ПЕРИОДОТ ВО МЕДИНА-И МУНЕВВЕРЕ
Со хиџрата на нашиот сакан Пејгамбер во Медина, во тринаесеттата година од бисетот, на 12 ребиул-евел, во 622 година од новата ера, започна мединскиот период, кој ќе трае десет години. Кога Пејгамберот ја почести со своето доаѓање куќата на хазрети Халид ибн Зејд Ебу Ејуб Енсари, претпочете да живее во долниот кат и таму се смести.1 Така на овој благословен човек му припадна честа да го угости Предводникот на вселената и да го има во својата куќа.
Хазрети Халид раскажуваше: „Кога Ресулуллах ја почести мојата куќа, претпочете да живее во долниот кат. А ние живеевме на горниот кат и поради тоа многу тагувавме. Еден ден реков: ‚Нека ви бидат жртва и татко ми и мајка ми, ја Ресулаллах! Срцето не ми дозволува јас да живеам горе, а вие долу, не го сметам тоа за пристојно. Тоа ми паѓа многу тешко. Ве молам, дозволете вие да живеете горе, а ние долу.‘ На тоа тој рече: ‚О Ебу Ејубе! За нас е посоодветно и поудобно да бидеме во долниот кат на куќата.‘ За полесно да ги прима посетителите што доаѓаа, сметаше дека е соодветно да остане во долниот кат. А ние бевме на горниот кат на куќата.
Еден ден ни се скрши стомната со вода. Плашејќи се водата што се истури да не прокапе врз Ресулуллах и да го вознемири, јас и жена ми веднаш го притиснавме врз водата единствениот кадифен јорган со кој се покривавме.“
На Ебу Ејуб Енсари многу му беше непријатно што е на горниот кат. Најпосле самиот слезе во долниот кат, а Ресулуллах го качи горе. Хазрети Ебу Ејуб рече: „На Ресулуллах секогаш му подготвувавме вечера и му ја испраќавме. Кога ќе ни го вратеше она што преостанало, јас и жена ми Уму Ејуб ги баравме местата што ги допрела раката на Ресулуллах, јадевме од тие места и со тоа стекнувавме берекет. Една вечер Ресулуллах го врати јадењето со кромид или со лук што го подготвивме и му го испративме. Кога не видов на него трага од неговата рака, отидов кај него со лелек и реков: ‚Ја Ресулаллах! Нека ви бидат жртва и татко ми и мајка ми! Вие ја вративте вечерата. Но на неа не видов трага од вашата благословена рака. А јас и Уму Ејуб во јадењето што ќе го вратите ги бараме местата што ги допрела вашата рака и со тоа стекнуваме берекет.‘ Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) рече: ‚Почувствував некаков мирис во овој зеленчук. Затоа не јадев од него. Јас сум човек што зборува со мелекот.‘ Прашав: ‚Дали тоа јадење е харам?‘ Кога рече: ‚Не! Но не ми се допадна поради неговиот мирис‘, реков: ‚Она што вам не ви се допаѓа, не ми се допаѓа ни мене!‘ Пејгамберот рече: ‚Вие јадете го.‘ Тогаш ние го изедовме и никогаш повеќе не му подготвивме на Ресулуллах јадење од тој зеленчук.
Друг пат подготвив јадење колку што беше доволно за Ресулуллах и за Ебу Бекр и им го однесов. Ресулуллах рече: ‚О Ебу Ејубе! Покани триесет луѓе од првенците на енсарите.‘ Додека размислував дека јадењето е малку и дека можеби Ресул-и екрем помислил дека го има многу, тој повторно рече: ‚О Ебу Ејубе! Покани триесет луѓе од првенците на енсарите.‘ Обземен од илјадници мисли, поканив триесет енсари и тие дојдоа. Јадеа од тоа јадење и се наситија. Кога сфатија дека тоа е муџиза, иманот на оние што дојдоа се зацврсти и повторно дадоа бејат. Потоа си заминаа. Откако си заминаа тие одбрани асхаби, овој пат рече: ‚Покани шеесет луѓе.‘ Бидејќи видов дека јадењето, како муџиза, не се намалило, уште повеќе се израдував и поканив шеесет луѓе во присуството на Ресулуллах.
„Отворете ѝ го патот на камилата! Нејзе ѝ е наредено каде ќе клекне“ Хадис-и шериф
Медина-и муневвере и околината
Дојдоа и јадеа од тоа јадење. Сите се вратија потврдувајќи ја муџизата на Ресулуллах. Потоа рече: ‚Повикај деведесет енсари.‘ Ги повикав и дојдоа. По наредбата на Ресулуллах седнуваа на софрата по десетмина и јадеа; и сите ја видоа оваа голема муџиза и си заминаа. Така јадеа сто и осумдесет луѓе. А јадењето беше колку што го однесов и изгледаше како никој да не го допрел.“2
Збратимувањето на енсарите и мухаџирите
За да се воспостави уште поцврста поврзаност во Медина-и муневвере, Пејгамберот ги збратими мухаџирите, кои направија хиџра, и енсарите, кои ги примија во своите куќи. Кога хазрети Алија остана последен, помисли дека е заборавен и праша: „Ја Ресулаллах! Ме заборавивте ли?“ Тогаш Предводникот на световите рече: „Ти си мој брат и на овој свет и на ахиретот.“ Ова братство почиваше врз материјално и духовно меѓусебно помагање. Така требаше барем донекаде да се ублажи тагата поради одвоеноста од татковината, од домот и од роднините. Муслиманите од Медина и онака ги раширија рацете кон своите браќа мухаџири, кои ја напуштија својата татковина за да можат да ја живеат и да ја шират верата на Аллах теала, ги поканија во своите куќи и со сето срце се трудеа да им дадат секаква помош. Со воспоставувањето на ова братство уште посрдечно се прегрнаа едни со други. Ресулуллах го збратими секој мухаџир со еден енсар што му одговараше по нарав. Ова братство беше на таков степен што го делеа дури и имотот наследен од татковците.3
Секој жител на Медина својата земја, лозје, градина, куќа, имот… што и да имаше го делеше на два дела и половината со задоволство му ја даваше на својот брат мухаџир. Од мухаџирите хазрети Абдурахман ибн Авф раскажуваше: „Кога направивме хиџра во Медина-и муневвере, Ресулуллах ме збратими со Са’д ибн Ребиа. Тогаш мојот брат Са’д ми рече: ‚О брате мој Абдурахмане! Јас сум по имот најбогатиот меѓу муслиманите од Медина. Го поделив својот имот на два дела, половината е твоја.‘ А јас реков: ‚Нека Аллах теала ти го направи твојот имот благословен и полн со добро. Мене не ми треба имот. Само однеси ме до вашата чаршија, каде што тргувате, и тоа е доволно.‘“
Таква пожртвуваност беше можна само благодарение на исламското братство. Од Адем алејхиселам до тоа време имаше многу преселби. Но толку смислена и возвишена хиџра, толку исполнето со љубов зближување и толку искрена прегратка меѓу дојденците и домашниот народ немаше. Така Аллах теала рече, по значење: „Верниците се само браќа.“4 Со тоа се укажуваше дека вистинската љубов и искреноста не можат да се засноваат врз материјална корист, туку само врз иманот и верата. Оваа состојба на Есхаб-и кирам се стекнуваше со еден единствен сохбет со Ресулуллах. Фејзот и берекетот што како мориња бликаа од благословеното срце на нашиот сакан Пејгамбер се влеваа во срцата на Есхаб-и кирам, и како плод на тоа се сакаа едни со други со невидена пожртвуваност и ги ставаа своите браќа пред себеси.
„Господаре мој! Како што го сакаме градот Мека, направи да ја засакаме и Медина. Направи да ја сакаме повеќе од Мека. Господаре мој! Ти дај берекет на нашите мерки и на нашите кутли. Направи го градот Медина здрав за нас. Направи го неговиот воздух убав!“ Хадис-и шериф
Енсарите и мухаџирите во овој нов исламски центар, рака под рака, срце до срце, дадоа збор дека ќе поднесат секаква жртва за да се зацврсти верата ислам и дека најпосле ќе го достигнат степенот на шехид. Така, собирајќи се околу Ресулуллах и следејќи ги темелите на верата ислам, воспоставуваа нов поредок и среќен живот. Исламот сега, со настанот на хиџрата, го направи првиот чекор на патот да стане „држава“. А Медина-и муневвере стануваше лулка и средиште на верата ислам.
Во Медина, покрај Есхаб-и кирам, имаше и христијани, Евреи и мушрици што им се поклонуваа на идолите. Евреите се состоеја од три племиња: Бени Кајнука, Бени Курејза и Бени Надр. Тие беа крајно непријателски настроени кон исламот, а особено кон нашиот сакан Пејгамбер.
Во меѓувреме меканските мушрици во тоа што Пејгамберот во Медина ги поврза своите асхаби збратимувајќи ги видоа голема опасност за себе. Ако набргу не излезеа на крај со тоа, муслиманите ќе зајакнеа и ќе ја нападнеа Мека, па би можеле да им ги одземат земјите, куќите и татковината што ги оставија… Од меканските мушрици, обземени со тие мисли, почнаа да пристигнуваат заканувачки писма до муслиманите од Медина. Во едно од тие писма пишуваше: „Навистина, ниедно арапско племе со кое сме во непријателство не нѐ разгневило толку колку вие. Зашто, наместо да ни го предадете еден човек што е од нас, вие му помогнавте и со раширени раце го заштитивте. Тоа е многу голема вина за вас. Ве молиме, излезете од меѓу него и нас и оставете го нам. Ако неговата работа тргне добро, најмногу ќе се израдуваме ние. А ако биде обратно, пак на нас ни паѓа да го смириме!…“
На ова писмо хазрети Ка’б ибн Малик напиша многу убав одговор, во кој го фалеше Пејгамберот.
Меканските мушрици напишаа исто такви заканувачки писма и до мушриците од Медина. И ним им се заканија со зборовите: „Ако не го истерате нашиот човек од својот град или ако не го убиете, ќе тргнеме против вас, ќе ве убиеме, а вашите жени ќе ги земеме да ни служат!…“
На тоа мушриците од Медина се собраа околу мунафикот Абдуллах ибн Убеј и донесоа одлука да му наштетат на Ресулуллах штом ќе им се укаже прилика.
Кога муслиманите дознаа за тоа, вложија секаков можен труд за да го заштитат нашиот сакан Пејгамбер и цврсто се збија околу него. Дојдоа во таква состојба што ноќе не можеа ни да излезат на улица ни да спијат во своите куќи.
Убеј ибн Ка’б раскажуваше: „Кога Ресулуллах и неговите асхаби ја почестија Медина-и муневвере со своето доаѓање, муслиманите станаа цел на непријателството на мушричките арапски племиња. Асхабите вооружени стражареа до зори.“
Есхаб-и кирам станаа како едно тело и во опасни прилики со сета сила брзаа да им помогнат на своите браќа муслимани. На нивното чело беше нашиот сакан Пејгамбер. Како што во секоја убава особина беше прв, така Ресулуллах и во храброста беше пред своите асхаби. Во кој и да е час од ноќта да се слушнеше некој вик, Пејгамберот, пред да стигне кој било, со својот коњ стигнуваше таму како молња, им соопштуваше на своите асхаби дека нема ништо од што треба да се плашат и ги смируваше.
„О Алија! Ти си мој брат и на овој свет и на ахиретот“ Хадис-и шериф
Султанот на двата света –
месецот кога се роди повторно дојде,
рудникот на знаењето и маарифот –
месецот кога се роди повторно дојде.
Нека дојде кој шефаат бара,
нека најде радост кој него го сака,
сопственикот на убавиот ахлак –
месецот кога се роди повторно дојде.
Полна месечина во темнината, сонце на утрото,
роза во ружината градина на Аллах,
хабибот на Хак, Мустафа –
месецот кога се роди повторно дојде.
Каде е искрениот вљубеник? –
нека му се смират душата и телото,
ризницата на тајната на вистината –
месецот кога се роди повторно дојде.
Кој него, Худаји, го сака,
до посакуваната цел стигнува,
Гордоста на светот, најдобриот меѓу луѓето –
месецот кога се роди повторно дојде.
Стар поглед на Медина
Месџидун Небеви / Медина-и муневвере
Земјиштето на кое клекна камилата Касва кога Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) направи хиџра во Медина-и муневвере.
Нашиот сакан Пејгамбер го купи ова земјиште и на него даде да се изгради месџид.
Се пресели на ахиретот во својата куќа, која беше прилепена до овој месџид,
и неговиот благословен гроб, кабр-и шериф, беше направен во таа соба.
Подоцна во оваа соба беа погребани хазрети Ебу Бекр и хазрети Омер (радијаллаху анхума).
Објавено е дека на местото за една личност покрај нив
ќе биде погребан Иса алејхиселам.