ГОДИНАТА НА ТАГАТА

Болката по децата

Најстариот син на Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем), Касим, се пресели на ахиретот кога имаше седумнаесет месеци. Години по тој болен настан се пресели на ахиретот и неговиот друг син, Абдуллах. Додека од благословените очи му течеа солзи, Ресулуллах се сврте кон планината и рече: „О планино! Да те снајдеше тебе она што ме снајде мене, немаше да издржиш, ќе се урнеше!“ и така ја изрази својата тага. На прашањето на нашата мајка хазрети Хатиџа: „Ја Ресулаллах! Каде се тие сега?“ одговори: „Тие се во џенетот.“

Кога двата сина на Султанот на вселената, нашиот сакан Пејгамбер, се преселија на ахиретот, мушриците многу се израдуваа. Кафирите како Ебу Џехл, сметајќи го тоа за прилика, кренаа врева на сите страни: „Мухаммед сега е ебтер, лозата му е прекината. Не му остана ниеден машки потомок што ќе ја продолжи неговата лоза. Кога и тој ќе умре, ќе му се заборави и името и споменот.“

На тоа Аллах теала ја спушти сурата Кевсер и го утеши Својот Ресул. По значење: „(Мој Хабибе!) Навистина, Ние ти го дадовме Кевсер (ти го подаривме хавузот Кевсер и многу добро). Затоа клањај намаз заради својот Господар и заколи курбан. Навистина, без добро и без потомство е оној што (велејќи дека си без потомство) го пушта јазикот против тебе. (Оној што те нарекува ебтер, тој самиот е без потомство, без чест и без име. А што се однесува до тебе, Мој Хабибе, твојата чиста лоза, твојот углед и твојата чест ќе траат до Судниот ден. И на ахиретот ти се определени многу големи почести, какви што не можат ни на ум да паднат.)“1

Смртта на Ебу Талиб

Во деновите по смртта на синовите на Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем), Ебу Талиб се разболе и болеста од ден на ден му се влошуваше. Кога го слушнаа тоа, курејшиските мушрици си помислија: „Додека беше жив, Ебу Талиб многу се трудеше да го заштити Мухаммед. Сега му се приближи времето да се пресели од овој свет. Ајде да го посетиме, макар и во последните часови. Зашто станаа муслимани и Хамза, арапски јунак без рамен, и Омер, чија величественост, сила и неустрашивост се очигледни како сонцето. Секој ден од арапските племиња доаѓаат луѓе и група по група тргнуваат по него. Така муслиманите од ден на ден стануваат сѐ побројни и нивниот глас го исполнува светот. Во ваква состојба мораме или да тргнеме по нив или да бидеме подготвени за војна и борба. Ајде да одиме кај Ебу Талиб, да му раскажеме каква е состојбата и нека нѐ помири. Ние да не ја напаѓаме верата на Мухаммед, а ни тој нека не ја напаѓа нашата.“ Со таа мисла дојдоа кај Ебу Талиб. Познати луѓе како Укба, Шејба, Ебу Џехл и Умеја ибн Халеф седнаа на перниците покрај постелата на Ебу Талиб. Рекоа: „Веруваме во твојата големина и ја признаваме твојата надмоќ. Затоа никогаш не ти се спротивставивме. Се плашиме дека, кога ти ќе умреш, Мухаммед ќе се зафати со нас и непријателството меѓу нас ќе продолжи. Помири нѐ, за да не ја напаѓаме едни на други верата.“

„О планино! Да те снајдеше тебе она што ме снајде мене, немаше да издржиш, ќе се урнеше!“ Хадис-и шериф

Како и гробовите на многу исламски великани, и турбето на првата сопруга на нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху теала алејхи ве селлем),
нашата мајка хазрети Хатиџа (радијаллаху анха), е урнато и отстрането.

Ебу Талиб го повика Пејгамберот и рече: „Сите курејшиски првенци те молат да не се мешаш во нивната вера. Ако го прифатиш тоа, ќе работат по твоја наредба и ќе ти бидат помагачи.“ Предводникот на световите рече: „Чичко! Јас сакам да ги повикам само кон еден збор, со кој сите Арапи ќе им се покорат, а и оние што не се Арапи ќе им плаќаат џизја.“ А на курејшиските првенци им рече: „Да! Ако ми кажете еден збор, со него ќе завладеете со сите Арапи, а и оние што не се Арапи ќе ви се покорат.“ Ебу Џехл рече: „Може. Ќе го кажеме и десет пати. Каков е тој збор?“ Кога Ресулуллах рече: „Ако кажете ‚Ла илахе иллаллах‘ и ако ги отстраните и ги исфрлите идолите на кои им се поклонувате наместо на Аллах теала“, мушриците веднаш рекоа: „Барај од нас нешто друго, а не тоа!…“ Пејгамберот рече: „И сонцето да го донесете и да ми го ставите в раце, јас од вас ништо друго нема да барам.“

Мушриците рекоа: „О Ебул-Касиме! Многу чуден предлог изнесуваш. Ние сакаме да ти угодиме, а ти нам не ни угодуваш!“, па станаа и си отидоа. Кога си отидоа, Ебу Талиб му рече на Пејгамберот: „Она што го побара од Курејшиите беше сосема на место. Вистината ја рече.“ Овие зборови на неговиот чичко му дадоа надеж на Ресулуллах; мислејќи дека Ебу Талиб ќе прими иман, рече: „Чичко! Кажи еднаш ‚Ла илахе иллаллах‘!.. За да можам на Судниот ден да направам шефаат за тебе.“ Ебу Талиб, велејќи дека тоа му паѓа тешко на нефсот, рече: „Се плашам дека луѓето ќе ме кудат велејќи: ‚Се исплаши од смртта, па затоа стана муслиман.‘ Инаку, ќе ти ја исполнев желбата.“ Бидејќи болеста сѐ повеќе му се влошуваше, умре.2

Смртта на нашата мајка хазрети Хатиџа

Во десеттата година од бисетот, три дена по смртта на Ебу Талиб, и нашата благословена мајка хазрети Хатиџа, сопатничка во маките на Ресулуллах и негова животна другарка во текот на дваесет и пет години, по тригодишната опсада помината во маки и тага, се пресели на ахиретот на почетокот на месецот рамазан, три години пред хиџрата, на 65-годишна возраст.3 Гордоста на вселената (саллаллаху алејхи ве селлем) со своите благословени раце ја погреба нашата мајка хазрети Хатиџа. Разделбата со неа многу го натажи.

Смртта на нашата мајка хазрети Хатиџа и на неговиот чичко Ебу Талиб, една по друга во истата година, го потопи Пејгамберот во тага. Затоа таа година беше наречена „Сенетул-хузн“, односно година на тагата.

Смртта на нашата мајка хазрети Хатиџа го потресе нашиот сакан Пејгамбер и го натажи преку секоја мера. Зашто таа прва прими иман и го потврди Ресулуллах. Освен тоа, таа му беше најголема поддршка и утеха. Кога сите беа непријатели, таа го отвори целото свое срце и го исполни со љубов кон нашиот Пејгамбер. Сиот свој имот, богатство и сѐ што имаше го потроши на патот на исламот; за да му служи на нашиот сакан Пејгамбер, го спојуваше денот со ноќта. Никогаш не го нажали Ресулуллах и никогаш не му ја скрши волјата. Пејгамберот за тоа од време на време раскажуваше и така ги спомнуваше доблестите на својата благословена сопруга.

„Чичко! Кажи еднаш ‚Ла илахе иллаллах‘!.. За да можам на Судниот ден да направам шефаат за тебе“ Хадис-и шериф

Еден ден, додека нашиот Пејгамбер беше надвор, хазрети Хатиџа излезе да го побара. Џибрил алејхиселам ѝ се појави на хазрети Хатиџа во човечки лик. Нашата мајка хазрети Хатиџа сакаше да го праша за Пејгамберот, но, помислувајќи дека може да е некој од непријателите, се врати. Кога го виде нашиот сакан Пејгамбер дома, му раскажа што се случило. Гордоста на вселената рече: „Знаеш ли кој беше оној што го виде и кого сакаше да го прашаш за мене? Тоа беше Џибрил (алејхиселам). Ми рече да ти го пренесам неговиот селам. И ми рече да ти го пренесам и ова: во џенетот за тебе е подготвена зграда од бисери. Се разбира, таму нема да има вакви тажни, тешки, мачни и напорни работи.“

Едному раката му остана во воздух, друг ослепе

Нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) со своите асхаби, најсреќните меѓу луѓето, водеше разговори на кои нема рамни и им ги осветлуваше срцата со нур. Им ги објаснуваше ајет-и керимите што доаѓаа и не оставаше ништо нераскажано ни неразбрано. Во исто време, за и мушриците да примат иман, одеше на местата каде што се собираа и без здодевање и без малодушност ги повикуваше во иман. Ебу Џехл и Велид ибн Мугира многу се лутеа на тоа и велеа: „Ако продолжи вака, Мухаммед сите ќе ги придобие за својата вера и нема да остави никого што ќе им се поклонува на нашите идоли.“ Еден ден одлучија дека единствениот начин да се заврши оваа работа е да го убијат нашиот сакан Пејгамбер, Предводникот на световите. Ебу Џехл ги зеде со себе Велид ибн Мугира и неколку младичи од синовите на Махзум и дојде до Бејтуллах. Во тој час нашиот сакан Пејгамбер клањаше намаз. Ебу Џехл веднаш се нафрли напред со каменот што го зеде в рака. Во мигот кога ја крена раката за да го удри со каменот Хабиб-и екрем и Небиј-и мухтерем, рацете му останаа неподвижни во воздухот. Не можеше ништо да направи и се збуни. Таков се врати таму од каде што дојде. Кога стигна меѓу мушриците, раката му се врати во поранешната состојба и каменот му падна на земјата. Истиот камен го грабна еден од синовите на Махзум и, велејќи: „Ќе видите! Јас ќе го убијам!..“, тргна кон Пејгамберот. Кога се приближи, одеднаш ослепе и веќе не гледаше ништо околу себе. Тогаш сите синови на Махзум заедно тргнаа кон нашиот сакан Пејгамбер. Во мигот кога сосема му се приближија, веќе не можеа да го видат. Но го слушаа неговиот благословен глас. Кога ќе тргнеа таму од каде што доаѓаше гласот, гласот се слушаше зад нив, а кога ќе се свртеа, почнуваше да доаѓа од поранешното место. Тоа го видоа неколку пати. На крајот, збунети, го напуштија тоа место без да можат ништо да му направат на Ресулуллах.

Веридбата со хазрети Аиша и хазрети Севда

Кога хазрети Хатиџа (радијаллаху анха) се пресели на ахиретот, не остана никој што би го водел домот на Ресулуллах. Гледајќи го тоа, Хавла бинт Хаким-хатун дојде во присуството на Сервер-и алем. Рече: „Ја Ресулаллах (саллаллаху алејхи ве селлем)! Ти треба сопатничка што ти прилега и жена достојна да ти служи. Ако посакувате, јас ќе ви испросам една.“ Ресулуллах рече: „О Хавла, каде е жената достојна за оваа служба?“ Хавла рече: „Ако сакаш девојка, тоа е Аиша, ќерката на твојот пријател Ебу Бекр. Ако сакаш вдовица, би одговарала Севда бинт Зема.“ Ресулот алејхиселам рече: „Испроси ми ги двете.“ Ресулуллах најнапред се вери со хазрети Аиша, а потоа со Севда. Хазрети Севда ја доведе во својата куќа во Мека. Свадбата со хазрети Аиша беше во Медина, во месецот шевал, во втората година по хиџрата.