ХИЏРАТА

Ненадејното примање на исламот од страна на племињата Евс и Хазреџ и можноста муслиманите од Мека и муслиманите од Медина да се обединат страшно ги исплашија и ги разбеснија мушриците. Држењето на меканските мушрици, што слушнаа за вториот бејат на Акаба, стана многу жестоко и мошне опасно. Останувањето во Мека за муслиманите стана неподносливо. Со последниот бејат на Акаба Медина им стана на муслиманите место каде што ќе најдат мир и засолниште. Посакуваа на некој начин да направат хиџра од овој град и да отидат во краишта каде што ќе можат барем малку да здивнат и барем малку слободно да живеат. Му ја изнесоа својата состојба на Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) и побараа дозвола за хиџра. Тој им препорача на своите асхаби да бидат трпеливи. Зашто дозволата за напуштање на Мека уште не беше дошла. Најпосле дојде посакуваната божествена дозвола за хиџрата. Тој ден нашиот сакан Пејгамбер радосен дојде кај Есхаб-и кирам и рече: „Ми беше соопштено местото во кое ќе направите хиџра. Тоа е Јесриб (Медина). Направете хиџра таму. Таму обединете се со своите браќа муслимани. Аллах теала ги направи ваши браќа. Јесриб (Медина) ви го направи татковина во која ќе најдете безбедност и мир.“ Со дозволата и по советот на Ресулуллах, муслиманите почнаа група по група да прават хиџра во Медина.1 Пејгамберот строго им налагаше на оние што правеа хиџра да бидат крајно претпазливи и внимателни. За да не го привлечат вниманието на мушриците, муслиманите тргнуваа на пат во мали каравани и се движеа колку што е можно потајно. Ебу Селема, кој прв направи хиџра во Медина, претрпе многу зло од мушриците. Мушриците, кои дури по извесно време сфатија што се случува, почнаа да ги враќаат од патот муслиманите што тргнаа на хиџра, кога и да ги видат, да ги одвојуваат жените од нивните мажи, да ги фрлаат во затвор оние што ќе ги совладаат, и ги подложуваа на разни маки. Им правеа секакво зло за да ги одвратат од нивната вера. Но, плашејќи се да не избие внатрешна војна, не се осмелија да ги убиваат. А муслиманите, и покрај тоа, ја користеа секоја прилика и тргнуваа по патиштата за Медина. Еден ден и хазрети Омер го припаса мечот. Ги зеде со себе стрелите и копјето и пред сите седум пати направи таваф околу Кааба. На мушриците што беа таму гласно им ги рече следниве зборови: „Ете, и јас правам хиџра на патот на Аллах теала за да ја сочувам својата вера. Кој сака жена му да остане вдовица, децата сираци и мајка му да плаче, нека ми излезе на пат зад оваа долина!…“ Така хазрети Омер и дваесетина муслимани среде бел ден, без никаков страв, тргнаа кон Медина. Од страв од него никој не се осмели да го допре тој караван. Потоа преселбите повеќе не престануваа, и Есхаб-и кирам група по група пристигнуваа во Медина.

„Ми беше соопштено местото во кое ќе направите хиџра. Тоа е Јесриб (Медина). Направете хиџра таму“ и „Таму обединете се со своите браќа муслимани. Аллах теала ги направи ваши браќа. Јесриб (Медина) ви го направи татковина во која ќе најдете безбедност и мир“ Хадис-и шериф

Патот на хиџрата

Во меѓувреме и хазрети Ебу Бекр побара дозвола за хиџра. Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) му рече: „Биди трпелив. Се надевам дека Аллах теала ќе ми даде дозвола и мене. Ќе направиме хиџра заедно.“ Кога хазрети Ебу Бекр праша: „Нека ти бидат жртва и татко ми и мајка ми! Има ли таква можност?“, Пејгамберот го израдува со зборовите: „Да, има.“ Хазрети Ебу Бекр даде осумстотини дирхеми и купи две камили и почна да го чека тој ден. Во Мека сега останаа само нашиот сакан Пејгамбер, хазрети Ебу Бекр, хазрети Алија, сиромасите, болните, старците и верниците што мушриците ги фрлија во затвор.

Од друга страна, жителите на Медина (енсарите) многу убаво ги пречекаа и ги угостија Меканците што направија хиџра (мухаџирите). Меѓу нив се воспостави цврсто единство.

Поради можноста и Ресулуллах да направи хиџра и да застане на чело на муслиманите, меканските мушрици се вознемирија. Се собраа во Дарун-Недва, каде што се собираа за да расправаат за важни работи, и почнаа да се договараат што да прават. Шејтанот дојде меѓу мушриците во облик на Шејх-и Неџди, односно во ликот на старец од Неџд. Ги слушаше нивните разговори. Беа изнесени разни предлози. Но ниеден не беше прифатен. Тогаш шејтанот се вмеша во разговорот и го кажа своето мислење: „Ништо од она што го смисливте не може да биде решение. Зашто неговото насмеано лице и неговиот сладок збор би го расипале секој план. Смислете некое друго решение.“

Поглаварот на Курејшиите, Ебу Џехл, рече: „Да избереме од секое племе по еден силен човек. Нека со мечовите в раце го нападнат Мухаммед. Нека го удрат со мечовите и нека му ја пролеат крвта. Нека не се знае кој го убил. Така тие, сакале или не сакале, ќе се согласат на крвнина (дија). А ние ќе ја платиме неговата крвнина и ќе се ослободиме од таа неволја.“ И на шејтанот му се допадна тој предлог, па жестоко го поддржа и го препорача.2

Додека мушриците беа зафатени со тие подготовки, дојде Џибрил алејхиселам, му ја соопшти на Ресул-и екрем одлуката на мушриците, му рече таа ноќ да не спие во својата постела и му ја пренесе наредбата на Аллах теала за хиџрата. По таа божествена наредба, нашиот сакан Пејгамбер му рече на хазрети Алија да легне во неговата постела и предметите што му беа доверени да им ги врати на нивните сопственици, и додаде: „Ноќва легни во мојата постела и спиј, и покриј се со оваа моја хирка! Не плаши се, ништо лошо нема да ти се случи.“

Хазрети Алија легна така како што му нареди Пејгамберот. Тогаш имаше дваесет и три години. Беше подготвен без никаков страв да го жртвува својот живот наместо Хабибуллах.

Во ноќта на хиџрата кафирите го опколија среќниот дом на Ресулуллах. Таа ноќ беа спуштени првите ајети од сурата Јасин. Излегувајќи од својот благословен дом, Пејгамберот над нив го проучи деветтиот ајет-и керим од сурата Јасин: „Пред нив поставивме преграда и зад нив преграда, па ги покривме, и тие веќе не можат да видат“, зеде од земјата грст прашина и ја посипа врз главите на кафирите. (Се пренесува дека сите на чија глава падна од таа прашина беа убиени во газата Бедр.) Ресулуллах помина меѓу нив жив и здрав и стигна до куќата на хазрети Ебу Бекр. Ниеден од мушриците не можеше да го види.

„О Ебу Бекре! Биди трпелив. Се надевам дека Аллах теала ќе ми даде дозвола и мене. Ќе направиме хиџра заедно“ Хадис-и шериф

Малку подоцна некој дојде кај мушриците и праша: „Што чекате тука?“, а тие одговорија: „Мухаммед да излезе од куќата.“ Тој човек рече: „Се колнам дека Мухаммед помина меѓу вас и си отиде, а уште и прашина ви посипа врз главите.“ Мушриците ги кренаа рацете кон главите. И навистина, на главите најдоа прашина. Ја избришаа прашината од лицата и од главите. Веднаш нагрнаа кон вратата и влегоа внатре. Кога во постелата на Ресулот алејхиселам го видоа хазрети Алија, прашаа каде е Ресул-и екрем.

Хазрети Алија рече: „Не знам! Зарем мене ме поставивте да го чувам?“ На тоа го истуркаа и го истепаа хазрети Алија. Кафирите излегоа надвор и почнаа да го бараат Ресулуллах. А хазрети Алија извесно време го држеа затворен покрај Кааба, а потоа го пуштија.3

Потоа отидоа во куќата на хазрети Ебу Бекр и ја прашаа Есма, ќерката на хазрети Ебу Бекр. Кога не им одговори, ја истепаа. Иако го пребараа секое место, не ги најдоа и побеснеа. Најжестокиот меѓу нив, Ебу Џехл, преку гласници објави низ Мека и околината дека на оние што ќе ги најдат и ќе ги доведат нашиот сакан Пејгамбер и хазрети Ебу Бекр, или ќе кажат каде се, ќе им даде 100 камили. Слушајќи го тоа ветување, некои луѓе алчни за имот се вооружија, ги јавнаа коњите и тргнаа во потера.

Кога Ресулуллах дојде во куќата на хазрети Ебу Бекр и рече: „Ми беше дадена дозвола да направам хиџра“, хазрети Ебу Бекр Сидик возбудено праша: „Да го протријам лицето во прашината од вашите благословени стапала, ја Ресулаллах!… Одам ли и јас со вас?“ Пејгамберот одговори: „Да…“ Хазрети Сидик заплака од радост. Низ солзи рече: „Нека ти бидат жртва и татко ми и мајка ми и мојот живот, ја Ресулаллах! Камилите се подготвени. Која и да посакате, изволете примете ја.“ Султанот на световите рече: „Не јавам камила што не е моја. (Само) ќе ја купам за пари.“ Пред оваа одлучна наредба хазрети Сидик немаше друг избор освен да ја каже цената на камилата. Хазрети Ебу Бекр повика еден човек по име Абдуллах ибн Урејкит, познат како водич, го најми за плата да им го покажува патот и му нареди по три дена да ги доведе камилите во пештерата на планината Севр.

Во тринаесеттата година од бисетот, на 27-миот ден од месецот сафер, во четврток, Пејгамберот и Ебу Бекр Сидик зедоа со себе малку храна и тргнаа на пат.

Хазрети Ебу Бекр одеше околу Ресулуллах, час од десно, час од лево, час пред него, час зад него. Кога Пејгамберот го праша зошто го прави тоа, тој рече: „За да ја спречам опасноста што би можела да дојде однекаде. Ако дојде некое зло, нека дојде најпрвин до мене. Нека мојот живот ѝ биде жртва на вашата возвишена личност, ја Ресулаллах!“

Сервер-и алем рече: „О Ебу Бекре! Би сакал ли несреќата што треба да ме снајде мене да те снајде тебе наместо мене?“ Хазрети Сидик рече: „Да, ја Ресулаллах! Се колнам во Аллах теала, кој те испрати со вистинската вера како вистински пејгамбер, дека би сакал несреќата што доаѓа да ме снајде мене наместо тебе.“4

Бидејќи сандалите на нашиот сакан Пејгамбер беа тесни, на патот се распаднаа, неговите благословени нозе се изранија и веќе немаше сила да оди. Со мака се искачија на планината и стигнаа до пештерата. Кога дојдоа пред влезот, хазрети Ебу Бекр рече: „Заради Аллах, ја Ресулаллах, не влегувајте внатре! Да влезам јас; ако таму има нешто штетно, нека ме погоди мене, а вашата благословена личност нека не ја допре ни тага ни болка“ – и влезе внатре. Ја измете и ја исчисти внатрешноста. Од десно и од лево имаше многу дупки, големи и мали. Ја искина својата хирка и со неа ги затна дупките, но една остана отворена. И неа ја затвори со својата петица и го покани Ресулуллах внатре. Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) влезе, ја положи својата благословена глава во скутот на Ебу Бекр и заспа.

Тогаш змија го касна хазрети Сидик за ногата. За да не се разбуди Ресулуллах, трпеше и не се ни помрдна. Но кога неговата солза капна врз благословеното лице на Ресулуллах, тој праша: „Што се случи, о Ебу Бекре?“ Хазрети Ебу Бекр рече: „Од дупката што ја затворив со ногата една змија ме касна за ногата.“ Кога Ресулуллах, за да зарасне раната на Ебу Бекр, ја намачка со влагата од својата благословена уста, болката веднаш престана и тој оздраве.

Додека Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) и Ебу Бекр Сидик беа внатре, мушриците, следејќи ја трагата, дојдоа пред пештерата. Видоа дека влезот го исплел пајак и дека два гулаба свиле гнездо. Трагачот Курз ибн Алкама рече: „Ете, тука трагата се прекинува.“ Кафирите рекоа: „Да влегле тие тука, пајажината над влезот ќе мораше да биде искината.“

Кога некои рекоа: „Кога веќе дојдовме дотука, нека влезе некој од вас во пештерата и нека погледне!..“, кафирот Умеја ибн Халеф рече: „Зарем немате ни малку разум? Што барате во оваа пештера, на која има пајажина слој врз слој? Се колнам дека овој пајак ја исплел својата мрежа уште пред да се роди Мухаммед.“

Додека мушриците се расправаа пред влезот, внатре хазрети Ебу Бекр го обзеде загриженост и рече: „Ја Ресулаллах! Аллах ми е сведок, не се грижам за себе. Но се плашам да не ѝ се случи нешто на вашата возвишена личност. Ако мене ме убијат, јас сум само еден човек, ништо нема да се промени. Но ако вам ви се случи некое зло, ќе пропадне целиот умет, ќе се урне верата.“ Султанот на вселената рече: „О Ебу Бекре! Не тагувај!.. Сигурно Аллах теала е со нас.“

Кога Ебу Бекр Сидик рече: „Ја Ресулаллах! Нека ти биде жртва мојот живот! Ако некој од нив ја наведне главата и погледне, ќе нѐ види!“, Пејгамберот рече: „О Ебу Бекре! Двајца сме, а третиот е Аллах теала. Не тагувај!.. Хак теала е со нас.“ Мушриците се вратија без да погледнат внатре.5

Аллах теала за оваа состојба во Чесниот Кур’ан рече, по значење: „Ако вие не му помогнете (на Мојот Хабиб), (сетете се на времето кога) кафирите го изгонија (од Мека) како вториот од двајцата (со хазрети Ебу Бекр), додека беа во пештерата (на врвот на планината Севр), Аллах теала му помогна нему (на Ресулуллах). Тогаш тој му рече на својот другар (на Ебу Бекр Сидик): ‚Не тагувај, помошта и нусретот на Аллах теала се сигурно со нас.‘ Аллах теала го спушти врз него Својот секинет, што им дава спокој на срцата, го зајакна (Својот Хабиб) со војска (духовна) што вие не ја видовте (го чуваше со мелеки) и зборот на кафирите го направи сосема низок. А зборот (на тевхидот) на Аллах теала е многу возвишен (зборот Аллах го рашири по целиот свет и го направи владеачки). Аллах теала е апсолутниот Победник. Тој е единствениот Сопственик на пресудата и на мудроста.“6

„Заради Аллах, ја Ресулаллах, не влегувајте внатре! Да влезам јас; ако таму има нешто штетно, нека ме погоди мене, а вашата благословена личност нека не ја допре ни тага ни болка“ Ебу Бекр Сидик (радијаллаху анху)

Нашиот сакан Пејгамбер и хазрети Ебу Бекр останаа во таа пештера три дена и три ноќи. Абдуллах, синот на хазрети Ебу Бекр, ноќе доаѓаше во пештерата и им јавуваше што слушнал во Мека, а неговиот ослободен роб и пастир на неговите стада Амир ибн Фухејра ноќе им носеше млеко и ги бришеше трагите.

Четвртиот ден, во ноќта спроти понеделникот, во времето на сехурот, нашиот сакан Пејгамбер ја напушти пештерата Севр и ја јавна својата камила по име Касва. Според едно предание, зад себе го качи хазрети Ебу Бекр. На другата камила се качија хазрети Амир ибн Фухејра и Абдуллах ибн Урејкит, кој добро ги познаваше патиштата.

Предводникот на световите (саллаллаху алејхи ве селлем) се разделуваше од Мека-и мукерреме, која Аллах теала ја пофали и која е највредната меѓу градовите, од својата татковина. Свртувајќи ја камилата кон Харем-и шериф, натажен рече: „Аллах ми е сведок! Ти си најдоброто од местата што ги создаде Аллах теала и најсаканото кај мојот Господар! Да не ме изгонеа од тебе, немаше да излезам. Нема за мене поубава и посакана татковина од тебе. Да не ме изгонеше мојот народ од тебе, немаше да излезам, ниту ќе си направев татковина и дом на некое друго место освен тебе.“

Во тој миг се спушти Џибрил алејхиселам и рече: „Ја Ресулаллах! Копнееш ли по својата татковина, ти недостига ли?“ Пејгамберот одговори: „Да, копнеам!“ Џибрил алејхиселам му го проучи 85-тиот ајет-и керим од сурата Касас, кој носи радосна вест дека на крајот ќе се врати во Мека, и така го утеши неговото благословено срце.

Патувањето минуваше мирно. Иако мушриците го пребаруваа секое место, не можеа да ги најдат; Џенаб-и Хак го чуваше Својот Хабиб од нивното зло. Кога Ресулуллах стигна во местото наречено Кудејд, застанаа пред шаторот на една жена по име Уму Мабед, позната по својата дарежливост, паметна и чесна. Сакаа за пари да купат храна, урми и месо. Уму Мабед рече: „Да имав, немаше да барам пари, туку ќе ве угостев и ќе ве почестев. Поради сушата и тешкиот живот ништо не ни остана в раце.“ Кога прашаа: „Има ли млеко?“, одговори: „Нема. Добитокот е јалов.“ Султанот на вселената (саллаллаху алејхи ве селлем), покажувајќи на една слаба овца што стоеше покрај шаторот, рече: „О Уму Мабед! Зошто е оваа овца врзана тука?“ Таа рече: „Бидејќи е многу болна и слаба, заостана од стадото. Немаше сила да оди.“ Кога Пејгамберот праша: „Има ли барем малку млеко? Ми дозволувате ли да ја помолзам оваа овца?“, таа рече: „Нека ви бидат жртва и татко ми и мајка ми, нема млеко, но ништо не ве спречува да ја помолзете.“

Ресулуллах дојде до овцата и го спомна името на Аллах теала. Откако упати дова за берекет, ја помина својата благословена рака по вимето на овцата. Во тој миг вимето се наполни со млеко и млекото почна да тече. Веднаш донесоа сад и го наполнија. Најпрвин ѝ го даде на Уму Мабед. Откако таа се напи, им даде на хазрети Ебу Бекр и на другите и тие пиеја додека не се напија. Најпосле се напи и самиот. Потоа уште еднаш го допре со својата благословена рака вимето на овцата, ја помолзе и го побара најголемиот сад во шаторот. И него го наполни и ѝ го предаде на Уму Мабед. Според преданието, таа овца живееше уште осумнаесет години, и тие, благодарение на берекетот на Гордоста на светот, утро и вечер се хранеа од неа. Откако тие заминаа од таму, дојде мажот на Уму Мабед и го виде млекото. Израдуван, праша: „Од каде е ова млеко?“, а Уму Мабед рече: „Дојде еден благословен човек и го почести нашиот дом. Ова што го гледаш е неговиот химет и берекет.“ Мажот праша: „Можеш ли да го опишеш? Какви се неговите особини и неговата убавина?“

Уму Мабед рече: „Тој благословен човек што го видов беше многу складно граден и со насмеано лице. Во очите имаше малку црвенило, а во гласот нежност. Неговите благословени трепки беа долги. Белките на очите му беа многу бели, а зениците многу црни, како очите да му беа по природа намачкани со сурма. Косата му беше црна, а брадата густа. Кога молчеше, на него се гледаше достоинство и сериозност. Додека зборуваше, се насмевнуваше, а зборовите, како нанижани бисери, слатко му течеа од устата. Оддалеку изгледаше многу величествено, а кога ќе се приближеше, стануваше многу мил и привлечен. Оние што беа со него се трудеа со сето срце да ја извршат неговата наредба.“ И така наброја уште многу негови убави особини. Мажот, кој слушаше со чудење, рече: „Се колнам дека тоа е човекот што го бараат Курејшиите. Да го сретнев, ќе се удостоев да му служам и немаше да се одвојам од него.“ Мажот на Уму Мабед тргна по Ресулуллах, го стигна во долината Рим и стана муслиман. Се удостои да биде асхаб. Подоцна и Уму Мабед стана муслиманка.7