიტერატორი წმინდა ყურანის წყობისა და აზრის წინაშე უძლური და გაოცებული დარჩა. ერთი წმინდა აიათის მსგავსიც ვერ თქვეს. მისი შეუდარებლობა (იჯაზი) და მჭევრმეტყველება (ბელაღათი) ადამიანის სიტყვას არ ჰგავს. ანუ ერთი სიტყვა რომ ამოიღო ან ერთი სიტყვა დაუმატო, მისი სიტყვისა და აზრის სილამაზე ირღვევა. ვინც მისი რომელიმე სიტყვის ნაცვლად ჩასასმელად სხვა სიტყვას ეძებდა, ვერ იპოვა. მისი წყობა არაბი პოეტების ლექსებს არ ჰგავს. წარსულში მომხდარ და მომავალში მოსახდენ მრავალ ფარულ ამბავს გვაუწყებს. ვინც მას ისმენს და კითხულობს, მისი გემოთი ვერ ძღება. დაიღლებიან კიდეც, მაგრამ არ მობეზრდებათ. ურიცხვი გამოცდილებით დადასტურდა, რომ მისი კითხვა და მოსმენა სევდა-ნაღველს ფანტავს. უნახავთ ისეთებიც, ვისაც მისი მოსმენისას გულზე ძრწოლა და შიში დაეუფლა, და ისეთებიც კი, ვინც ამის გამო მოკვდა. ისლამის მრავალი გაშმაგებული მტრის გული წმინდა ყურანის მოსმენით მოლბა და რწმენა (იმანი) მიიღო. ისლამის მტრებსა და მუსლიმის სახელის მატარებელ ზინდიყებს შორის, რომლებსაც მუატტალა, მელაჰიდე და ყარამიტა ეწოდებათ, იყვნენ ისეთები, ვინც წმინდა ყურანის შეცვლას, დამახინჯებას და მისი მსგავსის თქმას ცდილობდა, მაგრამ ვერცერთმა ვერ მიაღწია სურვილს. თევრათსა და ინჯილს კი ადამიანები ყოველთვის ცვლიდნენ და დღესაც ცვლიან. ყველა ის მშვენიერი რამ, რასაც ვერანაირი მეცნიერებითა და გამოცდილებით ვერ მიაგნებ, მშვენიერი ზნეობა და ადამიანთა აღმამაღლებელი ღირსებები, ამქვეყნიური და საიქიო ნეტარების მომპოვებელი სიკეთეები, ცოდნა არსებათა დასაბამისა და დასასრულის შესახებ და ყველაფერი, რაც ადამიანებისთვის სასარგებლო და საზიანოა, – ყველაფერი ეს წმინდა ყურანში ცხადად ან ფარულად არის ნაუწყები. ფარულს მისი მცოდნეები შეიცნობენ. ყველა ზეციურ წიგნში – თევრათში, ზებურსა და ინჯილში – არსებული მთელი ცოდნა და ყველა საიდუმლო წმინდა ყურანშია ნაუწყები. წმინდა ყურანში არსებულ მთელ ცოდნას მხოლოდ უზენაესი ალლაჰი იცნობს. მისი უმეტესი ნაწილი თავის საყვარელ შუამავალს (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) აუწყა. ალიმ და ჰუსეინმა (რადიალლაჰუ თეალა ანჰუმა) გვაუწყეს, რომ ამ ცოდნის უმეტესი ნაწილი იცოდნენ. წმინდა ყურანის კითხვა ძალიან დიდი წყალობაა. უზენაესმა ალლაჰმა ეს წყალობა თავისი ჰაბიბის უმმეთს უბოძა. ანგელოზები ამ წყალობას მოკლებულნი არიან. ამიტომ იკრიბებიან იქ, სადაც წმინდა ყურანს კითხულობენ, და ისმენენ. ყველა თეფსირი წმინდა ყურანში არსებული ცოდნის მხოლოდ ძალიან მცირე ნაწილს გადმოსცემს. განკითხვის დღეს, როცა მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ) მინბარზე ავა და წმინდა ყურანს წაიკითხავს, მსმენელები მის მთელ ცოდნას შეიცნობენ. 2. მუჰამმედის (ალეიჰისსელამ) ცნობილ სასწაულთა შორის ერთ-ერთი უდიდესია ისიც, რომ მთვარე ორად გაყო. ეს სასწაული არცერთ სხვა შუამავალს არ ჰხვედრია. როცა მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ) ორმოცდათორმეტი წლისა იყო, მექქაში ყურაიშელ ურწმუნოთა მეთაურები მივიდნენ მასთან და უთხრეს: „თუ შუამავალი ხარ, მთვარე ორად გაყავი!“ მუჰამმედს (ალეიჰისსელამ) ძალიან სურდა, რომ ყველას, განსაკუთრებით კი თავის ნაცნობებსა და ნათესავებს, ერწმუნათ. ხელები აღაპყრო და ვედრება აღავლინა. უზენაესმა ალლაჰმა მისი ვედრება შეისმინა და მთვარე ორად გაყო. ერთი ნახევარი ერთი მთის თავზე გამოჩნდა, მეორე – სხვა მთის თავზე. „მუჰამმედმა მოგვაჯადოვა“, – თქვეს ურწმუნოებმა და არ ირწმუნეს.

„მუჰამმედის (ალეიჰისსელამ) ათასი სასწაული გამოჩნდა, მოყვარემაც და მტერმაც – ყველამ ეს თქვა. ამდენ სასწაულს შორის ყველაზე ძვირფასი ის იყო, რომ ზრდილობით იყო აღვსილი და მშვენიერი ზნე ჰქონდა“ რიიადუნ-ნასიჰინი

ლექსი:
ძაღლი მთვარეს რომ დაინახავს, ყეფს,
მაგრამ მთვარის რა ბრალია ამაში?
ძაღლები ყოველთვის ყეფენ –
სულელი ამისგან რას მიხვდება?
ბეითი:
პირის გემოს დაკარგვა სენის ნიშანია:
სნეულს ყველაზე ტკბილი შერბეთიც მწარედ ეჩვენება.

3. ზოგიერთ ღაზვაში, როცა უწყლოდ დარჩნენ, მუჰამმედმა (ალეიჰისსელამ) თავისი დალოცვილი ხელი ჭურჭელში მყოფ წყალში ჩაყო; მის თითებს შორის წყალი გადმოედინა და ჭურჭელი, რომელშიც წყალი იყო, განუწყვეტლივ გადმოდიოდა. ამ წყალს ხან ოთხმოცი, ხან სამასი, ხან ათას ხუთასი კაცი, თებუქის ღაზვაში კი სამოცდაათი ათასივე კაცი თავიანთ პირუტყვთან ერთად სვამდა და იყენებდა. როცა დალოცვილი ხელი წყლიდან ამოიღო, წყლის დენა შეწყდა. 4. ერთ დღეს თავისი ბიძის, აბბასის, სახლში მივიდა და მას და მის შვილებს გვერდით მოისვა. თავისი იჰრამით დაფარა ისინი და ბრძანა: „ჩემო უფალო! როგორც მე დავფარე ეს ჩემი ბიძა და ჩემი ეჰლი ბეითი, შენც ისე დაიცავი ისინი ჯოჯოხეთის ცეცხლისგან!“ კედლებიდან სამჯერ გაისმა: „ამინ.“2 5. ერთ დღეს, მათ პასუხად, ვინც მისგან სასწაულს ითხოვდა, შორს მდგარ ხეს დაუძახა. ხე ფესვებით მიწას მიათრევდა და ისე მოვიდა, სალამი მისცა და თქვა: „ეშჰედუ ენ ლა ილაჰე ილლალლაჰ ვე ეშჰედუ ენნე მუჰამმედენ აბდუჰუ ვე რესულუჰ.“ შემდეგ წავიდა და ისევ თავის ადგილას აღიმართა. 6. ჰეიბერის ღაზვაში, როცა წინ მოწამლული შემწვარი ცხვრის ხორცი დაუდეს, ხმა გაისმა: „ალლაჰის შუამავალო! ნუ მჭამ, მოწამლული ვარ!“

7. ერთ დღეს კაცს, რომელსაც ხელში კერპი ეჭირა, უთხრა: „თუ შენი კერპი დამელაპარაკება, ირწმუნებ?“ კაცმა თქვა: „მე მას ორმოცდაათი წელია ვეთაყვანები. ჩემთვის არასოდეს არაფერი უთქვამს. შენ როგორღა დაგელაპარაკება?“ როცა მუჰამმედმა (ალეიჰისსელამ) ბრძანა: „კერპო! მე ვინ ვარ?“, ხმა გაისმა: „შენ ალლაჰის შუამავალი ხარ.“ კერპის პატრონმა მაშინვე ირწმუნა.

8. მედინაში, მესჯიდი ნებევიში, ფინიკის პალმის მორი იდგა. ალლაჰის შუამავალი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ჰუტბის კითხვისას ამ ბოძს ეყრდნობოდა. მას ჰანნანე ერქვა. როცა მინბარი გააკეთეს, ჰანნანესთან აღარ მისულა. მაშინ მთელმა ჯემაათმა გაიგონა, როგორ ტიროდა ის. შუამავალი მინბარიდან ჩამოვიდა და ჰანნანეს მოეხვია. ხმა შეწყდა. ალლაჰის შუამავალმა ბრძანა: „რომ არ მოვხვეოდი, ჩემთან განშორების გამო განკითხვის დღემდე იტირებდა.“

ასეთი სასწაულები ბევრჯერ იხილეს და ბევრი გადმოსცეს. 9. ბევრჯერ უნახავთ, რომ კენჭები, რომლებსაც ხელში აიღებდა, და საჭმლის ლუკმები, რომლებიც ეჭირა, უზენაეს ალლაჰს ფუტკრის ზუზუნის მსგავსი ხმით თესბიჰს აღუვლენდნენ.

10. ერთი ურწმუნო მოვიდა და თქვა: „საიდან უნდა ვიცოდე, რომ შენ შუამავალი ხარ?“ ალლაჰის შუამავალმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ბრძანა: „იმ ფინიკის პალმაზე ჩამოკიდებულ იმ მტევანს რომ დავუძახო და მოვიდეს, ირწმუნებ?“ ურწმუნომ თქვა: „დიახ, ვირწმუნებ.“ ალლაჰის შუამავალმა ფინიკის მტევანს დაუძახა და ისიც ხტუნვით მოვიდა. ალლაჰის შუამავალმა ბრძანა: „შენს ადგილს დაუბრუნდი!“ მტევანი ხეზე, თავის ადგილზე ავიდა და იქ ჩამოეკიდა. ეს რომ ნახა, ურწმუნომ ირწმუნა. 11. მექქაში რამდენიმე მგელმა ერთი ფარიდან ცხვრები მოიტაცა და წაათრია. როცა მწყემსი თავს დაესხა და ცხვრები მგლებს წაართვა, ერთ-ერთმა მგელმა თქვა: „უზენაესი ალლაჰის არ შეგეშინდა, როცა უზენაესი ალლაჰის მიერ ჩვენთვის გამოგზავნილ საზრდოს (რიზყს) გვართმევდი?“ მწყემსმა თქვა: „რა საოცარია! მგელიც ლაპარაკობს?“ მგელმა კი უთხრა: „ამაზე უფრო საოცარი რამ ხომ არ გაგიწყო? მედინაში უზენაესი ალლაჰის შუამავალი, მუჰამმედი (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ), სასწაულებს ახდენს.“ მწყემსი მოვიდა, ეს ალლაჰის შუამავალს (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) უამბო და მუსლიმი გახდა.

12. როცა ჩვენი შუამავალი, მუჰამმედი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ), ერთ მდელოზე მიდიოდა, სამჯერ გაიგონა ხმა: „ალლაჰის შუამავალო!“ იმ მხარეს გაიხედა და დაბმული ირემი დაინახა. მის გვერდით ერთ კაცს ეძინა. როცა ირემს ჰკითხა, რა სურდა, ირემმა უთხრა: „ამ მონადირემ დამიჭირა. მოპირდაპირე ბორცვზე ორი ნუკრი მყავს. გამიშვი! წავალ, დავაპურებ და დავბრუნდები.“ შუამავალმა (ალეიჰისსელამ) ბრძანა: „სიტყვას შეასრულებ და დაბრუნდები?“ ირემმა თქვა: „ალლაჰის გულისთვის სიტყვას გაძლევ. თუ არ დავბრუნდები, ალლაჰის სასჯელი დამატყდეს თავს!“ ალლაჰის შუამავალმა ირემი გაუშვა. ცოტა ხანში ირემი დაბრუნდა. კაცმა გაიღვიძა და თქვა: „ალლაჰის შუამავალო! რაიმეს ბრძანებთ?“ შუამავალმა ბრძანა: „ეს ირემი გაათავისუფლე!“ კაცმა ირემს თოკი შეხსნა და გაუშვა. „ეშჰედუ ენ ლა ილაჰე ილლალლაჰ ვე ენნექე რესულულლაჰ“, – თქვა ირემმა და წავიდა.

13. ერთ დღეს ერთ ბედუინს რწმენისკენ მოუწოდა. მან თქვა: „თუ ჩემი მუსლიმი მეზობლის გარდაცვლილ ქალიშვილს გააცოცხლებ, ვირწმუნებ.“ მის საფლავთან მივიდნენ და ალლაჰის შუამავალმა გოგონას სახელით დაუძახა. ჯერ საფლავიდან ხმა გაისმა, შემდეგ გოგონა გამოვიდა. „გსურს ამქვეყნად დაბრუნება?“ – ჰკითხა ალლაჰის შუამავალმა. გოგონამ თქვა: „ალლაჰის შუამავალო! ამქვეყნად დაბრუნება არ მსურს. აქ მამაჩემის სახლზე უკეთ ვარ. მუსლიმის საიქიო მის ამქვეყნიურ ცხოვრებაზე უკეთესია.“ ეს რომ ნახა, ბედუინმა მაშინვე ირწმუნა. 14. ჯაბირ ბინ აბდულლაჰმა (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) ერთი ცხვარი მოხარშა. ალლაჰის შუამავალმა (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ის თავის საჰაბეებთან ერთად მიირთვა. „ძვლები არ დაამტვრიოთ!“ – ბრძანა. შემდეგ ძვლები შეაგროვა, მათზე თავისი დალოცვილი ხელები დადო და ვედრება აღავლინა. უზენაესმა ალლაჰმა ცხვარი გააცოცხლა. 15. ალლაჰის შუამავალთან მიიყვანეს ბავშვი, რომელიც, მიუხედავად იმისა, რომ წამოიზარდა, არასოდეს ალაპარაკებულა. „მე ვინ ვარ?“ – ჰკითხა მას. ბავშვმა უპასუხა: „შენ ალლაჰის შუამავალი ხარ.“ და სიკვდილამდე ლაპარაკობდა.

„ჩემო უფალო! როგორც მე დავფარე ეს ჩემი ბიძა (აბბასი) და ჩემი ეჰლი ბეითი, შენც ისე დაიცავი ისინი ჯოჯოხეთის ცეცხლისგან!“ ჰადისი შერიფი

16. ერთმა კაცმა გველის კვერცხს დააბიჯა და ორივე თვალით დაბრმავდა. ალლაჰის შუამავალთან (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) მიიყვანეს. როცა შუამავალმა მის თვალებს თავისი დალოცვილი ნერწყვი წაუსვა, კაცს თვალი აეხილა. ოთხმოცი წლისაც კი ნემსში ძაფს უყრიდა.

17. მუჰამმედ ბინ ჰატიბი გადმოგვცემს: „პატარა ვიყავი. მდუღარე წყალი გადამესხა და სხეული დამეწვა. მამამ ალლაჰის შუამავალთან (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) მიმიყვანა. მან თავისი დალოცვილი ხელებით დამწვარ ადგილებზე თავისი ნერწყვი წამისვა და ვედრება აღავლინა. დამწვრობა მაშინვე მომირჩა.“

18. ერთმა ქალმა თავისი მელოტი ვაჟი მოიყვანა. ალლაჰის შუამავალმა დალოცვილი ხელებით თავზე ხელი გადაუსვა. ბიჭი განიკურნა და თმამ ზრდა დაიწყო.

19. თირმიზისა და ნესაის წიგნებში „სუნენ“ ნათქვამია: ორივე თვალით ბრმა ერთი კაცი მოვიდა და თქვა: „ალლაჰის შუამავალო! ვედრება აღავლინე, რომ თვალი ამეხილოს!“ შუამავალმა შეიბრალა და უთხრა, უნაკლოდ აეღო აბდესი და შემდეგ ეს ვედრება წაეკითხა: „ჩემო უფალო! შენ გევედრები. შენს საყვარელ შუამავალს, მუჰამმედს (ალეიჰისსელამ), შუაში ვაყენებ და შენგან ვითხოვ. ჩემო უსაყვარლესო შუამავალო, ჰაზრეთი მუჰამმედ! შენ შუამდგომლად (ვესილედ) გიხმობ და ჩემს უფალს ვევედრები. ვითხოვ, რომ შენი გულისთვის შეისმინოს ჩემი ვედრება. ჩემო უფალო! ეს უზენაესი შუამავალი ჩემი შეფაათის გამწევი გახადე! მისი პატივისთვის შეისმინე ჩემი ვედრება!“ კაცმა აბდესი აიღო, ეს ვედრება აღავლინა და თვალი აეხილა. მუსლიმები ამ ვედრებას ყოველთვის კითხულობდნენ და სურვილებს აღწევდნენ. 20. ალლაჰის შუამავალი ებუ ტალიბთან ერთად ერთ უდაბნოში მიდიოდა. ებუ ტალიბმა თქვა, რომ ძალიან სწყუროდა. ალლაჰის შუამავალი (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) თავისი პირუტყვიდან ჩამოვიდა, ბრძანა: „გწყურია?“ – და დალოცვილი ფეხის ქუსლი მიწას დაჰკრა. მიწიდან წყალმა ამოხეთქა. „ბიძაჩემო, ამ წყლიდან დალიე!“ – ბრძანა. 21. ჰუდეიბიიეს ლაშქრობისას ცოტაწყლიანი ჭის პირას დაბანაკდნენ. მეომრებმა წყურვილს შესჩივლეს. ალლაჰის შუამავალმა ერთი ვედრო წყალი მოითხოვა. მისგან აბდესი აიღო, შიგ ჩააფურთხა და ბრძანა, ეს წყალი ჭაში ჩაესხათ. შემდეგ ერთი ისარი აიღო და ჭაში ჩააგდო. მალე დაინახეს, რომ ჭა პირამდე წყლით აივსო.

22. ერთ ღაზვაში ლაშქარმა წყურვილს შესჩივლა. შუამავალმა (ალეიჰისსელამ) ორი მეომარი გაგზავნა წყლის საძებნელად. მათ აქლემზე მჯდომი ქალი დაინახეს, რომელსაც წყლით სავსე ორი ტიკი ჰქონდა, და მოიყვანეს. შუამავალმა (ალეიჰისსელამ) ქალს ცოტა წყალი სთხოვა და ერთ ჭურჭელში ჩაასხმევინა. მთელი ლაშქარი რიგრიგობით მოდიოდა და თავის ჭურჭელსა და ტიკებს ავსებდა. ქალს ცოტა ფინიკი მისცეს და მისი ტიკებიც წყლით აუვსეს.

ალლაჰის შუამავალმა მას უთხრა: „შენი წყალი არ დაგვიკლია. წყალი ჩვენ უზენაესმა ალლაჰმა მოგვცა.“

23. როცა მედინაში მინბარზე ჰუტბეს კითხულობდა, ერთმა კაცმა თქვა: „ალლაჰის შუამავალო (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ)! გვალვისგან ჩვენი შვილები, პირუტყვი და ყანები იღუპება. გვიშველე!“ ხელები აღაპყრო და ვედრება აღავლინა. ცაზე ღრუბლის ნატამალიც არ იყო, მაგრამ ვიდრე დალოცვილ ხელებს სახეზე ჩამოისვამდა, ღრუბლები შეგროვდა. მაშინვე წვიმა წამოვიდა. რამდენიმე დღე გაგრძელდა. როცა კვლავ მინბარზე ჰუტბეს კითხულობდა, იმავე კაცმა თქვა: „ალლაჰის შუამავალო! წვიმისგან დავიღუპებით!“ შუამავალმა (ალეიჰისსელამ) გაიღიმა და ბრძანა: „ჩემო უფალო! შენი წყალობა სხვა შენს მონებსაც უბოძე!“ ღრუბლები გაიფანტა და მზე გამოჩნდა. 24. ჯაბირ ბინ აბდულლაჰი (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) გადმოგვცემს: ბევრი ვალი მქონდა. ალლაჰის შუამავალს (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) ვაცნობე. ჩემს ბაღში მოვიდა და ფინიკის გროვას სამჯერ შემოუარა. შემდეგ ბრძანა: „შენს მევალეებს დაუძახე, მოვიდნენ!“ თითოეულს თავისი წილი მიეცა, გროვას კი არაფერი დაჰკლებია. 25. ერთმა ქალმა საჩუქრად თაფლი გამოგზავნა. შუამავალმა (ალეიჰისსელამ) თაფლი მიიღო და ცარიელი ჭურჭელი უკან გაგზავნა. უზენაესი ალლაჰის ძალით ჭურჭელი თაფლით სავსე დაბრუნდა. ქალი მოვიდა და თქვა: „ალლაჰის შუამავალო! რა დავაშავე? ჩემი საჩუქარი რატომ არ მიიღეთ?“ ბრძანა: „შენი საჩუქარი მივიღეთ. თაფლი, რომელსაც ხედავ, ბარაქაა, რომელიც უზენაესმა ალლაჰმა შენი საჩუქრისთვის მოგცა.“ ქალმა გაიხარა და თაფლი სახლში წაიღო. შვილებთან ერთად თვეობით ჭამდა და სულ არ კლებულობდა. ერთ დღეს შეცდომით თაფლი სხვა ჭურჭელში გადაიღეს. იქიდან ჭამეს და მალე გაათავეს. როცა ეს ალლაჰის შუამავალს აცნობეს, ბრძანა: „ჩემ მიერ გაგზავნილ ჭურჭელში რომ დარჩენილიყო, სანამ ქვეყანა იარსებებდა, ჭამდით და არასოდეს დაილეოდა.“

26. ებუ ჰურეირე გადმოგვცემს: ალლაჰის შუამავალს რამდენიმე ფინიკი მივუტანე და ვთხოვე, ვედრება აღევლინა, რომ მათთვის ბარაქა მიენიჭებინა. ვედრება აღავლინა, რომ ბარაქიანი ყოფილიყო, და მიბრძანა: „აიღე და შენს ჭურჭელში ჩადე. როცა აღება მოგინდება, ხელით შიგნიდან აიღე, ნუ დაცლი, რომ მიწიდან აიღო!“ ფინიკიან ჩანთას არც დღისით და არც ღამით არ ვიშორებდი და ოსმანის (რადიალლაჰუ ანჰ) დრომდე სულ მისგან ვჭამდი. ჩემთან მყოფებსაც ვაჭმევდი და მუჭა-მუჭა სადაყად ვარიგებდი. იმ დღეს, როცა ოსმანი (რადიალლაჰუ ანჰ) შეჰიდად დაეცა, ჩანთა დამეკარგა. 27. ალლაჰის შუამავალს (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ), სულეიმანის (ალეიჰისსელამ) მსგავსად, ყველა ცხოველის ენა ესმოდა. ბევრჯერ უნახავთ, რომ ცხოველები მოდიოდნენ და მას თავიანთ პატრონებს ან სხვებს უჩიოდნენ. ალლაჰის შუამავალი ამის შესახებ საჰაბეებს აუწყებდა. ჰუნეინის ღაზვაში თეთრ ჯორს, რომელზეც ამხედრებული იყო და „დულდული“ ერქვა, უთხრა: „მიწაზე დაწექი!“ როცა დულდული მაშინვე დაწვა, მიწიდან ერთი მუჭა ქვიშა აიღო და ურწმუნოებს მიაყარა.

28. ერთ დღეს თავის მეუღლეს, ჰაფსას (რადიალლაჰუ ანჰა), უთხრა: „ებუ ბექირი და მამაშენი ჩემი უმმეთის მართვას ხელში აიღებენ.“ ამ სიტყვებით ახარა, რომ ებუ ბექირი და ჰაფსას მამა ომერი (რადიალლაჰუ ანჰუმა) ხალიფები გახდებოდნენ.

„ჰაფსა! ებუ ბექირი და მამაშენი ჩემი უმმეთის მართვას ხელში აიღებენ“ ჰადისი შერიფი

29. ალლაჰის შუამავალმა ებუ ჰურეირე (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) მედინაში ზექათად შემოსული ფინიკის დასაცავად დანიშნა. ებუ ჰურეირემ ერთი კაცი ფინიკის ქურდობისას დაიჭირა და უთხრა: „ალლაჰის შუამავალთან წაგიყვან.“ მაგრამ როცა ქურდმა ხვეწნა დაიწყო: „ღარიბი ვარ, ბევრი შვილი მყავს“, ებუ ჰურეირემ გაუშვა. მეორე დღეს ალლაჰის შუამავალმა ებუ ჰურეირეს დაუძახა და ჰკითხა: „რა ჰქნა იმ კაცმა, რომელიც წუხელ გაუშვი?“ როცა ებუ ჰურეირემ მომხდარი უამბო, ბრძანა: „მოგატყუა. კვლავ მოვა.“ მომდევნო ღამეს მართლაც კვლავ მოვიდა და დაიჭირეს. კვლავ შეევედრა: „ალლაჰის გულისთვის, გამიშვი!“ – და ისევ გადარჩა. როცა მესამე ღამეს კვლავ მოვიდა და დაიჭირეს, ხვეწნამ აღარ უშველა. მაშინ თქვა: „თუ გამიშვებ, ისეთ რამეს გასწავლი, რაც დიდ სარგებელს მოგიტანს.“ ებუ ჰურეირე დათანხმდა. „თუ ღამით დაწოლისას აიათულ-ქურსის წაიკითხავ, უზენაესი ალლაჰი დაგიცავს და ეშმაკი ახლოს არ მოგეკარება“, – თქვა იმ კაცმა და წავიდა. მეორე დღეს, როცა ალლაჰის შუამავალმა ებუ ჰურეირეს კვლავ ჰკითხა და პასუხი მიიღო, ბრძანა: „ამჯერად სიმართლე უთქვამს. თავად კი დიდი მატყუარაა. იცი, ვის ესაუბრებოდი სამი ღამე?“ როცა ებუ ჰურეირემ თქვა: „არა, არ ვიცი“, ბრძანა: „ეს ეშმაკი იყო.“

30. ბიზანტიის იმპერატორის ლაშქართან საბრძოლველად ჯარი გაგზავნა ადგილას, რომელსაც მუთე ერქვა. საჰაბეთაგან სამი მეთაური (ზეიდ ბინ ჰარისე, ჯა’ფერ ბინ ები ტალიბი და აბდულლაჰ ბინ რევაჰა) ერთიმეორის მიყოლებით შეჰიდად დაეცა. ის კი, მიუხედავად იმისა, რომ იმ დროს მედინაში მინბარზე იყო, ამას ხედავდა, რადგან უზენაესი ალლაჰი უჩვენებდა, და თავის გვერდით მყოფებს აუწყა. 31. როცა მუ’აზ ბინ ჯებელი (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) იემენში გამგებლად გაგზავნა, მედინის გარეთამდე გააცილა, ბევრი რჩევა მისცა და უთხრა: „განკითხვის დღემდე ერთმანეთს ვეღარ შევხვდებით.“ სანამ მუ’აზი იემენში იყო, ალლაჰის შუამავალი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) მედინაში გარდაიცვალა.

32. გარდაცვალების წინ თავის ქალიშვილს, ფატიმას, უთხრა: „ჩემს ნათესავებს შორის ჩემთან პირველი შენ შემომიერთდები.“ ექვსი თვის შემდეგ ფატიმა (რადიალლაჰუ ანჰა) გარდაიცვალა. მის ნათესავთაგან მასზე ადრე არავინ გარდაცვლილა.

33. ყაის ბინ შემმასს (რადიალლაჰუ ანჰ) უთხრა: „მშვენიერად იცხოვრებ და შეჰიდად მოკვდები.“ როცა ებუ ბექირი (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) ხალიფა იყო, ყაისი იემამეში მუსეილემეთულ-ქეზზაბის წინააღმდეგ ბრძოლაში შეჰიდად დაეცა. აუწყა ისიც, რომ ჰაზრეთი ომერულ-ფარუყი, ჰაზრეთი ოსმანი და ჰაზრეთი ალი (რადიალლაჰუ თეალა ანჰუმ ეჯმაინ) შეჰიდები გახდებოდნენ. 34. ახარა, რომ ირანის ხელმწიფის (ქისრას) და ბიზანტიის იმპერატორის (კაისერის) ქვეყნები მუსლიმების ხელში გადავიდოდა და მათი საგანძური ალლაჰის გზაზე განაწილდებოდა. 35. აუწყა, რომ მისი უმმეთიდან ბევრი ზღვით წავიდოდა ღაზვაზე და რომ ამ ღაზვაში იქნებოდა საჰაბეთაგან ქალი, სახელად უმმუ ჰარამი. როცა ჰაზრეთი ოსმანი ხალიფა იყო, მუსლიმები გემებით კვიპროსის კუნძულზე გაემართნენ და იქ იბრძოდნენ. ეს ქალიც მათთან ერთად იყო. იქ შეჰიდად დაეცა.3

36. ერთ დღეს შუამავალი (ალეიჰისსელამ) ერთ მაღალ ადგილას იჯდა. გვერდით მყოფებს მიუბრუნდა და ბრძანა: „თქვენც ხედავთ იმას, რასაც მე ვხედავ? ვფიცავ, ვხედავ არეულობებს (ფითნეებს), რომლებიც თქვენს სახლებს შორის და ქუჩებში ატყდება.“ იმ დღეებში, როცა ოსმანი (რადიალლაჰუ ანჰ) შეჰიდად მოკლეს, და შემდეგ იეზიდის დროს მედინაში დიდი არეულობები ატყდა და ქუჩებში მრავალი ადამიანის სისხლი დაიღვარა.

37. ერთ დღეს აუწყა, რომ მისი ერთ-ერთი მეუღლე ხალიფის წინააღმდეგ აჯანყდებოდა. როცა აიშემ (რადიალლაჰუ თეალა ანჰა) ამ სიტყვებზე გაიცინა, ბრძანა: „ჰუმეირა4! ეს ჩემი სიტყვები არ დაგავიწყდეს! ოღონდ ის ქალი შენ არ აღმოჩნდე!“ შემდეგ ალის (რადიალლაჰუ ანჰ) მიუბრუნდა და უთხრა: „თუ მისი საქმე შენს ხელში აღმოჩნდება, რბილად მოეპყარი!“ ოცდაათი წლის შემდეგ აიშე (რადიალლაჰუ ანჰა) ალის (რადიალლაჰუ ანჰ) ებრძოლა და მას ტყვედ ჩაუვარდა. ალიმ (რადიალლაჰუ ანჰ) ის პატივითა და მოწიწებით ბასრიდან მედინაში გაგზავნა.

38. ჰაზრეთი მუ’ავიიეს უთხრა: „თუ ერთ დღეს ჩემს უმმეთზე გაბატონდები, სიკეთის მქმნელები დააჯილდოვე, ბოროტების ჩამდენებს კი აპატიე!“ ჰაზრეთი მუ’ავიიე ჰაზრეთი ომერისა და ჰაზრეთი ოსმანის დროს ოცი წელი დამასკოში გამგებელი იყო, შემდეგ კი ოცი წელი ხალიფა. 39. ერთ დღეს ბრძანა: „მუ’ავიიე არასოდეს დამარცხდება.“ როცა ალიმ (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) სიფფინის ბრძოლაში ეს ჰადისი გაიგონა, თქვა: „ადრე რომ გამეგონა, მუ’ავიიეს (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) არ ვებრძოლებოდი.“ 40. ამმარ ბინ იასერს (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) უთხრა: „შენ მეამბოხე და ურჩი ხალხი მოგკლავს.“ ამმარი ალისთან (რადიალლაჰუ ანჰ) ერთად მუ’ავიიეს (რადიალლაჰუ ანჰ) წინააღმდეგ ბრძოლისას შეჰიდად დაეცა. 41. თავისი ქალიშვილის, ფატიმას, ვაჟის, ჰასანის (რადიალლაჰუ თეალა ანჰუმა), შესახებ ბრძანა: „ეს ჩემი შვილი სიკეთით (ჰაირით) აღსავსეა. უზენაესი ალლაჰი მისი მეშვეობით მუსლიმთა ორ დიდ ლაშქარს შეარიგებს.“ როცა დიდი ლაშქრით მუ’ავიიეს (რადიალლაჰუ ანჰ) წინააღმდეგ უნდა ებრძოლა, ჰასანმა, არეულობის თავიდან ასაცილებლად და რომ მუსლიმთა სისხლი არ დაღვრილიყო, ხალიფობა, რომელიც მისი უფლება იყო, მუ’ავიიეს (რადიალლაჰუ ანჰ) გადასცა. 42. აბდულლაჰ ბინ ზუბეირმა (რადიალლაჰუ თეალა ანჰუმა) ალლაჰის შუამავლის (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) სისხლი დალია, რომელიც მას ჰიჯამის (სისხლის გამოშვების) დროს გამოუვიდა. ეს რომ ნახა, შუამავალმა ბრძანა: „იცი, რა არ დაგატყდება თავს ხალხისგან? შენგანაც ბევრი რამ დაატყდება ხალხს. ჯოჯოხეთის ცეცხლი არ დაგწვავს.“ როცა აბდულლაჰ ბინ ზუბეირმა მექქაში თავი ხალიფად გამოაცხადა, აბდულმელიქ ბინ მერვანმა დამასკოდან მექქაში ჰაჯჯაჯი დიდი ლაშქრით გაგზავნა. აბდულლაჰი შეიპყრეს და მოკლეს. 43. აბდულლაჰ იბნი აბბასის დედას შეხედა და უთხრა: „ვაჟი გეყოლება. როცა დაიბადება, ჩემთან მოიყვანე!“ როცა ბავშვი მოუყვანეს, ყურში ეზანი და იყამეთი წაუკითხა და თავისი დალოცვილი პირის წყლით პირზე წაუსვა. სახელად აბდულლაჰი დაარქვა, დედას კალთაში ჩაუსვა და ბრძანა: „ხალიფების მამა აიყვანე და წაიყვანე!“ როცა ბავშვის მამამ, ჰაზრეთი აბბასმა, ეს გაიგონა, მოვიდა და ჰკითხა. შუამავალმა ბრძანა: „დიახ, ასე ვთქვი. ეს ბავშვი ხალიფების მამაა. მათ შორის იქნებიან სეფფაჰი, მეჰდი და ის, ვინც ისასთან (ალეიჰისსელამ) ერთად ნამაზს შეასრულებს.“ აბბასიანთა სახელმწიფოს სათავეში მრავალი ხალიფა მოვიდა. ყველა მათგანი აბდულლაჰ იბნი აბბასის შთამომავალი იყო.

„მუ’ავიიე! თუ ერთ დღეს ჩემს უმმეთზე გაბატონდები, სიკეთის მქმნელები დააჯილდოვე, ბოროტების ჩამდენებს კი აპატიე!“ ჰადისი შერიფი

44. ერთ დღეს ბრძანა: „ჩემს უმმეთში გამოჩნდება მრავალი ადამიანი, რომლებსაც რაფიზიტებს უწოდებენ. ისინი ისლამის რჯულს განუდგებიან.“

45. ბევრი საჰაბისთვის ვედრებით სიკეთე ითხოვა; ყველა ვედრება შესმენილ იქნა და მათ მისი სარგებელი იხილეს. ალი (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) გადმოგვცემს: ალლაჰის შუამავალს (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) ჩემი იემენში ყადიდ (მოსამართლედ) გაგზავნა სურდა. ვუთხარი: „ალლაჰის შუამავალო (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ)! სამართლის განსჯა არ ვიცი.“ თავისი დალოცვილი ხელი მკერდზე დამადო და ბრძანა: „ჩემო უფალო! მის გულს სწორი რამ აუწყე. ყოველთვის სიმართლის თქმა უწყალობე!“ ამის შემდეგ ჩემთან მოსულ მოჩივრებს შორის მართალს მაშინვე ვცნობდი და სამართლიანად ვსჯიდი.

46. იმ ათ ადამიანს, ვისაც ალლაჰის შუამავალმა სამოთხეში შესვლა ახარა, აშერეი მუბეშშერე ეწოდება. უჰუდის ღაზვაში მათგან ერთ-ერთზე, სა’დ ბინ ები ვაყყასზე (რადიალლაჰუ ანჰ), ბრძანა: „ჩემო უფალო! მისი ისრები მიზანს მიაწვდინე და მისი ვედრებები შეისმინე!“ ამის შემდეგ სა’დის ყოველი ვედრება შესმენილ იქნა და ყოველი ნასროლი ისარი მტერს ხვდებოდა.

47. თავისი ბიძის ვაჟს, აბდულლაჰ ბინ აბბასს, შუბლზე დალოცვილი ხელი დაადო და ბრძანა: „ჩემო უფალო! ის რჯულში ღრმა სწავლულად და სიბრძნის (ჰიქმეთის) მფლობელად აქციე! წმინდა ყურანის ცოდნა უბოძე!“ ამის შემდეგ აბდულლაჰ ბინ აბბასი ყველა მეცნიერებაში, განსაკუთრებით კი თეფსირში, ჰადისსა და ფიყჰში, თავისი დროის ერთადერთი გახდა. საჰაბეები და თაბიინები ყველაფერს მისგან სწავლობდნენ. „თერჯუმანულ-ყურანის“, „ბაჰრულ-ილმისა“ და „რეისულ-მუფესსირინის“ სახელებით გახდა ცნობილი და ისლამის ქვეყნები მისი მოწაფეებით აივსო.5

48. თავისი მსახურისთვის, ენეს ბინ მალიქისთვის, ასეთი ვედრება აღავლინა: „ჩემო უფალო! ქონება და შვილები გაუმრავლე, სიცოცხლე გაუხანგრძლივე და ცოდვები აპატიე!“ დრო რომ გადიოდა, მისი ქონება და დოვლათი მრავლდებოდა. მისი ხეები და ვენახები ყოველ წელს ნაყოფს იძლეოდა. ძალიან ბევრი შვილი ჰყავდა. ას ათი წელი იცოცხლა. სიცოცხლის ბოლოს, როცა თქვა: „ჩემო უფალო! შენი ჰაბიბის მიერ ჩემთვის აღვლენილი ვედრებებიდან სამი შეისმინე და მიბოძე! ნეტავ როგორ იქნება მეოთხე – ჩემი ცოდვების პატიება?“, ხმა გაიგონა: „მეოთხეც შევისმინე. გული დაიმშვიდე!“

„ჩემო უფალო! ის (აბდულლაჰ ბინ აბბასი) რჯულში ღრმა სწავლულად და სიბრძნის (ჰიქმეთის) მფლობელად აქციე! წმინდა ყურანის ცოდნა უბოძე!“ ჰადისი შერიფი

49. მალიქ ბინ რებიას (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) ასე დაულოცა: „შენი შთამომავლობა ბარაქიანი იყოს!“ მალიქს ოთხმოცი ვაჟი ჰყავდა.

50. როცა ნაბიღად წოდებულმა ცნობილმა პოეტმა თავისი რამდენიმე ლექსი წაიკითხა, შუამავალმა არაბებში ცნობილი ლოცვა-დალოცვა თქვა: „უზენაესმა ალლაჰმა კბილები არ დაგაცვივნოს!“ ნაბიღამ ასი წლის ასაკს მიაღწია და კბილები თეთრი და ბზინვარე ჰქონდა, მარგალიტებივით ჩამწკრივებული. 51. ურვე ბინ ჯუდზე (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) ბრძანა: „ჩემო უფალო! მის ვაჭრობას ბარაქა მიეცი!“ ურვე გადმოგვცემს: „ამის შემდეგ ყველა ვაჭრობამ მოგება მომიტანა. არასოდეს მქონია ზარალი.“ 52. ერთ დღეს მასთან მისი ქალიშვილი ფატიმა (რადიალლაჰუ თეალა ანჰა) მივიდა. შიმშილისგან სახე გაყვითლებოდა. მკერდზე ხელი დაადო და ბრძანა: „მშიერთა დამაპურებელო ჩემო უფალო! მუჰამმედის ქალიშვილი ფატიმა მშიერი ნუ დატოვე!“ ფატიმას მაშინვე სახეზე ფერი მოუვიდა და გამოცოცხლდა. სიკვდილამდე შიმშილი აღარასოდეს უგრძნია.

53. აშერეი მუბეშშერედან აბდურრაჰმან ბინ ავფს ბარაქა დაულოცა. მისი ქონება იმდენად გამრავლდა, რომ ყველას პირზე ეკერა.

54. ბრძანა: „ყოველი შუამავლის ვედრება შესმენილია. ყოველმა შუამავალმა ამქვეყნად თავისი უმმეთისთვის აღავლინა ვედრება. მე კი ვევედრები, რომ განკითხვის დღეს ჩემი უმმეთისთვის შეფაათის ნება მომეცეს. ინშააალლაჰ, ჩემი ვედრება შესმენილი იქნება. შეფაათს გავუწევ ყველას, ვინც კერპთაყვანისმცემელი არ არის.“

55. მექქის ზოგიერთ სოფელში წავიდა და დიდად ეცადა, რომ ერწმუნათ. არ ირწმუნეს. მაშინ ვედრება აღავლინა, რომ მათ ისეთი გაჭირვება დასტყდომოდათ, როგორიც შიმშილობა იყო ეგვიპტეში იუსუფ შუამავლის (ალეიჰისსალათუ ვესსელამ) დროს. იმ წელს იმ მხარეებში ისეთი შიმშილობა ჩამოვარდა, რომ ლეშსაც კი ჭამდნენ. 56. მისი ბიძის, ებუ ლეჰების, ვაჟი უთეიბე, მიუხედავად იმისა, რომ ალლაჰის შუამავლის (ალეიჰისსალათუ ვესსელამ) სიძე იყო, ალლაჰის შუამავალი არ ირწმუნა და სამყაროს ბატონი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ძალიან დაამწუხრა. მის დალოცვილ ქალიშვილს, უმმუ გულსუმ ჰათუნს, გაეყარა და უშვერი სიტყვები თქვა. შუამავალი ამის გამო ძალიან დამწუხრდა და ბრძანა: „ჩემო უფალო! შენი ძაღლებიდან ერთ-ერთი მიუჩინე!“ როცა უთეიბე სავაჭროდ შამში მიემგზავრებოდა, ერთ ღამეს თავის ამხანაგებს შორის ეძინა. ლომი მოვიდა, მისი ამხანაგები დაყნოსა და თავი დაანება. როცა რიგი უთეიბეზე მიდგა, სტაცა და დაგლიჯა. 57. ერთი კაცი მარცხენა ხელით ჭამდა. შუამავალმა უთხრა: „მარჯვენა ხელით ჭამე!“ იმ კაცმა იცრუა: „მარჯვენა ხელს ვერ ვამოძრავებ.“ შუამავალმა ბრძანა: „მაშ, შენი მარჯვენა ხელი აღარასოდეს ამოძრავდეს!“6 სიკვდილამდე მარჯვენა ხელს პირამდე ვეღარ მიიტანდა.

58. ირანის ხელმწიფეს, ჰუსრევ პერვიზს, წერილი გაუგზავნა, რომ ერწმუნა. ბინძურმა ჰუსრევმა წერილი დახია და მისი მომტანი ელჩი მოკლა – ის შეჰიდად დაეცა. როცა შუამავალმა (ალეიჰისსელამ) ეს გაიგო, ძალიან დამწუხრდა და ბრძანა: „ჩემო უფალო! როგორც მან ჩემი წერილი დახია, შენც ისე დაანაწევრე მისი სამეფო!“ ჯერ კიდევ ალლაჰის შუამავლის სიცოცხლეში ჰუსრევი მისმა ვაჟმა, შირევეიჰმა, ხანჯლით აკუწა. როცა ომერი (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) ხალიფა იყო, მუსლიმებმა მთელი ირანი დაიპყრეს და ჰუსრევს აღარც შთამომავლობა დარჩა და აღარც სამეფო.

59. როცა შუამავალი (ალეიჰისსელამ) ბაზარში სიკეთეს ამცნებდა და ბოროტებას კრძალავდა (ემრი მარუფი და ნეჰიი მუნქერი) და რჩევებს იძლეოდა, მერვანის მამა, ერთი ბინძური კაცი, სახელად ჰაქემ ბინ ასი, ალლაჰის შუამავალს (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) უკან მისდევდა, თვალებს ახელდა და ხუჭავდა, სახეს მანჭავდა და ასე დასცინოდა. როცა შუამავალი (ალეიჰისსელამ) მობრუნდა და მისი ეს უშვერი საქციელი დაინახა, ბრძანა: „როგორიც გამოიჩინე თავი, ისეთად დარჩი!“ სიკვდილამდე სახე და თვალები უთამაშებდა. 60. უზენაესი ალლაჰი თავის ჰაბიბს უბედურებებისგან იცავდა. ებუ ჯეჰლი ალლაჰის შუამავლის (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) უდიდესი მტერი იყო. როცა დალოცვილ თავში ჩასარტყმელად დიდი ქვა აიღო, ალლაჰის შუამავლის ორივე მხარზე თითო გველი დაინახა, ქვა ხელიდან გაუვარდა და გაიქცა.

61. როცა შუამავალი ქააბეი მუაზზამასთან ნამაზს ასრულებდა, ბინძურმა ებუ ჯეჰლმა კვლავ თქვა: „ახლაა სწორედ დრო“, – და დანით მისკენ წასვლა დააპირა, მაგრამ უცებ უკან გაბრუნდა და გაიქცა. როცა ამხანაგებმა ჰკითხეს: „რატომ შეგეშინდა?“, თქვა: „მუჰამმედსა (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) და ჩემს შორის ცეცხლით სავსე თხრილი დავინახე. ბევრი მელოდებოდა. ერთი ნაბიჯი რომ გადამედგა, შემიპყრობდნენ და ცეცხლში ჩამაგდებდნენ.“ როცა მუსლიმებმა ეს გაიგეს და ალლაჰის შუამავალს (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) ჰკითხეს, ბრძანა: „უზენაესი ალლაჰის ანგელოზები შეიპყრობდნენ და დაგლეჯდნენ.“

62. ჰიჯრეთის მეოთხე წელს, ბენი ნადირთან, როცა ალლაჰის შუამავალი (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) იუდეველთა ციხე-სიმაგრის კედლების ძირას თავის საჰაბეებს ესაუბრებოდა, ერთ იუდეველს ზემოდან მასზე დიდი წისქვილის ქვის გადმოგდება სურდა. როცა ქვისკენ ხელები გაიწოდა, ორივე ხელი დაუდამბლავდა. 63. ჰიჯრეთის მეცხრე წელს შორეული მხარეებიდან ჯგუფ-ჯგუფად მოდიოდნენ და რწმენას იღებდნენ. ორი ურწმუნო, სახელად ამირი და ერბედი, მომსვლელებს შეუერთდა. სანამ ამირი ალლაჰის შუამავალს (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) ეუბნებოდა, რომ რწმენის მისაღებად მოვიდნენ, ერბედი მის უკან გადავიდა და ხმლის ქარქაშიდან ამოღება მოინდომა. ხელმა არ დაუჯერა. როცა ამირმა მოპირდაპირე მხრიდან ანიშნა, თითქოს ეუბნებოდა: „რას უცდი?“, შუამავალმა (ალეიჰისსელამ) ბრძანა: „უზენაესმა ალლაჰმა თქვენი ორივეს ბოროტებისგან დამიცვა.“ როცა იქიდან წავიდნენ, ამირმა ერბედს ჰკითხა: „რატომ არ შეასრულე სიტყვა?“ მან თქვა: „რა მექნა? რამდენჯერაც ხმლის ამოღება მოვინდომე, ყოველ ჯერზე შენ გხედავდი ჩვენ ორს შორის.“ რამდენიმე დღის შემდეგ, როცა მოწმენდილი ამინდი იყო, ცა უცებ ღრუბლებმა დაფარა. ერბედს მეხი დაეცა და თავის აქლემთან ერთად დაიღუპა.

64. ერთ დღეს შუამავალმა (ალეიჰისსელამ) აბდესი აიღო და ერთი ტყავის წინდა (მესი) ჩაიცვა. როცა მეორისკენ ხელი გაიწოდა, ერთმა ჩიტმა ის მესი მოიტაცა და ჰაერში დაბერტყა. მისგან გველი გადმოვარდა. შემდეგ ჩიტმა მესი მიწაზე დააგდო. იმ დღიდან ფეხსაცმლის ჩაცმისას ჯერ მისი დაბერტყვა სუნნეთი გახდა. 65. შუამავალს (ალეიჰისსელამ) ღაზვებსა და უდაბნოში თავის დასაცავად საჰაბეთაგან მცველები ჰყავდა დანიშნული. როცა სურა მაიდეს სამოცდამეშვიდე აიათი გარდამოევლინა, რომლის შინაარსია: „ალლაჰი დაგიფარავს ადამიანების ზიანისგან“, მცველებზე უარი თქვა. მტრებს შორის მარტო დადიოდა, მარტო იძინებდა და სრულიად არ ეშინოდა.

„ჰოი, დიდებულო შუამავალო! ალლაჰი დაგიფარავს ადამიანების ზიანისგან“ მაიდე: 67

66. ჰაზრეთი ენესი გადმოგვცემს: ალლაჰის შუამავალს ჰქონდა ცხვირსახოცი, რომლითაც თავის დალოცვილ სახეს იწმენდდა. მისით სახეს იწმენდდა და, როცა გაისვრებოდა, ცეცხლში აგდებდა. ჭუჭყი იწვოდა, ცხვირსახოცი კი არ იწვოდა, პირიქით, სულ სუფთა ხდებოდა. 67. ერთი ჭიდან ვედრო წყალი ამოიღეს, მან ვედროდან დალია, დანარჩენი კი ჭაში ჩაასხეს. იმ ჭიდან შემდეგ სულ მუშკის სურნელი ამოდიოდა. 68. უთბე ბინ ფირყადის (რადიალლაჰუ ანჰ) სხეულზე ჭინჭრის ციებად (ურტიკარიად) წოდებული სენი გაჩნდა. შუამავალმა (ალეიჰისსელამ) ტანსაცმელი გახადა, თავის დალოცვილ ხელებზე ჩააფურთხა და ხელებით სხეულზე წაუსვა. ავადმყოფი განიკურნა. მის სხეულს მუშკივით სურნელი ასდიოდა და ეს მდგომარეობა დიდხანს გაგრძელდა. 69. როცა შუამავალი (ალეიჰისსელამ) ნამაზს ასრულებდა, ეშმაკი მოვიდა, რომ ნამაზი დაერღვია. შუამავალმა ის თავისი დალოცვილი ხელებით დაიჭირა. მხოლოდ მას შემდეგ გაუშვა, რაც მისგან სიტყვა აიღო, რომ აღარ მოვიდოდა და ნამაზს აღარ დაარღვევდა.

70. მედინის მუნაფიყების მეთაურმა, აბდულლაჰ ბინ უბეიი ბინ სელულმა, სიკვდილის წინ ალლაჰის შუამავალს დაუძახა და შეევედრა: „პერანგი, რომელიც გაცვიათ, სასუდრედ (ქეფენად) მომეცით!“ რადგან შუამავალს ჩვეულებად ჰქონდა, რასაც სთხოვდნენ, ყველაფერი გაეცა, თავისი პერანგი უბოძა. მასზე დაკრძალვის (ჯენაზე) ნამაზიც კი შეასრულა. მედინაში მყოფი ათასი მუნაფიყი ალლაჰის შუამავლის (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) ამ სიკეთით გაოცდა და ყველამ ირწმუნა. 71. ყურაიშელ ურწმუნოთაგან ველიდ ბინ მუღირე, ას ბინ ვაილი, ჰარის ბინ ყაისი, ესვედ ბინ იაღუსი და ესვედ ბინ მუტტალიბი ალლაჰის შუამავლის (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) ტანჯვასა და შევიწროებაში სხვებზე მეტად ყოველგვარ ზღვარს სცდებოდნენ. ჯებრაილი (ალეიჰისსელამ) მოვიდა და სურა ჰიჯრის ოთხმოცდამეთხუთმეტე აიათი მოიტანა, რომლის შინაარსია: „მათ, ვინც დაგცინის, ჩვენ მივუზღავთ სასჯელს…“ – და მიუთითა ველიდის ტერფზე, მეორის ქუსლზე, მესამის ცხვირზე, მეოთხის თავზე და მეხუთის თვალებზე. ველიდს ტერფში ისარი შეერჭო. რადგან ძალიან ამპარტავანი იყო, დახრა, ისრის ამოღება და გადაგდება თავისთვის დამამცირებლად მიიჩნია. რკინის წვერი ქუსლის ძარღვში შეერჭო და იშიასით დაავადდა. ასს ქუსლში ეკალი შეერჭო და ფეხი ტიკივით გაუსივდა. ჰარისს ცხვირიდან განუწყვეტლივ სისხლი სდიოდა. ესვედმა, როცა ერთი ხის ქვეშ მხიარულად იჯდა, თავი ხეს მიარტყა, მეორე ესვედი კი დაბრმავდა, და ყველანი დაიღუპნენ.

72. მედინაში, ბენი ნეჯჯარის ტომში, ერთი არაჩვეულებრივად მშვენიერი ქალი ცხოვრობდა. ერთი ჯინი მასზე შეყვარებული იყო და სულ მასთან დადიოდა. როცა შუამავალი (ალეიჰისსელამ) მედინაში ჩამობრძანდა, ერთ დღეს, როცა ის ჯინი ქალის სახლის წინ კედელზე იჯდა, ქალმა იცნო და უთხრა: „რატომ აღარ მოდიხარ ჩემთან?“ ჯინმა თქვა: „უზენაესი ალლაჰის შუამავალმა (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) აკრძალა სიძვა და ყველაფერი, რაც ჰარამია.“

73. ბრძოლაში, რომელსაც ბი’რი მაუნე ეწოდება, ურწმუნოებმა მიცემული სიტყვა გატეხეს და ერთი-ორის გარდა სამოცდაათივე საჰაბე მოკლეს – ისინი შეჰიდებად დაეცნენ. მათ შორის იყო ამირ ბინ ფუჰეირეც (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ), რომელიც ებუ ბექირმა (რადიალლაჰუ ანჰ) მონობიდან გაათავისუფლა და რომელიც პირველ მორწმუნეთა შორის იყო. როცა ამირ ბინ ფუჰეირე შუბით დაჭრეს, ანგელოზებმა ის ურწმუნოთა თვალწინ ზეცაში აიყვანეს. როცა ეს ალლაჰის შუამავალს (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) აცნობეს, ბრძანა: „ის სამოთხის ანგელოზებმა დაკრძალეს და მისი სული სამოთხეში აიყვანეს.“

74. სა’დ ბინ მუ’აზი (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) ჰენდექის ბრძოლაში დაიჭრა და გარკვეული დროის შემდეგ გარდაიცვალა. ალლაჰის შუამავალმა (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) აუწყა, რომ მისი დაკრძალვის (ჯენაზე) ნამაზზე სამოცდაათი ათასი ანგელოზი იმყოფებოდა. როცა საფლავს უთხრიდნენ, ყველგან მუშკის სურნელი გავრცელდა. 75. ალლაჰის შუამავლის (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) ერთ-ერთი მეუღლის, უმმუ სელემეს (რადიალლაჰუ თეალა ანჰა), მიერ გათავისუფლებული საჰაბე, სახელად სეფინე, ალლაჰის შუამავლის სამსახურს არასოდეს შორდებოდა. ბიზანტიელების წინააღმდეგ ღაზვაში ლაშქარს ჩამოშორდა და ურწმუნოებს ტყვედ ჩაუვარდა. როცა გამოიქცა და ბრუნდებოდა, წინ საშინელი ლომი გადაეღობა. „მე ალლაჰის შუამავლის მსახური ვარ“, – თქვა და ლომს თავს გადახდენილი უამბო. ლომმა მას სახე და თვალები მიუსვ-მოუსვა და გვერდით გაჰყვა. არ შორდებოდა, რომ მტერს რაიმე ზიანი არ მიეყენებინა. როცა ისლამის ლაშქარი გამოჩნდა, შებრუნდა და წავიდა. 76. ვინმე ჯაჰჯაჰ ღაფფარი ხალიფა ოსმანს (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) აუჯანყდა. ჯოხი, რომელიც ალლაჰის შუამავალს (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) მუდამ ხელში ეჭირა, მუხლზე გადატეხა. ერთი წლის შემდეგ მუხლზე შირ-პენჩედ (ანთრაქსად) წოდებული სენი გაუჩნდა და მისი სიკვდილის მიზეზი გახდა.

77. მუ’ავიიე (რადიალლაჰუ თეალა ანჰ) დამასკოდან ჰაჯზე მოვიდა და ალლაჰის შუამავლის (სალლალლაჰუ თეალა ალეიჰი ვესელლემ) დალოცვილი მინბარის მედინიდან დამასკოში ბარაქისთვის წაღება მოისურვა. როცა მინბარი ადგილიდან დაძრეს, მზე დაბნელდა. ყველგან ჩამობნელდა და ვარსკვლავები გამოჩნდა. ამ სურვილზე უარი თქვა. 78. უჰუდის ღაზვაში ებუ ყათადეს ერთი თვალი ამოუვარდა და ლოყაზე ჩამოეკიდა. ალლაჰის შუამავალთან მიიყვანეს. მან თავისი დალოცვილი ხელით თვალი ადგილზე ჩაუსვა და ბრძანა: „ჩემო უფალო! მისი თვალი მშვენიერი გახადე!“ ეს თვალი მეორეზე მშვენიერი გახდა და მისით მეორეზე უკეთ ხედავდა. ებუ ყათადეს ერთ-ერთი შვილიშვილი ხალიფა ომერ ბინ აბდულაზიზთან მივიდა. ხალიფამ ჰკითხა: „ვინ ხარ?“ მან ერთი ბეითი წარმოთქვა და ამით აუწყა, რომ იმ კაცის შვილიშვილი იყო, ვისაც ალლაჰის შუამავალმა თავისი დალოცვილი ხელით თვალი ადგილზე ჩაუსვა. როცა ხალიფამ ეს ლექსები მოისმინა, დიდი პატივი მიაგო და უხვად დაასაჩუქრა. 79. იიას ბინ სელემე გადმოგვცემს: ჰეიბერის ღაზვაში ალლაჰის შუამავალმა ალის (რადიალლაჰუ ანჰუმა) მოსაყვანად გამგზავნა. ალის თვალები სტკიოდა. ხელი მოვკიდე და ძლივს მოვიყვანე. ალლაჰის შუამავალმა თავის დალოცვილ თითებზე ჩააფურთხა და ალის თვალებზე წაუსვა. ხელში დროშა მისცა და ჰეიბერის კარიბჭესთან საბრძოლველად გაგზავნა. ალიმ (რადიალლაჰუ ანჰ) ძირფესვიანად ამოგლიჯა კარიბჭე, რომლის გაღებაც დიდი ხნის განმავლობაში ვერ მოახერხეს, და საჰაბეები ციხე-სიმაგრეში შევიდნენ. 80. ერთ დღეს ჩვენი შუამავალი თავისი ქალიშვილის, ჰაზრეთი ფატიმას, სახლში შეიარა და მათი ამბავი იკითხა. ჰაზრეთი ფატიმამ უპასუხა: „მამიკო! უკვე სამი დღეა, მე და ჩემს შვილებს არაფერი გვიჭამია და არც დაგვილევია. შიმშილს მოთმინებით ვიტანთ. ჩემი არაფერი. მაგრამ ჰასანისა და ჰუსეინის მდგომარეობა ძალიან მაწუხებს.“ მაშინ სამყაროს ბატონმა, ჩვენმა შუამავალმა, ბრძანა: „ფატიმა! ჩემო ძვირფასო ქალიშვილო! შენ სამი დღეა მშიერი ხარ. მე კი უკვე ოთხი დღეა მშიერი ვარ.“ ძალიან დამწუხრდა, რომ მისი დალოცვილი შვილიშვილები, ჰაზრეთი ჰასანი და ჰაზრეთი ჰუსეინი, მშივრები იყვნენ… 81. ჰაზრეთი ალი გზას დაადგა, რომ ემუშავა, ეშოვა, თავისი დალოცვილი შვილებისთვის საჭმელი ეყიდა და დაეპურებინა. როცა მედინიდან გავიდა, ერთი ჭის პირას ბედუინი დაინახა, რომელიც თავის აქლემებს წყალს ასმევდა. ჰაზრეთი ალი მიუახლოვდა და უთხრა: „არაბო! გჭირდება ვინმე, ვინც საფასურით აქლემებს წყალს დაგილევინებს?“ ბედუინმა თქვა: „დიახ. მეც სწორედ ასეთ კაცს ვეძებდი. თუ გინდა, მოდი, აქლემებს წყალი დაალევინე! ყოველ ამოღებულ ვედროში სამ ფინიკს მოგცემ.“ ჰაზრეთი ალი დათანხმდა და წყლის ამოღებას შეუდგა. ცხრა ვედრო ჰქონდა ამოღებული, რომ ვედროს თოკი უცებ გაწყდა და ვედრო ჭაში დარჩა. ეს რომ დაინახა, ბედუინი რისხვით წამოხტა და, თავის უბედურებად, ჰაზრეთი ალის სახეში ხელი გაარტყა. შემდეგ რვა ვედრო წყლის სანაცვლოდ ოცდაოთხი ფინიკი მისცა. ძალიან დამწუხრებულმა ჰაზრეთი ალიმ ხელები ჭაში ჩაჰყო. შიგნით მყოფი ვედრო ამოიღო, ჭის პირზე დადო და იქიდან წავიდა. ბედუინი გაოცებისგან გაშეშდა! როგორ მიწვდა მისი ხელი ასეთი ღრმა ჭის ფსკერამდე?! ნუთუ ეს კაცი იმ რჯულის მიმდევარია, რომლის მოსვლაც წინასწარ იყო ნაუწყები? ამ ფიქრებით შეპყრობილმა და გაოცებულმა ბედუინმა თქვა: „მისი შუამავალი ჭეშმარიტი შუამავალია. ვირწმუნე!“ ინანა ცოტა ხნის წინ გამოჩენილი კადნიერება და ჩადენილი დიდი დანაშაული. „ასეთი კაცის წინააღმდეგ აღმართული ხელები უნდა მოიკვეთოს და ძვლები დაემტვრეს!“ – თქვა, ხმალი ერთ ხელში აიღო და მეორე ხელის მაჯას ძლიერად დაჰკრა… რაც სურდა, აღასრულა. ძალიან დიდი ტკივილი იგრძნო, მაგრამ გული ახლა დამშვიდებული ჰქონდა. მოკვეთილი ხელი მეორე ხელში აიღო და პირდაპირ მესჯიდი ნებევიში მივიდა. საჰაბეებს ჰკითხა, სად იყო მათი შუამავალი. უთხრეს, რომ თავის ქალიშვილთან წავიდა. ჰაზრეთი ფატიმას სახლი გამოიკითხა და იქ წავიდა. ამ დროს ჩვენს შუამავალს თავისი შვილიშვილები, ჰაზრეთი ჰასანი და ჰაზრეთი ჰუსეინი, დალოცვილ მუხლებზე ესვა და მოტანილ ფინიკს აჭმევდა. რამდენჯერაც ბედუინი ჩადენილი შეცდომის სიდიდეზე ფიქრობდა, ჭკუიდან შეშლის პირას იყო და თვალებიდან წყაროსავით ცრემლი სდიოდა. ამ მდგომარეობაში მივიდა ჰაზრეთი ფატიმას სახლთან და კარზე დააკაკუნა. შიგნიდან სამყაროთა ბატონი გამობრძანდა, მზესავით სხივს აფრქვევდა. ბედუინმა, როგორც კი შუამავალი დაინახა, შეევედრა: „ვირწმუნე, შენ ალლაჰის შუამავალი ხარ! ვნანობ, რაც ჩავიდინე, მაპატიე, ალლაჰის შუამავალო!“ როცა ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა ჰკითხა: „ხელი რატომ მოიკვეთე?“, ბედუინმა თქვა: „იმიტომ, რომ მრცხვენოდა ამ ხელის ტარება, რომელმაც შენი მორწმუნის დალოცვილ სახეს დაჰკრა!… ჩემი სული შენ შემოგწირე, ალლაჰის შუამავალო!“ წყალობის ზღვამ, ჩვენმა საყვარელმა შუამავალმა, ბედუინს მოკვეთილი ხელი გამოართვა და სიტყვებით „ბისმილლაჰირრაჰმანირრაჰიმ“ სისხლმდინარე მაჯას მიადო. უზენაესი ალლაჰის ნებით და ჩვენი შუამავლის სასწაულად ხელი ისეთივე გახდა, როგორიც იყო. უზენაეს ალლაჰს ყველაფერი შეუძლია, მისი ძალა ყველაფერს სწვდება.

„ჩემო უფალო! ეს ჩემი ბიძაა, მამაჩემის ძმა. ესენი კი ჩემი ეჰლი ბეითია. როგორც მე დავფარე ისინი ამ ჩემი საფარველით, შენც ისე დაფარე და დაიცავი ისინი ჯოჯოხეთის ცეცხლისგან!“ ჰადისი შერიფი