Како Селман Фариси го прими исламот
Од ден на ден нурот на исламот се ширеше, а благословеното име на Ресулуллах, секогаш кога ќе се слушнеше, почна да зазема место во срцата. Учените луѓе што копнежливо го очекуваа неговото доаѓање, во потрага и возбуда, брзаа во Медина и се удостојуваа со иман. Еден од нив беше хазрети Селман Фариси. Тој вака раскажа како стана муслиман: – Јас сум од селото Џеј, во градот Исфахан, во Персија (Иран). Татко ми беше најбогатиот во селото и имавме многу земја и имот. Бев единственото дете во куќата и единствениот миленик на татко ми. Затоа ме растеше како девојче. Не ми дозволуваше да излегувам од куќата. Бидејќи беше меџуси, ме научи на меџусиството како што сакаше, без никаков недостаток. Во куќата постојано гореше оган, а ние му се поклонувавме и паѓавме на сеџде пред него.
Бидејќи татко ми имаше многу имот и имање, еднаш ме изведе надвор и рече: „Чедо мое! Кога јас ќе умрам, ти ќе бидеш сопственик на овој имот, затоа оди и запознај ги својот имот и својата земја.“ И јас реков: „Добро“, и ги обиколив нашите градини.
Еден ден, кога тргнав да ги обиколам нивите, наидов на една црква. Ги слушнав гласовите на христијаните, а кога им се приближив, видов дека внатре прават ибадет. Бидејќи порано не бев видел такво нешто, останав зачуден. Зашто нашиот ибадет не беше ништо друго освен палење оган и паѓање на сеџде пред него. А тие Му правеа ибадет на Аллах, кого не Го гледаат. Си реков во себе: „Аллах ми е сведок, нивната вера е вистинита, а нашата е погрешна.“ До вечерта љубопитно ги набљудував. Уште пред да стигнам до нашите ниви, почна да се стемнува. Кога ги прашав: „Каде е изворот на оваа вера?“, рекоа: „Во Дамаск.“ Потоа прашав: „Ако отидам во Дамаск, ќе ме примат ли и мене?“, а тие одговорија: „Да, ќе те примат.“ Кога прашав: „Има ли меѓу вас луѓе што наскоро ќе одат во Дамаск?“, спомнаа дека по извесно време ќе тргне еден караван. Луѓето со кои зборував беа малкумина, а беа дошле од Дамаск во Исфахан. Додека се занимавав со нив, задоцнив да се вратам дома. Татко ми, гледајќи дека не сум се вратил, почнал да ме бара и испратил луѓе.
Ме бараа, но не ме најдоа. Додека тие беа во страв, се вратив дома. Татко ми рече: „Каде беше досега? Нема место каде што не те баравме.“ Реков: „Тато мој! Денеска излегов да ги обиколам нивите. Но на патот наидов на една христијанска црква. Влегов внатре. Видов дека веруваат во Аллах, кого не Го гледаат и кој владее со сѐ и сѐ може. Се восхитив на нивниот ибадет. До вечерта ги набљудував. Сфатив дека нивната вера е вистинита.“ Слушајќи го тоа, татко ми рече: „Сине мој! Погрешно мислиш, верата на твоите татковци и дедовци е поисправна од нивната вера. Нивната вера е расипана. Пази да не се измамиш и да поверуваш!“ А јас реков: „Не, нивната вера е подобра од нашата; нивната е вистинита, а нашата погрешна.“ Татко ми многу се налути на тоа, ми ги врза рацете и нозете и ме затвори во куќата.
Додека бев во таа состојба, постојано чекав вест за караванот што ќе оди во Дамаск. Најпосле дознав дека христијанските монаси го подготвуваат караванот.
Ги одврзав јажињата, побегнав и отидов во црквата каде што беше караванот. Им кажав дека не можам да останам во овие краишта и, придружувајќи му се на караванот, тргнав по патот за Дамаск. Во Дамаск прашав за најголемиот учен на христијанската вера. Ми покажаа еден човек, отидов кај него и му ја раскажав својата состојба. Му реков дека сакам да останам кај него и дека ќе му служам, и го замолив да ме научи на христијанството и да ме запознае со Аллах теала. Се согласи. Почнав да му служам и да ги вршам работите на црквата. А тој ме учеше на христијанството.
„Она што го слушате од мене раскажувајте им го и на своите браќа во верата! Пренесувајте си го едни на други!“ Хадис-и шериф
Но подоцна сфатив дека тој е лош човек. Зашто садаката, златото и среброто што христијаните ги носеа за да им се разделат на сиромасите, тој ги криеше и не им ги даваше на оние што имаа потреба. Собра полни седум ќупови злато и сребро. Тоа никој освен мене не го знаеше. По извесно време умре.
Христијаните се собраа за да го погребаат. Им реков: „Зошто му укажувате толкава почит, тој не е човек достоен за таа почит!“ Рекоа: „Од каде ти е тоа?“ и не ми поверуваа. Тогаш им го покажав местото каде што беше златото што го собрал. Ги ископаа седумте ќупови злато и сребро, а потоа рекоа: „Овој човек не е достоен да биде опремен и погребан“, го фрлија на едно место и го затрупаа со камења. На неговото место дојде друг.1
Овој човек навистина беше учен и подвижник (захид) и воопшто не му придаваше важност на овој свет. Се стремеше кон ахиретот, секогаш работеше за ахиретот и дење и ноќе непрестано правеше ибадет. Многу го засакав и долго останав кај него. Со задоволство му служев. Заедно правевме ибадет.
Еден ден го прашав: „О мој господине! Одамна сум кај вас и многу ве засакав. Зашто им се покорувате на наредбите на Аллах теала и се чувате од она што Тој го забранил. Кога ќе починете, што да правам, што ми советувате?“ Одговори: „Сине мој, во Дамаск не остана никој што би ги поправил луѓето. До кого и да одиш, ќе те расипе. Но во Мосул има еден човек, ти советувам да го најдеш.“
Кога почина, преминав во Мосул, го најдов човекот што ми го опиша и му раскажав што ми се случило. Ме прими да му служам. И тој, како и оној првиот, беше многу вреден човек, не беше врзан за овој свет и непрестано правеше ибадет. И нему му служев долго. Но еден ден се разболе. Пред неговата смрт и нему му ги поставив истите прашања. Ми препорача еден човек во Нусајбин. По неговата смрт веднаш отидов во Нусајбин. Откако го најдов човекот што го спомна, му реков дека сакам да останам кај него. Се согласи, и извесно време бев во негова служба. Кога се разболе, го замолив да ме испрати кај некој друг. Овој пат ми опиша друг човек, во византискиот град Амурија. По неговата смрт тргнав по патот за Амурија. Откако го најдов и тој човек што го спомна, стапив во негова служба и останав долго.
Потоа и неговата смрт се приближи. Кога го замолив да ме упати кај некого, рече: „Аллах ми е сведок, сега не знам таков човек. Но се приближи времето на доаѓањето на Пејгамберот на последното време.“ И ги наброја неговите знаци: „Тој ќе се појави меѓу Арапите, ќе направи хиџра од својата татковина и ќе се насели во град полн со урми, меѓу камењари.
Подарок прима, а садака не прима. Меѓу неговите плешки има печат на пејгамберството.“ Кога и овој човек почина, следејќи ги неговите зборови, решив да одам во арапската земја. Работејќи во Амурија, стекнав неколку вола и малку овци. Еден караван од племето Бени Келб се подготвуваше да тргне во арапската земја. Кога им реков: „Нека бидат ваши овие волови и овци, однесете ме во арапската земја!“, го прифатија мојот предлог и ме зедоа со себе. Но кога стигнавме во местото наречено Вадил-Кура, ме предадоа и, велејќи дека сум роб, ме продадоа на еден Евреин. Таму каде што беше Евреинот видов градини со урми. Помислив: „Ова е, веројатно, местото во кое ќе направи хиџра Пејгамберот на последното време.“ Но никако не можев да се навикнам. Извесно време му служев на овој Евреин. Потоа ме продаде на својот братучед. А тој ме купи и ме донесе во Медина. Кога стигнав во Медина, веднаш се навикнав на неа, како да сум ја видел порано. Сега деновите ми минуваа во Медина, работев во лозјето и во градината на Евреинот што ме купи и му служев. А во исто време нетрпеливо чекав да ја постигнам својата вистинска цел.
Еден ден се бев качил на една урмена палма и работев. Мојот газда под едно дрво разговараше со некого. Во еден миг рекоа: „Да пропаднат племињата Евс и Хазреџ! Еден човек дошол од Мека во Куба. Вели дека е пејгамбер. А овие племиња го прифаќаат и влегуваат во неговата вера…“ Кога ги слушнав тие зборови, како да изгубив свест. Веднаш слегов и му реков на тој човек: „Што велиш?“ Мојот газда ми удри шлаканица и рече: „Што ти е тебе гајле, зошто прашуваш, гледај си ја работата!“ Тој ден, кога падна вечерта, зедов малку урми и веднаш отидов во Куба. Влегов кај Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) и реков: „Ти си салих човек, а со тебе се и сиромаси. Ги донесов овие урми како садака.“
Ресулуллах им рече на асхабите што беа со него: „Дојдете, јадете урми.“ Тие јадеа. А самиот тој воопшто не јадеше. Си реков во себе: „Ете, ова е еден од знаците. Тој не прима садака.“ Откако Ресулуллах ја почести Медина, зедов уште малку урми и му ги донесов на Ресулуллах. Реков: „Ова е подарок.“ Овој пат јадеше заедно со асхабите што беа со него. Реков: „Ете, се појави и вториот знак.“ Урмите што ги донесов беа околу дваесет и пет. А коскичките од изедените урми беа околу илјада. Со муџизата на Ресулуллах урмите се зголемија. Си реков во себе: „Видов уште еден знак.“ Повторно отидов кај Ресулуллах. Погребуваа еден умрен. Бидејќи сакав да го видам печатот на пејгамберството, се приближив сосема близу. Ја сфати мојата желба и ја крена кошулата. Кога му се откри благословениот грб, го видов печатот на пејгамберството; веднаш го бакнав и заплакав. Во тој миг го изговорив келиме-и шехадетот и станав муслиман.
Потоа на Ресулуллах му раскажав, едно по едно, што ми се случило. Тоа му се допадна. Ми нареди да им го раскажам тоа и на Есхаб-и кирам. Есхаб-и кирам се собраа, а јас им раскажав сѐ што ми се случило до најситни подробности…2
Кога Селман Фариси поверува, бидејќи не го знаеше арапскиот јазик, побара преведувач. Преведувачот, еден Евреин што дојде, неговото фалење на нашиот сакан Пејгамбер го пренесуваше во обратна смисла. Тогаш дојде Џибрил алејхиселам и точно му ги соопшти на Ресулуллах зборовите на хазрети Селман. Кога Евреинот сфати што се случува, го изговори келиме-и шехадетот и стана муслиман.
Откако стана муслиман, Селман Фариси извесно време остана роб. Кога нашиот сакан Пејгамбер му рече: „Ослободи се од ропството, о Селмане!“, отиде кај својот газда и му рече дека сака да биде ослободен. Евреинот, кој на тоа се согласи неволно, прифати под услов да засади триста фиданки урми и да ги одгледа додека не почнат да раѓаат и да плати илјада и шестотини дирхеми злато (според едно предание, околу четири илјади дирхеми сребро).
Тоа му го соопшти на Ресулуллах. А тој им рече на своите асхаби: „Помогнете му на својот брат.“ Собраа за него триста фиданки урми. Ресулуллах рече: „Подготви им ги јамите, па кога ќе завршиш, извести ме.“ Кога ги подготви јамите и го извести, Пејгамберот дојде на тоа место и со своите благословени раце ги засади фиданките. Една од нив ја засади хазрети Омер. Освен онаа што ја засади хазрети Омер, сите, со дозвола на Аллах теала, таа година родија урми. Ресулуллах ја ископа и таа една фиданка, повторно ја засади со својата благословена рака, и таа роди штом беше засадена.
„Се приближи времето на доаѓањето на Пејгамберот на последното време. Тој ќе се појави меѓу Арапите, ќе направи хиџра од својата татковина и ќе се насели во град полн со урми, меѓу камењари. Подарок прима, а садака не прима. Меѓу неговите плешки има печат на пејгамберството“ Монахот од Амурија
Хазрети Селман Фариси раскажуваше: „Еден ден некој човек ме бараше и прашуваше: ‚Каде е сиромашниот мукатеб (роб што се спогодил со својот газда за определена сума за да ја стекне слободата) Селман Фариси?‘ Ме најде и ми го даде златото, големо колку јајце, што го имаше в рака. Го зедов, отидов кај Пејгамберот и му ја изнесов работата.
Ресулуллах ми го врати златото и рече: ‚Земи го ова злато и исплати го својот долг!‘ Кога реков: ‚Ја Ресулаллах! Ова злато не е толку тешко колку што бараше Евреинот‘, Ресулуллах го зеде тоа злато и го помина преку својот благословен јазик. Потоа рече: ‚Земи го ова! Аллах теала со него ќе го исплати твојот долг.‘ Аллах ми е сведок, го измерив тоа злато, беше точно колку што се бараше. Го однесов и го предадов. Така се ослободив од ропството.“3
Од тој ден Селман Фариси им се придружи на Есхаб-и суфа.
Мелеките доаѓаа да слушаат
Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) го учеше Чесниот Кур’ан толку убаво, толку слатко и трогателно што се восхитуваа и немуслиманите што го слушаа. Многумина беа оние што, слушајќи го, станаа муслимани.
Хазрети Бера ибн Азиб раскажуваше: „Еднаш, по јација-намазот, го слушав Ресулуллах како ја учи сурата Тин. Учеше толку убаво што не сум слушнал никого чиј глас и учење се посовршени од неговите.“
Меѓу Есхаб-и кирам имаше многу што имаа многу убав глас и што плачеа и ги расплакуваа другите додека го учеа Чесниот Кур’ан. Еден од нив беше Усејд ибн Худајр. Една ноќ го врза коњот покрај себе и почна да ја учи сурата Бекара. Додека учеше, коњот одненадеж се исплаши. Хазрети Усејд замолкна, коњот се смири. Почна да учи, коњот пак се исплаши. Кога замолкна, се смири. Кога повторно почна да учи, коњот пак се исплаши. Синот на Усејд ибн Худајр, Јахја, лежеше на место близу до коњот. Плашејќи се коњот да не му наштети на детето, престана да учи.
Кога погледна кон небото, во некаква магла слична на сенка од бел облак забележа нешта што светкаа како кандила. Кога престана да учи, виде како тие светкави нешта се креваат кон небото и си одат.
Кога се раздени, отиде во чесното присуство на нашиот сакан Пејгамбер и раскажа што му се случило.
Кога Ресулуллах праша: „Знаеш ли што беа тие?“, хазрети Усејд одговори: „Нека ти бидат жртва и татко ми и мајка ми, ја Ресулаллах! Не знам.“
Пејгамберот рече: „Тоа беа мелеки. Му се приближија на твојот глас. Да продолжеше да учиш, ќе те слушаа до зори, а и луѓето ќе ги видоа и ќе ги гледаа. Немаше да се кријат од очите на луѓето.“
Еден од оние што го учеа Чесниот Кур’ан многу трогателно беше и хазрети Ебу Бекр Сидик. Кога ќе почнеше да учи во намазот, не можеше да се воздржи и од неговите благословени очи потекуваа солзи. Оние што ќе го видеа се восхитуваа на таа негова состојба. Еден ден мушриците се собраа и рекоа: „Овој човек плаче додека трогателно го учи она што го донесе пејгамберот. Се плашиме нашите деца и жени да не се занесат со таа негова состојба и да станат муслимани.“
Како Абдуллах ибн Селам го прими исламот
Еден од оние што, гледајќи го благословеното лице на нашиот сакан Пејгамбер, го засакаа со љубов на вљубени и што, слушајќи ги неговите благословени зборови и Чесниот Кур’ан што го учеше, останаа восхитени и станаа муслимани, е и хазрети Абдуллах ибн Селам.
Абдуллах ибн Селам, кој добро ги познаваше Тевратот и Инџилот, пред да поверува беше еврејски учен. Тој вака раскажува како стана муслиман: „Тевратот и неговите толкувања ги учев од татко ми. Еден ден татко ми ми ги раскажа особините и знаците на пејгамберот што ќе дојде во последното време и делата што ќе ги прави, и рече: ‚Ако тој биде од лозата на Харун, ќе го следам; ако не, нема да го следам!‘ Умре пред доаѓањето на Ресулуллах во Медина.
Кога слушнав дека Ресулуллах во Мека го објавил своето пејгамберство, ги знаев неговите особини, неговото име и времето на неговото доаѓање. Затоа постојано го очекував. Сѐ додека од некого не слушнав дека Ресулуллах отседнал како гостин во куќата на синовите на Амр ибн Авф во местото наречено Куба, близу до Медина, ја криев оваа своја состојба од Евреите и молчев.
Еден ден, додека во својата градина берев свежи урми од урмената палма, некој од синовите на Надир извика: ‚Денес дојде човекот на Арапите!‘ Ме обзеде трепет. Веднаш изговорив текбир: ‚Аллаху екбер.‘ Во тој миг тетка ми Халида бинт Харис седеше под дрвото. Беше многу стара жена. Кога го слушна мојот текбир, ми се развика: ‚Аллах да ти ја остави раката празна и да не те доведе до она на што се надеваш! Аллах ми е сведок, да слушнеше дека доаѓа Муса ибн Имран4, немаше повеќе да се израдуваш!‘ Ѝ реков: ‚О тетко! Аллах ми е сведок, тој е брат на Муса ибн Имран и пејгамбер како и тој. Тој е на неговиот пат и е испратен со истиот тевхид со кој беше испратен и тој.‘
На тоа ми рече: ‚О сине на брат ми! Да не е тој пејгамберот за кого ни беше соопштено дека ќе биде испратен близу до кијаметот?‘ ‚Да‘, реков. ‚Тогаш си во право‘, рече.5
Кога Ресулуллах направи хиџра во Медина, веднаш се измешав со народот за да го видам. Штом го видов неговиот благословен лик, неговото лице полно со нур, реков: ‚Неговото лице не може да биде лице на лажливец!‘ Ресулуллах им го објаснуваше исламот на собраните луѓе и им даваше совети. Првиот хадис-и шериф што таму го слушнав од Ресулуллах беше овој: ‚Ширете го селамот меѓу себе, хранете ги гладните, правете сила-и рахм (посетувајте ги блиските роднини), клањајте намаз додека луѓето спијат. Така ќе влезете во џенетот со спокој.‘
Гордоста на светот (саллаллаху алејхи ве селлем) ме препозна со нурот на пејгамберството и рече: ‚Ти ли си Ибн Селам, ученот на Медина?‘ Кога реков: ‚Да‘, нашиот сакан Пејгамбер рече: ‚Приближи се‘ и го постави ова прашање: ‚О Абдуллах! Кажи заради Аллах теала! Зарем не си ги прочитал и не си ги научил моите особини во Тевратот?‘ А јас реков: ‚Можете ли да кажете какви се особините на Аллах теала?‘
На ова прашање Ресулуллах малку почека, и Џибрил алејхиселам ја спушти сурата Ихлас. Кога ја слушнав оваа сура што ја проучи Ресулуллах, веднаш му реков на Пејгамберот: ‚Да, ја Ресулаллах! Вистина зборуваш, сведочам дека нема друго божество освен Аллах теала. Ти си Негов роб и Ресул‘, го изговорив келиме-и шехадетот и станав муслиман. Потоа реков: ‚Ја Ресулаллах! Евреите се насилнички народ, што толку лаже што човек се чуди, што изнесува неосновани обвинувања и клевети. Ако тие, пред вие да ги прашате за мојата нарав и за целата моја состојба, слушнат и дознаат дека станав муслиман, сигурно ќе ме оклеветат пред вас со неверојатни клевети. Најпрвин вие прашајте ги за мене!‘ и се скрив во еден дел од куќата. По мене влезе една група од првенците на Евреите. Ресулуллах ги праша Евреите: ‚Каков човек е Абдуллах ибн Селам, кој е меѓу вас?‘ Евреите рекоа: ‚Тој е нашиот највисок учен и син на нашиот најголем учен! Ибн Селам е најдобриот меѓу нас и син на најдобриот меѓу нас!‘ Тогаш Ресулуллах ги праша Евреите: ‚Што би рекле ако тој станал муслиман?‘
„Аллах теала ми објави дека сака четворица. Ми нареди да ги сакам овие четворица. Тоа се Алија, Ебу Зер, Микдад и Селман“ Хадис-и шериф
Евреите одговорија: ‚Аллах да го сочува од такво нешто!‘
Тогаш излегов од местото каде што се бев скрил и го потврдив со овие зборови: ‚О заедницо на Евреите! Плашете се од Аллах теала! Прифатете го она што ви дојде. Се колнам во Аллах теала, а и вие самите знаете: ова е ресулот на Аллах теала, чие име и чии својства сте ги виделе запишани во Теврат, што го држите во своите раце. Сведочам дека нема друго божество освен Аллах теала. И сведочам дека Мухаммед алејхиселам е Негов роб и Негов ресул.‘ На тоа Евреите рекоа: ‚Тој е најлошиот меѓу нас и син на најлошиот меѓу нас!‘ и, припишувајќи ми разни мани и измислувајќи клевети, почнаа да ме оцрнуваат. Реков: ‚Токму од ова и се плашев. Ја Ресулаллах! Зарем не ви кажав дека тие се насилнички и лажлив народ, што не се воздржува од злото и што клевети? Ете, сѐ излезе на виделина!‘ Ресулуллах им рече на Евреите: ‚Вашето прво сведочење ни е доволно, а второто е непотребно.‘ Потоа веднаш се вратив дома.
Ги повикав во исламот своето семејство и своите роднини. Сите станаа муслимани, па и мојата тетка.
Тоа што примив иман многу ги разгневи Евреите. Затоа почнаа да ме притискаат. Некои од еврејските учени дури се обидоа да ме одвратат од исламот, велејќи: ‚Од Арапите не излегува пејгамбер, а твојот човек е владетел‘, но не успеаја.“
Заедно со него искрено станаа муслимани Салеба ибн Саје, Усејд ибн Саје, Есед ибн Убејд и уште некои Евреи. Но некои еврејски учени рекоа: „Во Мухаммед поверуваа само злите меѓу нас. Да беа од нашите добри, немаше да ја напуштат верата на своите предци.“ На тоа Аллах теала, како одговор на нив, објави ајет-и керим и рече, по значење: „Тие (следбениците на Книгата) не се сите исти. Меѓу следбениците на Книгата има заедница што прави ибадет и е покорна, која во ноќните часови, паѓајќи на сеџде, ги чита ајетите на Аллах теала.“6
Од ден на ден сѐ полоша ми е состојбата, ја Ресулаллах!
Нека ми се поправат веќе делата, помош, ја Ресулаллах!
Ми се разузда нискиот нефс, по шејтанот ме поведе.
Со толку непокорност како засолниште да најдам, ја Ресулаллах!
Зарем е можно да се спасам од страстите на нефсот и од шејтанот,
Ако од тебе не ми стигне хидајет, ја Ресулаллах?
Кога твојот фејз и твоето доброчинство за миг до грешникот ќе стигнат,
Неговиот пат во двата света е спас, ја Ресулаллах!
Наредбата и забраната ги почитував, за харамот не реков халал.
Крајот на секој грев беше каење, ја Ресулаллах!
О Ресуле на луѓето и на џиновите, највозвишен меѓу луѓето,
Заради мојот ихлас подари ми шефаат, ја Ресулаллах!
„Ширете го селамот меѓу себе, хранете ги гладните, правете сила-и рахм, клањајте намаз додека луѓето спијат. Така ќе влезете во џенетот со спокој“ Хадис-и шериф
Стар изглед на Медина-и муневвере (1890)
Некои настани од првата година по хиџрата
Во првата година по хиџрата се преселија на ахиретот Ес’ад ибн Зурара, Бера ибн Марур и Кулсум ибн Хидм од енсарите, а од мухаџирите Осман ибн Мазун. Освен тоа, хазрети Ебу Бекр и Билал Хабеши (радијаллаху анхума), кои не можеа да ги поднесат воздухот и водата на Медина, се разболеа од маларија. На тоа Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) упати дова: „Господаре мој! Како што ни ја направи мила Мека, направи ни ја мила и Медина и подари ни во неа берекет и изобилна нафака.“ Џенаб-и Хак ја прими неговата дова и им ја направи Медина мила на мухаџирите.
Првиот пишан договор
Пред хиџрата на Ресулуллах, Абдуллах ибн Убеј, поглаварот на племето Хазреџ во Медина, требаше да биде избран за владетел на Медина. Кога по бејатите на Акаба, а потоа и со настанот на хиџрата, повеќето од племињата Евс и Хазреџ станаа муслимани, владеењето на Абдуллах ибн Убеј не се оствари. Затоа Абдуллах ибн Убеј гаеше злоба најнапред кон Пејгамберот и кон оние од Есхаб-и кирам што беа мухаџири, а потоа и кон асхабите од Медина, но своето непријателство не можеше отворено да го покаже. Со неколкумина слични на себе ја формираше групата на мунафиците (дволичниците). Тие пред муслиманите велеа дека влегле во верата ислам, а зад нивниот грб им се потсмеваа. Почнаа тајно да сеат семе на нифак (дволичност) и да предизвикуваат смути. Во тоа отидоа толку далеку што почнаа благословените зборови на Гордоста на светот (саллаллаху алејхи ве селлем) да ги пренесуваат изопачено и да ги менуваат.
Во меѓувреме не мируваа ни меканските мушрици: се обидуваа на Ресулуллах во Медина да му го направат она што не успеаја да го направат во Мека. Како што им праќаа заканувачки писма на мединските мушрици, така и на еврејските племиња во Медина им праќаа писма и пораки полни со закани. Тие нивни закани ги натераа Евреите да му се приближат на Ресулуллах.
Тогаш Евреите дојдоа кај Ресулуллах и рекоа: „Дојдовме да склучиме мир со вас. Ајде да направиме договор, за да не си нанесуваме штета едни на други.“ Нашиот Пејгамбер склучи со нив договор од педесет и пет точки. Некои од донесените одредби се следниве:
1. Овој договор е исправа што ја напиша Ресулуллах Мухаммед алејхиселам меѓу муслиманите од Мека и од Медина, оние што ги следат, оние што подоцна ќе им се придружат и оние што се борат заедно со нив.
2. Без сомнение, тие се заедница одделена од другите луѓе.
3. Секое племе заеднички ќе го плаќа откупот за своите заробеници (според правдата што важи меѓу муслиманите).
4. Муслиманите ќе застанат против оние што меѓу нив предизвикуваат немири, макар тоа да се и нивните деца.
5. На Евреите што ќе им се придружат на муслиманите нема да им се прави никаков зулум, туку ќе им се помага.
6. Евреите заедно со муслиманите ќе сочинуваат една група, а секој ќе го извршува она што го бара неговата вера.
7. Никој од Евреите нема да смее да тргне во воен поход без дозвола од Мухаммед алејхиселам.
8. Никој нема да му прави зло на оној со кого склучил договор, а на оној на кого му се прави зулум задолжително ќе му се помогне.
9. Долината на Медина е за оние што го склучуваат овој договор неприкосновено, харам подрачје.
10. Меканските мушрици и оние што им помагаат во никој случај нема да бидат заштитени.
11. Против оние што ќе ја нападнат Медина муслиманите и Евреите ќе си помагаат едни на други.
Со овој договор Евреите требаше (навидум) да бидат пријатели со муслиманите, да не гаат злоба кон нив и да не им покажуваат непријателство.7
О Мој Хабибе, не тагувај
Евреите, кои своето непријателство го криеја во себе, откако го потпишаа горниот договор, почнаа да доаѓаат кај Пејгамберот во групи. Му поставуваа прашања што самите ги сметаа за многу тешки. Од одговорите што ги добија сфатија дека тој е вистински пејгамбер. Но од инает и завист не поверуваа. На тоа нашиот сакан Пејгамбер рече: „Да поверуваа во мене десет од еврејските учени, ќе поверуваа сите Евреи.“ Аллах теала го утеши Ресулуллах, нажален поради тоа, со овој ајет-и керим: „(О Мој Хабибе!) О славен Ресуле! Нека не те нажалува (состојбата на) оние што, иако со срцата не веруваат, со устите велат ‚Поверувавме‘ (мунафиците), и оние од Евреите што брзаат во куфрот. Тие непрекинато слушаат лаги и шпионираат (од синовите на Курејза) за друг народ (Евреите од Хајбер) што не дошол пред тебе. Тие ги менуваат местата на зборовите што ги слушаат, на вистините, и ги раскажуваат така што да ги оддалечат од вистината. И велат: ‚Ако ви се даде ова (фетва), прифатете го, а ако не ви се даде, чувајте се!‘ Кого Аллах теала ќе посака да падне во искушение, ти никако нема да можеш да ја спречиш волјата на Аллах теала. Тие се оние чии срца Аллах теала не сакал да ги исчисти. За нив на овој свет има понижување и беда, а на ахиретот многу голема казна.“8
Поради склучениот договор, некои од асхабите се спријателија со своите соседи Евреи. Аллах теала и тоа им го забрани, велејќи: „О вие што поверувавте! Не земајте за пријатели други (кафирите и мунафиците) освен своите браќа по вера. Тие не пропуштаат да ви прават зло и да сеат расипаност и сакаат да западнете во тешкотија. Нивната злоба и непријателство кон вас излегоа од нивните усти. А непријателството што го кријат во срцата е уште поголемо. Ако размислите и сфатите, ви ги објаснивме ајетите за нивното непријателство (многу јасно ви покажавме на што треба да внимавате).“9
Меканските мушрици непрекинато ги поттикнуваа и им се закануваа на мушриците во Медина, на мунафиците, на Евреите и на племињата околу Медина. Се обидуваа што побрзо да го изгаснат нурот на исламот и бараа начини да го отстранат благословеното битие на нашиот сакан Пејгамбер.
„Да поверуваа во мене десет од еврејските учени, ќе поверуваа сите Евреи“ Хадис-и шериф
Наспроти ваквите постапки на мунафиците и мушриците, Ресулуллах секогаш го избираше патот на мирот. Некои од Есхаб-и кирам веќе веруваа дека е потребно да се спротивстават на непријателот и упатуваа дова: „Господаре мој! За нас нема ништо поскапоцено од борбата против овие мушрици на Твојот пат. Овие курејшиски мушрици го негираа пејгамберството на Твојот Хабиб и го принудија да ја напушти Мека. Аллаху мој! Ти секако ќе ни дозволиш да војуваме против нив!..“ А Ресулуллах на тој пат ја чекаше наредбата на Аллах теала и постапуваше според она што ќе му беше наредено. И веќе дојде времето. Во вахјот што го донесе Џибрил алејхиселам беше речено: „Борете се и вие на патот на Аллах теала против оние што ви објавуваат војна. Но не преминувајте ја границата и не претерувајте. Навистина, Аллах теала не ги сака оние што претеруваат. Убивајте ги (кафирите) каде и да ги најдете. Изгонете ги и вие нив, како што тие ве изгонија вас (од Мека). Фитната на нивниот ширк е полоша од убиството. Не војувајте со нив кај Месџидул Харам сѐ додека тие таму не војуваат со вас. Но ако тие таму ве убиваат, и вие убивајте ги таму. Таква е казната на кафирите. Ако се откажат од негирањето на Аллах теала и од војната, (оставете ги и вие. Зашто) Аллах теала, навистина, многу простува и е многу милостив.“10
А во еден ајет-и керим испратен подоцна беше речено: „Војувајте со тие мушрици сѐ додека не остане трага од фитната на ширкот и додека верата не им припадне само на Аллах теала (додека ибадет не се прави само на Аллах теала). Ако се откажат (од ширкот), (нема зулум врз нив.) Непријателството (казната) е само против зулумќарите.“11
Ма медахту Мухаммеден би макалати,
Лакин медахту макалати би Мухаммедин.
(Јас не можам да го пофалам Мухаммед алејхиселам,
Туку со него ги правам вредни своите записи.)
Имам Рабани (рахметуллахи алејх)