МАЛТРЕТИРАЊЕ, МАЧЕЊЕ И ЗУЛУМ

Нека се исушат рацете на Ебу Лехеб

Куќата на Пејгамберот се наоѓаше меѓу куќите на двајца закоравени мушрици, Ебу Лехеб и Укба ибн Ебу Муајт. Тие при секоја прилика се трудеа да му нанесат некакво зло на нашиот сакан Пејгамбер. Ноќе дури фрлаа животински шкембиња пред вратата на куќата на Ресулуллах. Неговиот чичко Ебу Лехеб не се задоволуваше ни со тоа, туку од куќата на својот сосед Адиј фрлаше камења врз него и така го вознемируваше.

Ни неговата жена Уму Џемил не заостануваше зад него: трнливите гранки што ги собираше ги расфрлаше по патиштата по кои требаше да помине Ресулуллах, за да му се забијат во благословените нозе. Еден ден, додека Ебу Лехеб ја истураше нечистотијата што ја донесе пред вратата на Пејгамберот, го виде хазрети Хамза. Веднаш притрча, го фати својот брат Ебу Лехеб и нечистотијата што ја донесе му ја истури на главата.

По тие зла на Ебу Лехеб и неговата жена, за нив беше спуштена сурата Тебет, која почнува со зборовите „Нека се исушат рацете на Ебу Лехеб, а веќе и се исушија…“. Кога жената на Ебу Лехеб, Уму Џемил, слушна дека за нив е спуштена сура, почна да го бара Пејгамберот. Кога дозна дека е кај Кааба, зеде в рака голем камен и отиде таму. Хазрети Ебу Бекр токму тогаш беше почестен со разговор со нашиот Пејгамбер.

Кога го виде каменот во раката на Уму Џемил, рече: „Ја Ресулаллах! Доаѓа Уму Џемил. Таа е многу зла жена, се плашам да не ви наштети. Да се тргневте барем настрана, да не ве стигне нејзиното зло!“ Ресулуллах рече: „Таа не може да ме види.“ Уму Џемил застана над главата на хазрети Ебу Бекр и изговори подли зборови: „О Ебу Бекре! Кажи брзо каде е оној твој пријател! Мене и мојот маж нѐ исмеал во стихови и нѐ навредувал. Ако тој е поет, и јас сум поетеса, и мојот маж е поет. Ете, и јас него го исмевам во стихови. Ние се бунтуваме против него, не го признаваме неговото пејгамберство и не ни се допаѓа неговата вера. Се колнам, само да го видев, ќе го удрев со овој камен по главата…“ Кога хазрети Ебу Бекр рече: „Мојот предводник не е поет и не те исмеал во стихови“, Уму Џемил се сврте и си отиде. Хазрети Ебу Бекр се сврте кон Пејгамберот и праша: „Ја Ресулаллах! Зарем не ве виде?“ Тој рече: „Не ме виде. Аллах теала ѝ ги направи очите такви што не може да ме види.“2

Од благословените ќерки на Пејгамберот, хазрети Уму Гулсум беше свршена за синот на Ебу Лехеб, Утејба, а хазрети Рукаја за неговиот друг син, Утба, но уште не беа венчани.

Кога беше спуштена сурата Тебет, Ебу Лехеб, кој е од луѓето на џехенемот, неговата жена и курејшиските првенци им предложија на Утба и Утејба: „Со тоа што ги зедовте неговите ќерки, му го олеснивте товарот. Отпуштете ги неговите ќерки, нека се мачи. Ние ќе ви земеме која сакате девојка од Курејшиите.“ Тие рекоа: „Добро, ги отпуштивме.“ Оној подлец по име Утејба отиде и подалеку: дојде пред нашиот Пејгамбер (саллаллаху теала алејхи ве селлем) и го навреди со овие зборови: „О Мухаммеде! Не те признавам ни тебе ни твојата вера. Ја отпуштив и твојата ќерка. Отсега ниту ти мене сакај ме, ниту јас тебе! Ниту ти кај мене доаѓај, ниту јас ќе доаѓам кај тебе!…“ Потоа се нафрли врз нашиот сакан Пејгамбер и го фати за благословената јака. Му ја скина кошулата и го навредуваше. На тоа нашиот сакан Пејгамбер го проколна со зборовите: „Господаре мој! Пушти врз него еден од Своите ѕверови!“ Кога несреќникот Утејба отиде кај татко си и му раскажа што се случило, Ебу Лехеб рече: „Се плашам од довата на Мухаммед против мојот син.“ Неколку дена подоцна Ебу Лехеб го испрати синот Утејба во Шам по трговија. Караванот застана да преноќи во местото наречено Зерка. Еден лав почна да кружи наоколу. Штом го виде тоа, Утејба рече: „Леле! Се колнам, клетвата на Мухаммед (алејхиселам) е примена. Овој лав ќе ме изеде! Иако тој е во Мека, мојот убиец е тој!“ Малку потоа лавот исчезна. Утејба го сместија да спие на едно повисоко место. Ноќта лавот повторно дојде. Ги помириса еден по еден луѓето од караванот и стигна до Утејба. Скокна врз него, му го распори стомакот, го фати за главата и со страшни каснувања го докрајчи. Утејба издивна кукајќи: „Зарем не ви реков дека Мухаммед е најискрениот во зборот меѓу луѓето?“ А Ебу Лехеб, кога слушна дека лав му го растргнал синот, заплака: „Зарем не ви реков дека се плашам од довата на Мухаммед против мојот син?“3

„Нека се исушат рацете на Ебу Лехеб (нека пропадне), а веќе и се исушија. Не му користеше ни неговиот имот (што му остана во наследство од таткото), ни она што го стекна. Тој ќе влезе во оган што пламти, а и неговата жена, носачка на дрва, со плетено јаже околу вратот“ Тебет: 1–5

Нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) ги повикуваше луѓето кон вечната среќа; повикувајќи ги да поверуваат во постоењето и единственоста на Аллах теала, се трудеше да не горат во џехенемот. А мушриците, велејќи: „Ова е верата на нашите татковци“, продолжуваа да им се поклонуваат на идолите. Пејгамберот ги повикуваше да живеат човечки, да бидат чесни и достоинствени, да се спасат од безвредноста и да се издигнат до високи и возвишени степени. А тие упорно истрајуваа во својата тврдоглавост. Ебу Лехеб беше прв меѓу оние што го навредуваа и го вознемируваа. Постојано одеше по Ресулуллах и се трудеше луѓето да ги одврати од слушањето на неговите зборови и во нивните мисли да посее сомнеж. На местата на собирите и на панаѓурите, секогаш кога Ресулуллах ќе речеше: „О луѓе! Речете ‚Ла илахе иллаллах‘ за да се спасите!“, Ебу Лехеб веднаш стигнуваше зад него и велеше: „О луѓе! Овој што зборува е мојот внук. Никако не верувајте во неговите зборови. Држете се подалеку од него!“

Еден ден Мухаммед алејхиселам клањаше намаз кај Кааба-и шериф. Една група од седум мушрици, меѓу кои беа курејшиските првенци Ебу Џехл, Шејба ибн Ребиа, Утба ибн Ребиа и Укба ибн Ебу Муајт, дојде и седна на место близу до Ресулуллах. Во близината лежеа шкембето и остатоците од една камила заклана претходниот ден. Подлиот Ебу Џехл се сврте кон оние покрај себе и изнесе гнасен предлог: „Кој од вас ќе го земе шкембето на оваа камила и ќе му го стави на Мухаммед меѓу плеќите кога ќе падне на сеџде?“ Најголемиот зулумќар, најсуровиот, најнемилосрдниот и најнесреќниот меѓу нив, Укба ибн Ебу Муајт, рече: „Јас ќе го направам“ и веднаш стана. Додека нашиот Пејгамбер беше на сеџде, му го стави шкембето, заедно со она што беше во него, на благословените плеќи. Гледајќи го тоа, мушриците почнаа да се превиткуваат од смеење. Пејгамберот ја продолжуваше сеџдата и не ја креваше својата благословена глава. Тогаш тоа го виде Абдуллах ибн Месуд, еден од Есхаб-и кирам. Тој вака го раскажа тој настан:

„Кога го видов Ресулуллах во таква состојба, крвта ми удри в глава. Но немав ни народ ни племе што би ме заштитиле од мушриците. Бев без никого и слаб. Во тој миг немав сила ни да проговорам. Стоев на место и со голема тага го гледав Ресулуллах.

Ах, да имав тогаш сила или заштитник што би ме одбранил од мушриците, па да го симнам и да го фрлам она што му го ставија на Ресулот алејхиселам на благословените плеќи! Додека така чекав, ѝ јавија за тоа на ќерката на Ресулуллах, хазрети Фатима. Фатима тогаш беше мала. Дотрча и го фрли она што беше врз нејзиниот татко. На оние што го направија тоа им упати клетва и им рече тешки зборови. А Ресулуллах, како ништо да не се случило, го доврши намазот и три пати рече:

‚Аллаху мој! Тебе Ти ја препуштам оваа група Курејшии! Аллаху мој! Тебе Ти го препуштам Ебу Џехл, Амр ибн Хишам! Аллаху мој! Тебе Ти го препуштам Утба ибн Ребиа! Аллаху мој! Тебе Ти го препуштам Шејба ибн Ребиа! Аллаху мој! Тебе Ти го препуштам Укба ибн Ебу Муајт! Аллаху мој! Тебе Ти го препуштам Умеја ибн Халеф! Аллаху мој! Тебе Ти го препуштам Велид ибн Утба! Аллаху мој! Тебе Ти го препуштам Умара ибн Велид!‘

Кога ја слушнаа оваа клетва изречена против нив, мушриците престанаа да се смеат и се исплашија. Зашто веруваа дека довата упатена во Бејтуллах се прима. Ресулуллах му рече на Ебу Џехл: ‚Се колнам во Аллах, или ќе се откажеш од ова, или Аллах теала ќе ти спушти на главата некаква несреќа!‘ Се колнам во Аллах теала, видов дека секој од овие луѓе чии имиња ги изговори Ресулуллах беше убиен во битката на Бедр и падна на земјата, а потоа, како мрша што смрдеше од жештината, беше фрлен во јамата на Бедр.“

Еден ден Ебу Џехл во Бејтуллах им рече на курејшиските мушрици: „О курејшиска дружино! Гледате дека Мухаммед не престанува да ја кара нашата вера, да зборува против нашите идоли и против нашите татковци што им се поклонуваа и да гледа на нас како на безумници. Пред вас се колнам и велам: утре, кога ќе дојде тука да клања намаз и ќе падне на сеџде, со сета сила ќе му спуштам на главата камен што ни самиот нема лесно да го понесам. Тогаш заштитете ме од синовите на Абдулмуталиб или не ме заштитувајте – како сакате. Откако ќе го убијам, нека ми прави неговата родбина што сака…“ Мушриците што беа таму го поттикнуваа: „Се колнеме, и ќе те заштитиме и никому нема да те предадеме. Само ти убиј го!“ Наутро Ебу Џехл дојде кај Кааба со огромен камен в рака. Седна покрај мушриците и почна да чека. Нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем), како и секогаш, дојде во Бејтуллах и почна да клања намаз. Ебу Џехл стана од своето место и тргна кон Ресулуллах за да го удри со огромниот камен што го држеше в рака. Сите мушрици возбудено следеа што се случува. Кога Ебу Џехл се приближи до Ресулуллах, одеднаш почна да трепери. Огромниот камен му падна од раката на земјата, лицето му побледе како пепел и се повлече во голем страв. Зачудените мушрици дојдоа кај Ебу Џехл и прашаа: „О Амре ибн Хишам! Кажи, што се случи?“ Ебу Џехл рече: „Токму кога го кренав каменот за да го убијам, пред мене се појави една разбеснета камила. Се колнам, во животот не сум видел ниту сум слушнал за камила со толку високи нозе, со толку остри заби и толку страшна. Да се приближев уште малку, сигурно ќе ме убиеше.“ Друг пат Ебу Џехл ги собра мушриците и праша: „Дали сирачето на Абдуллах тука клања намаз и го допира лицето до земјата?“ Тие рекоа: „Да.“ Ебу Џехл, кој токму тој збор го чекаше, рече: „Ако го видам така, ќе му ја згмечам главата со ногата.“ Еден ден предводникот на пејгамберите застана на намаз кај Кааба. Ебу Џехл седеше со своите другари. Стана и тргна кон Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем). Дојде сосема близу. Но одеднаш, бришејќи го лицето со раката, почна да бега. Мушриците дојдоа до него и рекоа: „Што се случи, каква ти е оваа состојба?“ Ебу Џехл одговори: „Меѓу нас се појави јама полна со оган. Кога видов дека некои луѓе јуришаат врз мене, се вратив.“ Првенците на мушриците, како Велид ибн Мугира, Ебу Џехл (Амр ибн Хишам), Есвед ибн Муталиб, Умеја ибн Халеф, Есвед ибн Абду Јагус, Ас ибн Ваил и Харис ибн Кајс, се исмеваа со Ресулуллах секогаш кога ќе го видеа: „И овој мисли дека е пејгамбер и дека му доаѓа Џибрил.“ Затоа еден ден, кога Хабиб-и екрем многу се нажали, дојде Џибрил алејхиселам и донесе неколку ајет-и керими. По значење:

„(О Мој Ресуле!) Се колнам, и со пејгамберите испратени пред тебе се исмеваа. Оние што се исмеваа и се потсмеваа со нив (со пејгамберите), како казна за нивното исмевање, од сите страни ги опколија несреќа и казна.“4 „Навистина, Ние сме доволни против оние што се исмеваат со тебе. Тие се оние што заедно со Аллах теала признаваат друго божество. Тие наскоро ќе дознаат (каков крај ќе ги снајде). Навистина знаеме дека од нивните зборови (од тоа што прават ширк, што зборуваат против Чесниот Кур’ан и што ти зборуваат со потсмев) ти се стеснуваат градите и ти се стега душата.“5

„О Ебу Џехле! Се колнам во Аллах, или ќе се откажеш од ова, или Аллах теала ќе ти спушти на главата некаква несреќа“ Нашиот сакан Пејгамбер Мухаммед алејхиселам

Еден ден, додека Султанот на вселената правеше таваф околу Кааба-и муаззама, дојде Џибрил алејхиселам и рече: „Ми е наредено да се пресметам со нив (со оние што се исмеваат).“ Малку потоа пред нив помина Велид ибн Мугира. Џибрил алејхиселам праша: „Каков човек е овој што минува?“ Пејгамберот рече: „Тој е еден од најлошите робови на Аллах теала.“ Тогаш Џибрил алејхиселам покажа кон потколеницата на Велид и рече: „Се пресметав со него!“ Малку потоа минуваше Ас ибн Ваил. Кога праша и за него и го доби истиот одговор, покажа кон неговиот стомак и рече: „И нему му го покажав неговото место!“ Кога помина Есвед ибн Муталиб, покажа кон неговото око, а кога го виде Абду Јагус, кон неговата глава. А кога минуваше Харис ибн Кајс, покажа кон неговиот стомак и рече: „О Мухаммеде! Аллах теала те спаси од нивното зло. Наскоро секого од нив ќе го снајде некаква несреќа.“

На Ас ибн Ваил му се заби трн во ногата. Колку и да го лекуваа, не можеа да најдат лек за неговата мака. Најпосле ногата му отече како врат на камила и умре кукајќи: „Ме уби Аллах на Мухаммед!“

Есвед ибн Муталиб ослепе. Џибрил алејхиселам му ја удри главата од едно дрво и го уништи.

На Есвед ибн Абду Јагус, додека беше во местото наречено Бад-и семум, лицето и телото сосема му поцрнеа. Кога дојде дома, не го препознаа и го избркаа од вратата. Умре од јад, удирајќи си ја главата од вратата на својата куќа.

А Харис ибн Кајс изеде солена риба. Жештината во него сѐ повеќе растеше. Колку и вода да пиеше, не можеше да ја згасне жедта. На крајот пукна и умре. И на Велид ибн Мугира му се заби парче железо во потколеницата. Раната не му зарасна, изгуби многу крв и и тој умре кукајќи: „Ме уби Аллах на Мухаммед!“

Така секој од нив ја доби заслужената плата за она што го правеше. Освен тоа, со ајет-и керими беше објавено дека мушриците вечно ќе останат во џехенемот. Еден ден нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) го сретна Хакем ибн Ебул-Ас. Кога Пејгамберот се оддалечи, Хакем се потсмеваше зад неговиот грб, искривувајќи ги устата, лицето и телото.

Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) со нурот на пејгамберството го виде она што го правеше Хакем и упати дова да остане таков. Телото на Хакем го зафати треперење и така остана до крајот на животот.

Мачењата на Есхаб-и кирам

Мушриците не го вознемируваа само Пејгамберот. Ги мачеа и неговите славни асхаби (радијаллаху анхум). Особено ги избираа сиромашните и оние што немаа никого и без воздржување ги угнетуваа и ги мачеа колку што можеа, така што тоа не може ни да се замисли. Најмногу беа мачени Билал Хабеши, Зинира-хатун, Хабаб ибн Ерет, Амар ибн Јасир и неговото семејство (радијаллаху анхум еџмаин). Некои од нив ги печеа со камења вжештени на сончевата жега, а некои ги држеа гладни и жедни и ги мачеа велејќи: „Откажи се од верата на Мухаммед!“ А тие ги поднесуваа тие неподносливи маки и никогаш не се откажуваа од верата ислам.

Аллах е еден, Аллах е еден

Хазрети Билал, робот на еден мушрик по име Умеја ибн Халеф, стана муслиман преку Ебу Бекр Сидик. Бидејќи од своите дванаесет робови најмногу го сакаше Билал, Умеја го постави за чувар на храмот на идолите. Кога стана муслиман, хазрети Билал ги преврти сите идоли во храмот ничкум, како да паѓаат на сеџде. Кога таа вест стигна до Умеја, го обзеде голем ужас. Го повика и го праша: „Ти си станал муслиман. Слушам дека паѓаш на сеџде пред Господарот на Мухаммед, така ли е?“ Хазрети Билал рече: „Да. Паѓам на сеџде пред Аллах теала, Големиот и Возвишениот.“ Откако го доби тој одговор, што не му се допадна, Умеја веднаш почна да го малтретира и да го мачи. Напладне, кога сонцето ќе застанеше точно над главата, го соблекуваше и на неговото голо тело ставаше камења вжештени од жештината и така го печеше. Откако ќе му натрупаше дел од камењата, што гореа како оган, на грбот, а дел на стомакот, велеше: „Откажи се од верата ислам!.. Поверувај во идолите Лат и Узза!“ А хазрети Билал го објавуваше својот иман велејќи: „Аллах теала е еден! Аллах теала е еден!“

Секогаш кога ќе ја видеше таа негова трпеливост, Умеја ибн Халеф побеснуваше, го влечеше по трње, му го рануваше телото и го мачеше. А хазрети Билал, не обрнувајќи внимание на крвта што во млазови му течеше по телото, велеше: „Аллаху мој! Задоволен сум со она што доаѓа од Тебе! Аллаху мој! Задоволен сум со она што доаѓа од Тебе!“ и остануваше цврст во својот иман. Хазрети Билал вака ја опиша оваа своја состојба:

„Оној расипан Умеја преку дневната жега ме врзуваше, а ноќе ме мачеше. Беше жежок ден. Како и секогаш, повторно почна да ме мачи. За да ме одврати од исламот, секогаш кога ќе речеше: ‚Поклони им се на нашите идоли! Одречи се од Аллах на Мухаммед, одречи се, одречи се!‘, јас велев: ‚Аллах е еден! Аллах е еден!‘ За да си го истури гневот, тој ден ми стави на градите огромна карпа. Во тој миг сум се онесвестил. Кога дојдов на себе, видов дека карпата е тргната од мене и дека сонцето влегло зад облак. Му заблагодарив на Аллах теала и си реков: ‚О Билале! Сѐ што доаѓа од Џенаб-и Хак е убаво и пријатно.‘“

Еден ден Умеја ибн Халеф повторно го изведе Билал Хабеши надвор за да го мачи. Му ја соблече облеката и го остави само во гаќи, го легна на вжештениот песок, на жештината што пече, и натрупа врз него камења. Мушриците се собраа и тешко го мачеа, велејќи: „Ако не се откажеш од својата вера, ќе те убиеме.“ А Билал Хабеши под тие неподносливи маки велеше: „Аллах е еден! Аллах е еден!“ Во тоа време оттаму минуваше нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем). Кога виде во каква состојба е хазрети Билал Хабеши, многу се нажали и рече: „Спомнувањето на името на Аллах теала ќе те спаси.“

Набргу откако Пејгамберот се врати дома, кај него дојде хазрети Ебу Бекр. Пејгамберот му раскажа на Ебу Бекр Сидик какви маки трпи Билал Хабеши и рече: „Многу се нажалив.“ Хазрети Ебу Бекр веднаш отиде таму. Им рече на мушриците: „Што добивате со тоа што така го мачите Билал? Продајте ми го мене.“ Тие рекоа: „Не би го продале ни да ни дадеш злато колку целиот свет. Но можеме да го замениме за твојот роб Амир.“ Амир, робот на хазрети Ебу Бекр, ги водеше неговите трговски работи и заработуваше многу пари. Освен својот личен имот, имаше и десет илјади златници. Беше помошник на хазрети Ебу Бекр и ги водеше сите негови работи. Но беше кафир и упорно истрајуваше во својот куфр. Хазрети Ебу Бекр рече: „Ви го дадов Амир, со целиот негов имот и пари, за Билал.“ Умеја ибн Халеф и другите мушрици многу се израдуваа и рекоа: „Го измамивме Ебу Бекр.“

„(О Мој Ресуле!) Се колнам, и со пејгамберите испратени пред тебе се исмеваа. Оние што се исмеваа и се потсмеваа со нив (со пејгамберите), како казна за нивното исмевање, од сите страни ги опколија несреќа и казна“ Ен’ам: 10

Хазрети Ебу Бекр веднаш ги фрли тешките камења од Билал Хабеши и го крена на нозе. Билал Хабеши беше многу изнемоштен од тешките мачења. Го фати за рака, го доведе право пред нашиот сакан Пејгамбер и рече: „Ја Ресулаллах! Денес го ослободив Билал заради задоволството на Аллах.“ Ресулуллах многу се израдува и упати многу дови за хазрети Ебу Бекр. Тогаш Џибрил алејхиселам ги донесе 17-тиот и 18-тиот ајет-и керим од сурата Лејл, кои носат радосна вест дека Ебу Бекр е далеку од џехенемот. Во тие ајет-и керими е речено, по значење: „Оној што е (како хазрети Ебу Бекр) многу богобојазлив (се чува од ширк и од грев) и што својот имот го троши на патот на доброто за да биде чист кај Аллах теала (и да стигне до божественото ветување), тој е оддалечен од него (од џехенемот).“

Нечуено мачење

И хазрети Хабаб ибн Ерет беше еден од оние врз кои се правеше зулум за да се откажат од верата. Ни хазрети Хабаб немаше никого и беше роб на една жена од мушриците по име Уму Енмар.

Бидејќи немаше роднина што би го заштитил, мушриците се собираа, му ја соблекуваа облеката од благословеното тело и го гребеа со трње. Понекогаш на голото тело му облекуваа железна кошула и го држеа на сонце. Камењата што ги загреваа на сонце или на оган ги притискаа на неговото голо тело, велејќи: „Откажи се од својата вера! Поклони им се на Лат и Узза!“ А Хабаб остануваше цврст во својот иман и им се спротивставуваше со зборовите: „Ла илахе иллаллах, Мухаммедун Ресулуллах.“

Еден ден мушриците се собраа и запалија оган на еден плоштад. Го врзаа хазрети Хабаб и го доведоа таму. Го соблекоа и го легнаа на огнот. Или ќе го одвратеа од верата, или ќе го изгореа во огнот. Легнат на грб среде огнот, хазрети Хабаб упатуваше дова: „Аллаху мој! Ја гледаш мојата состојба и знаеш во каква положба сум. Зацврсти го иманот во моето срце и подари ми големо трпение!“ Еден од мушриците со ногата му стапна на градите на хазрети Хабаб. Но тие не знаеја дека Аллах теала ги чува оние што веруваат.

Многу години подоцна, кога го прашаа Хабаб за тој настан, тој го откри грбот, ги покажа трагите од изгорениците и рече: „Запалија оган заради мене, а потоа ме довлечкаа и ме фрлија во него. Тој оган го изгасна само моето месо.“

Додека хазрети Хабаб така го мачеа надвор, и неговата сопственичка Уму Енмар, за да го одврати од верата, вжештуваше железо во огнот и му ја печеше главата притискајќи ја со него. Тој заради својата вера ги поднесуваше сите тие болки, не го правеше она што бараа од него и не се откажуваше од својот иман.

Еден ден хазрети Хабаб дојде пред нашиот сакан Пејгамбер и рече: „Ја Ресулаллах! Мушриците надвор, каде и да ме видат, ме печат на оган. А дома сопственичката Уму Енмар со вжештено железо ми ја пече главата. Ве молам за дова!“ Потоа ги покажа изгорениците на грбот и на главата. На нашиот Пејгамбер многу му беше жал за неговата состојба. Не можеше да ги поднесе страдањето што го трпеше за да не се откаже од верата и зулумот што му се правеше, па упати дова: „Господаре мој! Помогни му на Хабаб!“ Џенаб-и Хак веднаш ја прими довата на Својот Ресул и ѝ даде на Уму Енмар силна главоболка. Уму Енмар од главоболката стенкаше до зори. Како лек ѝ рекоа да ѝ ја печат главата со железо вжештено во оган. На крајот го повика Хабаб и му нареди да вжешти железна шипка во огнот и со неа да ѝ ја пече главата… И хазрети Хабаб ѝ ја печеше главата со железото…

Во првите денови на исламот мушриците не обрнуваа многу внимание на Хабаб ибн Ерет. Но бројот на оние што го примаа иманот од ден на ден растеше. На крајот, сакале или не сакале, мораа оваа работа да ја сфатат сериозно. Тогаш ги засилија мачењата на хазрети Хабаб: го удираа преку секоја мера, го тепаа, го рануваа и му нанесуваа мака по мака…

И покрај сето тоа, хазрети Хабаб ни трошка не попушти во својот иман. Но и вознемирувањата и мачењата станаа неподносливи. Му изнесе на Предводникот на вселената сѐ што се случува и рече: „Ја Ресулаллах! Ќе упатите ли дова да се спасиме од маките што ги трпиме?“

На тоа Ресулуллах рече: „Меѓу уметите пред вас имаше луѓе на кои со железен чешел им ги гулеа и им ги стружеа кожата и месото, но ни тоа мачење не можеше да ги одврати од верата. Со пила ги сечеа на двајца од темето надолу, но ни тие мачења не можеа да ги одвратат од верата. Аллах теала секако ќе ја доврши оваа работа (исламот). Ќе го направи надмоќен над сите вери. Ќе биде толку безбедно што човек што, јавајќи на своето животно, сам патува од Сана до Хадрамевт нема да се плаши од никого освен од Аллах теала, а за своите овци нема да се грижи за ништо друго освен волкот да не ги нападне. Но вие брзате.“ Потоа упати дова за Хабаб и го помилува по грбот. Овие благи зборови на Ресулуллах, кои се храна и лек за душите, ги ублажија болките на Хабаб.

Хазрети Хабаб имаше поголемо побарување особено од обесниот мушрик Ас ибн Ваил. Отиде кај него да си го побара долгот. Ас ибн Ваил му рече на Хабаб: „Додека не се одречеш од Мухаммед, нема да ти го дадам она што ти го должам.“ Хазрети Хабаб одговори: „Аллах ми е сведок, како што не можам додека сум жив, така ни откако ќе станам од гробот по смртта никогаш нема да можам да го отфрлам и да се одречам од својот пејгамбер. Ќе се откажам од сѐ, но тоа одрекување не можам да го направам.“ На тоа Ас ибн Ваил рече: „Зарем по смртта ќе бидеме оживеани? Ако постои такво нешто, тогаш ќе имам и имот и деца. Тој ден ќе ти го вратам долгот.“

Поради овие зборови на Ас ибн Ваил, Аллах теала во Чесниот Кур’ан, во ајет-и керимите 77–79 од сурата Мерјем, рече, по значење: „(О Мој Хабибе!) Го виде ли оној што ги одрекува Нашите ајети и вели: ‚Мене сигурно (на Судниот ден) ќе ми бидат дадени и имот и деца‘ (Ас ибн Ваил)? Дали тој го дознал невидливото или добил ветување од Рахман? Не, не е така! Ние ќе го запишеме она што тој го вели (на Судниот ден ќе го повикаме на одговорност за тоа) и казната ќе му ја зголемуваме сѐ повеќе и повеќе.“

Мачење до несвест

Мушриците во мачењето не правеа разлика меѓу жена и маж. И Зинира-хатун, која беше меѓу првите муслимани и немаше никого, беше робинка. Кога дознаа дека станала муслиманка, мушриците воопшто не се воздржаа да ја мачат и неа. Зинира-хатун ја принудуваа да им се поклонува на идолите Лат и Узза, ѝ го стегаа грлото и ја мачеа додека, не можејќи да дише, не се онесвестеше. И покрај тоа, никогаш не се откажуваше од својата вера, ниту го правеше она што ѝ го велеа. Особено многу ја мачеше Ебу Џехл. Поради тоа очите на Зинира престанаа да гледаат. Еднаш, кога Ебу Џехл ѝ рече: „Гледаш ли? Лат и Узза те ослепеја!“, Зинира-хатун, покажувајќи го својот иман, рече: „О Ебу Џехле! Аллах ми е сведок, не е така како што велиш ти. Идолите што ти ги викаш Лат и Узза не чинат за ништо; тие не знаат ни за оние што им се поклонуваат ни за оние што не им се поклонуваат. Мојот Господар секако има моќ да ми го врати видот и да ме врати во поранешната состојба.“

„(О Билале!) Спомнувањето на името на Аллах теала ќе те спаси“ Хадис-и шериф

Ебу Џехл остана зачуден пред непоколебливиот иман на хазрети Зинира. Аллах теала ја прими довата на Зинира и нејзините очи почнаа да гледаат подобро од порано. Иако го видоа тоа, Ебу Џехл и курејшиските мушрици од тврдоглавост не поверуваа. Уште повеќе, рекоа: „И ова е едно од волшебствата на нивниот пејгамбер! Зарем не се чудите на овие безумници што одат по патот на Мухаммед? Да беше патот по кој одат тие добар и вистинит, ние први ќе го следевме. Значи, зарем пред нас една робинка ја нашла вистината?“

Тогаш Аллах теала го спушти 11-тиот ајет-и керим од сурата Ахкаф. По значење: „Тие кафири за оние што веруваат рекоа: ‚Да имаше во него (во исламот) какво било добро, тие (сиромасите, кутрите) немаше да нѐ претекнат во тоа, немаше пред нас да побрзаат кон него.‘ А бидејќи не го најдоа хидајетот преку него (преку Чесниот Кур’ан, како верниците), тие (за да го одречат Чесниот Кур’ан) ќе речат: ‚Овој Чесен Кур’ан (она што го изнесе Мухаммед) е стара лага.‘“

Дарул-Еркам

Нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) многу го нажалуваа зулумот и мачењата на кои мушриците ги изложуваа неговите асхаби. За ширењето и изучувањето на исламот беше потребно безбедно место. Пејгамберот за таа света должност ја избра куќата на хазрети Еркам.6 Таа куќа се наоѓаше источно од ридот Сафа, во една тесна улица, на малку повисоко место. Оттаму лесно се гледаше Кааба-и муаззама. Влезот и излезот на куќата беа многу погодни за надзор над минувачите. Освен тоа, хазрети Еркам беше еден од меканските првенци, човек со голем углед. Хабиб-и екрем во таа куќа им го објаснуваше исламот на своите асхаби. Оние што требаше да станат муслимани доаѓаа тука, се удостојуваа со исламот и се стекнуваа со берекет слушајќи ги благословените зборови на Ресулуллах, кои се лек за срцата. Пејгамберот го слушаа без да дишат, како да им слетала птица на главата, која ќе одлета штом ќе проговорат. Неговите благословени зборови ги паметеа, така да се каже, голтајќи ги, не испуштајќи ниту еден збор. Нашиот Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) деновите ѝ ги посветуваше на куќата на Еркам и од утро до вечер се занимаваше со воспитувањето на своите асхаби. Тоа место беше првото средиште на муслиманите, „Дарул-ислам“. Првите муслимани тука се собираа и така беа заштитени од секое зло на мушриците.

Мачење до смрт

Амар ибн Јасир раскажува: „Сакав да отидам во Дарул-Еркам, да го видам Ресулуллах и да станам муслиман. На вратата го сретнав хазрети Сухејб. Кога го прашав: ‚Што правиш ти тука?‘, и тој мене ми го постави истото прашање. Реков: ‚Сакам да влезам кај хазрети Мухаммед, да ги слушам неговите зборови и да станам муслиман.‘ А тој рече: ‚И јас дојдов заради тоа.‘ Заедно влеговме во неговото возвишено и чесно присуство. Ни го изложи исламот. Со љубов станавме муслимани.“7

Амар беше еден од муџахидите што не се воздржуваа јавно да објават дека се муслимани. Ги поднесуваше најтешките мачења за да не се откаже од својата вера. Секогаш кога мушриците ќе го затекнеа сам, го одведуваа на местото наречено Рамда, меѓу меканските карпи, му ја соблекуваа облеката и му облекуваа железна кошула.

Така го држеа под жешкото сонце и го мачеа. Понекогаш му го печеа грбот со оган и го подложуваа на мачења на кои немаше крај. Секој пат велеа: „Одречи се!… Одречи се!… Поклони им се на Лат и Узза и спаси се!..“ А хазрети Амар, поднесувајќи ги тие неподносливи маки со големо трпение, одговараше: „Мојот Господар е Аллах, мојот пејгамбер е Мухаммед алејхиселам.“ Мушриците поради тоа уште повеќе се лутеа, му ставаа на градите карпи вжештени од жештината, а понекогаш го фрлаа во бунар и се обидуваа да го удават во водата. Еден ден, кога беше почестен со присуството на нашиот сакан Пејгамбер, Амар ибн Јасир рече: „Ја Ресулаллах! Мушриците нѐ мачат преку секоја мера.“ Нашиот Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) се сожали над хазрети Амар и рече: „Трпете, о татко на Јахзан!“, а потоа упати дова: „Господаре мој! Не дозволувај никој од семејството на Амар да ја вкуси казната на џехенемот!“

Првиот шехид, првата крв

Целото семејство на хазрети Амар – таткото Јасир, мајката Сумеја и братот Абдуллах – го прими исламот. Мушриците неговата мајка, татко и брат ги мачеа уште повеќе отколку хазрети Амар. Додека ги мачеа, сакаа да ги натераат да изговорат зборови што се куфр, а тие одговараа: „Дури и кожата да ни ја одерете и месото да ни го исечете парче по парче, нема да ве послушаме“, и велеа: „Ла илахе иллаллах, Мухаммедун Ресулуллах.“ Еден друг ден, додека во местото наречено Батха заедно го мачеа семејството на Јасир, оттаму минуваше нашиот Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем). Кога ги виде неподносливите маки на своите асхаби, многу се нажали. Кога хазрети Јасир праша: „Ја Ресулаллах! Зарем времето постојано ќе ни минува во вакви маки?“, Пејгамберот рече: „Трпете, о семејство на Јасир! Радувајте се, о семејство на Амар! Без никакво сомнение, вашето место на награда е џенетот.“ И еден друг ден меканските мушрици го мачеа Амар со оган. Ресулуллах дојде таму и рече: „О огну! Биди за Амар ладен и безбеден, како што беше за Ибрахим (алејхиселам)!“ Подоцна, кога Амар го откри грбот, се гледаше трагата од огнот. Таа трага беше од пред довата на Ресулуллах. Еден друг ден, додека го мачеа семејството на Јасир, со стрели ги направија шехиди хазрети Јасир и неговиот син хазрети Абдуллах. Ебу Џехл нареди на хазрети Сумеја да ѝ ги врзат благословените нозе со јаже. На краевите на јажињата нареди да врзат две камили и да ги тераат на спротивни страни; така ја растргна хазрети Сумеја и ја направи шехид. Кога Пејгамберот и Есхаб-и кирам (алејхимур-ридван) ја слушнаа веста дека немилосрдниот, суров зулумќар Ебу Џехл и другите мушрици со мачења го направиле шехид семејството на Јасир, многу се нажалија. Тој настан беше причина асхабите уште поцврсто да се поврзат и да се збијат еден до друг.8 Кога сакаа да клањаат намаз, Есхаб-и кирам одеа на места каде што немаше никој и таму тајно ги вршеа своите ибадети. Во еден таков ден Са’д ибн Ебу Векас, Саид ибн Зејд, Абдуллах ибн Месуд, Амар ибн Јасир и Хабаб ибн Ерет клањаа намаз на местото наречено Ебу Дуб, во една од меканските долини. Тогаш до нив дојдоа Ахнес ибн Шерик и некои мушрици, кои ги следеа, и почнаа да се потсмеваат со нивниот ибадет и да го навредуваат. Не можејќи да го поднесат тоа, хазрети Са’д ибн Ебу Векас и неговите другари јуришаа врз мушриците. Хазрети Са’д со една камилска коска што ја грабна го удри еден од кафирите по главата и му ја расече. Мушриците се исплашија и побегнаа. Така муслиманите за прв пат пролеаја кафирска крв.

„О Ебу Џехле! Аллах ми е сведок, не е така како што велиш ти. Идолите што ти ги викаш Лат и Узза не чинат за ништо; тие не знаат ни за оние што им се поклонуваат ни за оние што не им се поклонуваат. Мојот Господар секако има моќ да ми го врати видот и да ме врати во поранешната состојба“ Зинира-хатун (радијаллаху анха)

Како стана муслиман хазрети Ебу Зер Гифари

Луѓето еден по еден, двајца по двајца го наоѓаа хидајетот, а нурот на исламот почна да се шири и надвор од Мека и да го осветлува светот. Пред веста за појавата на исламот и неговото ширење мушриците бараа начини да го спречат. Најпосле таа вест стигна и до племето Бени Гифар. Штом ја слушна таа вест, Ебу Зер Гифари го испрати својот брат Унејс во Мека и го замоли да испита како стојат работите. Унејс отиде во Мека и беше на собирот на Пејгамберот. Се врати восхитен. Кога неговиот брат, хазрети Ебу Зер, го праша: „Каква вест донесе?“, рече: „Брате мој! Аллах ми е сведок, видов многу возвишен човек, кој секогаш наредува добро и доброчинство и одвраќа од зло.“ Кога Ебу Зер Гифари рече: „Добро, а што велат луѓето за него?“, неговиот брат Унејс, еден од прочуените поети на тоа време, одговори: „Велат дека е поет, кахин, волшебник. Но неговите зборови не личат на зборовите на кахините и волшебниците. Освен тоа, она што го зборува го споредив со сите видови песни на поетите. Ни на нив не личи. Овие зборови, на кои им нема рамни, не можат да се мерат со ничии зборови. Аллах ми е сведок, тој човек ја објавува вистината, го зборува она што е точно. Оние што не веруваат во него се лажговци и се наоѓаат во заблуда.“ По таа вест Ебу Зер Гифари реши да отиде во Мека, да го види Пејгамберот и да стане муслиман. Зеде в рака стап и малку храна и со жар тргна по патот за Мека. Кога стигна во Мека, никому не му кажа ништо за себе. Зашто мушриците кон Пејгамберот и кон оние што штотуку станале муслимани покажуваа жестоко непријателство, а своите вознемирувања сѐ повеќе ги засилуваа. Особено многу ги мачеа оние што станале муслимани, а немаа никого и беа туѓинци. Ебу Зер во Мека не познаваше никого. Беше туѓинец и странец. Затоа никого ништо не праша. Кај Кааба демнеше прилика да го види Ресулуллах и бараше некаков знак за да дознае каде е. Навечер се повлече во еден агол на улицата. Хазрети Алија го виде Ебу Зер. Сфаќајќи дека е туѓинец, го однесе во својата куќа. Бидејќи не го праша за неговите околности, ни Ебу Зер не ја откри својата тајна. Кога се раздени, повторно отиде кај Кааба. Иако скиташе до вечерта, не го постигна она што го сакаше. Отиде и седна на поранешното место. Хазрети Алија и таа ноќ минуваше оттаму. Велејќи: „Овој кутриот уште не ја нашол својата куќа“, повторно го одведе. Наутро пак отиде во Бејтуллах и се повлече во аголот каде што седеше. Хазрети Алија повторно го покани дома. Овој пат го праша од каде е и зошто дошол. Хазрети Ебу Зер рече: „Ако цврсто ми ветиш дека ќе ми дадеш точно известување, ќе ти кажам.“ Кога хазрети Алија рече: „Кажи, никому нема да ја откријам твојата тајна“, Ебу Зер Гифари рече: „Слушнав дека тука се појавил еден пејгамбер. Дојдов да се сретнам со него и да стигнам до него.“ Хазрети Алија рече: „Го најде вистинскиот пат, постапи паметно. Јас сега одам кај него. Оди по мене и влези во куќата во која ќе влезам јас. Ако на патот забележам дека некој би можел да ти наштети, ќе се правам дека си ја поправам обувката. Тогаш ти, не чекајќи ме, помини и продолжи по патот.“ Ебу Зер Гифари одеше по хазрети Алија. Најпосле беше почестен да го види благословеното лице на нашиот Пејгамбер и му даде селам со зборовите: „Еселаму алејкум.“

„Трпете, о семејство на Јасир! Радувајте се, о семејство на Амар! Без никакво сомнение, вашето место на награда е џенетот“ Хадис-и шериф

Тој селам беше првиот селам даден во исламот, а Ебу Зер Гифари првиот човек што така поздрави со селам. Пејгамберот му одговори на селамот и рече: „Нека е врз тебе милоста на Аллах теала.“ Потоа Пејгамберот праша: „Кој си ти?“ Тој рече: „Јас сум од племето Гифар.“ „Од кога си тука?“ праша Пејгамберот. – „Тука сум веќе три дена и три ноќи.“ – „Кој те хранеше?“ – „Не најдов ништо за јадење и пиење освен Земзем. Секогаш кога пиев Земзем, не чувствував ни глад ни жед.“ Нашиот Пејгамбер рече: „Земзем е благословен. Гладниот го заситува.“ Потоа Ебу Зер Гифари му рече на Пејгамберот: „Објави ми го исламот.“ Нашиот Пејгамбер му го изговори келиме-и шехадетот, а тој го повтори и, удостоен со исламот, им се придружи на првите муслимани.9 Откако стана муслиман, хазрети Ебу Зер Гифари му рече на нашиот Пејгамбер: „Ја Ресулаллах! Се колнам во Џенаб-и Хак, кој те испрати како вистински пејгамбер, ова ќе го кажам јавно меѓу мушриците.“ Отиде до Кааба и гласно рече: „О курејшиска дружино! Ешхеду ен ла илахе иллаллах ве ешхеду ене Мухаммеден абдуху ве ресулуху – сведочам дека нема друг бог освен Аллах теала. Мухаммед алејхиселам е Негов роб и Негов ресул.“ Штом го слушнаа тоа, мушриците веднаш се нафрлија врз него. Го удираа со камења, стапови и парчиња коски и го облеаја во крв. Гледајќи го тоа, хазрети Абас рече: „Оставете го овој човек, ќе го убиете! Тој е од племето што живее покрај патот по кој минува вашиот трговски караван. Како ќе минувате повеќе оттаму?“ Така го спаси хазрети Ебу Зер од рацете на мушриците. Ебу Зер не можеше да се смири од радост што беше удостоен со исламот. Утредента пак кај Кааба, со сиот глас, викајќи, го изговори келиме-и шехадетот. Мушриците и овој пат го истепаа и тој падна на земјата. Повторно стигна хазрети Абас и го спаси од нивните раце. Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) му нареди на хазрети Ебу Зер Гифари да се врати во својот крај и таму да го шири исламот. По таа наредба се врати меѓу своето племе и им зборуваше за единственоста на Аллах теала и за тоа дека Мухаммед алејхиселам е Негов ресул. Рече дека она што тој го објавува е вистина и точно, а дека идолите на кои им се поклонуваат се ништожни, празни и бесмислени. Дел од мноштвото што го слушаше почна да се буни. Тогаш поглаварот на племето, Хафаф, ги замолчи оние што викаа и рече: „Застанете, да чуеме што ќе каже.“ На тоа хазрети Ебу Зер продолжи: „Пред да станам муслиман, еден ден отидов до идолот Нухем и пред него ставив млеко. Видов како дојде едно куче, го испи млекото и го извалка идолот. Сосема јасно сфатив дека идолот нема сила да го спречи тоа. Како може да ви се допаѓа да му се поклонувате на идол што го понижило дури и куче? Зарем тоа не е лудост? Ете, тоа е она на што вие му се поклонувате.“ Сите стоеја со наведнати глави. Кога еден од нив рече: „Добро, а што објавува тој Пејгамбер за кого зборуваш? Како сфати дека ја зборува вистината?“, хазрети Ебу Зер гласно рече: „Тој објавува дека Аллах теала е еден, дека нема друг бог освен Него, дека Тој е Оној што создаде сѐ и дека е Владетел и Сопственик на сѐ… Ги повикува луѓето да поверуваат во Него… Повикува кон доброто, кон убавиот ахлак и кон меѓусебното помагање. Објавува колку е грдо да се закопуваат живи женските деца, како и секое друго зло, неправда и зулум што ги правите, и дека треба да се чувате од нив.“ И долго го објаснуваше исламот. Ги наброја една по една заблудите во кои беше неговото племе. Потоа зборуваше за нивната штета и грдост.

Од оние што го слушаа многумина станаа муслимани, а први меѓу нив поглаварот на племето Хафаф и родениот брат на Ебу Зер, Унејс.10

Јавното учење на Чесниот Кур’ан кај Кааба

Еден ден Есхаб-и кирам се собраа на едно осамено место и разговараа: „Аллах ми е сведок, освен Ресулуллах не се најде никој што би им дал на овие курејшиски мушрици јавно да го слушнат Чесниот Кур’ан. Има ли некој што јавно ќе им го чита Чесниот Кур’ан и ќе им даде да го слушнат?“ Таму беше и хазрети Абдуллах ибн Месуд. Рече: „Јас ќе им дадам да го слушнат.“ Кога некои од асхабите рекоа: „О Абдуллахе! Се плашиме дека мушриците ќе ти наштетат. Ние сакаме човек што има народ и племе што ќе го заштитат од мушриците кога ќе затреба“, тој истраја: „Вие дозволете ми да одам. Џенаб-и Хак ќе ме зачува.“ Утредента, во времето на духа (претпладне), отиде до Макам-и Ибрахим. Мушриците таму беа собрани. Ибн Месуд стоејќи ја изговори бесмелата и почна да ја чита сурата Рахман. Мушриците си рекоа едни на други: „Што зборува синот на Уму Абд? Сигурно го чита она што го донесе Мухаммед“, и се нафрлија врз него. Со тупаници, клоци и шамари толку му ги измодрија лицето и очите што стана непрепознатлив. Но тој под шамарите и ударите со тупаници продолжи да чита. Се врати кај Есхаб-и кирам со лице и очи сосема во рани и модринки. Есхаб-и кирам многу се нажалија и рекоа: „Ние се плашевме токму дека вака ќе поминеш. Најпосле те снајде она од што се плашевме.“ Но Абдуллах ибн Месуд воопшто не беше тажен и рече: „Непријателите на Аллах теала никогаш не сум ги видел послаби отколку денес. Ако сакате, утре наутро можам да им дадам да слушнат уште толку.“ Есхаб-и кирам рекоа: „Не, доволно ти е ова. На оние закоравени кафири им даде да го слушнат она што не им се допаѓа.“11

Како стана муслиман Туфејл ибн Амр

Во тие години, кога почна јавно да го шири исламот во Мека, нашиот Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) дење и ноќе ги советуваше луѓето и ги повикуваше во верата ислам. Меканските мушрици се трудеа да ги осуетат овие напори на Ресулуллах. Кон оние што го прифаќаа она што тој го зборуваше и поверуваа, сметаа за дозволена секаква лага, клевета и мачење. Штом ќе видеа некого што се сретнал и разговарал со Пејгамберот, веднаш му приоѓаа и посегнуваа по секаква измама и лага за да не го слуша и да не верува во она што го зборува. Правеа сѐ што можеа за да не се сретнат со него оние што доаѓаат во Мека однадвор. Во времето кога муслиманите беа во неволја и трпеа вознемирувања од кафирите, во Мека дојде Туфејл ибн Амр Девси. Кога го видоа, водачите на мушриците отидоа кај него и рекоа: „О Туфејле! Дојде во нашата земја. Сирачето на Абдулмуталиб, кое се појави меѓу нас, има многу чудни особини. Зборовите што ги зборува се како волшебство. Го раздвојува синот од таткото, братот од братот, мажот од жената! Со мислите што ги изнесе ја вознемири целата околина. Синот што ќе го чуе неговиот збор не се обѕира на таткото, туку оди по него. Веќе никој никого не слуша, туку станува муслиман. Се плашиме дека оваа несреќа на раздорот, што нѐ снајде нас, ќе ги снајде и тебе и твојот народ. Нека ти е ова наш совет: никако не разговарај со него! Ниту ти нему збор не му кажувај, ниту неговиот збор слушај го. Не обрнувај внимание на она што го раскажува! Биди многу внимателен. Немој ни да останеш долго тука. Веднаш оди си!“ Она што беше потоа Туфејл ибн Амр го раскажува вака:

„Аллах ми е сведок, тој човек ја објавува вистината, го зборува она што е точно. Оние што не веруваат во него се лажговци и се наоѓаат во заблуда“ Хазрети Унејс Гифари (радијаллаху анху)

„Се колнам, толку многу го повторуваа ова што на крајот решив да не разговарам со него и никако да не ги слушам неговите зборови. Дури, кога влегував кај Кааба, за секој случај, од страв да не ги чујам некако неговите зборови, си ги затнав ушите со памук. Утредента наутро отидов кај Кааба. Видов дека Ресулот алејхиселам таму клања намаз. Застанав на место близу до него. По мудроста на Џенаб-и Хак, нешто од она што го читаше ми допре до увото. Колку беа убави зборовите што ги слушнав! Си реков: ‚Па јас не сум човек што не може да го разликува доброто од злото. Покрај тоа, и поет сум. Зошто да не го слушам она што тој го зборува? Ако неговите зборови ми се сторат убави, ќе ги прифатам, а ако не ми се допаднат, ќе ги оставам.‘ Се скрив настрана и чекав таму додека Ресулуллах не го доврши намазот и не тргна кон дома. Тогаш тргнав по него. Кога влезе во куќата, влегов и јас и реков: ‚О Мухаммеде алејхиселам! Кога дојдов во овој крај, твојот народ ми рече тоа и тоа… Бараа да се држам подалеку од тебе. Од страв си ги затнав ушите со памук за да не го чујам твојот збор. Но Аллах теала ми даде да чујам нешто од она што го читаш. Ми се стори многу убаво. Сега кажи ми што имаш да ми кажеш! Подготвен сум да прифатам.‘ Ресулуллах ми го изложи исламот и прочита нешто од Чесниот Кур’ан. Се колнам, во животот не сум слушнал поубави зборови од овие. Веднаш го изговорив келиме-и шехадетот и станав муслиман. Тогаш реков: ‚Ја Ресулаллах! Јас во својот народ сум човек чиј збор се слуша и што има углед. Никој од нив не излегува од мојот збор. Ќе отидам и ќе ги повикам и нив во верата ислам. Упатете дова Аллах теала да ми подари некаков знак, некаков керамет! Нека ми биде тој знак олеснување и помош кога ќе го повикувам својот народ во исламот!‘ На оваа моја молба Ресулуллах упати дова: ‚Аллаху мој! Подари му еден знак, белег!‘ Потоа се вратив во својот крај. Една темна ноќ, кога стигнав на ридот над изворот каде што живееше мојот народ, на челото ми се појави нур како кандило и почна да свети. Тогаш упатив дова: ‚Аллаху мој! Премести го овој нур од моето чело на некое друго место! Да не помислат незналците од племето Девс, кога ќе го видат, дека Аллах му го изнел ова на челото како божествена казна затоа што се откажал од својата вера!‘ Тој нур веднаш премина на врвот на камшикот во мојата рака и остана да виси како кандило. Кога се приближив до населбата на моето племе и почнав да слегувам по стрмнината, оние што беа таму си го покажуваа едни на други нурот што блескаше како кандило на врвот на камшикот во мојата рака. Така слегов по стрмнината и дојдов дома. Прв ми пријде татко ми и ме виде во таа состојба. Од љубов кон мене ме прегрна околу вратот. Татко ми беше многу стар. Му реков: ‚Татко мој! Ако останеш во својата поранешна состојба, ниту јас сум твој, ниту ти си мој!‘ Кога ги слушна овие мои зборови, татко ми се зачуди и праша: ‚Зошто, сине мој?‘ Му одговорив: ‚Јас сега влегов во верата на Мухаммед алејхиселам и станав муслиман.‘ На тоа татко ми рече: ‚Сине мој, и јас влегов во верата во која влезе ти. Твојата вера нека биде и моја вера!‘ и веднаш го изговори келиме-и шехадетот и стана муслиман. Потоа го научив на она што го знаев за верата ислам. Потоа се изми и облече чиста облека. Потоа ми дојде жена ми. И нејзе ѝ го реков истото. И таа прифати и стана муслиманка. Кога се раздени, излегов меѓу племето Девс. Им го изложив исламот и сите ги повикав во исламот. Но тие се колебаа да прифатат. Долго се противеа. Не се откажаа од своите работи, кои се грев и зло. Отидоа и подалеку: намигнувајќи и мрдајќи со веѓите, ме исмеваа; поради својата страст кон каматата и коцката не ги слушаа моите зборови. Бегаа од тоа да го следат исламот. Се побунија против Аллах и против Неговиот Пејгамбер.

По извесно време дојдов во Мека и му се пожалив на Ресулуллах за својот народ: ‚Ја Ресулаллах! Племето Девс се побуни против Аллах теала. Не ја прифатија мојата покана да влезат во исламот. Упатете дова за нив!‘ Нашиот сакан Пејгамбер, кој кон секого имаше многу сочувство и милосрдие, ги крена рацете, се сврте кон киблата и упати дова: ‚Господаре мој! Покажи му го вистинскиот пат на народот на Девс и доведи ги во верата ислам!‘ А мене ми рече: ‚Врати се кај својот народ. Продолжи да ги повикуваш во исламот со насмеано лице и со благ збор! Биди благ кон нив!‘ Веднаш се вратив во својот крај и ниту за миг не престанав да го повикувам народот на Девс во исламот.“12

Повикување на панаѓурите

Секоја година луѓето од разни градови доаѓаа во определени денови во Мека за да ја посетат Кааба-и муаззама. И Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) ги пречекуваше оние што доаѓаа, на секоја група ѝ го излагаше исламот и објавуваше „дека Аллах теала е еден, дека тој е вистински пејгамбер и дека во тоа е спасот“. Еден ден Велид ибн Мугира ги собра мушриците и рече: „О курејшиска дружино! Повторно дојде времето за посета на Кааба. Гласот на Мухаммед се рашири низ светот. Арапските племиња доаѓаат кај него, ги привлекуваат неговите слатки зборови и влегуваат во неговата вера. Против тоа треба да се смисли некаква мерка. Ајде сите да се договориме, за да не излеземе лажговци едни на други, зборувајќи секој нешто друго за него.“ Курејшиите рекоа: „О татко на Абду Шемс! Ти си меѓу нас најдалекувидиот. Што и да кажеш да зборуваме, тоа ќе го зборуваме и ние.“ Кога Велид рече: „Не, вие кажете, а јас ќе слушам“, тие рекоа: „Да кажеме дека е кахин.“ Велид веднаш се спротивстави: „Не! Се колнам, тој не е кахин. Видовме многу кахини. Тие без воздржување зборуваат и вистина и лага. Она што го чита Мухаммед воопшто не личи на она што го измислуваат кахините. Освен тоа, досега од Мухаммед не сме слушнале ниту една единствена лага. Ако така кажеме, никој нема да ни поверува.“ Овој пат рекоа: „Да кажеме дека е меџнун, дека е луд.“ Велид пак се спротивстави: „Не! Се колнам, тој не е ни меџнун ни луд. Ние ги знаеме лудите и меџнуните, се разбираме и во знаците на лудилото. Кај него нема ни гушење, ни грчење и треперење, ни уобразени стравови. Ако така кажеме, ќе нѐ побијат и ќе нѐ прогласат за лажговци.“ Курејшиите рекоа: „Да кажеме дека е поет…“ Велид пак се спротивстави: „Не е тој ни поет! Ние многу добро го знаеме секој вид поезија. Она што тој го чита воопшто не личи на поезија.“ Овој пат рекоа: „Да кажеме дека е волшебник.“ Велид рече: „Тој не е волшебник. Ги видовме волшебниците и волшебствата што ги прават, и нив ги знаеме. Во неговите зборови нема ни трага од волшебство. Говорот на Мухаммед го надминува целиот свет. Не е тој ни непознат човек. Не можеме народот да го одвоиме од него и да го спречиме да разговара со него. Освен тоа, во речитоста и красноречието, во убавото и смисленото зборување ги надминува своите врсници. Со еден збор, што и да кажеме за него, народот ќе сфати дека нашиот збор е лага.“ Курејшиите, не наоѓајќи што да кажат, рекоа: „Ти си меѓу нас најстариот и најискусниот, на што и да кажеш ти, ние се согласуваме.“

„Нашиот Пејгамбер упати дова: ‚Господаре мој! Покажи му го вистинскиот пат на народот на Девс и доведи ги во верата ислам!‘ А мене ми рече: ‚Врати се кај својот народ! Продолжи да ги повикуваш во исламот со насмеано лице и со благ збор! Биди благ кон нив!‘“ Туфејл ибн Амр (радијаллаху анху)

На тоа Велид ибн Мугира размисли малку и, расипувајќи ги оние околу себе, рече: „Сепак, најдобро од сѐ е да кажеме дека е волшебник, маѓепсник; тоа е најприфатливо за разумот. Зашто со своите зборови ги одвојува луѓето од нивниот народ и од роднините. Го оттуѓува братот од братот, двајца пријатели еден од друг.“ Курејшиите веднаш се разотидоа и на луѓето што ги собраа околу себе во Мека им велеа: „Мухаммед е волшебник!..“ и тоа го ширеа меѓу народот. Кога племињата почнаа да доаѓаат за да ја посетат Кааба, им излегуваа во пресрет и не оставија никого кого не го предупредија да не се сретнува со Пејгамберот. Поради овие постапки на мушриците, во сите арапски земји почна да се буди љубопитност за исламот, а во мислите почнаа да се јавуваат сомнежи и прашања за идолите. Аллах теала спушти ајет-и керими за тоа дека на кафирот Велид ибн Мугира ќе му даде да вкуси горчливи казни. Така, во ајет-и керимите 11–29 од сурата Мудесир е речено, по значење: „(О Мој Ресуле!) Мене препуштете Ми ја работата (казната) на оној што го создадов сам (лишен од богатство) (на кафир како Велид ибн Мугира)! (Јас ќе му ја дадам на тој кафир казната што ја заслужил.) Му дадов многу голем имот (на тој неблагодарен човек, кој немаше ништо, му подарив многу лозја, бостани и имоти, а потоа го доведов до многу благодати). Му дадов синови што секогаш се покрај него (што го чуваат и го надгледуваат, моќни и силни, подготвени веднаш да го одбијат секој напад врз него). Сѐ му олеснив, му подарив многу големи можности (го доведов во состојба лесно да дојде до сѐ, му го отворив патот. Во Мека стигна до висока положба. Му беше даден прекарот Рејханетул-Араб. Пред својот народ се претставуваше како многу одбран човек). Потоа (тој алчен, неблагодарен човек) по сите тие можности сака (имотот и децата) уште повеќе да му ги зголемиме (алчно бара и не се труди да ја цени благодатта што ја доби и да заблагодари за неа). Не! Неговите желби никогаш нема да бидат исполнети! (Желбата на тој одрекувач, на тој алчен човек нема да се исполни; неговиот имот и неговите деца нема да се зголемат.) Зашто тој стана крајно тврдоглав кон Нашите ајети. Ќе го влечам со сила по лизгава карпа во џехенемот, на која ногата не може да се задржи (во жестокото и болно страдање на џехенемот ќе го казнам со казната што ја заслужил), ќе го фрлам во мака и неволја! (Еден ден, додека Пејгамберот гласно го читаше Чесниот Кур’ан кај Кааба, ајет-и керимите оставија длабока трага врз Велид. Тој отиде кај Курејшиите и рече: ‚Слушнав еден говор што го чита Мухаммед. Тоа не може да биде збор на човек ни на џин. Тој говор не е поезија, не е ни збор на кахин. Овој човек ни не лаже. Јас сум човек што слушнал многу сажети и смислени зборови. Но не можев да го споредам со ништо. Сте виделе ли некогаш да излажал?‘ Курејшиите ги обзеде голема грижа и рекоа: ‚Леле! И овој паметен, богат и влијателен човек го испуштивме од раце! Зборовите на Мухаммед (саллаллаху алејхи ве селлем) делуваа и врз него.‘ Веднаш му го испратија Ебу Џехл. Ебу Џехл дојде и рече: ‚Што ти е, па те гледам толку тажен и скршен? Зарем волшебството на Мухаммед делуваше и врз тебе, или ти допадна нешто од неговиот имот и богатство? Ние меѓу себе се договоривме: ако посакуваш имот и богатство, ќе ти дадеме имот и богатство колку што сакаш. Немој вака да скршнуваш на погрешни патишта.‘ А Велид ибн Мугира рече: ‚Јас сум најбогатиот меѓу Курејшиите. Како можете да ми понудите такво нешто?‘ Ебу Џехл рече: ‚Добро! Тогаш зошто изговори пофални зборови за Кур’анот што тој го чита?‘) (Тогаш тој одрекувач, за да зборува против Чесниот Кур’ан што го слушна од Ресулуллах,) во умот замисли некои работи (размисли и премисли) и потоа изнесе суд за вредноста (мерило) (го изнесе заклучокот од своето размислување). Проклет да е (да пропадне), како само процени! (Изнесе неоснована, неповрзана оценка, што го побива она што го рече малку порано и што никако не може да биде. Овој човек почувствува потреба да ги протолкува своите зборови: како да им ги објаснам овие зборови што ги кажав.)

„Не, пак ќе одам и ќе читам. Мушриците за прв пат ги гледам во ваква бедна состојба. Нивната немоќ многу ме радува. Не чувствувам болка од мачењата што ми ги нанесоа“ Абдуллах ибн Месуд (радијаллаху анху)

Потоа, проклет да е, како само (толку страшен) суд изнесе! Потоа погледна (се сосредоточи на работата, повторно проникливо ја погледна темата и повторно размисли за неа, за целосно да ја стави под своја контрола). Потоа ги намурти веѓите и го згрчи лицето. Потоа ѝ сврте грб на вистината и се возгордеа. И рече: ‚Ова не е ништо друго освен волшебство наследено од луѓето (што постојано преминува од еден на друг). Ова е само збор на човек!‘“ (А тој човек порано пред својот народ беше признал дека Чесниот Кур’ан е чудесен говор и дека не личи на зборовите на луѓето и џиновите. Потоа тој одрекувач, за да го задоволи својот народ, го промени својот збор и изнесе за Чесниот Кур’ан клевети што воопшто не му доликуваат. Така самиот себеси се направи заслужен за божествената казна. Аллах теала рече:) „Ќе го фрлам во џехенемот (во Секар, во жесток оган). Знаеш ли што е Секар? (Што знаеш ти што е жестокиот оган? Знаеш ли нешто за неговите особини?) Тој ништо не остава и ништо не напушта! (Ниту остава во живот, ниту уништува! Односно, човекот ниту го убива, ниту го оживува! Оние што ќе влезат во него ниту ги пушта надвор, ниту престанува да ги казнува.) Целата кожа на човекот ја соголува (ја пече, ја гори, ја црни) и ги открива коските.“

Како мушриците го слушаа Чесниот Кур’ан

Првенците на мушриците со разни сплетки и со зулум ги спречуваа луѓето да поверуваат. На жителите на Мека им забрануваа да ги слушаат ајет-и керимите што ги читаше Мухаммед алејхиселам. А самите тие ноќе тајно доаѓаа до куќата во која беше нашиот сакан Пејгамбер Мухаммед алејхиселам, се криеја во некој агол и слушаа. Кога ќе се разденеше и ќе почнеше да се развиделува, првенците на мушриците, гледајќи дека, без да знаат еден за друг, дошле ноќе да го слушаат Чесниот Кур’ан, се прекоруваа едни со други и велеа: „Да не го правиме ова повеќе.“ Но следната ноќ пак, без да знаат еден за друг, одеа, се криеја во некој агол и повторно слушаа. А кога ќе се разденеше, се гледаа едни со други и се чудеа. Се разделуваа колнејќи се дека повеќе нема да го прават тоа, но не можеа да се откажат. Сепак, следејќи го својот нефс, правејќи се дека се над другите, плашејќи се другите мушрици да не ги прекорат и предавајќи се на уште многу празни мисли, не поверуваа. Ги спречуваа во тоа и другите. Уште повеќе, по улиците викаа: „Мухаммед е волшебник.“ Една вечер мушриците се собраа околу Кааба и рекоа: „Ајде да го повикаме Мухаммед и да разговараме за оваа работа! За потоа да не нѐ прекоруваат, туку да нѐ оправдаат“, и му испратија порака на Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем). На таа покана Пејгамберот дојде кај Кааба и седна наспроти мушриците. Мушриците рекоа: „О Мухаммеде! Те повикавме за да се договориме со тебе. Се колнеме, меѓу Арапите не е виден човек како тебе, кој го довел својот народ во толкава неволја! Ја кудеше нашата вера! Зборуваше против нашите божества! Го омаловажи нашиот разум! Го разби нашето единство и нѐ скара едни со други! Нема зло што не го донесе врз нас! Ако со овие постапки и зборови сакаш да се збогатиш, ќе ти собереме имот повеќе отколку што сакаш. Ако сакаш да стекнеш слава и чест, ќе те прифатиме за поглавар над нас. Ако сакаш да бидеш владетел, ќе те прогласиме за владетел и ќе се собереме околу тебе. Ако има нешто под чие влијание си паднал, ќе те спасиме од тоа. Ако тоа е болест што доаѓа од џиновите, ќе го потрошиме сиот свој имот за да ти најдеме лек!…“ Предводникот на световите трпеливо ги сослуша, а потоа им го даде овој величествен одговор: „О курејшиска дружино! Од сѐ што зборувате ништо не е кај мене. Не дојдов со она што ви го донесов за да го барам вашиот имот, ниту за да стекнам голема чест и слава меѓу вас, ниту за да станам владетел над вас. Туку Аллах теала ме испрати до вас како пејгамбер и ми спушти Книга. Ми нареди да ви бидам (на оние од вас што ќе прифатат) донесувач на радосна вест (за џенетот) и опоменувач (на оние од вас што нема да прифатат, со џехенемот).

И јас ви ја пренесов оваа наредба на мојот Господар, ве посоветував. Ако го прифатите она што го донесов, тоа ќе ви биде удел и опскрба и на овој свет и на ахиретот. А ако не прифатите, туку одбиете, моја работа е, додека Аллах теала не пресуди меѓу мене и вас, да ја поднесувам секоја тешкотија, пречекувајќи ја со гради, за да ја извршам наредбата на Џенаб-и Хак…“ Ебу Џехл, Умеја ибн Халеф и другите мушрици рекоа: „О Мухаммеде! Знаеш дека нема никој што живее во потешки услови од нас. Штом си пејгамбер, побарај од својот Господар да ги тргне и да ги оддалечи овие планини што нѐ притискаат и ни го отежнуваат животот! Нека ни ја прошири земјата и нека пушти по неа да течат реки како реките на Шам и Ирак! Освен тоа, нека оживее некои од нашите починати предци, а пред сите Кусај ибн Килаб! Кусај ибн Килаб беше вистинољубив и возвишен човек. Да го прашаме него дали е вистина или невистина она што го зборуваш! Ако тој те потврди и ако го направиш она што го бараме, ќе те потврдиме. Така ќе дознаеме и каква е твојата положба кај твојот Господар. Ако тоа не го направиш за нас, побарај нешто од својот Господар за себе. Барај да испрати мелек што ќе ги потврди твоите зборови и ќе нѐ одврати од тебе! Освен тоа, нека ти даде твојот Господар градини, палати, ризници, па да се ослободиш од грижата за прехраната! Зашто и ти, како и ние, одиш по пазарите и се мачиш да заработиш за живот!…“ Гордоста на светот им рече: „Не сум испратен до вас со тоа. Јас ви го донесов од Џенаб-и Хак само она со што ме испрати Аллах теала. Тоа ви го пренесов. Јас не сум човек што ќе бара од својот Господар (да дава имот и богатство)… Аллах теала ме испрати како донесувач на радосна вест (на оние од вас што ќе го прифатат она што го донесов, со џенетот) и опоменувач (на оние од вас што нема да прифатат, туку ќе одбијат, со џехенемот).“ Тогаш мушриците рекоа: „Штом твојот Господар, ако сака, сигурно прави сѐ, побарај тогаш да го расцепи ова небо и да го урне врз нас!… Додека не го направиш тоа, нема да ти веруваме!“ Пејгамберот рече: „Тоа е работа на Аллах теала. Ако Тој сака да ви го направи тоа, секако ќе го направи.“ На тоа мушриците отидоа уште подалеку: „О Мухаммеде! Зарем твојот Господар не знаел дека ќе седиме со тебе, што ќе те прашаме и што ќе бараме од тебе, па однапред да те извести и да те научи? Зошто не објавил што ќе ни направи ако не го прифатиме она што ни го пренесуваш?… Додека не ни доведеш мелеки како сведоци за вистинитоста на твоите зборови, нема да ти веруваме… Сега веќе немаме никаква обврска кон тебе. Се колнеме, повеќе нема да те оставиме на мир! Или ние тебе ќе те уништиме, или ти нас…“ Гледајќи дека, наместо да му се приближат, така сосема се оддалечуваат, нашиот сакан Пејгамбер си отиде од нив.13 Бидејќи меканските мушрици го отфрлија Султанот на вселената, Аллах теала преку Џибрил алејхиселам испрати вахј и им одговори со ајет-и керими. Ги објави горчливите казни во кои ќе паднат. Од 4-тиот до 11-тиот ајет-и керим од сурата Ен’ам е речено, по значење: „Нема ниеден ајет од ајетите на нивниот Господар што ќе им дојде (ајет од ајетите на Чесниот Кур’ан, доказ од доказите или муџиза од муџизите), а од кој тие да не се свртат.

„Дивјаците, незнајковците со тврдо срце, нема да поверуваат во тебе. Тие се во поголема мера мунафици (дволичници)“ Тевбе: 97

Ете, тие ја одрекоа и ја отфрлија Вистината (Чесниот Кур’ан) кога им дојде. Но наскоро ќе им стигне веста (казната) за она со што се исмеваа и се потсмеваа. Зарем тие (жителите на Мека) не видоа колку поколенија пред нив уништивме? Зарем не знаеја сигурно? Ним им бевме дале сите можности што вам не ви ги дадовме. Од небото им праќавме обилни дождови. (Под нивните бостани, градини и палати) пуштивме да течат реки. Потоа ги уништивме поради нивните гревови (и поради тоа што не беа благодарни за тие благодати). На нивно место создадовме други и други поколенија. Да ти спуштевме книга напишана на хартија и тие да ја допреа со своите раце, тие кафири пак од тврдоглавост ќе речеа: ‚Ова не е ништо друго освен очигледно волшебство.‘ И рекоа: ‚Да му беше испратен нему (на Мухаммед алејхиселам) мелек (што ќе го видиме и ние, па да ни каже дека тој е пејгамбер)!‘ Да испратевме мелек (а тие и тогаш да не поверуваа), работата секако ќе беше завршена (ќе беше донесена пресуда сите да бидат уништени). Тогаш немаше да им се даде рок ни колку трепнување со око, ниту немаше да бидат погледнати. Да го направевме (Пејгамберот) мелек, секако пак ќе го покажевме (во обликот на) маж и пак ќе ги фрлевме во сомнежот во кој паднаа. Се колнам, и со пејгамберите пред тебе се исмеваа и се потсмеваа, па од сите страни ги опколија несреќата и казната, што беше плата за она со што се исмеваа. Кажи: ‚Патувајте по земјата, па погледнете каков беше крајот на оние што ги одрекуваа пејгамберите!‘“ И во ајет-и керимите 7–10 од сурата Фуркан е речено, по значење: „Кафирите рекоа: ‚Каков пејгамбер е овој? Јаде и пие како нас, оди по улиците. Да беше пејгамбер, ќе му дојдеше мелек. Ќе имаше помошници, па и тие ќе нѐ известуваа и ќе нѐ плашеа со џехенемот. Или неговиот Господар ќе му праќаше ризници со пари, или ќе имаше овоштарници и имоти, па ќе јадеше што сака.‘ Тие зулумќари си рекоа едни на други: ‚Ако тргнете по него, ќе тргнете по маѓепсан човек.‘ (О Мој Хабибе!) Погледни какви грди примери изнесоа за тебе, па скршнаа од вистинскиот пат и паднаа во заблуда. Тие веќе не можат да излезат од заблудата и да најдат пат кон хидајетот. Колку е возвишена славата на Аллах теала! Ако Тој сака, ќе ти даде (на овој свет) нешто подобро од тоа: бостани и градини под кои течат реки, и ќе ти изгради палати!“ И во 21-виот ајет-и керим е речено, по значење: „Оние што не се надеваат на средба со Нас рекоа: ‚Да ни беа спуштени нам мелеки (па да ни јават дека Мухаммед ја зборува вистината), или да го видевме нашиот Господар!‘ Се колнам, тие во себе видоа некаква големина и со голема обест ја преминаа секоја мера…“ Во 9-тиот ајет-и керим од сурата Себе е речено, по значење: „Ако сакаме, ќе направиме земјата да ги проголта (како Карун, поради тоа што ги видоа Нашите јасни ајети и ги одрекоа) или ќе фрлиме врз нив парчиња од небото (како што им направивме на жителите на Ејке).“ И во 97-миот ајет-и керим од сурата Исра е речено, по значење: „…Ние на Судниот ден ќе ги собереме ничкум, слепи, неми и глуви! Местото во кое ќе стигнат е џехенемот; секогаш кога неговиот оган ќе стивне, Ние ќе му го засилиме пламенот!“ Пред ајет-и керимите што беа објавени за нив, мушриците своето непријателство уште повеќе го засилија.

Особено Убеј ибн Халеф и неговиот брат Умеја многу го нажалуваа Ресулуллах. Несреќникот Убеј дојде во возвишеното присуство на нашиот Пејгамбер со една изгниена коска. Рече: „О Мухаммеде! Твојот Аллах, велиш, ќе ја оживее оваа коска откако ќе изгние, така ли? Значи, мислиш дека твојот Господар ова ќе го оживее откако ќе изгние!“ и ја здроби коската. Потоа нејзиниот прав го дувна кон нашиот сакан Пејгамбер. Продолжувајќи, рече: „О Мухаммеде! Кој, велиш, ќе го оживее ова откако вака ќе изгние?“ Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) рече: „Да. Аллах теала ќе те усмрти и тебе и неа… Потоа тебе ќе те оживее и ќе те фрли во џехенемот.“ Поради тој настан Џенаб-и Хак ги спушти овие ајет-и керими. По значење: „Зарем тој (одрекувач) човек не видел, зарем не знаел сигурно дека го создадовме од капка семе? А сепак стана отворен препирач. Заборавајќи како е создаден, Нам ни изнесе пример: ‚Кој ќе ја оживее оваа коска кога ќе изгние и ќе се распадне?‘ (О Мој Ресуле!) Кажи: ‚Ќе ги оживее Оној што ги создаде (кога ги немаше) првиот пат (Аллах теала), и Тој добро го знае секое создание. Тој (Аллах теала) е Оној што за вас од зелено дрво вади оган, па вие од него палите оган. Зарем Оној што ги создаде небесата и земјата нема моќ да создаде слични на нив? Секако има. Тој е Создателот на сѐ, Тој знае сѐ…‘“14

Иманот на Халид ибн Саид

Во првите времиња на повикот во исламот Халид ибн Саид сонуваше еден сон. Во сонот стоел на работ на џехенемот, а татко му сакал да го турне внатре. Токму во тој миг видел како нашиот Пејгамбер го фатил околу појасот и го спасил да не падне во џехенемот. Се разбуди викајќи и рече: „Аллах ми е сведок, овој сон е вистинит.“ Кога излезе надвор, го сретна хазрети Ебу Бекр и му го раскажа сонот. Хазрети Ебу Бекр му рече: „Твојот сон е вистина, тој човек е пејгамбер на Аллах теала. Веднаш оди и тргни по него! Ти ќе го следиш, ќе влезеш во верата што ја донесе и ќе бидеш со него. А тој, како што си видел во сонот, ќе те зачува да не паднеш во џехенемот. А татко ти ќе остане во џехенемот!“

Хазрети Халид ибн Саид беше под влијание на сонот. Не губејќи време, веднаш отиде во местото наречено Еџјад, кај Мухаммед алејхиселам, и праша: „О Мухаммеде! Во што ги повикуваш луѓето?“

Пејгамберот му одговори: „Го повикувам човекот да поверува во единствениот Аллах, кој нема ни рамен ни сличен, и дека Мухаммед (алејхиселам) е Негов роб и пејгамбер, и да престане да им се поклонува на некакви парчиња камен што не слушаат, не гледаат, не носат никаква штета ни корист и не знаат ни за оние што им се поклонуваат ни за оние што не им се поклонуваат.“

На тоа Халид ибн Саид веднаш рече: „И јас сведочам дека нема друг бог достоен за поклонување освен Аллах теала, и уште сведочам дека ти си пејгамбер на Аллах теала!“ и стана муслиман. Неговото примање на исламот многу го израдува нашиот Пејгамбер. По него и неговата жена Умеја се удостои со честа да стане муслиманка. Хазрети Халид ибн Саид сакаше и неговите браќа да станат муслимани и се трудеше за тоа. Од нив Омер ибн Саид веќе беше станал муслиман.

„Ние на Судниот ден ќе ги собереме ничкум, слепи, неми и глуви! Местото во кое ќе стигнат е џехенемот; секогаш кога неговиот оган ќе стивне, Ние ќе му го засилиме пламенот!“ Исра: 97

Кога нивниот татко Ебу Ухајха, жесток непријател на исламот, дозна дека Халид и Омер станале муслимани и дека клањаат намаз на едно осамено место во Мека, ги испрати по нив оние од своите деца што не станале муслимани и ги донесе кај себе. Потоа им рече да ја напуштат верата во која штотуку влегле. Почна да ги кара и да ги тепа.

Потоа му рече на Халид ибн Саид: „Зарем ти тргна по Мухаммед? А гледаш дека тој постапува спротивно на својот народ и дека со она што го донесе ги навредува нашите идоли и нашите предци!“

Кога хазрети Халид ибн Саид рече: „Се колнам во Аллах, Мухаммед алејхиселам ја зборува вистината. Тргнав по него. И да умрам, нема да се откажам од својата вера!“, гневот на таткото уште повеќе се разгоре. Го удираше со стап додека стапот не се скрши, а потоа рече: „Ти, неваљал сине! Оди каде што сакаш. Се колнам, нема да ти дадам ни леб!“ Хазрети Халид рече: „Ако ти ми ја одземеш издршката, Аллах теала секако ќе ми подари нафака.“

Таткото им се закани на другите деца: „Ако некој од вас зборува со него, ќе ви го направам она што нему не му го направив.“ Потоа нареди хазрети Халид да биде затворен во подрумот на куќата и три дена го остави гладен и жеден на меканската жега.

Хазрети Халид ибн Саид најде начин и се спаси од рацете на татко си. Татко му тешко се разболе. Лежејќи болен, Ебу Ухајха поради своето непријателство кон исламот велеше:

„Ако оздравам од оваа болест и се кренам на нозе, секој во Мека ќе им се поклонува на нашите идоли. Никој нема да може да му прави ибадет на некој друг освен на нив!..“ За да заврши непријателството на татко му кон вистинската вера и за татко му да не им наштети на неговите браќа муслимани, хазрети Халид ги крена рацете и упати дова: „Аллаху мој, кој ги создаде световите! Не кревај го татко ми од оваа болест!“ Џенаб-и Хак ја прими неговата дова: Ебу Ухајха не можеше да стане од болничката постела и умре.

Како стана муслиман Мус’аб ибн Умејр

Мус’аб ибн Умејр (радијаллаху анху) припаѓаше на едно благородно и богато курејшиско семејство. Кога ги слушна благословените зборови на нашиот Пејгамбер, во срцето му се роди голема љубов. Гореше од желба да стигне до него. Најпосле отиде во Дарул-Еркам и стана муслиман. Кога го слушнаа тоа, мајка му и татко му го лишија од сѐ и почнаа да го мачат. За да го одвратат од верата, го затворија во подрумот на својата куќа и со денови го оставаа гладен и жеден. Под жешкото арапско сонце го подложуваа на тешки и тешко подносливи мачења. Но хазрети Мус’аб ибн Умејр трпеливо ги поднесуваше тие тешки и немилосрдни мачења и не се откажа од исламот.

Пред да стане муслиман, хазрети Мус’аб, благодарение на богатството на своето семејство, порасна во благосостојба и изобилство. Секој му завидуваше. Кога стана муслиман, семејството го лиши од сѐ и го подложи на мачења. Мус’аб ибн Умејр, кој заради својата вера ја поднесуваше секоја тешкотија, еден ден отиде кај Ресулуллах. Тоа негово доаѓање хазрети Алија го опиша вака: „Седевме со Ресулуллах. Тогаш дојде Мус’аб ибн Умејр. На себе имаше скрпена облека и беше во состојба за жалење. Кога Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) ја виде таа негова состојба, благословените очи му се наполнија со солзи. Бидејќи Мус’аб, и покрај мачењата и сиромаштијата што ги трпеше, не се откажа од својата вера, Ресулуллах рече: ‚Погледнете го овој човек, на кого Аллах теала му го осветли срцето со нур. Видов како мајка му и татко му го хранеа со најдобрата храна и пијалак. Љубовта кон Аллах теала и кон Неговиот Ресул го доведе во состојбата во која го гледате.‘“

„Аллаху мој! Прости им ги гревовите! Зашто тие не знаат што прават“ Хадис-и шериф

Спомнувај Го Хак, горејќи цел!
Ќе стигнеш до многу дарови,
Ќе ти се отвори секоја порта,
Ќе ти се покаже Џемалуллах.
Шемс-и Тебриз тоа добро го знае:
Светот нема да остане, ќе исчезне,
Сите созданија ќе пропаднат,
Вечен останува само Аллах.
Салатуллах, селамуллах,
Алејке ја Ресулаллах.

Хиџрата во Абисинија