ქვეყნად მობრძანება (დაბადება)

ჩემი უმმეთი, ჩემი უმმეთი

ღირსებათა შორის უმაღლესის მფლობელი, დედათაგან უბედნიერესი ჰაზრეთი ამინე თავის ორსულობაზე ასე მოგვითხრობს: „როცა იმ ბატონზე ვიყავი ორსულად, არავითარი ტკივილი და სიმძიმე არ განმიცდია. ვერც კი ვგრძნობდი, რომ ორსულად ვიყავი. მაგრამ ექვსი თვის შემდეგ, ერთ დღეს, ძილსა და ღვიძილს შორის ვიღაცამ მითხრა: ‚იცი, ვისზე ხარ ორსულად?‘ როცა ვუპასუხე: ‚არ ვიცი‘, მაცნობა: ‚იცოდე, რომ შუამავალთაგან უკანასკნელზე ხარ ორსულად!‘ როცა მშობიარობის დრო მოახლოვდა, ის კვლავ მოვიდა და მითხრა: ‚ამინე! როცა ბავშვი დაიბადება, სახელად მუჰამმედი დაარქვი.‘ სხვა გადმოცემაში ნათქვამია: ‚ამინე! როცა ბავშვი დაიბადება, სახელად აჰმედი დაარქვი!‘“

ჩვენი დედა ჰაზრეთი ამინე თვით მშობიარობის წამსაც ასე აღწერს: „როცა მშობიარობის წამი დადგა, შთამბეჭდავი ხმა მომესმა. ჟრუანტელმა დამიარა. შემდეგ თეთრი ფრინველი დავინახე; მოფრინდა და ფრთით მომეფერა. შიშისა და ჟრუანტელის კვალიც აღარ დარჩა. იმ წამს ისე მომწყურდა, თითქოს სიცხისგან ვიწვოდი. ჩემ გვერდით რძესავით თეთრი შერბეთის ფიალა დავინახე. დასალევად მომაწოდეს. დავლიე; თაფლზე ტკბილი და ცივი იყო. წყურვილი აღარ მქონდა. შემდეგ დიდი სხივი დავინახე; ჩემი სახლი ისე გაბრწყინდა, რომ იმ სხივის გარდა ვერაფერს ვხედავდი.

ვისაც ცეცხლისგან ხსნა სურს,
სიყვარულით, შემართებით სალავათი თქვას!
ესსალათუ ვესსელამუ ალეიქე ია რესულალლაჰ!
ესსალათუ ვესსელამუ ალეიქე ია ჰაბიბალლაჰ!
ესსალათუ ვესსელამუ ალეიქე ია ნურუ არშილლაჰ.

„მე უზენაესი ალლაჰის ჰაბიბი, მისი საყვარელი ვარ. შუამავალთა მეთაური ვარ. ამას თავის მოსაწონებლად არ ვამბობ“ ჰადისი შერიფი

სახლი, სადაც ჩვენი შუამავალი დაიბადა, მის დიდ ბაბუას, ჰაშიმ ბინ აბდუ მენაფს, ეკუთვნოდა. ის ქააბიდან 300–400 მეტრით ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობდა.

ჰიჯრეთის დროს ჩვენმა შუამავალმა ეს დალოცვილი სახლი აყილ ბინ ები ტალიბს გადასცა. აყილის შვილიშვილებმა ის მუჰამმედ ბინ იუსუფ სეყაფის მიჰყიდეს.

მოგვიანებით ეს დალოცვილი სახლი ჰარუნ რეშიდის დედამ, ჰაიზურან ჰათუნმა, იყიდა და მეჩეთად აქცია.

აბბასიანებისა და მამლუქების მიერ დაცული ეს მეჩეთი ოსმალთა ეპოქაშიც გულმოდგინედ ინახებოდა. ყანუნი სულთან სულეიმან ხანმა მეჩეთი ხელახლა ააშენებინა.

ისტორიის მანძილზე ეს მეჩეთი არაერთხელ შეაკეთეს.

ეს მეჩეთი 1924 წელს დაანგრიეს. სახლი, რომელიც აქ 1950 წელს შეიხ აბბას ყატტანმა ააშენებინა, 1959 წლიდან მექქის სახალხო ბიბლიოთეკად გამოიყენება.

მაშინ ჩემ გარშემო ბევრი ქალი დავინახე, რომლებიც მემსახურებოდნენ. ტანმაღლები იყვნენ და სახეები მზესავით უბრწყინავდათ. აბდუ მენაფის ტომის ქალიშვილებს ჰგავდნენ. გაოცებული ვიყავი, ასე უეცრად საიდან გაჩნდნენ-მეთქი. ერთმა მათგანმა თქვა: ‚მე ფარაონის ცოლი, ასიიე ვარ!‘ მეორემ კი: ‚მე კი მერიემ ბინთი იმრანი ვარ, ესენი კი სამოთხის ჰურები2 არიან.‘

იმ დროს თეთრი, გრძელი, ციდან მიწამდე გადაჭიმული აბრეშუმის ქსოვილიც დავინახე. თქვეს: ‚ადამიანთა თვალისგან დაფარეთ ის.‘ იმ წამს ფრინველთა გუნდი გამოჩნდა. ნისკარტები ზურმუხტისა ჰქონდათ, ფრთები კი – იაყუთისა. შიშისგან ოფლმა დამასხა და ჩამოცვენილი ოფლის წვეთებიდან მუშკის სურნელი ვრცელდებოდა. ასეთ მდგომარეობაში რომ ვიყავი, თვალებიდან ფარდა ამხადეს. მთელი დედამიწა აღმოსავლეთიდან დასავლეთამდე დავინახე. ანგელოზებს ჩემთვის გარს შემოერტყათ.

მუჰამმედმა (ალეიჰისსელამ) დაბადებისთანავე დალოცვილი თავი სეჯდეზე დადო და საჩვენებელი თითი ასწია. შემდეგ ციდან თეთრი ღრუბლის ნაფლეთი ჩამოეშვა და ის დაფარა. ხმა გავიგონე, რომელიც ამბობდა: ‚ყველგან, დასავლეთიდან აღმოსავლეთამდე მოატარეთ. მოატარეთ, რომ მთელმა სამყარომ ის სახელით, სახითა და თვისებებით იცნოს. დაე, იცოდნენ, რომ მისი სახელია მაჰი, ანუ უზენაესი ალლაჰი მისით შირქის კვალს აქრობს.‘

შემდეგ ის ღრუბელიც გაუჩინარდა და მუჰამმედი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) თეთრ შალის ქსოვილში შეხვეული დავინახე. იმ დროს სამი კაცი მოვიდა, რომელთა სახეებიც მზესავით ბრწყინავდა. ერთს ხელში ვერცხლის სურა ეჭირა, მეორეს – ზურმუხტის ტაშტი, მესამეს კი – აბრეშუმი. სურიდან თითქოს მუშკი წვეთავდა. ჩემი დალოცვილი შვილი ტაშტში ჩასვეს. დალოცვილი თავი და ფეხები დაჰბანეს და აბრეშუმში შეახვიეს. შემდეგ დალოცვილ თავზე სურნელება წაუსვეს, დალოცვილ თვალებზე სურმა წაუსვეს და გაუჩინარდნენ.“

ციდან ანგელოზები ჩამოვიდნენ მწკრივ-მწკრივად,
ჩემს სახლს ქააბასავით თავაფი შემოუარეს.
ჰურები მოვიდნენ გუნდ-გუნდად,
მათი სახეების სხივით ჩემი სახლი სხივით აივსო.
ჰაერში საწოლიც გაიშალა,
სუნდუსი ერქვა, ანგელოზმა გაშალა.
როცა ეს ყველაფერი ცხადად დავინახე,
გაოცებისგან ენა დამება.
უეცრად კედელი გაიპო
და სამოთხიდან სამი ჰური გამოჩნდა.
ზოგი ამბობს: იმ სამ მშვენიერთაგან
ერთი მთვარისსახიანი ასიიე იყო.
მეორე, უეჭველად, მერიემ ჰათუნი იყო,
მესამე კი – ჰურთაგან ერთი ლამაზმანი.
სამივე სიკეთით მოვიდა
და იმ წამს სალამი მომცეს.
მოვიდნენ და ჩემ გარშემო დასხდნენ,
ერთმანეთს მუსტაფას მოსვლას ახარებდნენ.

როცა მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ) დაიბადა, ჩვენი დედა ჰაზრეთი ამინეს გვერდით იყვნენ აბდურრაჰმან ბინ ავფის დედა, შიფა ჰათუნი, ოსმან ბინ ებილ-ასის დედა, ფატიმა ჰათუნი, და ჩვენი შუამავლის მამიდა, საფიიე ჰათუნი. მათაც თავიანთი ნანახი სხივი და სხვა მომხდარი ამბები ასე გადმოგვცეს:

შიფა ჰათუნი მოგვითხრობს: „იმ ღამეს ამინესთან დამხმარედ ვიყავი. გავიგონე, როგორ ევედრებოდა და შესთხოვდა მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ) დაბადებისთანავე. უხილავი სამყაროდან ხმა მოისმა: ‚იერჰამუქე რაბბუქე.‘ შემდეგ სხივი გამოვიდა და ისე გაანათა, რომ აღმოსავლეთიდან დასავლეთამდე ყველაფერი გამოჩნდა…“ შიფა ჰათუნმა, რომელიც სხვა მრავალი ამბის მოწმეც გახდა, თქვა: „როცა მას შუამავლობა ეუწყა, მე ერთ-ერთი პირველი ვიყავი, ვინც უყოყმანოდ ირწმუნა.“

„განკითხვის დღეს, როცა ყველა დადუმდება, მე ვილაპარაკებ. როცა ვერავინ ვერც კი გაინძრევა, მე მათთვის შეფაათს გავწევ“ ჰადისი შერიფი

ყველა ქმნილება სიხარულში ჩაიძირა,
დარდი წავიდა, სამყარომ ხელახლა ჰპოვა სული.
სამყაროს ყველა ნაწილაკმა შეჰღაღადა,
ერთმანეთს მიმართეს და „მერჰაბა“ თქვეს.
მერჰაბა, უზენაესო სულთანო, მერჰაბა,
მერჰაბა, ცოდნის საბადოვ, მერჰაბა.
მერჰაბა, ფურყანის საიდუმლოვ, მერჰაბა,
მერჰაბა, ყოველი სენის წამალო, მერჰაბა.
მერჰაბა, მშვენიერების ბაღის ბულბულო,
მერჰაბა, დიდებულების პატრონის ახლობელო.
მერჰაბა, ალლაჰის მთვარევ და მზევ,
მერჰაბა, ალლაჰისგან განუყრელო.
მერჰაბა, ცოდვილი უმმეთის თავშესაფარო, მერჰაბა,
მერჰაბა, უმწეოთა თავშესაფარო, მერჰაბა.
მერჰაბა, ჰალილის თვალის სინათლევ,
მერჰაბა, ჯელილის რჩეულო საყვარელო.
მერჰაბა, სამყაროთა მოწყალებავ,
მერჰაბა, შენ ხარ ცოდვილთა შეფაათის გამწევი.
მერჰაბა, ორივე სამყაროს ფადიშაჰო,
შენთვის გაჩნდა ეს ქვეყანა და ყოველი ადგილი.

საფიიე ჰათუნმა კი ასე მოგვითხრო: „როცა მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ) დაიბადა, ყოველი მხარე სხივმა მოიცვა. დაბადებისთანავე სეჯდე აღასრულა, შემდეგ დალოცვილი თავი ასწია და მკაფიო ენით თქვა: ‚ლა ილაჰე ილლალლაჰ, ინნი რესულულლაჰ.‘ როცა მისი დაბანა მოვინდომე, ხმა მოისმა: ‚ჩვენ ის დაბანილი მოვავლინეთ.‘ ვნახეთ, რომ ჭიპი მოჭრილი ჰქონდა და წინადაცვეთილი იყო. დაბადებისთანავე სეჯდე აღასრულა. იმ დროს ჩუმი ხმით რაღაცას ამბობდა. ყური მის დალოცვილ პირს მივუახლოვე; ამბობდა: ‚უმმეთი, უმმეთი!‘ (ჩემი უმმეთი, ჩემი უმმეთი!)“3

ასე, ბეითულლაჰისკენ მიქცეულმა იმ შუამავალმა
სახე მიწას მიადო და სეჯდე აღასრულა.
სეჯდეში მისი თავიც და ენაც ალლაჰს აქებს,
თითი ასწია და თევჰიდს აცხადებს.
ამბობს: „ჩემო უფალო, პირი შენკენ მივაქციე,
ჩემო ალლაჰო, ჩემი უმმეთი მიბოძე!“
გულის მთელ მისწრაფებას ალლაჰს მიაპყრობს
და ამბობდა: „ჩემი უმმეთი, ჩემი უმმეთი!“

როცა ჩვენი საყვარელი შუამავალი დაიბადა, მისი ბაბუა აბდულმუტტალიბი წმინდა ქააბასთან იყო და უზენაეს ალლაჰს ევედრებოდა და შესთხოვდა. ეს დაბადება მას ასე ეხარა:

ქააბა უეცრად მაყამი იბრაჰიმისკენ სეჯდეზე დაემხო და კვლავ პირვანდელ მდგომარეობას დაუბრუნდა. აბდულმუტტალიბმა გაიგონა, როგორ თქვა ქააბამ მკაფიო ენით: „ალლაჰუ ექბერ! მუჰამმედის (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ხმა კერპებისგან განმწმენდს.“ იმ წამს კერპი ჰუბელი პირქვე დაემხო. მაშინ ხმა მოისმა: „ამინეს ვაჟი შეეძინა. მუჰამმედი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) ხალხს გზაცდენილობის წყვდიადიდან ჭეშმარიტი გზის (ჰიდაიეთის) სხივამდე მიიყვანს. უზენაესმა ალლაჰმა ის ადამიანებსა და ჯინებს შუამავლად მოუვლინა. ანგელოზებო, მოწმენი იყავით: მას ყველა საგანძურის გასაღები მიეცა. მისი დაბადების დღე არ დაივიწყოთ; ის დღე განკითხვის დღემდე თქვენი დღესასწაული იყოს.“ ეს სიტყვები რომ გაიგონა, აბდულმუტტალიბს გაოცებისგან ენა დაება. „ნეტავ სიზმარს ხომ არ ვხედავ?“ – გაიფიქრა და ხელი მკერდზე გადაისვა. კვლავ ხმა გაიგონა: „ყურაიშის ბატონო, რამ შეგაშინა ასე?“ პასუხის გაცემის ძალა არ ჰქონდა.

როცა ამინეს სახლს მიუახლოვდა, სახლის სახურავზე ფრინველი დაინახა. ფრთები სახლზე გადაეშალა და დაეფარა. მექქის მთები მისი სხივისგან ბრწყინავდა. თეთრი ღრუბელი სახლს ჩრდილავდა. კართან მდგომმა ორმა ანგელოზმა ის შიგნით არ შეუშვა. სანამ ფიქრობდა: „ეს რა მდგომარეობაა, ნეტავ სიზმარში ხომ არ ვარ?“, შიგნიდან გამოსულმა მუშკის სურნელმა ცხვირში შეუღწია.

ამ სასიხარულო ამბით ძალიან გახარებულმა აბდულმუტტალიბმა, რომელმაც მუჰამმედის (ალეიჰისსელამ) დაბადების დღეს მრავალი ამბავი ნახა, თქვა: „ამ ჩემი შვილის დიდება და ღირსება ძალიან მაღალი იქნება.“4

ასეთი დიდი ბედნიერების აღსანიშნავად აბდულმუტტალიბმა დაბადების მეშვიდე დღიდან მექქელებს სამდღიანი ნადიმი გაუმართა. გარდა ამისა, ქალაქის ყველა უბანში აქლემები დაკლა და ხორცი ადამიანებისა და ცხოველების სარგებლობისთვის დატოვა.5 ნადიმის დროს მათ, ვინც ჰკითხა, ბავშვს რა სახელი დაარქვიო, უთხრა: „მუჰამმედი (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) დავარქვი.“ ხოლო მათ, ვინც ჰკითხა, წინაპართაგან რომელიმეს სახელი რატომ არ დაარქვიო, უპასუხა: „იმიტომ, რომ მსურდა, ის ქებული და დიდებული ყოფილიყო როგორც უზენაესი ალლაჰის, ისე ადამიანების მიერ.“6 სხვა გადმოცემაში ნათქვამია, რომ სახელი „მუჰამმედი“ ამინე ჰათუნმა დაარქვა.

ჰოი, შენ, ვისი მზისებრი სახე ნათელი სავსე მთვარეა,
ჰოი, შენ, ყველა დაცემულის ხელის გამწვდენო.
ჰოი, შენ, გულთა სენის წამალო,
ჰოი, შენ, ყოველი ქმნილების სულთანო.
შენ ხარ ყველა შუამავლის სულთანი,
ევლიაებისა და რჩეულთა თვალის სინათლე.
ჰოი, შენ, შუამავლობის ტახტზე უკანასკნელო,
ჰოი, შენ, ვინც შუამავლობას ბეჭედი დაასვი.

„განკითხვის დღეს შუამავალთა იმამი, ჰატიბი და ყველა მათგანის შეფაათის გამწევი მე ვარ. ამას თავის მოსაწონებლად არ ვამბობ“ ჰადისი შერიფი

როცა შენმა სხივმა მთელი სამყარო გაანათა,
შენმა ვარდისებრმა სახემ სამყარო ვარდნარად აქცია.
გაქრა უმეცრებისა და გზაცდენილობის წყვდიადი,
ღვთისშემეცნების ბაღმა სრულყოფილებას მიაღწია.
ია ჰაბიბალლაჰ, შემწეობა გვიბოძე,
უკანასკნელ ამოსუნთქვაზე შენი სახით გაგვახარე.

ალლაჰის შუამავლის დაბადების ღამეს მომხდარი მნიშვნელოვანი ამბები

უკეთილშობილესი შუამავლის (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) დაბადებამდე და დაბადებისას მრავალი ამბავი მოხდა, როგორც ნიშანი იმისა, რომ ის ქვეყანას თავისი მობრძანებით პატივს დასდებდა. იმ დროის ცნობილი ადამიანები ჩვენი შუამავლის დაბადებამდე დიდი ხნით ადრე უცნაურ სიზმრებს ხედავდნენ. როცა თავიანთი სიზმრები მკითხავებსა და იმ დროის სახელგანთქმულ სწავლულებს ახსნევინეს, მათ თქვეს, რომ ეს სიზმრები „მუჰამმედის (ალეიჰისსელამ) მოსვლაზე მიუთითებს“.

ჩვენი საყვარელი შუამავლის ბაბუა აბდულმუტტალიბი ასე მოგვითხრობდა: „ერთხელ ჩამეძინა. ნანახი სიზმრისგან დიდი ჟრუანტელით გამეღვიძა. მინდოდა, მაშინვე რომელიმე მკითხავთან მივსულიყავი და ამეხსნევინებინა. როცა მასთან მივედი, სახეში შემომხედა და მითხრა: ‚ყურაიშის მეთაურო! რა დაგემართა? სახეზე სულ სხვა მდგომარეობა გეტყობა. ნუთუ რაღაც მნიშვნელოვანი ამბავი მოხდა, რომელმაც ამ დღეში ჩაგაგდო?‘ ვუთხარი: ‚დიახ, საშინელი სიზმარი ვნახე, რომელიც ჯერ არავისთვის მომიყოლია‘, მის გვერდით დავჯექი და მოყოლა დავიწყე:

‚ამ ღამეს სიზმარში ძალიან დიდი ხე ვნახე. მისი ერთი წვერი ცამდე აღწევდა, ტოტები კი აღმოსავლეთითა და დასავლეთით გაეშალა. იმ ხიდან ისეთი სხივი იფრქვეოდა, რომ მის გვერდით მზეც კი ძალზე მკრთალი ჩანდა.

ხან ჩანდა, ხან თვალს ეფარებოდა. ადამიანები მისკენ მიბრუნებულიყვნენ. მისი სხივი ყოველ წამს მატულობდა. ყურაიშის ტომიდან ზოგიერთები ამ ხის ტოტებს ეჭიდებოდნენ, ზოგი კი მის მოჭრას ცდილობდა. ერთი ჭაბუკი მათ, ვისაც მისი მოჭრა სურდა, ხელს უშლიდა. ძალიან ლამაზი სახე ჰქონდა; ასეთი სახე აქამდე არასოდეს მინახავს. ამასთან, მისი სხეულიდან ირგვლივ სასიამოვნო სურნელი ვრცელდებოდა. ხის ერთ ტოტს რომ მოვჭიდებოდი, ხელი გავიწოდე, მაგრამ ვერ მივწვდი.‘

როცა სიზმრის მოყოლა დავამთავრე, მკითხავს სახე შეეცვალა.

ფერი დაეკარგა. შემდეგ თქვა: ‚მისგან შენ წილი არ გაქვს!‘ ვკითხე: ‚აბა ვისი წილია?‘ თქვა: ‚იმათი, ვინც იმ ხის ტოტებს ეჭიდება‘, და განაგრძო: ‚შენი შთამომავლობიდან შუამავალი მოვა, ყოველ მხარეს დაეპატრონება და ადამიანები მის რჯულს მიიღებენ.‘ შემდეგ ჩემ გვერდით მყოფ ჩემს შვილს, ებუ ტალიბს, მიუბრუნდა და თქვა: ‚ეს, ალბათ, მისი ბიძა იქნება.‘“ ებუ ტალიბმა ეს ამბავი ჩვენს შუამავალს მაშინ უამბო, როცა მას შუამავლობა ეუწყა, და თქვა: „აი, ის ხე ებულ ყასიმი, ელ-ემინი მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ) ყოფილა.“

იმ ღამეს, როცა ჩვენი საყვარელი შუამავალი, მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ), ქვეყნად მოვიდა, ერთი ვარსკვლავი ამოვიდა. ის რომ დაინახეს, იუდეველი სწავლულები მიხვდნენ, რომ მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ) დაიბადა.

საჰაბეთაგან ჰასსან ბინ საბითი მოგვითხრობს: „რვა წლისა ვიყავი. ერთ დილას ერთი იუდეველი გარბოდა და ყვიროდა: ‚ჰეი, იუდეველებო!‘ როცა იუდეველები მის გარშემო შეიკრიბნენ და ჰკითხეს: ‚რა ხდება, რატომ ყვირი?‘, უპასუხა: ‚იცოდეთ, ამ ღამეს აჰმედის ვარსკვლავი ამოვიდა! აჰმედი ამ ღამეს ქვეყნად მოვიდა…‘“

უკეთილშობილესი შუამავლის დაბადების ღამეს ქააბაში მდგარი ყველა კერპი პირქვე დაემხო.

ურვე ბინ ზუბეირი გადმოგვცემს: „ყურაიშელთა ერთ ჯგუფს თავისი კერპი ჰყავდა. წელიწადში ერთხელ მას თავაფს შემოუვლიდნენ, აქლემებს დაკლავდნენ და ღვინოს სვამდნენ. ერთ ასეთ დღეს კვლავ რომ მივიდნენ კერპთან, ის პირქვე დამხობილი დახვდათ. წამოაყენეს, მაგრამ ისევ დაემხო. ასე სამჯერ განმეორდა. მაშინ, როცა ყოველი მხრიდან კარგად გაამაგრეს და დადგეს, ასეთი ხმა მოისმა: ‚ვიღაც დაიბადა და დედამიწაზე ყველაფერი შეიძრა. რამდენი კერპიც არის, ყველა დაემხო. მეფეებს შიშისგან გული აუკანკალდათ!‘“ ეს ამბავი სწორედ მუჰამმედის (ალეიჰისსელამ) დაბადების ღამეს დაემთხვა.

ქალაქ მედაინში ირანის ხელმწიფის (ქისრას) სასახლის თოთხმეტი კოშკი ჩამოინგრა. იმ ღამეს ხმაურითა და შიშით გამოღვიძებულმა ქისრამ და მისმა ხალხმა თავიანთ ზოგიერთ წარჩინებულთა მიერ ნანახი საშინელი სიზმრები ახსნევინეს და მიხვდნენ, რომ ეს რაღაც დიდის ნიშანი იყო.

ყველაზე სახელგანთქმულმა მკითხავებმა ეს სიზმრები ასე ახსნეს: „ეს სიზმრები გვაუწყებს, რომ შამი (სირია), ტიგროსი, ევფრატი, ერაყი და ირანი ისლამის საკუთრება გახდება.“

„ყოველ საუკუნესა და ყოველ ჟამს მცხოვრებ ადამიანთაგან საუკეთესოთა და რჩეულთაგან მოვევლინე ქვეყანას“ ჰადისი შერიფი

მექქეი მუქერრემე და მისი შემოგარენი

იმავე ღამეს უეცრად ჩაქრა მეჯუსების, ანუ ცეცხლთაყვანისმცემლების უზარმაზარი კოცონებიც, რომლებიც ათასი წლის განმავლობაში ენთო. ცეცხლის ჩაქრობის თარიღი ჩაიწერეს; ეს ის ღამე იყო, როცა ქისრას სასახლის კოშკები ჩამოინგრა.

იმ ღამეს ერთ წამში გაქრა წყალი სავეს ტბიდანაც, რომელიც იმ დროს წმინდად ითვლებოდა, და ტბა დაშრა.

შამის მხარეს სემავეს მდინარის ხეობა, რომელსაც ათასი წლის განმავლობაში წყალი არ ჰქონდა და დამშრალი იყო, იმ ღამეს აივსო, ნაპირებიდან გადმოვიდა და დინება დაიწყო.

მუჰამმედის (ალეიჰისსელამ) დაბადების ღამიდან ეშმაკები და ჯინები ყურაიშელ მკითხავებს ამბებს ვეღარ აუწყებდნენ. მკითხაობას ბოლო მოეღო…

უკეთილშობილესი ჰაბიბის დაბადების ღამეს და შემდეგაც, იმ დრომდე უნახავი ამ ამბების გარდა, მრავალი სხვა ამბავიც მოხდა. ეს ყველაფერი ნიშანი იყო იმისა, რომ უკანასკნელი შუამავალი, მუჰამმედი (ალეიჰისსელამ), დაიბადა.7

მევლიდის ღამე

ჩვენი შუამავლის (სალლალლაჰუ ალეიჰი ვესელლემ) დაბადების ღამეს „მევლიდის ღამე“ ეწოდება. მევლიდი დაბადების დროს ნიშნავს.

ის ყადრის ღამის შემდეგ ყველაზე ძვირფასი ღამეა და ამ ღამეს ეპატიებათ მათ, ვისაც ჩვენი საყვარელი შუამავლის დაბადება უხარია.

ამ ღამეს ჩვენი შუამავლის დაბადებისას გამოვლენილი მდგომარეობებისა და სასწაულების კითხვა, მოსმენა და შესწავლა დიდი სევაბია (ჯილდოა). ამის შესახებ თვითონ ჩვენი საყვარელი შუამავალიც მოგვითხრობდა.

ღირსეული საჰაბეებიც ამ ღამეს ერთ ადგილას იკრიბებოდნენ, იმ დღეს იხსენებდნენ, კითხულობდნენ და ჰყვებოდნენ.

მთელი მსოფლიოს მუსლიმები ყოველ წელს რებიულ ევველის თვის მე-12 ღამეს მევლიდის ღამედ აღნიშნავენ. ყველგან მევლიდის ყასიდებს კითხულობენ და სამყაროს სულთანს იხსენებენ.

ყოველი შუამავლის უმმეთს თავისი შუამავლის დაბადების დღე დღესასწაულად ჰქონდა. ეს დღეც მუსლიმთა დღესასწაული, ლხინისა და სიხარულის დღეა.

„ჩემი ქება (მევლიდის, ილაჰის კითხვა) ღვთისმსახურებაა. დეფის (საკრავის) დაკვრით, გართობასა და თამაშში ღვთისმსახურება დაშვებული არ არის“ ჰადისი შერიფი

ამინე ჰათუნია მისი დედა,
იმ ნიჟარიდან იშვა ეს მარგალიტი.
რებიულ ევველის თვის
მეთორმეტე ღამეს, ორშაბათის ღამეს,
იმ ღამეს, როცა ადამიანთა საუკეთესო იშვა,
რა არ ნახა მაშინ მისმა დედამ, რა არ ნახა!
თქვა იმ ჰაბიბის დედამ: ვიხილე
საოცარი სხივი – მზე მის ირგვლივ პეპელასავით ტრიალებს.
უეცრად ელვასავით გამოვიდა ჩემი სახლიდან,
ცამდე სხივით აივსო სამყარო.
ცანი გაიხსნა, წყვდიადი გაქრა,
სამი ანგელოზი ვიხილე, ხელში სამი ნათელი ეჭირათ.
ერთი აღმოსავლეთით, მეორე დასავლეთით,
მესამე კი ქააბის სახურავზე დადგა.
ქააბამ იმ წამს უეცრად ხმა გამოსცა,
თქვა: ამაღამ სამყაროს მზე დაიბადა.
ჩემო ალლაჰო, იმ მუჰამმედის გულისთვის,
შეფაათის საბადოს, აჰმედის გულისთვის,
დაე, ის შემწე მისი უმმეთით კმაყოფილი იყოს,
რაჰმეთულლაჰი ალეიჰიმ ეჯმაინ.
ესსალათუ ვესსელამუ ალეიქე ია რესულალლაჰ!
ესსალათუ ვესსელამუ ალეიქე ია ჰაბიბალლაჰ!
ესსალათუ ვესსელამუ ალეიქე ია ნურუ არშილლაჰ!
სულეიმან ჩელები