ГАЗИ И СЕРИИ

Сефер, газа и серија

За да ги чува редот и мирот во Медина и да ја следи состојбата на непријателите, Гордоста на вселената саллаллаху алејхи ве селлем формираше серии (одреди за упади, чети), односно мали воени единици. Бројот на оние што учествуваа во тие серии, што Ресулуллах ги праќаше против кафирите без лично да учествува, се движеше од пет до четиристотини. Битките во кои Пејгамберот учествуваше и со кои лично раководеше се нарекуваат газа (газве). Одењето на војската во војна се нарекува сефер, а воената состојба се нарекува сеферберлик (мобилизација).

Нашиот сакан Пејгамбер, за да ги спречи ненадејните напади на непријателот, воведе во Медина стражарење, праќаше патроли и така ги презеде потребните безбедносни мерки.

Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) водеше дваесет и седум гази. Тоа се: Ебва (Ведан), Буват, Првиот Бедр (Сафван, Раниот Бедр), Зул-Ушејра, Бедр (Бедр-и кубра), Каркаратул-Кудр, Бени Кајнука, Севик, Гатафан (Енмар, Зи Емр), Бахран (Бени Сулејм, Неџран), Ухуд, Хамраул-Есед, Бени Надир, Малиот Бедр (Бедр-и сугра), Затур-Рика, Думетул-Џендел, Мурејси (Бени Мусталик), Хендек (Ахзаб), Бени Курејза, Бени Лихјан, Габа (Зи Карад), Хајбер, Вадил-Кура, освојувањето на Мека, Хунејн, Таиф и Тебук.

Само во девет од тие гази дојде до судир. Тоа се: Бедр (Бедр-и кубра), Ухуд, Мурејси (Бени Мусталик), Хендек (Ахзаб), Бени Курејза, Хајбер, Вадил-Кура, Хунејн и Таиф. Мека беше освоена без војна и сите нејзини жители станаа муслимани.

Во другите гази немаше никаков судир: во некои беше склучен договор, во некои непријателот се предаде; еден дел од кафирите не се осмели да се соочи со исламската војска, а повеќето кафири, штом ќе чуеја дека доаѓа исламската војска, бегаа во планините и исчезнуваа.

Со оваа изрека сите држави наоѓаат спас и среќа:
„Биди подготвен за војна ако сакаш мир и спокој.“
Abdülhak Molla

„Борете се и вие на патот на Аллах теала против оние што ви објавуваат војна. Но не преминувајте ја границата и не претерувајте“ Бекара: 190

Сериите што ги испрати Ресулуллах

Првите серии – одредот на хазрети Хамза

Беше потребно мушриците да се ослабат трговски и стопански и да се доведат до памет. За тоа требаше да се пресечат трговските патишта кон Сирија. Во тоа време се чу дека еден мушрички караван минува близу Медина. На почетокот на рамазан, седмиот месец од првата година по хиџрата, нашиот сакан Пејгамбер нареди веднаш да се направат подготовки за поход и го постави хазрети Хамза за командант на триесет коњаници. Откако го посоветува да се плаши од Аллах теала и убаво да постапува со оние што се под негова команда, рече: „Тргнете во газа на патот на Аллах теала, спомнувајќи го името на Аллах теала! Борете се против оние што не Го признаваат Аллах теала…“ Му даде на хазрети Хамза бело знаме и го испрати.

Хазрети Хамза со коњаниците под своја команда тргна кон мушричкиот караван, што го чуваа триста коњаници. Кога караванот, на пат од Дамаск кон Мека, стигна до местото наречено Сифул-Бахр, се сретнаа со муџахидите. Славните асхаби веднаш се построија во борбен ред и се подготвија за борба. Во тој миг пристигна Меџди ибн Амр Џухени, кој се наоѓаше таму, и застана меѓу нив. Меџди ибн Амр Џухени беше сојузник на двете страни. Гледајќи дека муслиманите се бројно многу малку, а мушриците многу, помисли дека муслиманите би можеле да бидат поразени. Надевајќи се дека муслиманската држава ќе трае довека, посредуваше и ги одврати двете страни од судирот. Потоа хазрети Хамза и неговите другари се вратија во Медина. Кога на Пејгамберот му беше изнесено што направи Меџди, тој го изрази своето задоволство и рече: „Направил благословено, добро и исправно дело.“1

Одредот на Убејда ибн Харис

Потоа сериите не престанаа. На хазрети Убејда ибн Харис му беа дадени под команда шеесет или околу осумдесет муџахиди и тој беше испратен во Рабиг. Штом двете војски се соочија, двете страни почнаа да се гаѓаат со стрели. Првата стрела од исламската војска ја одапна Са’д ибн Ебу Векас. Двесте мушрици под команда на Ебу Суфјан, мислејќи дека поголемиот дел од исламската војска е во заседа, се исплашија од муслиманите и спасот го најдоа во бегството.2

Да се бориме на патот на Аллах, слава да стекнеме, слава…
Во Кур’анот победа ветува хазрети Јездан.

„Тргнете во газа на патот на Аллах теала, спомнувајќи го името на Аллах теала! Борете се против оние што не Го признаваат Аллах теала“ Хадис-и шериф

Газите на Ресулуллах

Првите гази – газата Ведан

Се нарекува и газата Ебва. Тоа е првата газа на Ресулуллах. Се случи во дванаесеттиот месец по хиџрата. Во Медина како заменик беше оставен хазрети Са’д ибн Убада. Со шеесет луѓе се тргна против Курејшиите и племето Бени Дамра. Знамето го носеше хазрети Хамза. Не наидоа на Меканците. Стигнаа до местото наречено Ведан. Со племето Бени Дамра беше склучен пишан договор. Според него:

1- синовите на Дамра во никој случај нема да му помагаат на непријателот,

2- животот и имотот на синовите на Дамра ќе бидат под заштита на муслиманите,

3- за возврат, кога Пејгамберот ќе ги повика во некоја битка, синовите на Дамра веднаш ќе му притечат на помош.

Газата Буват

Оваа газа е втората газа на Ресулуллах. Беше месецот ребиул-евел од втората година по хиџрата. Во Медина како заменик беше оставен хазрети Саиб ибн Осман ибн Мазун. Кога се дозна дека мушрички караван од сто луѓе, под водство на Ебу Суфјан, оди во Дамаск со две илјади и петстотини камили, се тргна со двесте луѓе против курејшискиот караван. Иако сѐ беше пребарано чекор по чекор сѐ до планината Буват, мушриците не беа фатени.

Газата Зул-Ушејра

Беше преземена на почетокот на шеснаесеттиот месец по хиџрата. Пристигна вест дека голем трговски караван на меканските мушрици, под команда на Ебу Суфјан, оди во Дамаск. Ресулуллах на своето место како заменик го остави Ебу Селема ибн Абдулесед. Знамето му го даде на хазрети Хамза (радијаллаху анху). Имаа триесет камили, на кои јаваа наизменично. Со сто и педесет или околу двесте муџахиди дојдоа до местото наречено Ушејра и чекаа неколку дена. Караванот не беше можно да се фати. Склучија мир со синовите на Мудлиџ и се вратија во Медина.

Првата газа Бедр

Се нарекува и газата Сафван. Едвај беа поминале неколку дена од враќањето од газата Буват, кога пристигна вест дека еден Курејшија по име Курз ибн Џабир Фихри, заедно со своите луѓе, ненадејно ја нападнал планината Џема и оттаму ги одвел говедата и камилите што пасеа таму.

Пејгамберот, оставајќи го на свое место како заменик Зејд ибн Хариса, тргна со неколку асхаби кон местото на настанот. Знамето овој пат му го даде на хазрети Алија.

Кога муџахидите стигнаа на местото на настанот, Курз и другите ги оставија животните и ги загубија своите траги. Иако беше проверен секој камен сѐ до долината Сафван кај Бедр, не беа најдени.

Одредот на Абдуллах ибн Џахш (серијата Батн-и Нахла)

Пејгамберот еден ден сакаше да испрати серија во Нахла за да ги следи курејшиските мушрици. За командант на војниците што требаше да бидат испратени сакаше да го постави хазрети Ебу Убејда ибн Џерах. Кога Ебу Убејда ибн Џерах ја прими оваа наредба, почна да плаче од болката што ќе биде далеку од нашиот Пејгамбер.

„Радосни вести за оние што ќе умрат на патот на хаџот и за оние што водат газа на патот на Аллах!“ Хадис-и шериф

Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) наместо него го постави за емир хазрети Абдуллах ибн Џахш.3

Абдуллах ибн Џахш беше од оние што исламот го живееја со жар. Кога стана муслиман, иако кафирите го подложуваа на незамисливи маки, тој им се спротивстави со силата на иманот и цврсто ги поднесуваше нивните малтретирања и маки. Затоа Пејгамберот за него им рече на своите асхаби: „Тој е оној меѓу вас што најмногу издржува и поднесува глад и жед.“ Абдуллах ибн Џахш, слушајќи ги радосните вести што Ресулуллах ги даде за шехидите, секогаш копнееше по шехадет. Во битките јуначки се бореше во првите редови.

Хазрети Абдуллах ибн Џахш раскажува: „Тој ден Ресулот алејхиселам, кога го клањаше јација-намазот, ме повика кај себе и рече: ‚Дојди кај мене рано наутро. Нека ти биде и оружјето со тебе. Ќе те испратам на една страна.‘

Кога се раздени, отидов во месџидот. Мечот, лакот, стрелите и торбата ми беа на мене, а и штитот покрај мене. Ресулот алејхиселам, откако го предводеше сабах-намазот, се врати дома. Бидејќи дојдов порано, чекав пред вратата. Најде неколкумина од мухаџирите што ќе одат со мене. Велејќи: ‚Те поставив за командант над овие луѓе‘, ми даде едно писмо и рече: ‚Оди! Откако ќе патуваш две ноќи, отвори го писмото. Постапи според она што е наредено во него.‘ Прашав: ‚Ја Ресулаллах! На која страна да одам?‘ Рече: ‚Тргни по патот за Неџдија. Упати се кон Рекија, кон бунарот!‘“

Кога Абдуллах ибн Џахш беше задолжен за походот на Нахла, за прв пат му беше дадена титулата Емирул-муминин. Тој беше првиот емир во исламот што беше спомнуван со ова име. Кога со одред од осум или дванаесет луѓе по два дена стигнаа до местото Мелел, во писмото што го отвори беше напишано:

„Бисмиллахир-рахманир-рахим. Кога ќе го прочиташ ова писмо, оди со името и берекетот на Аллах теала сѐ додека не слезеш во долината Нахла, меѓу Мека и Таиф. Ниеден од своите другари немој да го присилуваш да оди со тебе! Набљудувај ги Курејшиите во долината Нахла и курејшискиот караван, следи ги и надгледувај ги. Јавувај ни вести за нив.“

Емирул-муминин хазрети Абдуллах ибн Џахш, откако го прочита писмото, рече: „Ние сме робови на Аллах теала и сите кон Него ќе се вратиме. Слушнав и се покорив. Ќе ја извршам наредбата на Аллах теала и на Неговиот сакан Ресул“, го бакна писмото и го стави на својата глава. Потоа се сврте кон другарите и рече: „Кој од вас копнее да стане шехид, нека дојде со мене. Кој не сака да дојде, може да се врати. Никого од вас не присилувам. Ако не дојдете, јас сам ќе отидам и ќе ја извршам наредбата на Ресулот алејхиселам.“ Другарите сите во еден глас му одговорија: „Ги слушнавме наредбите на Пејгамберот. Ние сме покорни на Аллах теала, на Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) и на тебе. Оди каде што сакаш, со берекетот на Аллах теала.“

Оваа мала војска, во која беше и хазрети Са’д ибн Ебу Векас, тргна кон Хиџаз и стигна во Нахла. Скриени на едно место, почнаа да ги набљудуваат Курејшиите што минуваа оттаму. Тогаш помина еден курејшиски караван. Камилите му беа натоварени. Муџахидите му се приближија на караванот и ги повикаа во исламот, а кога не прифатија, почнаа борба. Едниот го убија, двајца ги заробија, а еден, бидејќи беше на коњ, не можеа да го стигнат. Целиот имот на кафирите им остана на муџахидите. Абдуллах ибн Џахш една петтина од овој плен ја одвои за Ресулуллах. Тоа беше првиот плен што го зедоа муслиманите.4

Пејгамберот им го објасни исламот на заробениците и им предложи да примат иман. Хакем ибн Кејсан стана муслиман. Осман ибн Кејсан го одби исламот и отиде во Мека.

Месџид-и Киблетејн

Откако нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) ја направи хиџрата во Медина-и муневвере, поминаа седумнаесет месеци. Дотогаш намазот секогаш го клањаше свртен кон Бејтул-мукадес во благородниот Ерусалим. Во тие денови до Ресулуллах стигнаа зборовите на Евреите: „Каква чудна работа! Верата му е различна од нашата, а киблата му е како нашата!“ Од тие зборови неговото благословено срце се повреди.

Еден ден, кога дојде Џибрил алејхиселам, тој му рече: „О Џибриле! Сакам Аллах теала да го сврти моето лице од киблата на Евреите кон Кааба.“

Џибрил алејхиселам одговори: „Јас сум само роб. Тоа побарај го од Аллах теала!“

Потоа беше објавен 144-тиот ајет-и керим од сурата Бекара. Беше речено: „(О Мој Хабибе! За да дојде вахјот) навистина гледаме како твоето лице постојано се врти кон небото. Затоа Ние ќе те свртиме кон кибла со која ќе бидеш задоволен. Сега сврти го своето лице кон Месџидул Харам (кон Кааба). (О верници!) И вие, каде и да сте, свртувајте ги во намазите своите лица кон таа страна. Нема сомнение дека оние на кои им е дадена Книгата секако знаат дека ова свртување на киблата е вистина од нивниот Господар. А Аллах теала не е небрежен кон она што тие ќе го прават.“

Кога овој ајет-и керим беше објавен среде месецот шабан, во вторник, Ресулуллах ги предводеше своите асхаби во пладне-намазот или во икиндија-намазот во месџидот на Бени Селима. Додека беше во третиот рекат од намазот, беше наредено да се сврти кон Кааба. Штом го прими вахјот, се сврте кон Кааба-и муаззама. И Есхаб-и кирам, следејќи го Хабиб-и екрем, се свртеа кон таа страна. Оттогаш овој месџид се нарекува Месџид-и Киблетејн, односно „месџид со две кибли“.

Ресулуллах отиде и во Куба, со своите благословени раце повторно го направи михработ на месџидот што беше прв подигнат и ги замени ѕидовите на месџидот.5

„О Џибриле! Сакам Аллах теала да го сврти моето лице од киблата на Евреите кон Кааба“ Хадис-и шериф

Првата кибла на муслиманите беше Месџидул Акса, што се наоѓа на северозапад.
Тоа беше и кибла на Евреите. Евреите, велејќи: „Муслиманите се свртуваат кон нашата кибла“,
им се потсмеваа на Есхаб-и кирам. Нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем)
му упати дова на Џенаб-и Хак и побара нашата кибла да биде Кааба-и муаззама.
Додека Ресулуллах во овој месџид го предводеше пладне-намазот [според друго предание
икиндија-намазот],
кога беше објавен ајет-и керимот чие значење е
„Свртете се кон Кааба“, се свртеа кон Кааба-и муаззама,
што се наоѓа на југоисток. Затоа овој месџид се нарекува Месџид-и Киблетејн,
што значи „месџид со две кибли“.