ГАЗАТА БЕДР
Оваа газа се нарекува и Втор Бедр, Бедр-и китал и Бедр-и кубра. Успехот на Есхаб-и кирам во сериите почна да ги плаши кафирите. Сега нивните каравани тргнуваа на пат во групи и со војници покрај себе. Во втората година по хиџрата меканските мушрици собраа капитал од секое семејство и испратија во Дамаск караван од илјада камили. На неговото чело беше Ебу Суфјан, еден од меканските првенци, кој тогаш уште не беше станал муслиман.1 За чување на караванот беа задолжени и околу четириесет чувари… Откако ќе се продадеше стоката, со сите пари требаше да купат оружје, што ќе се употребеше во војната против муслиманите.
Кога Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) дозна дека мушриците испратиле голем караван во Дамаск заради трговија, задолжи неколкумина од мухаџирите да ја извидат нивната состојба. Кога стигнаа до местото наречено Зул-Ушејра, дознаа дека караванот веќе поминал и се вратија во Медина. Ако на луѓето на куфрот им се одземеа оружјето и имотот, немаше да можат да им наштетат на луѓето на исламот и нивниот отпор ќе беше скршен. Затоа Ресулуллах, откако ја процени состојбата, веднаш почна со подготовките за војна.
На свое место, да го предводи намазот, го остави Абдуллах ибн Уму Мектум.2 Хазрети Талха ибн Убејдуллах и Саид ибн Зејд ги испрати како извидници за да дознаат кога се враќа караванот.3 Бидејќи сопругата на хазрети Осман беше тешко болна, му нареди да остане во Медина. Потоа им даде задача уште на четворица. Така задолжените станаа осуммина.
Приликата не смееше да се пропушти. Пејгамберот веднаш се подготви и, земајќи со себе триста и пет асхаби од мухаџирите и енсарите, на дванаесеттиот ден од чесниот рамазан тргна кон местото Бедр. Заедно со задолжените, нивниот број достигна 313.4 Шеесет и четворица од нив беа мухаџири.
Бедр беше место каде што се спојуваа патиштата што водат кон Мека, Медина и Сирија.
Да ги поведе во овој поход го преколнуваа Пејгамберот и тукушто стасаните младичи, па дури и жените. Кога Уму Варака дојде кај Ресулуллах и рече: „Мајка ми и татко ми нека ти се жртва, ја Ресулаллах! Ако дозволите, сакам да дојдам со вас. Ќе им ги превивам раните на ранетите и ќе им служам на болните. Можеби и мене Аллах теала ќе ми подари шехадет!“, Хабиб-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) рече: „Ти седи дома и читај го Чесниот Кур’ан. Без сомнение, Аллах теала ќе ти подари шехадет.“
„Ти (Уму Варака) седи дома и читај го Чесниот Кур’ан. Без сомнение, Аллах теала ќе ти подари шехадет“ Хадис-и шериф
Маршрутата на газата Бедр
Са’д ибн Ебу Векас раскажа: „Кога Ресулуллах сакаше да ги врати децата што сакаа да дојдат со нас во газата, видов како мојот брат Умејр се обидува некаде да се скрие и да не го забележат. Тогаш имаше шеснаесет години. Му реков: ‚Што ти е, зошто вака се криеш?‘ Рече: ‚Се плашам дека Ресулуллах ќе ме смета за мал и ќе ме врати! А јас сакам да учествувам во газата и Аллах теала да ми подари шехадет.‘ Кога во тој миг го известија Ресулуллах за него, тој му рече на мојот брат: ‚Врати се.‘ Тогаш мојот брат Умејр почна да плаче. Хабиб-и екрем, морето на милоста, не можеше да одолее на неговите солзи и му дозволи. А мечот на мојот брат, бидејќи самиот не можеше да го опаше, јас му го прицврстив околу половината.“5 Знамето на нашиот сакан Пејгамбер, Предводникот на световите, го носеа Мус’аб ибн Умејр, Са’д ибн Муаз и хазрети Алија.6 Есхаб-и кирам имаа со себе само три коња и седумдесет камили. Едниот коњ беше на Микдад, едниот на Зубејр, а едниот на Мерсед ибн Ебу Мерсед. Двајца или тројца јаваа наизменично на една камила. Ресулуллах јаваше наизменично со хазрети Алија, Ебу Лубаба и Мерсед ибн Ебу Мерсед. Но сите го преколнуваа Ресулот алејхиселам да не оди пешки, туку секогаш да јава на камилата: „Нека ти бидат жртва нашите животи, ја Ресулаллах! Не слегувајте од камилата. Ние ќе одиме пешки наместо вашата возвишена личност.“ Но Султанот на вселената, не сметајќи се себеси за различен од нив, рече: „Како што вие не сте посилни од мене во одењето, така и јас немам помала потреба од вас за севапот и наградата.“ Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) и неговите возвишени асхаби одеа низ пустината под жежок пламен. Освен тоа, држеа ораза. Есхаб-и кирам, поднесувајќи многу тешкотии за да го шират исламот, одеа по Пејгамберот со љубов и со копнеж. Зашто на крајот ги чекаа задоволството на Аллах теала и на Неговиот Ресул, шехадетот по кој толку копнееја, и џенетот… Нашиот сакан Пејгамбер, гледајќи ја состојбата на своите асхаби, упати дова: „Аллаху мој! Тие се пешаци. Дај им јавачки животни! Аллаху мој! Тие се необлечени и голи. Облечи ги! Аллаху мој! Тие се гладни, нахрани ги. Сиромашни се, збогати ги со Својата благодат и дарежливост!“
Додека Пејгамберот и неговата благословена војска под тие жестоки горештини напредуваа кон Бедр, и мушричкиот караван што доаѓаше од Дамаск се приближи до Бедр. Двајцата асхаби што Пејгамберот ги испрати да дознаат вести за караванот, дознаа дека караванот може да стигне во Бедр за ден-два и брзо се вратија. Кога луѓето од караванот стигнаа во селото каде што тие ја дознаа таа вест, ги прашаа селаните: „Знаете ли нешто за шпионите на муслиманите?“ Тие рекоа: „Не знаеме. Но дојдоа двајца, малку седеа тука, а потоа станаа и си отидоа.“
Ебу Суфјан отиде на опишаното место и, испитувајќи го, ја здроби камилската балега на земјата и во неа виде семки од сточна храна, па рече: „Ова е мединска сточна храна. Мислам дека тие двајца се шпиони на Мухаммед (алејхиселам).“ Претпоставувајќи дека муслиманите се многу блиску, го обзеде голем страв. Загрижен за судбината на караванот, реши дење и ноќе, без да губи време, брзо да оди по брегот на Црвеното Море кон Мека. Освен тоа, испрати во Мека човек по име Дамдам ибн Амр Гифари како гласник, за да ја соопшти состојбата.7
„Аллаху мој! Тие (моите асхаби) се пешаци. Дај им јавачки животни! Аллаху мој! Тие се необлечени и голи. Облечи ги! Аллаху мој! Тие се гладни, нахрани ги. Сиромашни се, збогати ги со Својата благодат и дарежливост!“ Хадис-и шериф
Кога тој човек стигна во Мека, ја раскина кошулата напред и назад. Самарот на камилата го преврте наопаку. Во чудна состојба почна да кука и да вика: „Помош! Помош!… О Курејшии! Притечете!… Мухаммед и неговите асхаби го нападнаа вашиот караван, вашиот имот што е кај Ебу Суфјан. Ако стигнете навреме, ќе можете да го спасите својот караван!…“
Кога го слушнаа тоа, Меканците веднаш се собраа и се подготвија. Собраа седумстотини луѓе на камили, сто коњаници и сто и педесет пешаци. Кога му рекоа на Ебу Лехеб: „Ајде, придружи се и ти!“, тој од страв се изговори со болест. Наместо себе испрати Ас ибн Хишам како замена. Мушрикот по име Умеја ибн Халеф многу се двоумеше да се подготви за војна. Зашто беше слушнал дека Пејгамберот рекол: „Моите асхаби ќе го убијат Умеја.“ Се плашеше, зашто знаеше дека тој никогаш не отстапува од вистината. Затоа, наспроти инсистирањето на Ебу Џехл, наведуваше дека е стар и многу дебел. Но кога Ебу Џехл го обвини за кукавичлук, мораше да тргне.
Мушричката војска броеше околу илјада луѓе. Сите носеа железни оклопи. Со себе имаа жени со убав глас. Не заборавија да земат ни музички инструменти ни пијалак. Мислеа дека со толку силна војска веднаш ќе победат не само триста луѓе, туку дури и војска од илјада луѓе. Имаше и такви што уште пред да тргнат пресметуваа кого ќе убијат и каков плен ќе земат. Но најголемата желба на сите беше да го уништат исламот. Оваа разуздана мушричка толпа тргна на пат со дефовите што ги удираа жените и со песните што ги пееја.
Во меѓувреме Ебу Суфјан доста се оддалечи од Бедр и помина добар дел од патот кон Мека. Кога се увери дека опасноста помина, им го испрати на Курејшиите својот човек по име Кајс ибн Имрул-Кајс и им порача: „О заедницо на Курејш! Вие тргнавте од Мека за да ги заштитите својот караван, своите луѓе и својот имот. Ние се спасивме од опасноста. Сега вратете се!…“ Освен тоа, ги посоветува: „Чувајте се да не одите во Медина за да се судрите со муслиманите!“
Кога Кајс ѝ ја донесе веста на мушричката војска, Ебу Џехл рече: „Се колнам дека ќе отидеме до Бедр и три дена и три ноќи ќе се веселиме, ќе колеме камили и ќе пиеме вино. Околните племиња ќе нѐ гледаат, ќе ни завидуваат и ќе видат дека не се плашиме од никого. Потоа, од страв пред нашата сила, никој нема да се осмели да нѐ нападне. О непобедлива војско на Курејш! Напред!…“ Гледајќи дека Ебу Џехл не е подготвен да послуша, Кајс се врати и го извести Ебу Суфјан за состојбата. Ебу Суфјан, далекувиден и претпазлив човек, не можеше да се воздржи да не рече: „Леле! Тешко на Курејш!… Ова е план на Амр ибн Хишам (Ебу Џехл). Тоа сигурно го направил од страст да им биде поглавар на луѓето. А ваквата разузданост секогаш е голем недостаток и несреќа. Ако муслиманите ги сретнат, тешко на Курејш!..“
Ебу Суфјан брзо го доведе караванот во Мека и ја стигна војската. Во тоа време Сервер-и каинат (саллаллаху алејхи ве селлем) со своите асхаби се приближуваше кон Бедр. Во еден миг ги виде среде исламската војска Хубејб ибн Јесаф и Кајс ибн Мухарис, од мединските мушрици. Иако Хубејб на главата имаше железен шлем, го препозна и му рече на хазрети Са’д ибн Муаз: „Зарем ова не е Хубејб?“ Тој рече: „Да, ја Ресулаллах!“ Хубејб беше храбар борец што го познаваше воениот занает. Заедно со Кајс дојде во благородното присуство на Ресулуллах. Пејгамберот им рече: „Зошто доаѓате со нас?“ Тие рекоа: „Ти си син на нашата сестра и наш сосед. А ние со нашиот народ доаѓаме да собираме плен!“ Кога Пејгамберот го праша Хубејб: „Дали поверува во Аллах теала и во Неговиот Ресул?“, тој рече: „Не.“ Ресулот алејхиселам рече: „Тогаш врати се! Оној што не е во нашата вера не може да биде со нас.“ Хубејб рече: „Секој ги знае мојата храброст, моето јунаштво и тоа дека сум борец што му отвора рани на непријателот во градите. Заради пленот ќе војувам покрај тебе против твојот непријател.“ Пејгамберот не ја прифати неговата помош.
Откако одеа извесно време, Хубејб повторно ја повтори својата молба, но Пејгамберот му соопшти дека неговата желба не може да биде прифатена сѐ додека не стане муслиман. Кога стигнаа до местото Ревха, Хубејб дојде кај Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) и рече: „Ја Ресулаллах! Поверував дека Аллах теала е Господарот на световите и во твоето пејгамберство; примив иман“, и Сервер-и каинат многу се израдува. И Кајс, откако се врати во Медина, се почести со иман (радијаллаху анху).
Кога исламската војска стигна во долината Сафра, дозна дека Меканците формирале војска и одат кон Бедр за да го спасат својот караван. Пејгамберот ги собра асхабите и се посоветува со нив за таа состојба. Зашто муслиманите од Медина, кога му дадоа бејат на Ресулуллах кај Акаба, ветија: „Ја Ресулаллах! Дојди во нашиот град. Таму ќе те штитиме од твојот непријател, макар и по цена на нашите животи, и ќе те следиме.“ А сега излегоа надвор од Медина. Пред нив беше голема непријателска војска, повеќекратно посилна од нив по број, оружје и имот.
Кога Ресулуллах ги праша асхабите за мислење, од мухаџирите Ебу Бекр Сидик и Омерул-Фарук станаа еден по друг и рекоа дека треба да се војува со непријателската војска. Потоа стана Микдад ибн Есвед, исто така од мухаџирите, и рече: „Ја Ресулаллах! Каква и да е наредбата на Аллах теала, изврши ја. Оди по Неговата заповед. Секој миг сме со тебе и ни за миг нема да се одделиме од тебе. Ние нема да речеме како што синовите Израилови му рекоа на Муса алејхиселам: ‚О Муса! Сѐ додека народот на силниците и зулумќарите е во тој крај, ние нема да одиме таму и никогаш нема да влеземе во тој град. Затоа оди ти и твојот Господар заедно и вие двајца војувајте со нив, борете се. Ние ќе останеме овде и ќе седиме…‘8 Своите животи и глави ќе ги жртвуваме на патот на Аллах теала и на Неговиот Ресул. Се колнеме во Аллах теала, кој те испрати како вистински пејгамбер: ако нѐ испратиш и во Абисинија, преку морето, пак ќе отидеме. Никогаш нема да ти се спротивставиме ни најмалку. Подготвени сме да ја исполниме секоја ваша желба. Мајка ми, татко ми и мојот живот нека ти се жртва, ја Ресулаллах…“
„Оној што не е во нашата вера не може да биде со нас“ Хадис-и шериф
Газата Бедр
Овие зборови на Микдад многу го израдуваа нашиот сакан Пејгамбер и тој упати добри дови за него.9
Тука мислењето на муслиманите од Медина беше многу важно. Зашто тие беа побројни, а и беа дале збор дека ќе го штитат Ресулуллах во Медина. Немаа ветување дека ќе војуваат надвор од Медина. Кога тоа се сфати, од енсарите стана Са’д ибн Муаз и рече: „Ја Ресулаллах! Ако дозволите, ќе зборувам во името на енсарите.“ Кога му беше дозволено, рече: „Ја Ресулаллах! Ние поверувавме во тебе и го потврдивме твоето пејгамберство. Што и да донесе, тоа е вистина и е исправно. Во тоа ти дадовме цврст збор и се заколнавме дека ќе слушаме и ќе се покоруваме. Од тој збор никогаш нема да се откажеме и каде и да тргнете, под ваша наредба сме. Вашата наредба ја држиме над нашите глави. Своите животи и глави ќе ги жртвуваме на твојот пат. Се колнеме во Аллах теала, кој те испрати како вистински пејгамбер: ако нурнеш во морето, и ние ќе нурнеме по тебе. Ниеден од нас нема да заостане ни чекор. Што и да ви е на благословеното срце, наредете и ние ќе го исполниме. Нека ни биде жртва и имотот, заедно со нашите животи. Никогаш нема да му свртиме грб на непријателот. Во битката сме трпеливи. Нашата надеж е да те израдуваме и да го стекнеме твоето задоволство. Милоста на Аллах теала нека е врз вас…“ Есхаб-и кирам, кои ги слушаа овие зборови, многу се возбудија. Сите изјавија дека со сето срце се согласуваат со овие зборови. Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) беше многу задоволен. Упати дова за хазрети Са’д и за своите асхаби. Сега исчезнаа сите колебања. Колку и да беше непријателот бројен и силен, славните асхаби беа подготвени, без да трепнат, да тргнат во шехадет по нашиот сакан Пејгамбер и да го стекнат задоволството на Аллах теала и на Неговиот Ресул. Додека на нивното чело беше Предводникот на вселената, немаше место каде што не би отишле… Гордоста на светот, гледајќи ја нивната приврзаност и нивниот жар, ги израдува своите асхаби со радосна вест, велејќи: „Ајде, тргнете! Радувајте се со благодатта на Аллах теала. Се колнам во Аллах, јас сега како да ги гледам местата каде што курејшискиот народ ќе падне погоден на бојното поле, ги гледам!“ По оваа радосна вест Есхаб-и кирам со љубов тргнаа по Ресулуллах.
Мелеките доаѓаат на помош
Кога стигнаа во околината на Бедр, беше ноќта спроти петокот. Нашиот сакан Пејгамбер им рече на асхабите: „Се надевам дека кај бунарот покрај ова мало ритче ќе можете да дознаете некои вести.“ Таму ги испрати лавот на Аллах теала хазрети Алија, Са’д ибн Ебу Векас, Зубејр ибн Авам и некои асхаби. Хазрети Алија и неговите другари веднаш отидоа до бунарот. Таму ги видоа камиларите и водоносците на Курејшиите. Тие, штом ги видоа муслиманите, побегнаа. Но двајца од нив беа фатени. Едниот од нив беше Ешлем, робот на синовите на Хаџаџ, а другиот Ариз Ебу Јесар, робот на синовите на Ас ибн Саид.
Кога ги доведоа пред Пејгамберот, Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) ги праша: „Каде е Курејш?“ Тие одговорија: „Се улогорија зад онаа песочна падина што се гледа.“ Пејгамберот праша: „Колку се Курејшиите?“ Рекоа: „Не знаеме.“ Кога на прашањето: „Колку камили колат дневно?“ доби одговор: „Еден ден девет, еден ден десет“, Пејгамберот рече: „Помалку се од илјада, а повеќе од деветстотини.“ Повторно праша: „Кои од курејшиските првенци се таму?“ Кога рекоа: „Утба, Шејба, Харис ибн Амр, Ебул-Бухтери, Хаким ибн Хизам, Ебу Џехл, Умеја ибн Халеф…“, Ресулуллах се сврте кон асхабите и рече: „Жителите на Мека ви ги жртвуваа своите мили чеда.“ Потоа, кога ги праша тие двајца: „Додека доаѓавте, дали некој од Курејшиите се врати назад?“, тие одговорија: „Да. Од Бени Зухра се врати Ахнес ибн Шерик.“ Пејгамберот рече: „Иако самиот не е на вистинскиот пат и иако не знае ни за ахиретот, ни за Аллах теала, ни за Книгата, им го покажа вистинскиот пат на Бени Зухра… Дали се врати уште некој освен нив?“ и доби одговор: „Се вратија синовите на Ади ибн Ка’б.“10
„Ја Ресулаллах! Каква и да е наредбата на Аллах теала, изврши ја. Оди по Неговата заповед. Секој миг сме со тебе и ни за миг нема да се одделиме од тебе“ Микдад ибн Есвед (радијаллаху анху)
Пејгамберот, за да ги опомене за последен пат, го испрати хазрети Омер кај Курејшиите со понуда за договор. Омер ибн Хатаб им рече: „О тврдоглав народе! Ресулот алејхиселам порачува: ‚Нека секој се откаже од оваа работа и нека се врати во мир. Зашто ми е помило да се борам со кој било друг отколку со вас!…‘“
На оваа понуда, од курејшиските мушрици излезе напред Хаким ибн Хизам и рече: „О заедницо на Курејш! Мухаммед постапи многу праведно со вас. Веднаш прифатете го она што го бара. Ако не го направите она што го вели, се колнам дека потоа повеќе нема да биде праведен кон вас!…“ Налутен на овие зборови на Хаким, Ебу Џехл рече: „Ова никогаш нема да го прифатиме и нема да се вратиме сѐ додека не им се одмаздиме на муслиманите, за никој веќе да не се осмели да го нападне нашиот караван“, и ги затвори патиштата на мирот. Хазрети Омер се врати.
Таа ноќ Пејгамберот и неговите славни асхаби стигнаа во Бедр пред мушриците и се сместија на место блиску до бунарите. Пејгамберот се посоветува со асхабите и ги праша за мислење каде треба да се подигне логорот. Меѓу нив стана Хубаб ибн Мунзир, кој тогаш имаше само триесет и три години, и побара збор. Кога му беше дозволено, праша: „Ја Ресулаллах! Дали ова е место што Аллах теала ви го наредил за логор и на кое задолжително треба да се остане? Или е избрано како лично мислење и како воена мерка?“ Пејгамберот рече: „Не! Ова место е избрано како воена мерка.“
На тоа хазрети Хубаб рече: „Мајка ми, татко ми и мојот живот нека ти се жртва, ја Ресулаллах!
Ние сме воини. И овие места добро ги познаваме. Ете, во бунарот близу местото каде што ќе се сместат Курејшиите има слатка и обилна вода. Ако дозволите, да се сместиме таму. Да ги затрупаме сите околни бунари. Потоа да направиме еден базен и да го наполниме со вода. Додека се бориме со непријателот, секогаш кога ќе ожеднееме, ќе доаѓаме и ќе пиеме вода од нашиот базен. А непријателот нема да најде вода и ќе пропадне.“11 Во тој миг Џибрил алејхиселам донесе вахј што соопшти дека ова мислење е исправно. Пејгамберот рече: „О Хубабе! Исправно е мислењето што ти го посочи“, и стана. Сите заедно дојдоа до посочениот бунар. Ги затрупаа сите бунари освен оној со слатка вода и направија голем базен. Го наполнија со вода и ставија садови за пиење.
Во тоа хазрети Са’д ибн Муаз дојде во благородното присуство на Пејгамберот и предложи: „Ја Ресулаллах! Да ти направиме од гранки на урмени палми сеница во која ќе седиш?“ Гордоста на светот беше задоволен од оваа замисла на Са’д и упати дова за него. Веднаш беше направена сеница. Султанот на пејгамберите со своите чесни асхаби го обиколи и го разгледа бојното поле. Од време на време застануваше и, велејќи: „Иншаллах, утре наутро ова е местото каде што тој и тој ќе падне погоден! Иншаллах, утре наутро ова е местото каде што тој и тој ќе падне погоден! Еве, ова е местото! Ова е местото…“, со своите благословени раце едно по едно ги покажуваше местата каде што ќе бидат убиени курејшиските мушрици.
Подоцна хазрети Омер го пренесе тоа вака: „Видов дека секој од нив беше погоден и убиен точно на местото каде што Ресул-и екрем ја стави својата благословена рака. Не беа ни малку понапред ни малку поназад.“
Предводникот на световите (саллаллаху алејхи ве селлем) ги подели Есхаб-и кирам во три групи. Знамето на мухаџирите му го даде на Мус’аб ибн Умејр, знамето на Евс на Са’д ибн Муаз, а знамето на Хазреџ на Хубаб ибн Мунзир. Секој се собра под своето знаме.12 Пејгамберот ја постави војската во сафови и ја доведе во ред.
Додека ја уредуваше војската, со стапчето што го држеше во благословената рака го допре во градите Севад ибн Газије, кој излезе пред сафот, и рече: „Порамни се, о Севаде!“ Севад рече: „Ја Ресулаллах! Стапчето во вашата рака ме заболе. Заради Аллах теала, кој те испрати со вистинската вера, со Книгата и со правдата, и јас сакам така да ве допрам со стапче.“ Сите Есхаб-и кирам се зачудија на овие негови зборови. Зарем може да се бара кисас (одмазда) од Предводникот на вселената? Зарем може да се направи такво нешто? А Ресулуллах го откри предниот дел од својата благословена кошула и рече: „Ајде, земи кисас и земи си го правото.“ Тогаш хазрети Севад со голема радост и љубов ги бакна благословените гради на Хабиб-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем).
Додека сите очекуваа кисас, браќата, пред глетката што ја видоа, се восхитија на Севад и му позавидеа на неговата состојба. Кога нашиот сакан Пејгамбер го праша: „Зошто постапи така?“, Севад рече: „Мајка ми, татко ми и мојот живот нека ти се жртва, ја Ресулаллах! Гледам дека денес, по наредба на Аллах теала, ми дошол смртниот час и се плашам дека ќе се разделам од вашата возвишена личност. Затоа во овие последни минути меѓу нас посакав моите усни да го допрат вашето благословено тело. Сакав тоа да ми биде повод на Судниот ден да ми направите шефаат и така да се спасам од казната.“ Пред оваа негова љубов и Пејгамберот многу се трогна и упати дова за хазрети Севад.
Со десното крило на благословената исламска војска требаше да командува јуначкиот муџахид Зубејр ибн Авам, а со левото Микдад ибн Есвед.13
Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) сакаше да се посоветува со своите чесни асхаби како да ја започнат битката и праша: „Како ќе се борите?“ Асим ибн Сабит стана, со лакот и стрелата в рака, и го изнесе своето мислење: „Ја Ресулаллах! Кога Курејшиите ќе ни се приближат на околу сто метри, да ги засипеме со стрели. Потоа, кога ќе дојдат на далечина колку што се фрла камен со рака, да ги гаѓаме со камења. Кога ќе се приближат толку што копјето може да ги досегне, да се бориме со копјата додека не се скршат. А потоа да ги извадиме мечовите и да се бориме!“ Оваа тактика му се допадна на Пејгамберот. На своите асхаби им го даде ова упатство: „Не напуштајте ги своите редови. Стојте цврсто на своите места, без да се мрднете. Додека јас не наредам, не започнувајте ја битката. Не трошете ги залудно стрелите пред непријателот да ви се приближи. Кога непријателот ќе се открие зад штитот, гаѓајте со стрела. Кога непријателот сосема ќе се доближи, фрлајте камења со рака. Кога ќе се приближат, употребете ги копјата. А кога ќе дојде до борба гради в гради, борете се со мечовите…“
„Иншаллах, утре наутро ова е местото каде што тој и тој ќе падне погоден! Иншаллах, утре наутро ова е местото каде што тој и тој ќе падне погоден! Еве, ова е местото! Ова е местото…“ Хадис-и шериф
Потоа беа поставени стражари, а на Есхаб-и кирам им беше дадена можност да се одморат. По мудроста на Аллах теала тие потонаа во толку длабок сон што не можеа ни очните капаци да ги кренат. Кога Пејгамберот се повлече во сеницата направена од гранки на урмени палми, хазрети Ебу Бекр, а потоа и Са’д ибн Муаз ги извадија мечовите и стражареа на влезот на сеницата. Нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) ги крена своите благословени раце и во голема тага почна да Го преколнува Аллах теала: „Господаре мој! Ако ја уништиш оваа шака луѓе, на земјата повеќе воопшто нема да Ти се прави ибадет…“ Оваа тажна дова траеше до утрото.
Местото каде што благословената исламска војска го подигна логорот беше песочно. Затоа тешко се одеше и нозете тонеа во песокот. Со доброчинството на Аллах теала и со берекетот на довата на Ресулуллах, таа ноќ почна да врне дожд што стануваше сѐ посилен, и потече порој толку голем што се прелеваше од доловите. Садовите за вода беа наполнети, а земјата се стврдна толку што нозете повеќе не тонеа.
А мушриците останаа во калта и во поројот.
По зората Ресулуллах ги крена асхабите на намаз.
Откако го предводеше сабах-намазот, им зборуваше за вредноста на џихадот против непријателот и за вредноста на шехадетот и ги поттикнуваше на борба. Рече: „Навистина, Аллах теала го наредува она што е вистинско и исправно. Не го прима делото на никого што не е направено заради задоволството на Аллах теала… Трудете се да ја извршите наредбата на нашиот Господар, со која на овие места ви ги вети Својата милост и Своето простување, и положете го испитот! Зашто Неговото ветување е вистина, Неговиот збор е вистинит, а Неговата казна е жестока. И јас и вие сме врзани за Аллах теала, кој е Хај и Кајум. Кај Него побаравме засолниште, за Него се фативме, на Него се потпревме. И нашето последно враќање е кон Него. Аллах теала нека ми прости мене и на сите муслимани!…“
На седумнаесеттиот ден од чесниот рамазан, во петок, изгреа сонцето. Наскоро ќе почнеше најнемилосрдната, најнерамноправната, најважната и најголемата битка во историјата…
На едната страна беа Гордоста на светот саллаллаху алејхи ве селлем и шака негови чесни асхаби, кои ни најмалку не се двоумеа да ги жртвуваат своите животи; а на другата страна беше разузданата и подивена толпа кафири, собрана за да го удави исламот во лажица вода и да го уништи пејгамберот почестен со тоа што е хабиб на Аллах теала. За жал, меѓу нив беа и роднините на Ресул-и екрем. И тие дојдоа во Бедр за да се борат против својот сакан внук.
Пејгамберот повторно го прегледа поредокот на својата војска и ги повтори упатствата што ги беше дал. Во тоа курејшиските мушрици излегоа од својот логор и почнаа да се слеваат кон долината Бедр. Повеќето од нив беа покриени со оклопи. Во голема гордост и надменост тргнаа во напад врз исламската војска. Кога Ресулуллах ја виде оваа состојба на мушриците, влезе во шаторот со хазрети Ебу Бекр и, кревајќи ги своите благословени раце, почна да Го преколнува Џенаб-и Хак: „Господаре мој, ете, курејшиските мушрици доаѓаат со сета своја гордост и надменост!… Тебе Те предизвикуваат и Твојот Пејгамбер го нарекуваат лажго. О Аллаху мој! Барам од Тебе да го исполниш ветувањето за помош и победа што ми го даде!… Аллаху мој! Ако ја сакаш пропаста на оваа шака муслимани, потоа нема да има никој што ќе Ти прави ибадет!…“
Така постојано, повторно и повторно, барајќи помош, Го преколнуваше Аллах теала. Ова исклучително тажно преколнување на Пејгамберот, што ги кинеше срцата, траеше сѐ додека не се занесе и додека не му падна наметката од благословеното рамо. Хазрети Ебу Бекр, кој не можеше да го издржи ова срдечно преколнување, со голема почит ја крена благословената наметка од земјата и, ставајќи ја на благословеното рамо на Пејгамберот, го тешеше: „Мојот живот нека ти е жртва, ја Ресулаллах! Доволно е колку преколнувавте!… Упорно упатувавте дова на својот Господар! Навистина, Аллах теала наскоро ќе ти ја даде победата што ти ја вети.“ Во тој миг Предводникот на световите излезе од шаторот, читајќи ги овие ајет-и керими. Во нив е речено, по значење: „(Кај Бедр) оваа група наскоро сигурно ќе биде разбиена и поразена, ќе им свртат грб и ќе побегнат. Поточно, вистинското време на нивната казна е Судниот ден. Казната на тоа време е уште пострашна и погорчлива.“14
Нашиот сакан Пејгамбер дојде на чело на својата војска. На своите славни асхаби им ги прочита овие ајет-и керими: „О вие што поверувавте! Кога ќе се сретнете со некоја непријателска група, бидете цврсти и спомнувајте Го многу Аллах теала, за да се спасите… Така, се надева, ќе стигнете до спасот. Покорувајте Му се на Аллах и на Неговиот Ресул. Не влегувајте во расправии меѓу себе, зашто ќе доживеете неуспех и ќе ви исчезне поривот (силата, моќта). Бидете трпеливи. Зашто Аллах теала е со трпеливите.“15
Ова требаше да биде првата битка што се води против непријателот со целата војска. Битката само што не почна. Возбудата го достигна врвот. Кога Ресул-и екрем го прочита ајет-и керимот чие значење е „Спомнувајте Го многу Аллах теала…“, сите Есхаб-и кирам заедно почнаа да изговараат „Аллаху екбер!… Аллаху екбер!…“ и да Го преколнуваат Џенаб-и Хак да им подари победа. Сега очекуваа само еден знак од Пејгамберот. Според тогашниот обичај, пред двете војски да се судрат, од двете страни излегуваа јунаци на мегдан и се бореа еден против друг. Во тие двобои кај двете страни растеа гневот и желбата за борба и борците се загреваа за битката. Амир ибн Хадреми, од мушриците, не почитувајќи го ова правило и газејќи го, одапна стрела кон исламската војска. Стрелата го погоди Михџа, од мухаџирите; тој стана шехид и неговата благословена душа се издигна во џенетот. Предводникот на пејгамберите за овој прв шехид даде радосна вест: „Михџа е предводникот на шехидите.“ Есхаб-и кирам веќе не можеа да мируваат. Но без наредба од Пејгамберот не смееја да направат ни најмало движење.
„Господаре мој, ете, курејшиските мушрици доаѓаат со сета своја гордост и надменост!… Тебе Те предизвикуваат и Твојот Пејгамбер го нарекуваат лажго. О Аллаху мој! Барам од Тебе да го исполниш ветувањето за помош и победа што ми го даде!…“ Хадис-и шериф
Во секој од нив почна да врие како во вулкан!…
Во тој миг се виде како тројца од мушричката војска се фрлија напред. Тоа беа Утба, неговиот брат Шејба и синот Велид, огорчени непријатели на исламот од синовите на Ребиа. Кон муџахидите викаа: „Има ли меѓу вас некој што може да се бори со нас?“ Кога од Есхаб-и кирам прв излезе напред хазрети Ебу Хузејфа за да се бори против својот татко Утба, Султанот на световите му рече: „Ти застани!“ Тогаш од мединските муџахиди излегоа напред синовите на Афра-хатун, Муаз и Муавез, и Абдуллах ибн Реваха. Застанаа наспроти Утба, Шејба и Велид. Со мечовите в раце чекаа подготвени.
Мушриците побараа да се претстават: „Кои сте вие?“ Кога тие рекоа: „Ние сме од мединските муслимани“, мушриците рекоа: „Немаме работа со вас! Нам ни требаат синовите на Абдулмуталиб. Со нив сакаме да се бориме“, па се свртеа кон исламската војска и викнаа: „О Мухаммеде! Изведи против нас оние од нашиот народ што ни се рамни!“
Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем), откако упати дова за овие тројца храбри асхаби на мегданот, им нареди да се вратат на своите места. Потоа погледна меѓу асхабите и рече: „О синови на Хашим! Станете! Борете се на патот на Хак против оние што дојдоа да го изгаснат нурот на Аллах теала со своите лажни вери, зашто Аллах теала токму за тоа го испрати и вашиот Пејгамбер. Стани, о Убејда! Стани, о Хамза! Стани, о Алија!“
Лавовите на Аллах теала, хазрети Хамза, хазрети Алија и хазрети Убејда, ги ставија шлемовите и излегоа на мегдан. Кога застанаа наспроти нив, мушриците рекоа: „Кои сте вие? Ако ни сте рамни, ќе се бориме со вас.“ Кога тие одговорија: „Јас сум Хамза! Јас сум Алија! Јас сум Убејда!“, мушриците рекоа: „И вие сте чесни луѓе како нас. Прифаќаме да се бориме со вас.“ Јуначките исламски муџахиди најнапред ги повикаа мушриците во иманот, но тие не прифатија. Тогаш сите тројца одеднаш ги извадија мечовите и се нафрлија врз мушриците. Хазрети Хамза и хазрети Алија со еден јуриш ги убија кафирите Утба и Велид. Хазрети Убејда го рани Шејба. И Шејба го рани Убејда. Хазрети Хамза и хазрети Алија му притекоа на помош на Убејда и го убија Шејба таму на место. Хазрети Убејда го зедоа во прегратка и го донесоа пред Ресулуллах.16 Од благословениот глужд на хазрети Убејда ибн Харис течеа крв и срж. Не обрнувајќи никакво внимание на својата состојба, праша: „Мојот живот нека ти е жртва, ја Ресулаллах! Ако умрам во оваа состојба, зарем не сум шехид?“ Пејгамберот му рече: „Да, ти си шехид“, и му донесе радосна вест дека е од жителите на џенетот. (Хазрети Убејда (радијаллаху анху) се пресели на ахиретот при враќањето од битката, во местото Сафра.) Мушриците, кои во овој двобој изгубија тројца важни луѓе, се збунија. Сепак, Ебу Џехл, за да го крене духот на својата војска, се обидуваше да ги утеши со зборовите: „Не гледајте на тоа што Утба, Шејба и Велид загинаа; тие избрзаа во борбата и залудно загинаа! Се колнам дека нема да се вратиме додека не ги фатиме муслиманите и не ги врземе со јажиња!…“ А јуначките Есхаб-и кирам едвај чекаа што побрзо да ја казнат со мечовите оваа мушричка толпа. Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) ја повторуваше оваа дова, што не ја симнуваше од својот благословен јазик: „Аллаху мој! Исполни го ветувањето што ми го даде!.. Аллаху мој! Ако ја уништиш оваа шака исламска заедница, на земјата повеќе нема да остане никој што ќе Ти прави ибадет!…“
Во тој миг од мушричките редови излезе на мегдан и побара противник Абдурахман, синот на хазрети Ебу Бекр, еден од најхрабрите и најдобрите стрелци на Курејш, кој тогаш уште не беше станал муслиман. Во таа пладневна јулска горештина се виде како и од редовите на муџахидите еден човек веднаш се фати за мечот и излезе напред. Тој човек беше јуначкиот хазрети Ебу Бекр, почестен со тоа што прв стана муслиман и со степенот на сидик, највозвишениот човек по пејгамберите… Тој се фрли напред за да се бори против својот син. Но Предводникот на световите му рече: „О Ебу Бекре! Зарем не знаеш дека ти за мене си како око со кое гледам и уво со кое слушам? Не одделувај се од мене! Секоја тешкотија што ќе ги снајде моето тело и моето срце се олеснува кога ќе го видам твоето благословено лице. Со тебе срцето ми се зајакнува.“
Така го одврати од борбата. Ебу Бекр Сидик не можеше да се воздржи да не му рече на својот син: „О неваљалецу! Каде остана твојата врска со мене?“
Потоа се виде како Султанот на пејгамберите, Хабиб-и екрем, се наведна и зеде грст песок. Фрлајќи го тој песок кон непријателот, рече: „Нека им поцрнат лицата!… Аллаху мој! Фрли страв во нивните срца, а трепет во нивните нозе!“, па се сврте кон асхабите и нареди: „Во напад!.. Јуриш!“ Славните асхаби, кои чекаа само знак, почнаа да дејствуваат според претходно дадените упатства. Меѓу извиците „Аллаху екбер!… Аллаху екбер!…“ почнаа да свират стрелите, камењата да ги погодуваат целите, копјата да удираат во оклопите… Лавовите на Аллах теала: хазрети Хамза се бореше со два меча, што ги држеше во двете раце; хазрети Алија, хазрети Омер, Зубејр ибн Авам, Са’д ибн Ебу Векас, Ебу Дуџана17 и Абдуллах ибн Џахш влегуваа во мушричките редови од едниот крај, а излегуваа на другиот и ги збунуваа кафирите. Секој од нив стана непробојна тврдина. Извиците „Аллаху екбер!… Аллаху екбер!…“ го исполнуваа светот, а големината на славата на Аллах теала се стоваруваше врз главите на кафирите како тежок чекан. Пејгамберот Го преколнуваше Аллах теала: „Ја Хају! Ја Кајум! Ја Хају! Ја Кајум!“ Хазрети Алија рече: „Кај Бедр најхрабар и најголем јунак од сите нас беше Ресулот алејхиселам. Тој беше и најблиску до мушричките редови. Кога ќе се најдевме во тесно, кај него баравме засолниште.“
Мушриците го зедоа својот поглавар Ебу Џехл во средина. Еден од своите го облекоа како Ебу Џехл и го направија сличен на него. Името на овој несреќник беше Абдуллах ибн Мунзир. Хазрети Алија се нафрли врз Абдуллах и пред очите на Ебу Џехл му ја отсече главата. Потоа така го облекоа Ебу Кајс. И него го уби хазрети Хамза.
Хазрети Алија се бореше со еден мушрик. Мушрикот замавна со мечот кон хазрети Алија, а мечот се заглави во штитот. Кога хазрети Алија замавна со својот Зулфикар кон оклопеното тело на мушрикот и додека го сечеше заедно со оклопот од рамото кон градите, виде како над неговата глава блесна еден меч. Брзо ја наведна главата. Додека оној чиј меч блесна велеше: „На! И ова ти е од Хамза ибн Абдулмуталиб!“, главата на мушрикот падна на земјата заедно со шлемот. Хазрети Алија се сврте и го виде својот чичко хазрети Хамза како се бори со два меча. Пејгамберот, секогаш кога ќе ги видеше своите асхаби како вака јуначки се борат, ги пофалуваше велејќи: „Тие се лавовите на Аллах теала на земјата.“
„Аллаху мој! Исполни го ветувањето што ми го даде!.. Аллаху мој! Ако ја уништиш оваа шака исламска заедница, на земјата повеќе нема да остане никој што ќе Ти прави ибадет!…“ Хадис-и шериф
Во еден миг се скрши мечот на хазрети Укаша, кој се бореше веднаш покрај Ресулуллах. Гледајќи го тоа, нашиот сакан Пејгамбер зеде еден стап што го виде на земјата, му го подаде и рече: „О Укаша! Удирај со ова!..“ Штом Укаша го зеде стапот, тој, како муџиза на нашиот Пејгамбер, се претвори во долг, сјаен и остар меч со цврст грб. Со тој меч до крајот на битката уби многу мушрици.
Предводникот на световите, Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем), од една страна се бореше, а од друга го изговараше овој благословен хадис-и шериф, што ги воодушевуваше неговите асхаби: „Се колнам во Аллах теала, во чија власт е моето битие: оние што денес, надевајќи се на задоволството на Џенаб-и Хак, се борат покажувајќи трпение и истрајност, и оние што ќе бидат убиени додека напредуваат без да свртат грб, Хак теала сигурно ќе ги внесе во Својот џенет.“ Слушајќи ги овие благословени зборови, Умејр ибн Хумам рече: „Колку убаво! Колку убаво! Значи, за да влезам во џенетот, не ми треба ништо друго освен да станам шехид!“ и уште повеќе ги зачести своите напади. Од една страна се бореше со непријателот, а од друга велеше: „Кон Аллах теала не се оди со материјална попатнина, туку само со страв од Хак теала, со дела за ахиретот и со трпение и истрајност во џихадот. Сета друга попатнина без сомнение ќе се потроши и ќе снема!…“ Така се бореше сѐ додека не стана шехид.
Битката сосема се разгоре!… Врз еден асхаб се нафрлаа одеднаш најмалку тројца мушрици. Славните Есхаб-и кирам, кои се трудеа секого од нив да го пресретнат со посебен меч, ништо не можеше да ги исплаши. Секогаш кога ќе речеа „Аллаху екбер! Аллаху екбер!..“, повторно се зајакнуваа и не се заморуваа да напаѓаат одново и одново. Во еден миг нападот на мушриците се засили и Есхаб-и кирам се најдоа во тешка положба. Тогаш Ресулуллах влезе со хазрети Ебу Бекр во својот шатор направен од гранки на урмени палми. Пејгамберот повторно почна да Го преколнува Аллах теала. Велеше: „Господаре мој! Подари ми ја помошта што ми ја вети!…“ Во тој миг дојде вахј. Беше речено, по значење: „Тогаш баравте помош и победа од својот Господар, а Тој, велејќи: ‚Навистина, Јас ќе ви притечам на помош со илјада мелеки што ќе доаѓаат еден по друг‘, ви одговори на ова ваше барање и ја прими вашата дова.“18 Пејгамберот веднаш стана и рече: „Радосна вест, о Ебу Бекре! Ти стигна помошта на Аллах теала! Ете го Џибрил. На песочните ридчиња, држејќи ги уздите на својот коњ, вооружен, чека наредба.“ Како што е соопштено во сурата Енфал, Џенаб-и Хак им рече на мелеките, по значење: „Сети се кога твојот Господар им објави на мелеките: ‚Јас сум со вас (во давањето победа и помош на муслиманите). Ајде, поддржете ги верниците (со радосната вест за победата) и дајте им сила и моќ. Јас сега ќе фрлам ужас и страв во срцата на кафирите. Удирајте ги по вратовите, кршете им ги зглобовите и спојовите на прстите на рацете и нозете.‘ Зашто тие им се спротивставија на Аллах теала и на Неговиот Ресул. Кој ќе им се спротивстави на Аллах теала и на Неговиот Ресул, (ќе го снајде Неговата казна) казната на Аллах теала е многу жестока!“19
По оваа наредба Џибрил, Микаил и Исрафил алејхимуселам, земајќи со себе по илјада мелеки, ги зазедоа местата по ред: покрај нашиот сакан Пејгамбер, од неговата десна и од неговата лева страна.20
Џибрил алејхиселам имаше завиткано жолта чалма околу главата. Другите мелеки на главите имаа бели чалми. Краевите на чалмите ги беа пуштиле на грбот и јаваа бели коњи. Сервер-и алем им рече на асхабите: „Мелеките имаат знак и обележје. Направете си и вие знак и обележје!“
Зубејр ибн Авам околу главата завитка жолто, а Ебу Дуџана црвено платно во форма на чалма. Хазрети Алија стави бел перјаник, а хазрети Хамза на градите закачи нојово перо. Со влегувањето на мелеките во битката состојбата во миг се промени. Уште пред некој од Есхаб-и кирам да замавне со мечот кон кафирот пред себе, главата на кафирот се одделуваше од телото и паѓаше на земјата. Се гледаше како околу Пејгамберот, оддесно и одлево, пред него и зад него, непознати луѓе се борат против мушриците.
Хазрети Сехл раскажа: „Во газата Бедр, секогаш кога некој од нас ќе замавнеше со мечот кон главата на некој мушрик, гледавме како неговата глава, уште пред мечот да стигне до целта, се одделува од телото и се тркала по земјата!…“
Убивањето на Ебу Џехл
Знаменосецот на мушриците, Ебу Азиз ибн Умејр, беше заробен. А нивниот командант Ебу Џехл непрестано рецитираше стихови за да ги охрабри Курејшиите и се обидуваше да го крене духот на својата војска. Напаѓаше како млад момок, се фалеше велејќи: „Мајка ми ме роди за овие денови!…“ и ги поттикнуваше младите. Мушрикот Убејда ибн Саид облече оклоп од глава до петици. Му се гледаа само очите. Вртејќи се на коњот ту на едната, ту на другата страна, на свој начин повикуваше на мегдан, велејќи: „Јас сум Ебу Затул-Кериш! Јас сум Ебу Затул-Кериш!“, односно „јас сум оној со големиот стомак, таткото на стомакот“. Јуначкиот муџахид хазрети Зубејр ибн Авам му се приближи, го нишани копјето точно во неговото око и, велејќи „Аллаху екбер!“, го фрли. Копјето ја погоди целта и го собори од коњот на земјата. Кога хазрети Зубејр дотрча до него, Убејда веќе беше мртов. Иако му стапна со ногата на образот и влечеше со сета сила, копјето едвај излезе; беше искривено. Јунаштвото што хазрети Зубејр го покажа во битката кај Бедр беше многу големо. На неговото тело не остана место што не беше рането. Тоа неговиот син Урва го опиша вака: „Мојот татко доби три тешки удари со меч. Едниот од нив беше во вратот. Раната остави толку длабока трага што можев да го ставам прстот во неа.“ И Абдурахман ибн Авф се бореше немилосрдно со Курејшиите и, не обрнувајќи внимание на крвта што течеше од неговите рани, го рушеше секого што ќе му се најдеше на патот. Хазрети Абдурахман вака раскажа за еден настан на кој беше сведок: „Во еден миг пред мене немаше никој. Кога погледнав десно и лево, забележав двајца млади енсари. Посакав да бидам покрај оној што е посилен и подобар борец. Едниот од тие двајца младичи ме измери со поглед, а потоа се сврте кон мене и праша: ‚Чичко! Го познаваш ли Ебу Џехл?‘ Реков: ‚Да, го познавам.‘ Кога го прашав: ‚Внуче, што ќе правиш со Ебу Џехл?‘, рече: ‚Ми кажаа дека го пцуел Ресулуллах. Се колнам во Аллах теала, ако го видам, нема да се оддалечам од него сѐ додека не го убијам или додека самиот не загинам.‘ Право да кажам, се восхитив на овој одлучен и цврст збор што еден младич го изговори во возбуда.
„О Ебу Бекре! Зарем не знаеш дека ти за мене си како око со кое гледам и уво со кое слушам? Не одделувај се од мене! Секоја тешкотија што ќе ги снајде моето тело и моето срце се олеснува кога ќе го видам твоето благословено лице. Со тебе срцето ми се зајакнува“ Хадис-и шериф
И другиот од тие двајца младичи ме измери и го рече истото што и првиот. Во тоа го видов Ебу Џехл! Тој во курејшиската војска постојано се вртеше напред-назад. Кога реков: ‚Момци! Овој човек што забрзано оди тука-таму е Ебу Џехл‘, тие веднаш се фатија за мечовите и тргнаа кон Ебу Џехл.
Почнаа да се борат. Тие младичи беа браќата Муаз и Муавез, синовите на Афра-хатун.“ Во тоа Муаз ибн Амр, еден од јунаците на Есхаб-и кирам, најде прилика да му се приближи на Ебу Џехл. Се нафрли врз Ебу Џехл, кој седеше на коњ со долга опашка, и со сета сила го удри со мечот по ногата. Ногата на Ебу Џехл падна на земјата. Тогаш Икрима, кој му притече на помош на својот татко и тогаш уште не беше муслиман, почна да се бори со хазрети Муаз ибн Амр.
Во тој миг браќата Муаз и Муавез се фрлија напред како соколи. Рушејќи го секого што ќе им се најдеше на патот, стигнаа до Ебу Џехл. Го удираа со мечовите додека не помислија дека е мртов.
А хазрети Муаз ибн Амр во борбата со Икрима беше ранет во раката и во мишката. Неговата благословена рака беше отсечена во зглобот и висеше на кожата. Муаз ибн Амр, сосема предаден на борбата, немаше време да се занимава со раката ниту да ја преврзе за да ја лекува. Дури и додека отсечената рака му висеше на кожата, се бореше јуначки.
Аллаху екбер!… Каков силен иман!… Каква глетка достојна да се види!… Хазрети Муаз, откако извесно време се бореше така, виде дека неговата подвижност се намалила. Причината беше отсечената рака. Веднаш ја стави под ногата, ја откина и ја фрли…21
Невфел ибн Хувејлид, огорчен непријател на исламот, беше еден од најпознатите курејшиски борци. Непрестајно викаше и се трудеше мушричката толпа да ја возбуди и да ја разбранува. Гледајќи го таков, Пејгамберот упати дова: „Аллаху мој! Помогни ми против Невфел ибн Хувејлид. Сврши со него.“ Лавот на Аллах теала хазрети Алија, штом го виде мушрикот Невфел, веднаш се нафрли врз него. Го спушти мечот толку силно што двете нозе, иако покриени со оклоп, одеднаш му беа отсечени. Потоа го удри со мечот по вратот и му ја одвои главата од телото.22
Умеја ибн Халеф, кој Билал Хабеши го полагаше на вжештениот песок и му ставаше огромни камења на градите, беше еден од најогорчените мушрици. Овој голем непријател на исламот, кој ја користеше секоја прилика да го мачи Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем), и во долината Бедр се обидуваше да ги собере мушриците и се трудеше да го изгасне нурот на исламот. Гледајќи го таков, хазрети Билал му се приближи со гол меч, застана пред него и, велејќи: „О Умеја ибн Халеф, главо на куфрот!… Ако ти се спасиш, јас да не се спасам!“, се нафрли врз него. А штом извика: „О браќа енсари! Притечете, главата на куфрот е тука!“, Есхаб-и кирам го опколија Умеја и веднаш го убија.23
Во мушричката војска веќе немаше водач. Никој од нив не знаеше што да прави и бегаа кој каде. Тврдината на куфрот беше урната. Славните асхаби продолжија со потерата. Еден дел од мушриците беше заробен. Меѓу заробениците беше и чичкото на нашиот сакан Пејгамбер, Абас.24
Победата им припадна на верниците
Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) ги праша своите славни асхаби: „Знае ли некој нешто за Невфел ибн Хувејлид?“ Хазрети Алија излезе напред и рече: „Ја Ресулаллах! Јас го убив.“ Многу израдуван од оваа вест, нашиот сакан Пејгамбер изговори текбир: „Аллаху екбер!“ и рече: „Аллах теала ја прими мојата дова за него.“
Кога му кажаа дека е убиен Умеја ибн Халеф, исто така многу се израдува и рече: „Елхамдулиллах! Благодарност нека Му е на Аллах теала. Мојот Господар го потврди Својот роб и ја издигна Својата вера.“
Ресул-и екрем за Ебу Џехл рече: „Кој ќе отиде да види што направи и што стана со Ебу Џехл?“ и нареди да го побараат меѓу мртвите. Го бараа, но не го најдоа. Пејгамберот рече: „Барајте го, имам збор за него. Ако не можете да го препознаете, погледнете ја лузната од раната на неговото колено. Еден ден јас и тој бевме на гозба кај Абдуллах ибн Џудан. Двајцата бевме млади. Јас бев нешто постар од него. Во гужвата го турнав. Падна на колена. Едното колено му се повреди и лузната од таа рана не исчезна од неговото колено.“
На тоа Абдуллах ибн Месуд отиде да го бара Ебу Џехл. Го најде ранет и го препозна. Рече: „Ти ли си Ебу Џехл?“ Му стапна со ногата на вратот. Го фати за брадата, го повлече и рече: „О непријателу на Аллах теала! Те понижи ли најпосле Аллах теала и те направи ли презрен?“ Ебу Џехл рече: „Зошто да ме понижи и да ме направи презрен! О овчару! Аллах тебе нека те понижи и нека те направи презрен. Ти си се искачил на место на кое многу тешко се искачува! Кажи ми ти на чија страна е денес победата и надмоќта.“ Хазрети Ибн Месуд рече: „Победата е на страната на Аллах и на Неговиот Ресул.“ Симнувајќи му го шлемот од главата на Ебу Џехл, рече: „О Ебу Џехле! Ќе те убијам.“ Ебу Џехл рече: „Ти не си првиот што го убива поглаварот на својот народ. Но, право да ти кажам, тешко ќе ми падне што ти ме убиваш. Барем пресечи ми го вратот блиску до градите, за главата да ми изгледа величествено!“, и така покажа до кој степен стигнале неговиот куфр, неговата гордост и надменост.
Бидејќи Ибн Месуд не можеше да ја отсече главата на Ебу Џехл со својот меч, ја отсече со мечот на Ебу Џехл. Потоа ги донесе неговото оружје, оклопот, шлемот и главата и ги стави пред Пејгамберот, велејќи: „Мајка ми и татко ми нека ти се жртва, ја Ресулаллах! Ова е главата на Ебу Џехл, непријателот на Аллах теала.“ Нашиот сакан Пејгамбер рече: „Тој е Аллах, освен кого нема друго божество.“ Потоа стана и со асхабите отиде до трупот на Ебу Џехл. Таму рече: „Фалба на Аллах теала, кој те понижи и те направи презрен.
О непријателу на Аллах! Ти беше фараонот на овој умет.“ Потоа Му заблагодари на Аллах теала, велејќи: „Господаре мој! Го исполни ветувањето што ми го даде.“ Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) нареди да им се преврзат раните на ранетите асхаби. Нареди да се утврди кој станал шехид. Беа дадени четиринаесет шехиди, шест од мухаџирите и осум од енсарите. Додека благословените души на сите нив летаа кон џенетот, од мушриците, кои се обидуваа да го изгаснат нурот на исламот, седумдесет беа убиени, а седумдесет заробени. Ресулуллах ги испрати во Медина Абдуллах ибн Реваха и Зејд ибн Хариса за да ја донесат радосната вест за победата. Пејгамберот го предводеше џеназа-намазот25 за шехидите и нареди да бидат погребани во нивните гробови. Дваесет и четири од труповите на мушриците ги фрлија во еден напуштен, пресушен бунар, а другите заедно во јами, и ги затрупаа. Предводникот на световите дојде со своите чесни асхаби до бунарот и рече: „О вие фрлени во бунарот!“ Потоа ги наброја имињата на убиените мушрици заедно со имињата на нивните татковци: „О Утба ибн Ребиа! О Умеја ибн Халеф! О Ебу Џехл ибн Хишам!… Каков лош народ бевте кон својот Пејгамбер! Вие ме нарекувавте лажго, а други ме потврдија и признаа дека ја зборувам вистината. Вие ме изгонивте од мојот град, од мојот крај, а други ми ги отворија своите врати и ме прегрнаа. Вие војувавте против мене, а други ми помогнаа. Го најдовте ли она што ви го вети мојот Господар? Јас ја најдов победата што ми ја вети мојот Господар.“
„(О мои асхаби!) Мелеките имаат знак и обележје. Направете си и вие знак и обележје!“ Хадис-и шериф
Хазрети Омер праша: „Ја Ресулаллах! Зарем им зборувате на луѓе што станаа мрши?“ На тоа Ресул-и екрем рече: „Заради мојот Господар, кој ме испрати како вистински пејгамбер, ви велам дека вие не ме слушате ништо подобро од нив. Но тие не можат да одговорат.“
Мушриците, кои брзо бегаа од бојното поле за да ги спасат своите животи, не можеа да однесат ништо од она што го донеле. Сѐ падна во рацете на муслиманите. Пејгамберот го подели воениот плен на сите асхаби што учествуваа во битката кај Бедр и на оние што имаа задача. Останаа во Бедр уште три ноќи и по деветнаесет дена се вратија во Медина. Во меѓувреме Абдуллах ибн Реваха и Зејд ибн Хариса, испратени како гласници на радосната вест, се приближија до Медина. Кога во недела, во времето на духа (претпладне), стигнаа до местото Акик, се разделија. Абдуллах ибн Реваха влезе во Медина од едната страна, а Зејд ибн Хариса од другата. Одеа од куќа до куќа и ја објавуваа победата. Поетот на Ресулуллах, Абдуллах ибн Реваха, гласно ја објавуваше радосната вест за победата, рецитирајќи ги овие стихови:
О заедницо на енсарите! Радосна вест ви носам:
Жив и здрав е Пејгамберот на Аллах.
Мушриците се убиени и во ропство паднаа,
Меѓу робјето има многу прочуени луѓе.
Синовите на Ребиа и на Хаџаџ до еден
Убиени се кај Бедр, и Ебу Џехл, Амр ибн Хишам.
Хазрети Асим ибн Ади праша: „О Ибн Реваха! Вистина ли е тоа што го зборуваш?“ Абдуллах ибн Реваха рече: „Да, се колнам во Аллах, вистина е! Иншаллах, утре и Ресулуллах ќе дојде со заробениците со врзани раце!“
Хазрети Рукаја се пресели на ахиретот
Тој ден се пресели на ахиретот хазрети Рукаја (радијаллаху анха), ќерката на нашиот сакан Пејгамбер. Нејзиниот сопруг хазрети Осман го предводеше џеназа-намазот. Веста за победата, што стигна по оваа тага, им донесе малку олеснување.
Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем), откако заедно со асхабите Му оддаде фалба на Аллах теала, кој му ја подари победата кај Бедр, и падна на сеџде на благодарност, тргна со заробениците кон Медина-и муневвере.
Абдуллах ибн Реваха и Зејд ибн Хариса, кои претходно ја донесоа радосната вест, раскажаа што се случи во газата Бедр и кој стана шехид. Децата, жените и задолжените што останаа во Медина многу се израдуваа на победата. Излегоа да го пречекаат Пејгамберот. Меѓу шехидите беше и Хариса ибн Сурака. Мајката на хазрети Хариса, Ребија, дозна дека нејзиниот син, додека пиел вода од базенот, бил погоден од непријателска стрела и станал шехид. Нашата мајка Ребија, кога ја чу таа вест, рече: „Додека не дојде Ресулот алејхиселам, нема да плачам за синот. Кога со среќа ќе ја почести Медина со своето доаѓање, ќе го прашам. Ако мојот син е во џенетот, воопшто нема да плачам. А ако е во џехенемот, од очите наместо солзи ќе истурам крв.“
Кога нашиот сакан Пејгамбер со своите благословени Есхаб-и кирам ја почести Медина со своето доаѓање, Ребија дојде пред него и рече: „Мајка ми и татко ми нека ти се жртва, ја Ресулаллах! Ја знаеш мојата љубов кон мојот син Хариса. Дали стана шехид и влезе во џенетот? Ако е така, ќе трпам. А ако не е така, ќе пролевам крвави солзи од очите.“ Хабиб-и екрем ѝ донесе радосна вест: „О Уму Хариса! Твојот син не е во еден, туку во повеќе џенети. Неговото место е Фирдевс.“ На тоа Ребија рече: „Сега веќе нема да плачам за синот.“ Султанот на вселената побара сад со вода. Од милост ја потопи својата благословена рака во водата и ја извади. Таа вода им ја даде да ја пијат на мајката и на сестрата на хазрети Хариса. Освен тоа, со таа вода им ги потри главите и лицата. Од тој ден лицата на Ребија и на нејзината ќерка беа многу светли од нур. И животот им беше многу долг. Учителот на вселената (алејхи ефдалус-салават) ги подели седумдесетте заробеници доведени во Медина меѓу асхабите и нареди да се постапува убаво со нив. За судбината на заробениците уште немаше дојдено вахј од Аллах теала. Ресулуллах, откако се посоветува со асхабите, одлучи заробениците да ги пушти на слобода за откуп (фидје).
Износот на откупот беше утврден според имотот на секој заробеник. Оние што немаа пари, а знаеја да читаат и да пишуваат, требаше во Медина на десетмина што не знаат да читаат и да пишуваат да ги научат на читање и пишување, а потоа ќе можеа да одат во Мека. Пејгамберот му рече на својот чичко Абас, кој беше меѓу заробениците: „О Абасе! Платете откуп за себе, за синот на твојот брат, Укајл (Акил) ибн Ебу Талиб, и за Невфел ибн Харис. Зашто ти си богат.“ Хазрети Абас рече: „Ја Ресулаллах! Јас сум муслиман. Курејшиите ме донесоа на Бедр насила.“ Ресулуллах рече: „Твоето муслиманство го знае Аллах теала. Ако ја зборуваш вистината, Аллах теала секако ќе ти даде награда за тоа. Но ти, според надворешноста, си против нас. Затоа мораш да го платиш својот откуп.“ Кога Абас рече: „Ја Ресулаллах! Немам друг имот освен 800-те дирхеми што ги зедовте од мене како плен“, Пејгамберот рече: „О Абасе! А зошто не кажуваш за она злато?“ Тој праша: „Кое злато?“ Нашиот сакан Пејгамбер рече: „Па она злато што ѝ го даде на својата сопруга Умул-Фадл, ќерката на Харис, на денот кога требаше да тргнеш од Мека! Кога ѝ го даваше, покрај вас немаше никој друг. Ти ѝ рече на Умул-Фадл: ‚Не знам што ќе ме снајде на овој поход. Ако ме снајде несреќа и не се вратам, ова толку е твое, ова толку е за Фадл, ова толку за Абдуллах, ова толку за Убејдуллах, ова толку за Кусем.‘“ Хазрети Абас се зачуди и рече: „Се колнам дека, кога ѝ го давав ова злато на сопругата, покрај нас немаше никој. Од каде го знаете тоа?“ Кога Пејгамберот рече: „Аллах теала ми соопшти“, Абас рече: „Сведочам дека ти си ресул на Аллах теала и дека ја зборуваш вистината“, и го изговори келиме-и шехадетот.26 Кога хазрети Абас стана муслиман, Пејгамберот му даде задача во Мека: му нареди таму да ги штити муслиманите и да испраќа вести за оние што се непријатели на исламот.
„Заради мојот Господар, кој ме испрати како вистински пејгамбер, ви велам дека вие не ме слушате ништо подобро од нив (мушричките мрши). Но тие не можат да одговорат“ Хадис-и шериф
На Курејш, поразен во газата Бедр, му беше испратена порака дека може да ги откупи своите заробеници со откуп. Но на Надр ибн Харис, кој пред хиџрата му нанесе многу маки и мачења на Предводникот на пејгамберите, му беше отсечена главата. Беше убиен и подлиот Укба ибн Ебу Муајт, кој покажа таква несреќна дрскост што, додека Ресулот алејхиселам клањаше кај Кааба, му стави камилска утроба на благословениот грб. Кога главата на овој огорчен непријател на исламот беше одвоена од телото, Ресулуллах Му оддаде фалба на Аллах теала. Му пријде и рече: „Се колнам во Аллах, од оние што Го негираа Аллах теала, Неговиот Ресул и Чесниот Кур’ан и што го мачеа Неговиот Пејгамбер од маки во маки, не знам никого толку лош како тебе.“
Заробениците останаа кај Есхаб-и кирам (алејхимур-ридван) сѐ додека нивните луѓе не ги откупеа. Сите асхаби постапуваа многу добро со заробениците и ја делеа со нив својата храна.
Меѓу заробениците беше Ебу Азиз, братот на Мус’аб ибн Умејр. Тој раскажа: „И јас бев заробеник во куќата на еден муслиман од Медина. Се однесуваа многу добро со мене: лебот што го имаа за јадење наутро и навечер ми го даваа мене, а самите беа принудени да јадат само урми. Ако на некој од нив му паднеше в рака парче леб, право мене ми го донесуваше. Јас се срамев и му го враќав лебот на оној што го донел. Но тој повторно ми го враќаше лебот.“
И еден Курејшија по име Језид, исто така од заробениците, раскажа: „Кога муслиманите доаѓаа од Бедр во Медина, нас заробениците нѐ качија на животни, а самите одеа пешки.“
Меѓу заробениците беше и Ебул-Ас ибн Ребија, синот на сестрата на Хатиџа (радијаллаху анха) и зет на Пејгамберот. Ебул-Ас беше еден од меканските трговци и имаше многу имот. Беше познат по својата доверливост и побожност. Кога од Мека се праќаше откупот за заробениците, хазрети Зејнеб, за да го дополни откупот, го испрати и ѓерданот што мајка ѝ ѝ го подари на свадбата. Кога пристигнаа откупите, Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) го препозна ѓерданот и рече: „О мои асхаби, ако сметате дека е соодветно, испратете ѝ ги на мојата ќерка Зејнеб нејзиниот заробеник заедно со нејзиниот откуп.“ Асхабите се согласија. На Ебул-Ас му беше дозволено да оди во Мека со својот имот, под услов да ја испрати Зејнеб во Медина. Ебул-Ас ја испрати на пат Зејнеб и оние што беа со неа, заедно со својот брат Кинана. Кога дознаа за тоа, мушриците се разгневија и испратија по нив неколку свои луѓе. Ги стигнаа кај Зи Тува. Кога Хебар ибн Есвед го фрли копјето, камилата се исплаши и ја исфрли хазрети Зејнеб од себе на земјата. Кинана ги истури стрелите пред себе и рече дека со стрела ќе го погуби секого што ќе ја нападне Зејнеб. Ја изведе Зејнеб од Мека и ја донесе до конакот. Хазрети Зејнеб се разболе од повредите што ги доби. Беше бремена; кога стигна во Медина, го изгуби детето. Ресулот алејхиселам, кога го чу тоа, многу се нажали.
Тоа што мушриците беа поразени кај Бедр и во очајна состојба побегнаа од бојното поле предизвика голема пометеност во Мека. Се случи исход каков што не очекуваа, каков што воопшто не им паднал на ум. Ни Ебу Лехеб ни другите мушрици не им поверуваа на зборовите на оној што прв ја донесе веста. Кога Ебу Суфјан, кој побегна од бојното поле, стигна во Мека, веднаш го повикаа кај себе. Ебу Лехеб го праша: „Внуче! Ајде, раскажи, како беше?“ Ебу Суфјан седна таму на едно место. Многумина слушаа стоејќи. Ебу Суфјан раскажа:
„Не прашувај ништо; кога се судривме со муслиманите, како да ни беа врзани рацете и нозете. Правеа со нас што сакаа: некои од нас ги убија, некои ги заробија. Се колнам дека не прекорувам и не обвинувам никого од нашите. Зашто тогаш се сретнавме со луѓе облечени во бело, на сиви коњи, меѓу небото и земјата. Нив ништо не можеше да ги издржи, никој не можеше да им се спротивстави!“
Таму беше и хазрети Ебу Рафи, робот на Абас, кој стана муслиман во првите времиња на исламот, но поради страв од злото на мушриците не го покажуваше своето муслиманство. Ебу Рафи, кој тивко ги слушаше, од радост заборави сѐ и извика: „Се колнам во Аллах, тоа беа мелеки!“
Ебу Лехеб му удри силна шлаканица, го крена и го тресна о земјата. Потоа долго го тепаше. Тогаш Умул-Фадл, сопругата на хазрети Абас, која се наоѓаше таму, не можеше да издржи. Зашто и таа уште порано беше станала муслиманка. Зеде еден од столбовите во собата и, велејќи: „Го сметаш за слаб затоа што нема никого свој, нели?“, силно го удри Ебу Лехеб. Главата на Ебу Лехеб се расцепи. Крварејќи, понижен, презрен и посрамен, се сврте и си отиде. По седум дена Аллах теала му даде болест наречена црн пришт. Од таа болест умре. Синовите го оставија непогребан две или три ноќи. На крајот почна да смрди. Сите бегаа од болеста што го снајде Ебу Лехеб како од чума и им се гадеше. На тоа еден Курејшија им рече на синовите на Ебу Лехеб: „Тешко вам, не ве ли е срам? Го оставивте татка си во куќата додека не почна да смрди. Барем закопајте го некаде и тргнете го од очите.“ Синовите му одговорија на тој човек: „Се плашиме од болеста што ја имаше!“ Овој пат човекот им рече: „Вие одете, јас доаѓам, ќе ви помогнам.“ Потоа сите тројца се собраа. Го натоварија и го оставија на едно забачено место. Фрлаа камења врз него додека не исчезна од видик. Така Ебу Лехеб влезе во својот мрачен гроб, јамата на џехенемот, живеалиштето во кое вечно ќе остане во казна и во оган.
Меѓу Курејшиите заробени кај Бедр беше и Велид ибн Велид. Него го зароби Абдуллах ибн Џахш. Браќата на Велид, Хишам и Халид ибн Велид, кој тогаш уште не беше муслиман, дојдоа во Медина. Абдуллах ибн Џахш не сакаше да го пушти сѐ додека не се плати фидје-и неџат, односно откуп за ослободување. Од браќата Халид се согласи, но Хишам, брат по татко, од друга мајка, не прифати. Ресулуллах предложи да се дадат оружјето и опремата на нивниот татко. На тоа Хишам се согласи, но Халид не прифати. Сепак, на крајот се спогодија за мечот, оклопот и шлемот на нивниот татко, вредни сто динари. Откако го ослободија Велид од ропството, тргнаа на пат кон Мека. Но Велид, на патот за Мека, во Зул-Хулејфа, на четири милји од Медина, се одвои од нив, дојде кај Пејгамберот, прими иман и стана еден од Есхаб-и кирам. Извесно време откако стана муслиман, отиде во Мека кај браќата. Тогаш Халид ибн Велид го праша: „Кога веќе сакаше да станеш муслиман, зошто не го направи тоа пред да се плати откупот? Поради тебе го изгубивме споменот од нашиот татко. Зошто постапи така?“, а Велид одговори: „Се плашев дека Курејшиите ќе речат: ‚Не го издржа ропството, па тргна по Мухаммед алејхиселам.‘“
„О Абасе! Твоето муслиманство го знае Аллах теала. Ако ја зборуваш вистината, Аллах теала секако ќе ти даде награда за тоа. Но ти, според надворешноста, си против нас. Затоа мораш да го платиш својот откуп“ Хадис-и шериф
Многу разгневени од овој одговор, браќата го затворија заедно со некои муслимани од синовите на Махзум, кај Ајаш ибн Ебу Ребиа и Селема ибн Хишам (радијаллаху анхума). Велид ибн Велид (радијаллаху анху) со години лежеше во затвор затоа што прими иман. Претрпе многу зулум и маки од својот чичко Хишам, еден од огорчените непријатели на исламот, и од роднините мушрици. Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) за Ајаш ибн Ебу Ребиа, Селема ибн Хишам и Велид, кои беа угнетувани од мушриците, ја упати оваа дова: „Аллаху мој! Спаси ги Велид ибн Велид, Селема ибн Хишам, Ајаш ибн Ебу Ребиа и другите верници што (стеснети во рацете на кафирите) изгледаат слаби (и немоќни). Аллаху мој, згази го Мудар (Курејш) уште посилно (многу тешко). Направи им ги овие години (за нив) слични на годините на Јусуф.“
Со берекетот на довата на Ресулуллах, хазрети Велид најде прилика и побегна од местото каде што беше врзан. Дојде во Медина-и муневвере и се сретна со нашиот сакан Пејгамбер. Кога Хабибуллах праша за состојбата на Ајаш ибн Ебу Ребиа и Селема ибн Хишам, тој му соопшти дека нозете им се врзани една за друга и дека се грчат под тешки казни и маки.
Султанот на вселената многу се нажали поради нивната состојба и бараше начин да ги спаси. Кога праша кој би можел да ги спаси, Велид, иако со години беше под маки, со голема храброст и љубов одговори: „Ја Ресулаллах! Јас ќе ги спасам и ќе ти ги доведам.“ Повторно дојде во Мека и, следејќи една жена што им носеше храна, дозна каде се муслиманите што ги мачат. Двајцата беа затворени во една зграда без покрив. Велид ноќе, подготвен на смрт, со голема храброст се спушти по ѕидот и стигна до другарите. Двајцата невини, кои немаа друга вина освен тоа што примија иман, мушриците ги беа врзале за еден камен и ги подложуваа на секаков зулум во жешката горештина на арабиската пустина. Велид ги спаси овие свои благословени браќа и ги качи на својата камила. Самиот тргна пешки, бос, кон Медина-и муневвере, за што побрзо да стигне кај Ресулуллах, кого толку многу го сакаше. Не го гореше пустинската жега, туку копнежот да се сретне со Предводникот на световите.
Во Медина стигна гладен, жеден и бос за три дена. Прстите му беа сосема раскинати од камењата. Целиот во крв, Велид ибн Велид се сретна со Хабибуллах, кого толку многу го сакаше.
Победата кај Бедр ги исполни муслиманите со голема радост. А мушриците паднаа во голема тага и очај. Кога и абисинскиот владетел Неџаши слушна дека Ресулуллах победил, веднаш отиде кај Есхаб-и кирам во својата земја и им донесе радосна вест: „Фалба нека Му е на Аллах теала, кој го направи Својот Ресул победник кај Бедр и му подари победа.“
Настаните по газата Бедр
Нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) во Медина се бореше и со Евреите, и со мунафиците што се претставуваа како муслимани, како Абдуллах ибн Убеј, и со мушриците. Освен тоа, ги повикуваше во исламот мушричките племиња надвор од Медина и се трудеше да се почестат со исламот. Газите како Каркара, Бени Кајнука, Севик, Гатафан, Бахран… сите беа водени по газата Бедр.
Некои настани од втората година по хиџрата
Таа година дојде наредбата зекатот да биде фарз, да се дава садака-и фитр, да се клањаат бајрам-намазите и да се колат курбани. Ресулуллах ја омажи својата ќерка Уму Гулсум за хазрети Осман. Пејгамберот ги зеде за свои сопруги ќерката на хазрети Омер, Хафса, и Зејнеб бинт Хузејма (радијаллаху анхума). Се роди хазрети Хасан, синот на хазрети Алија.
Женидбата со хазрети Аиша
Пејгамберот се сврши со хазрети Аиша додека беше во Мека, но нивната свадба уште не беше одржана. Хазрети Ебу Бекр еден ден го праша Сервер-и алем: „Ја Ресулаллах! Што те спречува да се собереш со својата сопруга?“ Ресулуллах рече: „Мехрот.“ Хазрети Ебу Бекр му испрати на Ресулуллах пари за мехрот.27
Потоа се одржа свадбата на нашата мајка хазрети Аиша. Тогаш Пејгамберот имаше педесет и пет години.28 Нашата мајка хазрети Аиша беше многу остроумна и надарена и можеше настаните веднаш да ги искаже во стихови. Она што ќе го научеше и ќе го запаметеше никогаш не го забораваше. Беше многу умна, остроумна, учена, книжевно образована, чедна и праведна. Бидејќи имаше многу силно помнење, Есхаб-и кирам многу работи ја прашуваа неа и учеа од неа. Беше пофалена со ајет-и керим.
Газата Каркаратул-Кудр
Пристигна вест дека една група од Бени Сулејм и Гатафан се собрала во Каркара. Тогаш Пејгамберот тргна од Медина со двесте луѓе од мухаџирите и енсарите. Во Медина како заменик беше оставен хазрети Ибн Уму Мектум. Белото знаме го носеше хазрети Алија. Стигнаа на тоа место, но не најдоа никого: мушриците, дознавајќи дека доаѓа исламската војска, го беа напуштиле. Напредувајќи низ долината, наидоа на еден камилар. Го прашаа каде се Бени Сулејм и Гатафанците. Камиларот рече: „Ме најмија на пет дена да им ги чувам животните. Сега не знам каде се.“ Петстотини камили беа запленети како плен. Беше заробен и пастирот Јесар. Откако преноќија три ноќи во долината Каркаратул-Кудр, ги потераа камилите и тргнаа кон Медина. Пејгамберот во местото наречено Дирар одвои една петтина од камилите, а остатокот го подели. На секого му паднаа по две камили. Утредента, додека го клањаа сабах-намазот, видоа дека тој камилар по име Јесар клања намаз заедно со нив. Пејгамберот го ослободи тој роб. Потоа безбедно се вратија во Медина.
„Се колнам во Аллах, од оние што Го негираа Аллах теала, Неговиот Ресул и Чесниот Кур’ан и што го мачеа Неговиот Пејгамбер од маки во маки, не знам никого толку лош како тебе (Укба ибн Ебу Муајт)“ Хадис-и шериф
Секоја душа што ќе изгори во огнот на копнежот станува нур;
Срцето урнато од болката на љубовта повторно се обновува.
Газата Бени Кајнука
Еден ден Евреите од Бени Кајнука сакаа да се потсмеат со една муслиманка; еден од асхабите, гледајќи го тоа, веднаш го извади мечот и го уби тој Евреин. А Евреите се собраа и го убија тој благословен асхаб, кој стана шехид. Настанот му беше соопштен на Пејгамберот. Ресул-и екрем ги собра на пазарот на Кајнука и рече: „О заедницо на Евреите! Плашете се да не ве снајде казна како онаа што Аллах теала му ја даде на Курејш, и станете муслимани. Добро знаете дека јас сум пејгамбер испратен од Аллах теала. Тоа, како и заветот на Аллах теала кон вас, сте го прочитале во својата книга…“
„Фалба нека Му е на Аллах теала, кој го направи Својот Ресул победник кај Бедр и му подари победа“ Неџаши Асхама (рахметуллахи алејх)
Газата Бени Кајнука
Наспроти оваа милост, Евреите, кои го прекршија договорот, го предизвикаа Султанот на световите: „О Мухаммеде! Нека не те залажува тоа што порази народ што не знае да војува! Се колнеме дека ние сме воини! Дури кога ќе почнеш да се бориш со нас, ќе сфатиш какви јунаци сме!…“ Така јавно покажаа дека го прекршиле претходниот договор и дека предизвикуваат. На тоа Џибрил алејхиселам донесе вахј во кој беше речено, по значење: „(О Мој Хабибе!) Ако се плашиш од предавство (постапување спротивно на договорот) на некој народ што склучил договор (со тебе), (пред да започнеш војна) отворено соопшти им, според вистината и правдата, дека го отфрли нивниот завет. Зашто Аллах теала не ги сака предавниците.“29
Во друг ајет-и керим беше речено, по значење: „О Мој Ресуле! Кажи им на тие Евреи што се кафири: Сигурно ќе бидете победени и ќе бидете собрани и одвлечени во џехенемот; а џехенемот е многу лошо место за престој!“30
Хабиб-и екрем веднаш, среде месецот шевал, во сабота, формираше војска и тргна кон тврдината во која беа Евреите од Кајнука. Белото знаме го носеше хазрети Хамза, а во Медина како заменик беше оставен Ебу Лубаба.31
Благословената војска ја опседна тврдината Кајнука. Евреите, што велеа: „Какви јунаци воини сме ние!..“, не само што не се спротивставија, туку не се осмелија да одапнат ни една стрела од својата тврдина. Ресулуллах ги стави под надзор влезовите и излезите. Никој не можеше да излезе. Таа состојба траеше петнаесет дена.32
Евреите се исплашија и се предадоа. Иако секој од нив заслужуваше смрт, нашиот сакан Пејгамбер, испратен како милост на световите, се смилува и им дозволи на Евреите од Кајнука да одат во Дамаск. На никого не му беше дозволено да остане во тој крај. Така беа изгонети од мединската земја.33 Бени Кајнука ги напуштија своите краишта. Нивниот имот и оружје станаа плен за муслиманите.
Газата Севик
Кога Ебу Суфјан, бегајќи од битката кај Бедр, стигна во Мека, се завети дека „нема да маже глава со масло и нема да им се приближува на своите жени“ сѐ додека не му се одмазди на Мухаммед (саллаллаху алејхи ве селлем). Во втората година по хиџрата, на петтиот ден од месецот зулхиџе, во недела, тргна со двесте коњаници кон Медина за да го исполни својот завет. Една ноќ дојде во Медина до нечија куќа и праша за Пејгамберот. Тој човек не му обрна внимание.
Дури не му ја ни отвори вратата. Ебу Суфјан си отиде оттаму и отседна како гостин кај Селам ибн Мишкем. Утредента тргна оттаму и дојде во крајот наречен Ариз. Таму наиде на Мабед ибн Амруш, од енсарите, и на неговиот слуга и ги уби додека работеа; тие станаа шехиди. Запали едно урмено насаде и, велејќи: „Ја исполнив заклетвата“, си отиде оттаму.
Кога на Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) му беше соопштен овој настан, го остави Ебу Лубаба како заменик во Медина и со двесте луѓе тргна во потера по Ебу Суфјан.
„Сигурно ќе бидете победени и ќе бидете собрани и одвлечени во џехенемот; а џехенемот е многу лошо место за престој!“ Али Имран: 12
Кога го слушнаа тоа, мушриците почнаа да бегаат. За да се спасат, ги оставија таму својот товар и еден вид житна храна што ја викаат „севик“, заедно со тенџериња што ги донесоа за да ја варат, и побегнаа. Муслиманите ги најдоа и ги зедоа како плен. Затоа оваа газа се нарекува газве-и Севик.
Женидбата на хазрети Алија и хазрети Фатима
Беше втората година по хиџрата. Хазрети Фатима, ќерката на Гордоста на вселената саллаллаху алејхи ве селлем, наполни петнаесет години.
Еден ден хазрети Фатима влезе кај Ресул-и екрем поради некоја работа. Ресулуллах забележа дека неговата ќерка стасала за мажење. Од тој ден многумина ја побараа нашата мајка Фатиматуз-Зехра. Ресулот алејхиселам не им обрнуваше внимание и велеше: „Нејзината работа зависи од наредбата на Хак теала.“
Еден ден Ебу Бекр, Омер и Са’д ибн Муаз седеа во месџидот и разговараа: „Хазрети Фатима ја побараа сите освен хазрети Алија. Никој не беше прифатен.“ Хазрети Сидик рече: „Мислам дека ќе му биде судено на Алија. Ајде да го посетиме и да го отвориме ова прашање. Ако се повика на својата сиромаштија, ќе му помогнеме.“ Са’д рече: „О Ебу Бекре! Ти секогаш правиш добро. Стани, и ние ќе ти правиме друштво.“ Сите тројца излегоа од месџидот и отидоа да се видат со хазрети Алија. Хазрети Алија ја беше повел камилата и беше отишол да полева урмено насаде на еден од енсарите. Кога ги виде, ги пречека и ги праша како се. Хазрети Ебу Бекр праша: „О Алија! Ти си прв во секое добро дело и кај Ресул-и екрем си на степен каков што никому не му е даден. Хазрети Фатима ја побараа сите. Никој не беше прифатен. Мислиме дека ќе ти биде судено тебе. Зошто не се обидеш?“
Кога хазрети Алија го чу тоа, благословените очи му се наполнија со солзи и рече: „О Ебу Бекре! Многу ме запали. Никој не ја посакува повеќе од мене. Но мојата сиромаштија ме спречува во тоа.“ Хазрети Ебу Бекр рече: „Не зборувај така. Кај Аллах теала и Неговиот Ресул овој свет не е ништо. Сиромаштијата не може да биде пречка во тоа. Оди и побарај ја.“
Хазрети Алија раскажува: „Влегов кај Ресулуллах срамежливо и стеснето. Ресулуллах беше во сета своја величественост и достоинство. Седнав пред него, но не можев да проговорам. Ресулуллах праша: ‚Зошто дојде, имаш ли некоја потреба?‘ Молчев. Кога рече: ‚Сигурно дојде да ја побараш Фатима‘, едвај изустив: ‚Да.‘ (Пејгамберот ѝ соопшти на хазрети Фатима дека хазрети Алија ја бара. Таа молчеше.) Пејгамберот праша: ‚Што имаш да ѝ дадеш на Фатима како мехр?‘ Реков: ‚Немам ништо кај себе што би ѝ го дал, ја Ресулаллах.‘“
Тој понатаму праша: „Каде е хутамиската оклопна кошула што ти ја дадов, што стана со неа?“ Кога реков: „Кај мене е“, рече: „Продај ја и донеси ми ги парите. Тоа е доволно како мехр.“34 Во друго предание, кога Ресулуллах го праша хазрети Алија: „Што имаш кај себе?“, тој одговорил: „Имам коњ и оклопна кошула“, а Ресулуллах рекол: „Коњот ќе ти треба, но оклопот продај го.“ А во уште едно предание рекол: „О Алија, оди и изнајми си куќа.“
Хазрети Алија до женидбата живееше заедно со Пејгамберот. По наредба на Пејгамберот, ја изнајми куќата на Хариса ибн Ну’ман, што се наоѓаше близу Месџидун Небеви, спроти собата на хазрети Аиша. Својот оклоп го испрати на пазарот. Хазрети Осман (радијаллаху теала анху), шетајќи низ пазарот, го препозна оклопот на хазрети Алија. Го повика телалот и рече: „Колку бара сопственикот за овој оклоп?“ Телалот рече: „Бара четиристотини дирхеми.“ Осман (радијаллаху анху) рече: „Дојди, земи ги парите.“ Потоа отиде во својот дом. Го зеде оклопот од телалот и му ги даде парите. Рече: „Овој оклоп не му прилега никому освен нему. Нека ги потроши и овие пари за свадбата. И нека го прими нашето извинување.“ Давајќи ги четиристотините дирхеми и ставајќи го оклопот одозгора, му го испрати тоа како подарок на хазрети Алија. Кога хазрети Алија со оклопот и дирхемите дојде кај нашиот Пејгамбер, Пејгамберот упати многу добри дови за хазрети Осман и рече: „Осман е мојот другар во џенетот.“ Потоа го повика Билал Хабеши, му даде дел од парите и нареди: „Земи ги овие пари и оди на чаршијата! Купи малку розова водица, а со остатокот од парите мед, и во еден чист сад, на едната страна од месџидот, размутете го со вода. Направете меден шербет за да го испиеме откако ќе се склопи никахот. Повикај ги во месџидот моите асхаби од енсарите и мухаџирите што се тука и објави им на луѓето дека ќе се склопи никахот на Фатима и Алија.“
Билал Хабеши излезе и им објави на луѓето дека ќе се склопи никахот на хазрети Алија и хазрети Фатима. Есхаб-и кирам дојдоа во Месџидун Небеви и го исполнија одвнатре и однадвор. Тогаш Пејгамберот стана и ја одржа оваа хутба: „Сета фалба и благодарност Му припаѓаат на Господарот на световите. Тој е Оној што е фален поради благодатите што ги дава, на кого Му се прави ибадет поради Неговата бескрајна моќ и сила, од чија казна и сметка се плашат и чија пресуда и заповед владеат на земјата и на небесата. Тој е Оној што со Својата моќ ги создаде созданијата, со Своите праведни одредби ги одвои едни од други и ги почести луѓето со верата (исламот) и со Пејгамберот Мухаммед (алејхиселам)… Аллах теала ми нареди да ја венчам својата ќерка Фатима за Алија ибн Ебу Талиб. Сега ве земам за сведоци дека (по наредба на Аллах теала) ја венчав Фатима за Алија ибн Ебу Талиб со мехр од 400 мискали сребро. Мојот Господар нека ги собере заедно и нека им го направи тоа благословено. Нека го направи нивното потомство чисто, клуч на милоста, рудник на мудроста и доверливо за уметот на Мухаммед.
Тоа е она што имав да го кажам. Од мојот Господар барам простување за себе и за вас.“
И хазрети Алија стана и ја одржа оваа кратка хутба: „…Донесувам салават и селам на Мухаммед алејхиселам, во чие присуство сме, кој ми ја венча својата благословена ќерка Фатима со мехр од 400 мискали сребро. О браќа мои по вера! Без сомнение слушнавте што рече Пејгамберот и бевте сведоци. И јас сум сведок на тоа и сум задоволен. Го прифаќам токму така. Аллах теала е сведок на зборовите на сите нас и е Заштитник на сите нас.“35
„Осман е мојот другар во џенетот“ Хадис-и шериф
Кога склопувањето на никахот заврши, Пејгамберот нареди да се донесат свежи урми и рече: „Ајде, земете од овие урми и јадете.“ Сите зедоа и јадеа. Потоа хазрети Билал го раздели медениот шербет, го испија и него, а сите асхаби упатија дова: „Барекаллаху фикума ве алејкума ве џемеа шемлекума.“ Кога беше склопен никахот, Фатима (радијаллаху анха) имаше петнаесет, а Алија (радијаллаху анху) дваесет и пет години.
По никахот хазрети Фатима плачеше. Пејгамберот дојде кај неа и рече: „О Фатима! Што ти е, зошто плачеш? Се колнам во Аллах теала дека те омажив за најучениот од оние што те побараа, за најизвонредниот по благост и разумност и за оној што прв стана муслиман.“ Хазрети Фатима рече: „Тато мој! Мехрот на секоја девојка што се мажи се проценува и се определува со злато и сребро. Ако и мојот мехр се определи така, каква ќе биде разликата меѓу тебе и другите? На Судниот ден, на колку и да им направиш шефаат на грешните верници, јас сакам да им направам шефаат на нивните жени. Тоа е мојата желба.“
Кога Аллах теала објави дека оваа желба на хазрети Фатима е прифатена, Ресулуллах рече: „О Фатима, покажа дека си дете на пејгамбер!“
Хазрети Алија рече: „Од тие настани поминаа неколку месеци. За тоа на собирите немаше ни збор. А јас од срам не можев да ја отворам устата. Но Ресулуллах понекогаш, кога ќе ме видеше насамо, велеше: ‚Колку е добра жена твојата сопруга! Радувај се, таа е предводничката на жените на светот.‘“
Во тие денови братот на хазрети Алија, хазрети Укајл, рече: „О Алија! Со овој брак се израдувавме. Но мојата желба е овие двајца среќници да бидат заедно“, а хазрети Алија рече: „И јас го сакам тоа, но се срамам.“ Хазрети Укајл го фати Алија за рака и, кога стигнаа до куќата на Пејгамберот, ја сретнаа Уму Ејмен, робинката на Ресулуллах. Ѝ кажаа за што станува збор. Уму Ејмен рече: „За ова не треба вие да доаѓате. Ние ќе се договориме со чистите сопруги (езваџ-и тахират) и ќе ви јавиме. Зашто во ова се слуша зборот на жените.“
Уму Ејмен им го раскажа тоа на сопругите на Ресулуллах. Тогаш и другите чисти сопруги се собраа во куќата на хазрети Аиша. Спомнувајќи ја хазрети Хатиџа, рекоа: „Да беше таа жива, ние немаше да имаме никаква грижа.“ Ресулуллах заплака и рече: „Каде е жена како Хатиџа? Додека луѓето ме нарекуваа лажго, таа ме потврди и целиот свој имот го потроши на мојот пат. Многу ѝ помогна на верата ислам. Додека беше жива, Хак теала ми нареди: ‚Донеси ѝ радосна вест на Хатиџа: во џенетот за неа е изграден дворец од смарагд.‘“ Сопругите на Ресулуллах му ја пренесоа желбата на хазрети Алија. Тогаш Ресулуллах ѝ нареди на Уму Ејмен да го повика хазрети Алија. Кога дојде Алија, жените што беа на собирот станаа и си отидоа. Хазрети Алија седна со наведната глава. Ресулуллах праша: „Ја сакаш ли својата сопруга, о Алија?“
Алија (радијаллаху анху) рече: „Да, ја Ресулаллах! Мајка ми и татко ми нека ти се жртва.“ Ресул-и екрем ѝ рече на Есма бинт Умејс: „Оди и подготви ја куќата на Фатима.“ Есма отиде во куќата во која Фатима ќе влезеше како невеста. Направи една постелка од нова кожа, една од крпена кожа и една од рогозина и ги наполни со влакна од урмена палма. Ресулуллах по јација-намазот дојде во куќата на Фатима и го прегледа она што беше подготвено.
Нашиот Пејгамбер нареди со две третини од парите што ги донесе хазрети Алија да се купат храна, накит и мириси, а со една третина облека, и ги дополни куќните предмети. Во миразот и куќните предмети на хазрети Фатима имаше: три постелки што ги подготви Есма бинт Умејс, еден килим со реси, едно перниче наполнето со влакна од урмена палма, две рачни воденички, еден мешин за вода, едно земјено стомно за вода, една кожна чаша за вода, една крпа, едно здолниште, една штавена овнешка кожа, еден излижан шарен јеменски килим од кој опаѓаше волната, еден лежај исплетен од урмени лисја, два шарени фустана јеменска изработка и еден кадифен јорган. Потоа Ресулуллах му даде на хазрети Алија малку пари и му рече да купи урми и масло. Хазрети Алија она што беше потоа го раскажа вака:
„За пет дирхеми купив урми, а за четири масло. Ги донесов пред Ресулуллах. Побара кожна софра. Со својата благословена рака ги измеша урмите, брашното, маслото и јогуртот, направи еден вид јадење и рече: ‚О Алија! Оди и доведи кого и да најдеш.‘ Излегов надвор, видов многу луѓе, ги поканив сите, влегов и реков: ‚Ја Ресулаллах! Луѓето се многу.‘
Предводникот на световите, Гордоста на вселената, рече: ‚Внесувај ги по десетмина, нека јадат таам (јадење).‘ Така и направив. Изброија: седумстотини мажи и жени јадеа и се заситија.“
Откако беше изедена свадбената гозба (велиме) на хазрети Алија и Фатима, според она што го пренесе Уму Ејмен, Пејгамберот му рече на хазрети Алија: „О Алија, мојата ќерка Фатима дојде како невеста во вашата куќа. И јас по акшам-намазот ќе дојдам и ќе упатам дова. Чекајте ме.“
Кога хазрети Алија дојде дома, седна во едниот агол. И хазрети Фатима седна во другиот агол на куќата. Потоа дојде Ресулуллах и тропна на вратата. Вратата ја отвори Уму Ејмен.
Ресулуллах праша: „Дали е мојот брат тука?“ Уму Ејмен рече: „Мајка ми и татко ми нека ви се жртва, ја Ресулаллах! Кој е вашиот брат?“ Кога Ресулуллах рече: „Тоа е Алија ибн Ебу Талиб“, Уму Ејмен праша: „Зарем ја омаживте својата ќерка за својот брат?“ Ресулуллах рече: „Да.“ Од зборовите на Ресулуллах „Дали е мојот брат тука?“ Уму Ејмен помисли дека никахот нема да биде џаиз (дозволен). А Ресулуллах со зборот „Да“ укажа дека пречка за бракот е раѓањето од иста мајка.
Потоа Ресулуллах ја праша Уму Ејмен: „Дали е и Есма бинт Умејс тука?“ Кога одговори: „Да“, рече: „Значи, дошла да ѝ служи на ќерката на Ресулуллах.“ Кога Уму Ејмен рече: „Да“, упати дова за неа, велејќи: „Нека стигне до доброто.“
„О Фатима! Што ти е, зошто плачеш? Се колнам во Аллах теала дека те омажив за најучениот од оние што те побараа, за најизвонредниот по благост и разумност и за оној што прв стана муслиман“ Хадис-и шериф
Потоа нареди да се донесе сад со вода. Ги изми своите благословени раце. Во водата капна малку мошус. Потоа ја повика хазрети Фатима. Хазрети Фатима од срам гледаше во својата облека. Ресулуллах зеде малку вода, ги попрска со неа градите, главата и грбот на Фатима и упати дова: „Аллахумме инни уизуха бике ве зуријетиха минеш-шејтанир-раџим“ (Господаре мој, барам засолниште кај Тебе таа и нејзиното потомство да бидат заштитени од злото на раџимот, односно на каменуваниот шејтан). Потоа истото го направи и со хазрети Алија и упати дова: „Аллахумме барик фихима ве барик алејхима ве барик лехума фи неслихима.“ Ги прочита сурите Ихлас и Муавизетејн и рече: „Влези кај својата сопруга со името и берекетот на Аллах теала.“ Потоа со своите благословени раце ги фати двете крила на вратата, упати дова за берекет и си отиде.36
Хазрети Алија рече: „Четири дена по нашата свадба Ресулуллах ја почести нашата куќа со своето доаѓање. Нѐ советуваше со зборови што ги освојуваат срцата и се полни со мудрост и рече: ‚О Алија! Донеси вода!‘ Станав и донесов вода. Прочита еден ајет-и керим и рече: ‚Испиј малку од оваа вода. Нека остане малку.‘ Така направив. Со преостанатата вода ми ги попрска главата и градите. Повторно рече: ‚Донеси вода.‘ Пак донесов вода. Она што го направи со мене го направи и со Фатима. Потоа ме испрати надвор.“
Кога Алија излезе, Ресулуллах ја праша ќерката за хазрети Алија. Фатима рече: „Тато мој, во него се сите совршени својства. Но некои курејшиски жени ми велат: ‚Твојот маж е сиромав‘“, а Ресулуллах рече: „О ќерко моја! Ни твојот татко ни твојот маж не се сиромашни. Ми беа понудени сите ризници и богатства на земјата и на небото. Не ги прифатив. Го прифатив она што е прифатено кај Аллах теала. О ќерче мое! Кога би го знаела она што го знам јас, овој свет во твоите очи би бил презрен и низок. Се колнам во Аллах теала, твојот маж е првиот меѓу асхабите. Тој е и голем во исламот, а по знаење најдлабок. О ќерко моја! Аллах теала од Ехли бејт избра двајца. Едниот е твојот татко, а другиот твојот маж. Никако не биди непокорна кон него и не противи се на неговата наредба.“
Гордоста на вселената (алејхи ефдалус-салават), откако ја посоветува ќерката, го повика хазрети Алија. Му ја довери Фатима, велејќи: „О Алија! Внимавај на срцето на Фатима. Таа е дел од мене. Чувај ја задоволна. Ако неа ја нажалиш, мене ме нажали.“ Двајцата ги довери на Аллах теала. Потоа, кога стана да си оди, хазрети Фатима рече: „Ја Ресулаллах! Работите во куќата ќе ги вршам јас, а работите надвор од куќата Алија. Ако ми подарите една слугинка, ќе ми помага во некои работи. Ќе ме израдувате.“ Ресулуллах рече: „О Фатима! Да ти подарам нешто подобро од слуга или да ти подарам слуга?“
Нашата мајка хазрети Фатима рече: „Подари ми го она што е подобро од слуга.“ Тогаш Ресулуллах рече: „Секој ден, кога легнуваш, кажи триесет и три пати ‚Субханаллах‘, триесет и три пати ‚Елхамдулиллах‘, триесет и три пати ‚Аллаху екбер‘ и еднаш ‚Ла илахе иллаллаху вахдеху ла шерике лех, лехул-мулку ве лехул-хамду ве хуве ала кулли шејин кадир‘. Тоа се вкупно сто зборови. На Судниот ден ќе најдеш илјада хасене (добри дела). На Мизанот твоите добри дела ќе бидат тешки.“ Потоа Пејгамберот излезе од куќата на својата ќерка и отиде во својот благороден дом.
Убивањето на Ка’б ибн Ешреф
Со победата кај Бедр страв падна во срцата на Евреите и на мушриците што им се поклонуваа на идолите во Медина. Некои Евреи дојдоа до разум и, велејќи: „Ова е сигурно оној човек чии својства ги читавме во нашите книги. Сега веќе не е можно да му се спротивставиме. Зашто тој секогаш ќе победува“, станаа муслимани. А некои рекоа: „Мухаммед се бореше со Курејшиите, што не разбираат од војна. Затоа победи. Да се бореше со нас, ќе му покажевме како се војува и како се стекнува победа.“
И еден Евреин по име Ка’б ибн Ешреф, слушајќи дека исламската војска победила кај Бедр, од омраза кон муслиманите отиде во Мека. Ги собра тамошните мушрици, им рецитираше стихови за да ја нападнат Медина, ги поттикнуваше и ги разбунуваше. Се договори со нив да војуваат против Пејгамберот. Дури подготви и атентат врз нашиот сакан Пејгамбер. Аллах теала му го соопшти тоа на Ресулуллах и рече, по значење: „Тие се оние што Аллах теала ги проколна (ги оддалечи од Својата милост)…“37
На тоа Ресул-и екрем им рече на своите чесни асхаби: „Кој ќе го убие Ка’б ибн Ешреф? Зашто тој им нанесе навреда на Аллах теала и на Неговиот Ресул.“
Мухаммед ибн Меслема праша: „Ја Ресулаллах! Сакаш ли јас да го убијам?“ Ресулуллах рече: „Да, сакам.“ Мухаммед ибн Меслема неколку дена размислуваше за тоа и правеше планови. Отиде кај своите другари Ебу Наила, Абад ибн Бишр, Харис ибн Евс и Ебу Абс ибн Џебр и им ја откри работата. Сите се согласија и рекоа: „Ќе го убиеме заедно.“ Заедно дојдоа кај Пејгамберот и рекоа: „Ја Ресулаллах! Ако дозволите, дали можеме, додека разговараме со него, да кажеме за вас некои зборови што ќе му се допаднат на Ка’б?“ Пејгамберот им дозволи да кажат што сакаат.
Тогаш Мухаммед ибн Меслема со другарите отиде кај Ка’б ибн Ешреф. Рече: „Овој Мухаммед бараше од нас садака. Ни натовари многу даноци. Затоа дојдов да земам нешто од тебе на заем.“ Ка’б се израдува, мислејќи дека Мухаммед ибн Меслема мисли како него, и рече: „Тој уште повеќе ќе ви здодее.“ Мухаммед ибн Меслема рече: „Ете, еднаш тргнавме по него. Ќе продолжиме да го следиме. Да видиме каков ќе биде крајот. Сега ти дај ни на заем малку урми.“ Ка’б рече: „Добро, ќе ви дадам, но мора да ми дадете нешто во залог!“ Мухаммед ибн Меслема и оние што беа со него рекоа: „Што сакаш?“ Кога Ка’б рече: „Ги сакам вашите жени во залог“, не се согласија. Ка’б рече: „Тогаш дајте ми ги синовите во залог.“ Рекоа: „Ни нив не можеме да ги дадеме во залог. За некој од нив ќе се зборува: ‚Даден е во залог за товар урми од една-две камили‘, а тоа за нас би било дамка што не би можеле да ја заборавиме. Но тебе можеме да ти ги дадеме во залог нашето оружје и нашите оклопи.“ Ка’б ја прифати оваа понуда. Им кажа и кога да дојдат.38
„О Алија! Внимавај на срцето на Фатима. Таа е дел од мене. Чувај ја задоволна. Ако неа ја нажалиш, мене ме нажали“ Хадис-и шериф
Една ноќ Мухаммед ибн Меслема дојде кај Ка’б. Со него беше и Ебу Наила. Ка’б ги повика во тврдината, а самиот слезе да ги пречека. Жената на Ка’б рече: „Каде излегуваш во ова време?“ Ка’б рече: „Дојдоа Мухаммед ибн Меслема и мојот брат Ебу Наила.“ Жената рече: „Овој глас што го слушам воопшто не ми се допаѓа. Како од него да капе крв.“ Ка’б рече: „Не е ништо, тоа се Мухаммед ибн Меслема и мојот брат по млеко Ебу Наила. Тој е добро момче. Ако ноќе го повикаат дури и на борба со мечеви, ќе дојде без двоумење. Таков е тој.“ Мухаммед ибн Меслема внесе со себе во тврдината двајца, а според едно предание тројца луѓе. Тоа беа Ебу Абс ибн Џебр, Харис ибн Евс и Абад ибн Бишр.39 Хазрети Мухаммед ибн Меслема им рече на другарите: „Кога ќе дојде Ка’б, ќе му речам дека ќе му ја помирисам косата, ќе го фатам за главата и ќе ја помирисам. Кога ќе видите дека добро сум го фатил Ка’б за главата, удрете со мечовите.“ Ка’б ибн Ешреф дојде кај нив убаво облечен, ширејќи пријатен мирис. Ибн Меслема рече: „Никогаш досега не сум помирисал толку пријатен мирис“ и му пријде на Ка’б. Ка’б се фалеше: „Кај мене се арапските жени со најубав мирис.“ Мухаммед ибн Меслема рече: „Ми дозволувате ли да ја помирисам вашата глава?“ Ка’б рече дека дозволува. Ибн Меслема го помириса, а им даде да го помирисаат и другарите. Потоа рече дека сака повторно да помириса. Овој пат Мухаммед ибн Меслема го фати за главата и им даде знак на другарите да удрат со мечовите.
Кога беше зададен првиот удар со меч, Ка’б страшно извика, но не умре. Тогаш Мухаммед ибн Меслема го уби со својата кама. Муџахидите што го убија Ка’б веднаш го напуштија тоа место и стигнаа во Медина. Кога му ја донесоа радосната вест на Ресулуллах, нашиот Пејгамбер Му оддаде фалба на Аллах теала и упати дова за муџахидите. Убивањето на кафирот Ка’б ибн Ешреф ги фрли Евреите во голем страв. Зашто, откако беше убиен еден водач како Ка’б, и нивното убивање беше прашање на миг. Наутро се собраа и дојдоа пред Пејгамберот. Се жалеа за она што се случи таа ноќ. Ресул-и екрем рече: „Тој постојано нѐ вознемируваше и рецитираше стихови против нас. Ако некој од вас направи така, нека знае дека казната му е мечот.“ По оваа опомена Евреите од страв повторно склучија договор со Ресулуллах.40
Газата Гатафан
Оваа газа се нарекува и „газата Енмар“ и „газата Зи Емр“. Една група од Бени Салеба и Бени Мухариб се собра на местото наречено Зи Емр и одлучи да ограби што и да најде околу Медина. Водач им беше некој Дасур ибн Харис ибн Мухариб, со прекар Гаврес. Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) го остави во Медина како заменик Осман ибн Афан (радијаллаху анху) и со војска од четиристотини и педесет луѓе тргна од Медина. На патот наидоа на човек по име Џебар. Го прашаа за непријателот. Тој рече: „Тие не сакаат да се борат со вас. Штом ве видоа, побегнаа во планините.“ Ресулуллах му го понуди исламот. Тој го прифати и стана муслиман.
Додека исламската војска напредуваше кон долината, почна да врне дожд. Извесно време врнеше со сета жестина, а потоа ослабна и престана. Муџахидите, а пред сите самиот Пејгамбер, беа мокри од глава до петици. Секој на некоја страна си ја сушеше облеката. И Ресулуллах на едно осамено место ја соблече својата облека за да ја исуши и ја распосла врз едно дрво. Додека се одмораше под дрвото, кафирите што ја следеа исламската војска го видоа Ресулуллах сам и му јавија на Дасур ибн Харис. Тој тивко се прикраде до местото каде што се одмораше Ресулуллах за да го убие, го извади мечот и рече: „Кој може да те спаси од моите раце?“ Ресулуллах рече: „Аллах теала ќе ме спаси.“ Во тој миг дојде Џибрил алејхиселам, го удри Дасур во градите и го собори на земја, а мечот му испадна од раката. Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) го зеде мечот на Дасур и рече: „Кој тебе ќе те спаси од моите раце?“ Дасур рече: „Никој не може“, го изговори келиме-и шехадетот и стана муслиман. Тој стана причина многумина да примат иман.41 Даде збор дека никогаш повеќе нема да собира војска за војна. Се вратија во Медина без вооружен судир. На походот поминаа единаесет дена.
Газата Бахран
Оваа газа се нарекува и „газата Бени Сулејм“ или „газата Неџран“. Стигна вест дека голем број мушрици, собрани кај Бени Сулејм, ќе ја нападнат Медина. Како заменик во Медина беше оставен хазрети Ибн Уму Мектум. Ресулуллах со сила од триста луѓе тргна против непријателот. Кога дозна дека доаѓа исламската војска, непријателот побегна во планините. Затоа до средба воопшто не дојде. Походот траеше дванаесет дена.
„Тој (Ка’б ибн Ешреф) постојано нѐ вознемируваше и рецитираше стихови против нас. Ако некој од вас направи така, нека знае дека казната му е мечот“ Хадис-и шериф
Твојата љубов ме зеде од мене;
Те сакам, Господаре мој!
Твојата љубов е толку слатка;
Те сакам, Господаре мој!
Ни на богатството се радувам,
ни за сиромаштијата тагувам.
Со Твојата љубов се наслаѓувам;
Те сакам, Господаре мој!
Ибадетите Ти ги нареди,
убавите состојби ги пофали,
бескрајни благодати подари;
Те сакам, Господаре мој!
Каков ли неблагодарен нефс имам:
за својата наслада секогаш ме сатира!
А јас вистинската наслада ја најдов:
Те сакам, Господаре мој!
Ибадетот убаво да го извршам,
и за овој свет да се трудам –
тоа ми е работа дење и ноќе, зашто
Те сакам, Господаре мој!
Не се сака само со зборови, о Хилми!
Твојот Господар рече: „Трудете се!“
Нека се види и од твојата состојба:
Те сакам, Господаре мој!
Многу се непријателите на исламот,
подмолно ја напаѓаат верата;
ако мируваш, зарем е тоа право?
Те сакам, Господаре мој!
Зарем вљубениот мрзливо седи?
Зарем дава прашина да падне на саканиот?
Замолчи го непријателот, па кажи:
„Те сакам, Господаре мој!“