ГАЗАТА УХУД

Кој ќе му го даде правото на овој меч?

Во еден миг кога ниедна страна веќе не можеше да стои на место, нашиот сакан Пејгамбер го покажа мечот што го држеше в рака. На него беше испишан овој стих:

Во кукавичлукот е срамот, а во јуришот честа и угледот.
Со страв човек не се спасува од кадерот.

И се слушна како вели: „Кој ќе го земе од мене овој меч?“ Слушајќи го тоа, многумина од Есхаб-и кирам одеднаш ги испружија рацете за да го земат. Кога нашиот Пејгамбер повторно рече: „Кој ќе го земе за да му го даде неговото право?“, Есхаб-и кирам замолчеа и се повлекоа. Од оние што жарко го бараа мечот, Зубејр ибн Авам рече: „Јас ќе го земам, ја Ресулаллах.“ Нашиот Пејгамбер не му го даде мечот на хазрети Зубејр. Нашиот Пејгамбер не ги прифати ни барањата на Ебу Бекр, Омер и Алија (радијаллаху анхум).

Ебу Дуџана праша: „Ја Ресулаллах! Кое е правото на овој меч?“ Нашиот сакан Пејгамбер рече: „Неговото право е со него да го удираш непријателот додека не се искриви и не се свитка. Неговото право е со него да не убиеш муслиман и со него да не бегаш пред кафирите. Со него да се бориш на Аллаховиот пат сѐ додека Аллах теала не ти подари победа или шехадет.“ Тогаш Ебу Дуџана рече: „Ја Ресулаллах! Јас го земам за да му го дадам неговото право.“ Нашиот Пејгамбер му го предаде мечот што го држеше в рака.14

Ебу Дуџана (радијаллаху анху), колку што беше храбар и јуначен, толку беше и многу итар на бојните полиња и целосно се придржуваше до хадис-и шерифот „Војната е итрина“15. Кога го зеде мечот, хазрети Ебу Дуџана тргна кон бојното поле гордо, достоинствено и надмено, кажувајќи стихови. На себе немаше ништо друго освен кошула и црвена чалма на главата.

Ваквото одење на хазрети Ебу Дуџана не беше баш добро примено меѓу Есхаб-и кирам. Тогаш Пејгамберот рече: „Ова е одење што, надвор од ваквите места (бојните полиња), предизвикува гнев на Аллах теала“ и со тоа објави дека гордото одење е џаиз (дозволено) само пред непријателот.

Не можејќи повеќе да чека, Халид ибн Велид од мушричките редови тргна во напад со силите под своја команда. И нашиот сакан Пејгамбер им ја издаде наредбата за напад на Есхаб-и кирам, кои не можеа да стојат на место. За миг бојното поле се исполни со извикот „Аллаху екбер!“ Сосема напред, на чело на неоклопените сили, хазрети Хамза почна со мечовите што ги држеше в раце да го удира секој кафир што ќе му дојдеше. Силите на Халид ибн Велид, кои навалуваа со голема жестина, веднаш беа отфрлени назад. Тогаш Халид ибн Велид, за да удри одзади низ планинскиот премин, направи широк лак и стигна до ридот Ајнејн. Но хазрети Абдуллах ибн Џубејр и педесетте јунаци под негова команда ги одбија со дожд од стрели.

Битката веќе се разгоре. Двете страни се бореа со сета сила. Секој асхаб, борејќи се со најмалку четворица мушрици, се трудеше да продре напред.

„О асхаби мои! На оние што се малкумина тешко им е да се борат со непријателот. Ако тие покажат цврстина и труд, Аллах теала ги доведува до олеснување“ Хадис-и шериф

Хазрети Хамза од една страна извикуваше: „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“, а од друга велеше: „Јас сум лавот на Аллах теала!“ и напредуваше кршејќи го непријателот. Сафван ибн Умеја им велеше на оние околу себе: „Каде е Хамза? Покажете ми го“ и го пребаруваше бојното поле. Одеднаш забележа еден човек што се бореше со два меча и праша: „Кој е овој борец?“ Оние околу него рекоа: „Оној што го бараш! Хамза!“ Сафван рече: „До денес не сум видел друг човек толку жесток и неустрашлив како него, што јуриша за да го убива својот народ.“

Кога битката сосема се разгоре, Зубејр ибн Авам, од мухаџирите, нажален што мечот не му беше даден нему, си рече во себе: „Го побарав мечот од Ресулуллах, но тој му го даде на Ебу Дуџана. А јас сум син на неговата тетка Сафија. Освен тоа, Курејшија сум. А и прв го побарав. Да одам да видам што ќе направи тој Ебу Дуџана повеќе од мене?“ Потоа почна да го следи Ебу Дуџана. Хазрети Ебу Дуџана изговараше текбир „Аллаху екбер!“ и кого и да сретнеше од мушриците, го удираше и го убиваше. Еден од најокорените мушрици, со крупна снага, целиот покриен со оклопи, така што му се гледаа само очите, се судри со Ебу Дуџана. Најнапред тој го нападна хазрети Ебу Дуџана. Ебу Дуџана се заштити од неговиот удар со штитот. Мечот на мушрикот се заби во штитот на Ебу Дуџана. Го повлече својот меч, но не можеше да го извади. Сега дојде редот на Ебу Дуџана. Со еден удар на мечот го уби својот противник.

Потоа Ебу Дуџана, соборувајќи го секој безверник што ќе му излезеше на патот, стигна сѐ до жените што во подножјето на планината со дефовите ги подбуцнуваа мушриците. Но, иако веќе го беше кренал мечот, се откажа да ја убие жената на Ебу Суфјан, Хинд.16 Гледајќи го тоа, Зубејр ибн Авам си рече во себе: „Аллах и Неговиот Ресул подобро од мене знаат кому треба да му се даде мечот.“ И додаде: „Аллах ми е сведок, не сум видел човек што подобро се бори и подобро удира од него.“

Микдад ибн Есвед, Зубејр ибн Авам, хазрети Алија, хазрети Омер, Талха ибн Убејдуллах и Мус’аб ибн Умејр – сите тие беа непробојна тврдина. Гледајќи дека Пејгамберот се бори сосема близу до непријателот и дека повторно и повторно јуриша, славните асхаби не можеа да стојат на место. Плашејќи се Ресулуллах да не претрпи некаква штета, се собираа околу него и на оклопениот непријател не му даваа да здивне. Во тоа време се виде дека хазрети Абдуллах ибн Амр паднал шехид. Тоа беше првиот шехид на Ухуд. Гледајќи дека паднал шехид, неговите другари станаа како лавови и заради задоволството на Аллах теала се фрлија во самата средина на непријателот.

Во еден миг кога битката жестоко се разгоре, се сретнаа симболот на јунаштвото хазрети Абдуллах ибн Џахш и првенецот на стрелците хазрети Са’д ибн Ебу Векас. Обајцата беа ранети на разни места. Хазрети Са’д ибн Ебу Векас раскажува: „Тоа беше еден од најжестоките мигови на битката кај Ухуд. Одеднаш ми се приближи Абдуллах ибн Џахш, ме фати за рака и ме одвлече во подножјето на една карпа. И ми рече: ‚Сега ти тука упати дова, а јас ќе кажам Амин. Потоа јас ќе упатам дова, а ти кажи Амин!‘ Реков: ‚Добро.‘ Ја упатив оваа дова: ‚Аллаху мој! Испрати ми многу силни и тешки непријатели. Да се борам со нив немилосрдно. Сите да ги убијам. Да се вратам како гази (победник).‘ На оваа моја дова тој со сето срце рече: ‚Амин.‘

Потоа тој почна да упатува дова: ‚Аллаху мој! Испрати ми силни непријатели, да се борам со нив немилосрдно. На џихадот да му го дадам неговото право. Сите да ги убијам. На крајот еден од нив нека ме направи шехид. Потоа нека ми ги отсече усните, носот и ушите. Да дојдам пред Тебе облеан во крв. Кога Ти ќе ме прашаш: „Абдуллах! Што направи со своите усни, нос и уши?“, јас да кажам: „Аллаху мој! Со нив многу грешев, не ги употребував како што треба. Ми беше срам да ги донесам пред Тебе. Во битката во која беше мојот сакан Пејгамбер се извалкав со прашина и земја и таков дојдов.“‘ Срцето не ми сакаше на таква дова да каже Амин. Но бидејќи тој тоа го сакаше и бидејќи однапред му дадов збор, реков неволно: ‚Амин.‘

Потоа ги извадивме мечовите и продолживме со борбата. Обајцата убивавме кого и да сретневме пред себе. Тој напаѓаше крајно јуначки и ги растураше непријателските редови. Повторно и повторно удираше по непријателот и со неизгаслива желба да стане шехид пак јуришаше. Додека се бореше извикувајќи ‚Аллаху екбер! Аллаху екбер!…‘, мечот му се скрши. Во тој миг нашиот сакан Пејгамбер му подаде гранка од урмена палма и му нареди да продолжи со борбата. Таа гранка како муџиза стана меч и тој продолжи да се бори со секој што ќе му излезеше пред него. Уби многу непријатели. Кон крајот на битката, од стрелите што ги одапна еден мушрик по име Ебул-Хакем, го постигна шехадетот што го посакуваше. Кога падна шехид, кафирите се нафрлија врз неговото тело и му ги отсекоа носот, усните и ушите. Целиот беше облеан во крв.“

Во редовите на муџахидите беше еден човек по име Казман. Тој ја скрши ножницата на својот меч и рече: „Подобро е да се загине отколку да се побегне!“, па со гол меч се фрли меѓу мушриците. Казман покажа многу јунаштво и храброст. Сам уби седум-осум кафири. На крајот ранет падна на земја. Кога Есхаб-и кирам, восхитени од тоа негово јунаштво, му јавија на Пејгамберот, тој рече: „Тој е од жителите на џехенемот.“ Хазрети Катада ибн Ну’ман отиде до Казман и рече: „О Казмане! Нека ти е благословен шехадетот!“, а Казман одговори: „Не се борев од ревност за верата, туку за Курејшиите да не дојдат во Медина и да не ми ја уништат градината со урми!“ Потоа со стрела си ги прободе вените на зглобот од раката и се самоуби. Така се сфати мудроста на зборовите на Пејгамберот: „Тој е од жителите на џехенемот!“

Од почетокот на битката сите Есхаб-и кирам, а пред сите Предводникот на световите, нашиот сакан Пејгамбер, водеа голема борба. Со жестоки напади ја отфрлија мушричката војска назад. Толпата мушрици, кои бараа корист и помош од идолите што самите ги направија од камен и дрво и на кои им се поклонуваа извикувајќи „Лат, Узза, Хубел!“, пред тоа јунаштво на муџахидите почна да се растура и да бега. Жените што дојдоа да ги поттикнуваат на борба кренаа лелек и се обидуваа да ги стигнат војниците што бегаа.

Кога курејшиските мушрици почнаа да го напуштаат бојното поле и, оставајќи го имотот што го донесоа со себе, да бегаат кон Мека, исламските војници се израдуваа и Му изрекоа фалба на Аллах теала што ја постигнаа победата што им ја вети. Иако по број и сила беа многукратно надмоќни, мушриците пред муслиманите беа разбиени. Додека бегаа газејќи се едни со други, славните асхаби ги гонеа и ги убиваа оние што ќе ги стигнеа. Во тој метеж хазрети Ханзала ибн Ебу Амир, кој штотуку се беше оженил, го стигна врховниот командант на мушричката војска, Ебу Суфјан, кој се обидуваше да побегне на коњ. Го удри коњот со мечот по нозете и го собори на земја. Ебу Суфјан, соборен на земја, почна да кука со сиот глас: „О Курејшии!… Помош!… Јас сум Ебу Суфјан! Ханзала сака да ме исече со меч!…“ Иако го видоа тоа, мушриците што заедно со него се обидуваа да побегнат мислеа само на својот живот и не се грижеа за својот командант.

„Војната е итрина“ Хадис-и шериф

Но во тој миг мушрикот Шедад ибн Есвед, кој стоеше веднаш зад хазрети Ханзала, му го заби своето копје на Ханзала во грбот. Иако хазрети Ханзала сакаше уште еднаш да јурне извикувајќи „Аллаху екбер!“, падна на земја шехид, а неговата благословена душа полета во џенетот. Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) рече: „Видов како мелеките меѓу небото и земјата го капеа Ханзала со дождовница во сребрен послужавник.“ Ебу Усејди раскажуваше: „Кога ги слушнав овие зборови на Ресулуллах, отидов до Ханзала. Од главата му капеше дождовница. Се вратив и му јавив на Ресул-и екрем.“ Хазрети Ханзала го нарекоа „Гасилул-мелаике“, односно оној што го капеа мелеките.17

Гледајќи дека мушриците бегаат, некои од стрелците во преминот Ајнејн помислија дека битката завршила и ги напуштија своите места. Нивниот командант Абдуллах ибн Џубејр и дванаесет луѓе останаа на своите места.18

Јунаштвото на хазрети Алија

Во тоа време командантот на курејшиските стрелци Халид ибн Велид, кој будно чекаше и се трудеше да ја искористи секоја прилика, виде дека бројот на муџахидите во преминот се намалил и ги придвижи коњаниците под своја команда.

Халид и Икрима ибн Ебу Џехл за миг стигнаа до преминот Ајнејн. Хазрети Абдуллах ибн Џубејр и неговите верни и оддадени другари се построија во ред и се раширија. Сипеа стрели врз непријателот сѐ додека не им се потрошија стрелите во тоболците. Потоа се бореа со копјата, а кога се судрија гради в гради, извикувајќи „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“, со мечовите покажаа многу јунаштво. Односот меѓу оние со иман и оние без иман беше многу нееднаков: еден спрема дваесет и пет. Славните Есхаб-и кирам се бореа до последната капка крв за да ја исполнат наредбата на својот Пејгамбер. Еден по друг го испија шербетот на шехадетот, нивните благословени тела паднаа на земја, а душите им полетаа во џенетот (радијаллаху анхум).

Мушриците од омраза ја соблекоа облеката на хазрети Абдуллах и неговото благословено тело го избодоа со копја. Му го расекоа стомакот и му ја извадија утробата.

Кога Халид ибн Велид и Икрима ги направија шехиди муџахидите во преминот, брзо ја нападнаа исламската војска одзади. Гледајќи го непријателот што одненадеж им се појави зад грбот, Есхаб-и кирам немаа време да се соберат. Зашто многумина од нив дури и оружјето го беа оставиле. Сѐ одеднаш се измени. Курејшиските мушрици што бегаа напред, гледајќи дека Халид ибн Велид преминал во напад одзади, повторно се свртеа. Муџахидите се најдоа меѓу два огна. Непријателот, напаѓајќи и однапред и одзади, почна да ги притиснува муџахидите. Врската на асхабите едни со други беше прекината. Беа принудени да се раштркаат.19

Хазрети Алија раскажуваше: „Се фрлив во средината на еден мушрички одред во кој беше и Икрима ибн Ебу Џехл. Ме опколија, а јас поголемиот дел од нив ги исеков со мечот. Упаднав во друг одред и исфрлив од строј голем број и од нив. Бидејќи не ми беше дошол смртниот час, ништо не ми се случи. Во еден миг не можев да го видам Ресулуллах. Си реков во себе: ‚Се колнам, тој не е човек што би го напуштил бојното поле и би си заминал. Сигурно Аллах теала, поради нашите непристојни постапки, го зел и го кренал од нашата средина! Сега не ми останува друг пат освен да се борам додека не загинам‘, и ја скршив ножницата на својот меч. Кога јуришав врз мушриците и ги растерав, видов дека Ресулуллах останал меѓу нив. Тогаш сфатив дека Аллах теала го чува Ресулуллах со Своите мелеки.“

Непријателските војници се приближија сосема близу до Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем). Состојбата беше многу опасна. Нашиот сакан Пејгамбер стоеше како стрмна планина, остануваше цврст и не се поместуваше од своето место. Од една страна се бореше со непријателот, а од друга, обидувајќи се да ги собере своите раштркани асхаби, велеше: „О тој и тој, дојди кон мене! О тој и тој, дојди кон мене! Јас сум Ресулуллах.

За оној што ќе се врати кон мене има џенет!“ Хазрети Ебу Бекр, хазрети Омер, Абдурахман ибн Авф, Талха ибн Убејдуллах, Алија ибн Ебу Талиб, Зубејр ибн Авам, Ебу Дуџана, Ебу Убејда ибн Џерах, Са’д ибн Муаз, Са’д ибн Ебу Векас, Хубаб ибн Мунзир, Усејд ибн Худајр, Сехл ибн Ханиф, Асим ибн Сабит и Харис ибн Симе (радијаллаху анхум) за миг се построија во круг околу нашиот сакан Пејгамбер и, за да го заштитат, направија жив ѕид на тврдина.

Во тоа време се слушна гласот на хазрети Абас ибн Убада, кој викаше за да се соберат раштрканите Есхаб-и кирам: „О браќа мои! Оваа несреќа што нѐ снајде е последица од тоа што не ја исполнивме наредбата на нашиот Пејгамбер. Не раштркувајте се! Дојдете околу нашиот Пејгамбер! Ако не го заземеме местото покрај оние што го бранат и ако станеме причина Ресулуллах да претрпи штета, пред нашиот Господар нема да имаме никакво оправдување!“ Хазрети Абас ибн Убада, заедно со Хариџа ибн Зејд и Евс ибн Еркам, извикувајќи „Аллаху екбер!“, се фрлија со голи мечеви меѓу непријателите. Јуначки се бореа на патот на Ресулуллах, за да го заштитат. Хариџа ибн Зејд беше ранет на деветнаесет места. Ни раните на другите двајца не беа помалку. И тројцата го постигнаа степенот на шехид по кој толку копнееја.

Во тој многу опасен миг Есхаб-и кирам полека почнаа да се собираат околу Пејгамберот. Мушриците ги опколија нашиот сакан Пејгамбер и неговите славни асхаби, кои со своите тела му беа заклон. Напредувајќи од сите страни во одреди, го стеснуваа кругот. Гледајќи дека една група Курејшии се фрлила напред, Предводникот на световите им рече на асхабите покрај себе, кои беа подготвени да ги жртвуваат своите животи: „Кој ќе го пречека овој одред?“, а се виде како хазрети Вехб ибн Кабус излетува напред велејќи: „Нека ти биде жртва мојот живот, ја Ресулаллах! Јас ќе ги пречекам!“ Тој јунак, на чиј јазик не престануваше чесното име на Аллах теала, упадна со гол меч меѓу мушриците. Пејгамберот рече: „Ти донесувам радосна вест за џенетот.“ А кога ги виде цврстината и трудот што ги покажуваше пред непријателот, рече: „Аллаху мој! Смилувај му се! Сожали се на него!“

Гледајќи дека мушриците го опколиле хазрети Вехб и со копја го направиле шехид, Са’д ибн Ебу Векас се фрли напред да му помогне, навлезе во средината на непријателот и покажа невидено јунаштво. Многу кафири исфрли од строј, а другите ги одби и се врати кај својот сакан Пејгамбер. Ресул-и екрем рече за хазрети Вехб: „Јас сум задоволен од тебе. Нека е задоволен и Аллах теала!“ Гледајќи дека една група мушрици, пробивајќи го кругот на муџахидите, напредува кон него, Хабиб-и екрем му рече на хазрети Алија: „Нападни ги!“ Хазрети Алија нападна, го уби Амр ибн Абдуллах, а другите ги натера во бегство. Кога мечот му се скрши, нашиот Пејгамбер му го даде Зулфикар. Кога дојде друга група, Пејгамберот рече: „О Алија! Одбиј го од мене злото на овие!“ Лавот на Аллах теала, кој својот живот го жртвуваше за Ресулуллах, веднаш премина во напад. Го уби Шејба ибн Малик, а другите ги одби. Во тој миг дојде Џибрил алејхиселам и му рече на Пејгамберот: „Ја Ресулаллах! Ова е извонредно јунаштво што се покажа од Алија.“ Ресулуллах рече: „Тој е од мене, а јас сум од него.“

„Видов како мелеките меѓу небото и земјата го капеа Ханзала со дождовница во сребрен послужавник“ Хадис-и шериф

А Џибрил алејхиселам рече: „А јас сум од вас двајцата.“ Во тој миг се слушна еден глас: „Нема јунак како Алија, ни меч како Зулфикар.“

Кога сфатија дека не можат да му пријдат на нашиот сакан Пејгамбер, мушриците почнаа да го гаѓаат со стрели. Одапнатите стрели или прелетуваа над него, или паѓаа пред него, или од неговата десна или лева страна.

Штом го видоа тоа, Есхаб-и кирам, кои, ставајќи го животот на коцка, се бореа да го одбијат непријателот, се собраа околу Предводникот на световите и почнаа со своите благословени тела да го заклонуваат од стрелите што доаѓаа. Кога Пејгамберот им нареди на своите асхаби да возвратат со стрели, и асхабите почнаа да го гаѓаат непријателот со стрели. Нашиот сакан Пејгамбер го постави хазрети Са’д ибн Ебу Векас да седне пред него. Хазрети Са’д, кој беше одличен стрелец, почна брзо, една по друга, да сипе стрели врз непријателот. Секој пат кога ќе извлечеше стрела од тоболецот, односно од торбата за стрели, велеше: „Господаре мој! Ова е Твојата стрела. Погоди го со неа непријателот!“, а Пејгамберот велеше: „Аллаху мој! Прими ја довата на Са’д! Аллаху мој! Насочи ја стрелата на Са’д!… Продолжи, Са’де! Продолжи! Мајка ми и татко ми нека ти бидат жртва!“ Така, при секое гаѓање, Пејгамберот ги повторуваше истите дови.

Кога на хазрети Са’д му снема стрели, нашиот сакан Пејгамбер му ги даде своите стрели да гаѓа. Секоја стрела на хазрети Са’д ибн Ебу Векас погодуваше или некој непријател или животното што го јаваше.

Додека мушриците гаѓаа со стрели, хазрети Ебу Талха го заклонуваше нашиот сакан Пејгамбер однапред и со своето тело и штит му беше заклон од секоја стрела што ќе долеташе, а повремено испушташе воени извици што го збунуваа непријателот. Пејгамберот рече: „Гласот на Ебу Талха во војската е подобар од сто луѓе.“ Секогаш кога ќе најдеше прилика, Ебу Талха не пропушташе да ги гаѓа мушриците со стрели; гаѓаше силно и многу брзо, а ниедна негова стрела не промашуваше. Секогаш кога Ресул-и екрем, љубопитен да ги види неговите стрели, ќе ја кренеше својата благословена глава, Ебу Талха, плашејќи се да не го погоди стрела Ресулуллах, велеше: „Мајка ми, татко ми и мојот живот нека ти бидат жртва, ја Ресулаллах! Не кревајте ја својата благословена глава, да не ве погоди непријателска стрела и да ви наштети! Моето тело е штит за твоето благословено тело и жртва за тебе! Нема да стигнат до тебе додека мене не ме заколат! Додека јас не умрам, вам ништо нема да ви се случи!…“ Така нашиот сакан Пејгамбер го претпоставуваше пред самиот себе.

На сите страни на бојното поле кај Ухуд немилосрдната, страшна битка траеше со сета жестина; едни на коњи, а други пешки ја водеа борбата меѓу иманот и куфрот. Есхаб-и кирам сѐ уште не беа успеале да се соберат. Околу Пејгамберот се вртеа само триесетина асхаби, како пеперутки околу свеќа. Своите тела ги ставаа како штит пред стрелите, копјата и ударите на мечовите. Нивната единствена желба беше да ја исполнат наредбата на Пејгамберот и од него да ја оддалечат секоја штета што би можела да го снајде. Предводникот на јунаците хазрети Хамза во тој метеж се одвои од Пејгамберот. Се бореше среде една толпа, држејќи во двете раце по еден меч, и со извиците „Аллаху екбер!…“ всадуваше страв во срцето на непријателот. До тој миг сам уби цели триесет и еден мушрик, а многумина ги остави без рака или нога. Додека хазрети Хамза ја растураше толпата мушрици во која беше упаднал, Сиба ибн Уму Енмар го повика на мегдан: „Има ли јунак што може да ми се спротивстави?“ Хазрети Хамза рече: „Дојди кај мене, о сине на жената што обрезува! Значи, ти ги предизвикуваш Аллах и Неговиот Ресул?“, па, не давајќи му да здивне, го фати за нозете и го собори на земја.20 Се спушти врз него и му ја одвои главата од телото. Потоа виде дека зад карпата спроти него Вахши, кој сѐ уште не беше муслиман, држи копје в рака и нишани во него. Веднаш тргна кон него, но кога стигна до вдлабнатината што ја беа издлабиле поројите пред него, се лизна и падна на грб. Во тој миг оклопот му се отвори на стомакот. Грабнувајќи ја приликата, Вахши го фрли копјето!… Копјето долета, се заби во благословеното тело на хазрети Хамза и излезе на другата страна. Најголемиот меѓу јунаците се сруши на тоа место извикувајќи: „Аллаху мој!“ Падна шехид и го достигна степенот по кој копнееше. Својот живот го жртвуваше на патот на Аллах теала, за својот сакан Пејгамбер (радијаллаху анху).

„О Са’де! Мајка ми и татко ми нека ти бидат жртва! Господаре мој! Доведи ги неговите стрели до целта и прими ги неговите дови!“ Хадис-и шериф

Во тоа време некој во непријателските редови ги поттикнуваше мушриците да го нападнат Предводникот на вселената (саллаллаху алејхи ве селлем), велејќи: „О заедницо на Курејшиите! Не престанувајте да се борите против Мухаммед, кој не ги почитува правата на роднинството и кој го подели вашиот народ. Ако Мухаммед се спаси, јас да не се спасам!…“ Тоа беше гласот на Асим ибн Ебу Авф. Хазрети Ебу Дуџана го слушна тој глас. Борејќи се, го пронајде Асим ибн Ебу Авф и веднаш го уби. Но мушрикот Мабед, кој беше зад него, со сета сила замавна со мечот кон хазрети Ебу Дуџана. Како дар на Аллах теала, Ебу Дуџана со ненадејно и многу брзо движење се наведна до земјата и го избегна смртоносниот удар. Веднаш стана, го удри Мабед со мечот и го уби.

Целта на курејшиските мушрици беше Предводникот на световите. За да му се приближат, ја вложуваа сета своја сила. Но никако не можеа да поминат низ неговите славни и чесни асхаби, кои се вртеа околу него како пеперутки околу свеќа и кои, од страв да не му се случи некаква штета, ни најмалку не се двоумеа да ги жртвуваат своите животи. Овие триесет јунаци рекоа пред Ресулуллах: „Ја Ресулаллах! За никогаш да не се одвоиме од тебе, нашите лица се заклон и штит пред твоето благословено лице; нашите тела се жртва за твоето благословено тело; само ти да си жив и здрав!“

Мушриците напаѓаа во групи. Гордоста на светот покажа на една група и им рече на јуначките асхаби покрај себе, кои со своите тела му беа штит: „Кој ќе го жртвува своето тело за нас на патот на Аллах теала?“, на што петмина асхаби од Медина излетаа напред. Тие јуначки пеперутки се бореа пред благословените очи на Ресулуллах, изговарајќи текбири и вртејќи се околу него. Најпосле четворица од нив паднаа шехиди веднаш таму. Кога петтиот, ранет на четиринаесет места, падна на земја, Предводникот на световите рече: „Приближете го до мене.“ Од секој дел на телото му течеше крв. Нашиот сакан Пејгамбер седна и своите благословени нозе му ги стави под главата како перница. Тој среќен асхаб што во таа состојба ја стекна честа да стане шехид беше хазрети Умара ибн Језид.

Јунаштвото на Талха ибн Убејдуллах

Во еден миг кога мушриците сосема се приближија, нашиот Пејгамбер рече: „Кој ќе ги пречека овие, кој ќе ги запре?“ Хазрети Талха ибн Убејдуллах, велејќи: „Јас! Ја Ресулаллах!“, сакаше да се фрли напред. Пејгамберот рече: „Кој друг има како тебе?“ Еден од асхабите од Медина побара дозвола велејќи: „Ја Ресулаллах! Јас!“ Кога нашиот сакан Пејгамбер рече: „Ајде, ти пречекај ги“, излета напред и се нафрли врз мушриците.

Покажа јунаштво на кое нема рамно. Откако уби неколку безверници, го испи шербетот на шехадетот.21 Ресул-и екрем повторно рече: „Кој ќе им се спротивстави на овие?“ Пред сите повторно излезе хазрети Талха. Кога Пејгамберот праша: „Кој друг има како тебе?“, еден благословен човек од енсарите рече: „Јас ќе ги пречекам, ја Ресулаллах.“ Нашиот Пејгамбер рече: „Ајде, ти пречекај ги.“ И тој, борејќи се со мушриците, падна шехид. Така сите асхаби што во тој миг беа покрај Пејгамберот, борејќи се, го постигнаа шехадетот.

Покрај Султанот на вселената сега не остана никој освен хазрети Талха ибн Убејдуллах. Грижејќи се Ресулуллах да не претрпи штета, хазрети Талха трчаше на сите четири страни и немилосрдно се бореше со кафирите. Тоа што толку брзо замавнуваше со мечот, што за миг му возвраќаше на непријателот од секоја страна на Ресулуллах и што своето тело го ставаше како штит пред ударите на стрелите, копјата и мечовите беше нешто на кое не му е видено рамно. Хазрети Талха се вртеше како пеперутка околу свеќа и воопшто не се грижеше за мечовите што го погодуваа. Неговата желба беше да го заштити Султанот на вселената и на тој пат, како и неговите други браќа, да стане шехид. На телото не му остана ниедно нерането место, а на облеката не му се гледаше ништо друго освен крв. Па сепак, стигнуваше одеднаш на сите четири страни. Во тоа време до Ресул-и екрем стигнаа хазрети Ебу Бекр и хазрети Са’д ибн Ебу Векас.

Во меѓувреме предводникот на јунаците хазрети Талха падна од губење крв на жешката земја и се онесвести. Целото тело му беше избодено од ударите на мечовите, копјата и стрелите. Имаше шеесет и шест големи и безброј мали рани. Нашиот сакан Пејгамбер му нареди на хазрети Ебу Бекр веднаш да му притрча на помош на хазрети Талха. Ебу Бекр Сидик го попрска со вода благословеното лице на хазрети Талха за да се освести. Штом се освести, хазрети Талха ибн Убејдуллах праша: „О Ебу Бекре! Дали Ресулуллах е во здравје?“ и со тоа ја покажа најубавата љубов и приврзаност. Да се сака Ресул-и екрем и да се жртвува својот живот за неговото благословено тело – поголема љубов и приврзаност од оваа не може да постои. Кога хазрети Ебу Бекр рече: „Ресулуллах е добро. Тој ме испрати“, Талха олеснето воздивна и рече: „Бескрајна благодарност на Аллах теала. Штом тој е жив, секоја неволја е ништо.“ Во тоа време стигнаа уште неколку асхаби.

Предводникот на световите, Мухаммед Мустафа (саллаллаху теала алејхи ве селлем), го почести со своето доаѓање хазрети Талха. Ранетиот муџахид заплака од радост гледајќи го Ресулуллах жив. Откако го помина со раката по неговото тело, Пејгамберот ги крена рацете и упати дова: „Аллаху мој! Подари му шифа (оздравување) и сила.“ Како муџиза на Ресул-и екрем, хазрети Талха стана на нозе сосема здрав и повторно почна да се бори со непријателот. Нашиот сакан Пејгамбер рече за него: „На денот на Ухуд видов дека на земјата, освен Џибрил од мојата десна страна и Талха ибн Убејдуллах од мојата лева страна, нема никој близу до мене.“22 „Кој сака да види човек од жителите на џенетот како оди по земјата, нека го погледа Талха ибн Убејдуллах.“

„Талха и Зубејр се моите соседи во џенетот“ Хадис-и шериф

На сите страни на бојното поле борбата траеше со сета жестина. Околу Пејгамберот беа Ебу Дуџана, знаменосецот Мус’аб ибн Умејр, Талха ибн Убејдуллах, Несиба-хатун, која дотрча од задните редови за да го брани нашиот Пејгамбер, и уште неколку асхаби. Тие заедно со Ресулуллах се бореа против мушриците. Окорениот мушрик Абдуллах ибн Хунејд, вооружен од глава до петици, во оклоп и со шлем, кога го здогледа нашиот сакан Пејгамбер, го мамузна коњот. Викаше: „Јас сум синот на Зухејр. Покажете ми го Мухаммед. Или јас него ќе го убијам, или ќе загинам покрај него!“ Додека го тераше коњот кон Пејгамберот, хазрети Ебу Дуџана му се испречи на патот и рече: „Ајде, дојди! Јас сум човек што со своето тело го штити благословеното тело на Мухаммед алејхиселам. Додека не ме прегазиш мене, до него не можеш да стигнеш!“ Го удри коњот со мечот по нозете, го собори Абдуллах ибн Хунејд на земја и, кренувајќи го мечот, рече: „Земи, ова е од синот на Хареша!“, па со еден удар го собори мртов. Предводникот на световите, кој го набљудуваше тоа, упати дова: „Аллаху мој! Како што јас сум задоволен од синот на Хареша (Ебу Дуџана), така биди и Ти задоволен од него!“

Еден од мушриците, одличен стрелец што погодуваше сѐ во што ќе гаѓаше, Малик ибн Зухејр, насекаде го бараше Пејгамберот и сакаше да го погоди со стрела штом ќе му се укажеше прилика. Дојде сосема близу до Ресулуллах, го затегна лакот, нишанеше во благословената глава на нашиот сакан Пејгамбер и ја одапна стрелата. Немаше време ни колку да се трепне. Хазрети Талха за миг ја рашири дланката и ја стави пред стрелата. Стрелата се заби во дланката на хазрети Талха и му ја осакати раката. Сите жили на прстите му беа пресечени, а коските на раката скршени. И Гордоста на светот (саллаллаху алејхи ве селлем) виде што се случи, многу се нажали и рече: „Да беше рекол (кога ја подаде раката кон стрелата за да ме заштитиш): ‚Бисмиллахир-рахманир-рахим‘, мелеките, додека луѓето гледаат во тебе, ќе те кренеа на небесата.“23

Четворица мекански мушрици по име Абдуллах ибн Камиа, Убеј ибн Халеф, Утба ибн Ебу Векас и Абдуллах ибн Шихаб Зухри се договорија и се заколнаа дека ќе го прекинат животот на Ресул-и екрем. Во тој тежок миг Ресулуллах, со неколку асхаби покрај себе, немилосрдно се бореше против непријателот. Пред Пејгамберот беше знаменосецот хазрети Мус’аб ибн Умејр. Поради оклопот што го имаше на себе, хазрети Мус’аб многу личеше на нашиот сакан Пејгамбер. И тој, држејќи го во десната рака исламското знаме, влезе во страшна борба со мушриците. Во тоа време Ибн Камиа, целиот во оклопи, се приближи таму на коњ. Викајќи со сиот глас: „Покажете ми го Мухаммед! Ако тој се спаси, јас да не се спасам!“, го мамузна коњот кон Пејгамберот. Хазрети Мус’аб и Несиба-хатун му се спротивставија и почнаа да се борат, ставајќи ги своите тела како заклон пред Пејгамберот. Колку и да го удираа тој кафир со меч, ударите поради оклопот немаа дејство. Ибн Камиа ја удри Несиба-хатун со меч и ѝ го расече рамото. Потоа го спушти мечот врз десната рака на хазрети Мус’аб, со која го држеше знамето. Мус’аб ибн Умејр, на кого десната рака му беше отсечена, не дозволи благословеното исламско знаме, кое го ценеше повеќе од својот живот, да падне на земја, туку го зеде во левата рака.

Во тој миг го учеше ајет-и керимот чие значење е: „Мухаммед алејхиселам е ресул. И пред него дојдоа ресули.“24 Овој пат Ибн Камиа го спушти мечот врз левата рака на хазрети Мус’аб. Славниот знаменосец, на кого и левата рака му беше отсечена, ни тогаш не дозволи исламското знаме да падне на земја. Јуначкиот асхаб го обгрна знамето со надлактиците, го притисна до телото и продолжи да го вее. Тогаш Ибн Камиа го заби копјето во телото на славниот асхаб. И тој, како и неговите други другари, падна шехид и се пресели на ахиретот.

Кога хазрети Мус’аб падна, славното исламско знаме не падна на земја: веднаш го грабна еден мелек што беше зел лик на Мус’аб. Кога нашиот сакан Пејгамбер рече: „Напред, о Мус’абе! Напред!“, мелекот што го држеше знамето рече: „Јас не сум Мус’аб.“ Тогаш Султанот на вселената сфати дека тоа е мелек и му го даде знамето на хазрети Алија.25

А Ибн Камиа, бидејќи мислеше дека хазрети Мус’аб е Пејгамберот, брзо отиде меѓу мушриците и почна да вика: „Го убив Мухаммед!“ Слушајќи го тоа, мушриците, опиени од задоволството што ја постигнаа својата цел, уште повеќе подивеја. А на Есхаб-и кирам, кои не можеа да дознаат што всушност се случило, им се одзедоа и рацете и нозете. Насекаде наоколу завладеа жалост. Дури и на хазрети Омер рацете му клонаа, па со своите другари остана да седи таму каде што се затекна. Кога Енес ибн Надр ги виде во таа состојба, праша: „Зошто седите?“

Тие одговорија: „Ресулуллах паднал шехид!…“ Хазрети Енес рече: „Ако Ресулуллах паднал шехид, неговиот Господар (Аллах теала) е вечен. Што ќе правиме ние живи по Ресулуллах! Ајде, станете! За она за што нашиот Пејгамбер, борејќи се, го жртвуваше својот благословен живот, да ги жртвуваме и ние своите животи.“ Енес ја скрши ножницата на својот меч26 и со извиците „Аллаху екбер!…“ се фрли со гол меч во средината на непријателот. Посече многу кафири и падна шехид. Само на лицето имаше седумдесет рани. Бидејќи на телото имаше безброј рани, никој освен неговата сестра не можеше да го препознае.

Многумина од Есхаб-и кирам беа раштркани, а еден дел од нив го постигна шехадетот. Искористувајќи го тоа нивно растурање, мушриците се собраа околу Ресул-и екрем. Се обидуваа со камен и со меч да го направат шехид Султанот на двата света. Бидејќи на себе имаше два оклопа, ударите немаа дејство. Камењата што ги фрли Утба ибн Ебу Векас го погодија благословеното лице на нашиот сакан Пејгамбер и му ја ранија долната усна. Му се скрши благословениот десен заб ребаија, односно секачот во долната вилица. Во тој миг дојде и мушрикот наречен Ибн Камиа и го удри со мечот по благословената глава Предводникот на световите. Шлемот на нашиот сакан Пејгамбер се распука, а две негови алки му се забија во благословените слепоочници.

Со уште еден удар на мечот Ибн Камиа го рани во благословеното рамо и тој падна на страна во длабоката јама што ја ископа Ебу Амир за да паѓаат во неа муслиманите. Нашиот сакан Пејгамбер упати дова против предавникот Ибн Камиа: „Аллах теала нека те понижи и нека те упропасти!“ Ибн Камиа, многу израдуван, отиде кај Ебу Суфјан викајќи: „Го убив Мухаммед! Го убив Мухаммед!…“ Мушриците ја постигнаа својата цел! Повеќе не се грижеа за нашиот Пејгамбер. Се оддалечија од јамата во која беше Пејгамберот и почнаа да се борат со Есхаб-и кирам.27

„Кој сака да види човек од жителите на џенетот како оди по земјата, нека го погледа Талха ибн Убејдуллах“ Хадис-и шериф

Кога Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) падна во јамата, од благословените образи му течеше крв. Кога ги помина благословените раце по лицето, виде дека рацете и благословената брада му се обоени со крв. Пред да падне на земја ниту една капка, стигна Џибрил алејхиселам, ја прифати таа благословена крв и рече: „Ја Хабибаллах! Заради правото на Аллах теала, ако една капка од оваа крв паднеше на земјата, до Судниот ден на земјата немаше да никне трева.“ А Гордоста на светот рече: „Ако од мене падне капка крв на земјата, од небото ќе се спушти казна. Господаре мој! Прости му на мојот народ! Зашто тие не знаат“ и упатуваше дова да дојдат до вистинскиот пат (хидајет) оние што се обидоа да го убијат, што удрија со меч по неговото благословено тело, што му ги скршија благословените заби и што го обоија со крв неговото благословено лице.

Во тоа време хазрети Ка’б ибн Малик гласно викаше: „О муслимани! Радосна вест! Ете го Ресулуллах тука!…“ Слушајќи го тој глас, славните асхаби, израдувани како повторно да оживеале, дотрчаа таму. Хазрети Алија и Талха ибн Убејдуллах веднаш дојдоа и го извадија Пејгамберот од јамата. Хазрети Ебу Убејда ибн Џерах со забите ги извлече алките од шлемот што се беа забиле во благословените слепоочници на нашиот сакан Пејгамбер. Додека ги вадеше тие парчиња железо, му испаднаа и двата предни заба. Еден од Есхаб-и кирам, хазрети Малик ибн Синан, ја цицаше крвта што капеше од благословеното лице на Ресулуллах. Тогаш Пејгамберот рече: „Оној чија крв се измешала со мојата крв нема да го допре огнот на џехенемот.“

Мушриците повторно почнаа да навалуваат врз нив. Есхаб-и кирам, со радоста што повторно се со Пејгамберот, за миг направија круг околу Ресулуллах и не пуштија ниеден мушрик да се приближи. Сфаќајќи дека на Пејгамберот веќе ништо не можат да му направат, мушриците почнаа да се искачуваат на врвот на планината. Султанот на двата света му рече на хазрети Са’д ибн Ебу Векас, кој беше покрај него: „Врати ги назад.“ Кога хазрети Са’д праша: „Ја Ресулаллах! Кај себе имам само една стрела. Како да ги вратам со неа?“, Ресул-и екрем ја повтори истата наредба. Тогаш првенецот на стрелците хазрети Са’д ибн Ебу Векас ја стави раката во тоболецот и ја одапна својата стрела. Стрелата ја погоди целта и собори еден мушрик. Кога повторно ја подаде раката во тоболецот, виде дека таму има уште една стрела. Внимателно погледна: тоа беше стрелата што малку порано ја одапна. Загина уште еден мушрик. Тоа се повтори многупати. Како муџиза на нашиот сакан Пејгамбер, хазрети Са’д секој пат во тоболецот ја наоѓаше стрелата што ја беше одапнал претходно. Гледајќи како им ги убиваат луѓето еден по друг, Курејшиите се откажаа од качувањето на планината. Се спуштија и се повлекоа.

Меѓу нив Убеј ибн Халеф го потера коњот кон Пејгамберот и почна да вика: „Каде е тој што тврди дека е пејгамбер? Нека излезе пред мене и нека се бори со мене!“ Иако Есхаб-и кирам сакаа да излезат пред него, нашиот сакан Пејгамбер не дозволи. Го зеде копјето на хазрети Харис ибн Симе и самиот излезе напред. Подлиот Убеј го мамузна коњот и се приближи велејќи: „О Мухаммеде! Ако ти се спасиш, јас да не се спасам!“ Беше од глава до петици во оклопи. Предводникот на световите го фрли копјето што го држеше в рака кон вратот на Убеј. Копјето долета и му се заби во вратот меѓу шлемот и јаката на оклопот. Рикајќи како говедо, Убеј се стркала од коњот на земја. Ребрата му се скршија. Мушриците го кренаа и го однесоа. На патот издивна викајќи: „Мухаммед ме уби!…“ Ресулуллах со асхабите што беа со него почна да се искачува кон карпите на Ухуд. Кога стигна до карпите, сакаше да се искачи горе. Но, бидејќи беше многу уморен, бидејќи на себе имаше два оклопа еден врз друг и бидејќи неговото благословено тело беше погодено со меч повеќе од седумдесет пати, немаше сила. Тогаш хазрети Талха го зеде Пејгамберот на грб и го изнесе на карпите. Нашиот сакан Пејгамбер рече: „Кога Талха му помогна на Ресулуллах, џенетот му стана ваџиб.“ Бидејќи веќе немаше никаква сила, пладне-намазот го клања седејќи.

Во подножјето на планината асхабите, од кои секој стана како лав, се фрлаа врз мушриците. На оние што го удрија со меч нашиот Пејгамбер им го претворија светот во зандана. Во еден миг Хатиб ибн Ебу Белтеа дојде кај нашиот сакан Пејгамбер и праша: „Нека ти биде жртва мојот живот, ја Ресулаллах! Кој ти го направи ова?“ Пејгамберот рече:

„Утба ибн Ебу Векас ме гаѓаше со камен, ме погоди во лицето и ми го скрши забот ребаија.“ Тогаш хазрети Хатиб повторно праша: „Ја Ресулаллах! На која страна отиде тој?“ Пејгамберот со знак му ја покажа страната на која отиде. Хазрети Хатиб веднаш истрча на таа страна. Барајќи долго, го пронајде Утба. Го собори од коњот, со еден удар му ја отсече главата, ја донесе во присуството на Ресулуллах и му донесе радосна вест. Пејгамберот упати дова за него: „Аллах теала нека е задоволен од тебе. Аллах теала нека е задоволен од тебе.“ Мушриците не можеа да им одолеат на Есхаб-и кирам, кои се собраа и повторно преминаа во напад. Губејќи близу триесет мртви, го напуштија бојното поле и тргнаа по патот за Мека. Гласината дека Пејгамберот паднал шехид веќе беше стигнала во Медина. Жени како хазрети Фатима, хазрети Аиша, Уму Сулејм, Уму Ејмен, Хамна бинт Џахш и Куајба дотрчаа на Ухуд. Хазрети Фатима заплака кога го виде својот татко, Пејгамберот, ранет. Ресулуллах ја утеши. Хазрети Алија донесе вода во својот штит. Нашата мајка Фатима со таа вода го изми благословеното лице на Пејгамберот и ја исплакна крвта. Но крвта на лицето не престануваше. Кога хазрети Фатима запали парче рогозина и пепелта ја притисна на раната, крвта запре.28

Потоа слегоа на бојното поле. Најнапред ги пронајдоа ранетите и им ги преврзаа раните. Мушриците некои шехиди ги беа направиле непрепознатливи.

Им ги беа отсекле ушите, носовите и другите делови од телото и им ги беа расекле стомаците. Меѓу нив беше и хазрети Абдуллах ибн Џахш. Гледајќи го тоа, нашиот сакан Пејгамбер и неговите асхаби многу се нажалија. Најодбраните асхаби го испија шербетот на шехадетот, ја наводнија земјата на Ухуд со својата крв и полетаа во џенетот. Но ваквото постапување со шехидите не можеше да се поднесе. Не само на Пејгамберот, туку и на сите асхаби срцето им се кинеше од тага. Пред таа глетка Предводникот на световите заплака. Додека му течеа солзи од благословените очи, рече: „Јас на Судниот ден ќе сведочам дека овие шехиди ги жртвуваа своите животи на патот на Аллах теала. Закопајте ги со нивната крв. Се колнам во Аллах, на Судниот ден ќе дојдат на махшерот29 со раните што крварат. Бојата на нивната крв ќе биде боја на крв, а нивниот мирис – мирис на мошус.“

Потоа нашиот сакан Пејгамбер рече: „Не го гледам Хамза. Што се случи со него?“ Хазрети Алија го побара и го најде. Кога нашиот Пејгамбер дојде таму и се соочи со глетка каква што не може да се замисли, не можеше да издржи. На хазрети Хамза му беа отсечени ушите, носот и другите делови од телото, лицето му беше направено непрепознатливо, стомакот расечен, а црниот дроб изваден. Додека му течеа солзи од благословените очи, Пејгамберот му се обрати на хазрети Хамза: „О Хамза! Никогаш никого не го снашла, ниту ќе го снајде толкава несреќа како тебе. О чичко на Ресулуллах! О Хамза, лаве на Аллах теала и на Неговиот Ресул! О Хамза, што правеше добри дела! О Хамза, заштитнику на Ресулуллах! Аллах теала нека ти се смилува!…“

„Кога Талха му помогна на Ресулуллах, џенетот му стана ваџиб“ Хадис-и шериф

Во тоа време се виде една жена што доаѓаше од спротивната страна вознемирена и во брзање. Тоа беше тетката на нашиот сакан Пејгамбер, нашата мајка хазрети Сафија. И таа, како и другите жени, кога ја слушна гласината дека Ресулуллах паднал шехид, заборави на сѐ и трчајќи дојде на Ухуд. Кога ја здогледа својата тетка, Ресул-и екрем, мислејќи дека таа нема да може да ја поднесе глетката на шехидите, му рече на нејзиниот син хазрети Зубејр ибн Авам: „Врати ја својата мајка, нека не го види телото на својот брат.“ Хазрети Зубејр истрча кај мајка си. Благословената жена возбудено рече: „Сине мој! Дај ми вест за Ресулуллах!…“ Кај нив дојде и хазрети Алија. Кога тој рече: „Елхамдулиллах30, Ресулуллах е добро“, на Сафија ѝ олесна, но не можеше да се воздржи да не каже: „Покажете ми го.“ Хазрети Алија со знак ѝ го покажа Предводникот на световите. Нашата мајка хазрети Сафија, кога го виде сонцето на двата света жив, многу се израдува и Му изрече фалба на Аллах теала. Потоа сакаше да тргне напред за да види во каква состојба е нејзиниот брат хазрети Хамза. Кога синот Зубејр ѝ рече: „Мајко мила! Ресулуллах ви наредува да се вратите“, хазрети Сафија рече: „Ако треба да се вратам за да не ми го покажат она што му го направиле, јас веќе дознав дека телото на мојот брат е исечено и осакатено. Тој го доживеа тоа на патот на Аллах теала. Ние на овој пат сме задоволни и со полошо од тоа. Севапот за тоа ќе го очекуваме од Аллах теала. Иншаллах, ќе бидеме трпеливи и ќе издржиме.“ Кога хазрети Зубејр ибн Авам дојде и му го јави тоа, Пејгамберот рече: „Тогаш пушти ја да види.“

Хазрети Сафија седна покрај телото на хазрети Хамза и тивко заплака. Кога доаѓаше, хазрети Сафија донесе со себе две наметки (хирки). Ги извади и рече: „Ова го донесов за мојот брат Хамза, завиткајте го во нив.“ Хазрети Хамза, „Сејидуш-шухеда“, односно предводникот на шехидите, го завиткаа во ќефин со една од тие наметки.31 Хабибуллах дојде до главата на знаменосецот Мус’аб ибн Умејр. На хазрети Мус’аб рацете му беа отсечени и беше ранет на многу места. Околу него имаше езеро од крв. Пејгамберот и тука многу се нажали и, обраќајќи им се на овие драги шехиди, го проучи дваесет и третиот ајет-и керим од сурата Ел-Ахзаб, во кој е речено, по значење: „Меѓу верниците има такви мажи што покажаа верност во зборот што Му го дадоа на Аллах теала. Некои од нив го исполнија зборот што го дадоа дека ќе се борат додека не станат шехиди (станаа шехиди). А некои чекаат да станат шехиди. Тие никако не го променија зборот што го дадоа.“ Потоа Пејгамберот рече: „И Ресулот на Аллах теала е сведок дека вие на Судниот ден ќе бидете оживеани и собрани пред Аллах теала како шехиди.“

Потоа се сврте кон оние покрај себе и рече: „Посетувајте ги. Поздравувајте ги со селам. Се колнам во Аллах теала, кој ќе им даде селам на овој свет, овие драги шехиди ќе му го вратат селамот на Судниот ден.“

За хазрети Мус’аб ибн Умејр не најдоа ништо што би послужило како ќефин. Неговиот кафтан не го покриваше целосно неговото благословено тело. Ако му ја покриеја главата, нозете му остануваа откриени, а ако ги покриеја нозете, главата му остануваше откриена. Хабиб-и екрем рече: „Главата покријте му ја со кафтанот, а нозете со тревата изхир.“32

Тој среќен асхаб, кој својот живот го помина служејќи му на исламот и на тој пат го достигна степенот на шехид, се раздели од овој свет со половина ќефин.33

Над другите шехиди беше клањан џеназа-намаз и беа закопани во својата крвава облека, по двајца или тројца во еден гроб (радијаллаху анхум). Во газата Ухуд паднаа седумдесет шехиди. Од нив шеесет и четворица беа од енсарите, а шестмина од мухаџирите.

На повеќето од Есхаб-и кирам им паднаа шехиди роднини. Затоа срцата им беа ранети. За да ги утеши оние што останаа, Хабиб-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) рече: „Се колнам во Аллах, колку би сакал и јас заедно со своите асхаби да паднам шехид и да ноќевам во пазувите на планината Ухуд. Кога вашите браќа паднаа шехиди, Аллах теала ги стави нивните души во гушите на зелени птици.

Тие доаѓаат до реките на џенетот и пијат од нивната вода. Јадат од неговите плодови. Ги разгледуваат сите четири страни на џенетот. Летаат низ неговите градини со рози. Потоа влегуваат во златните кандила закачени под Арш-и ала и таму ја минуваат вечерта. Кога ќе ги видат пријатноста и убавината на таквата храна и пијалак, велат: ‚Камо нашите браќа да знаеја какви почести ни укажа Аллах теала, па да не се плашат од џихадот и, од страв од борбата, да не го вртат лицето од непријателот!‘ А Аллах теала рече: ‚Јас ќе им ја соопштам вашата состојба.‘“ (И Џенаб-и Хак спушти ајет-и керим и рече, по значење:) „Никако не мислете дека се мртви оние што паднаа шехиди на патот на Аллах теала! Напротив, тие се живи и кај својот Господар добиваат опскрба. Притоа тие се радуваат на она што Аллах теала им го даде (на степенот на шехид што им го подари). А за оние зад нив што сѐ уште не им се придружиле (со шехадет) сакаат да донесат радосна вест: ‚За нив нема никаков страв и тие нема да тагуваат.‘ Тие се веселат поради благодатта и добрината што доаѓаат од Аллах теала и поради радосната вест дека Аллах теала нема да ја остави да пропадне наградата на верниците.“34 „Аллах теала им се покажува и вели: ‚О робови Мои! Кажете што посакува вашата душа, па ќе ви дадам да го вкусите во изобилство.‘ Тие велат: ‚Господаре наш! Нема благодат повозвишена од благодатите што Ти ни ги подари, за да ја бараме. Ние во џенетот постојано јадеме од она што ќе го посакаме. Но ако бараме, би барале нашите души да се вратат во телата, да нѐ вратат на светот и повторно да бидеме убиени борејќи се на Твојот пат.‘“

Тука веќе немаше ништо да се прави. Се собраа и се подготвија за пат. На Ухуд, каде што дојдоа заради џихад на Аллаховиот пат, односно за да ја шират верата на Аллах теала, се одигра газа без рамна во историјата. Беа посведочени безброј јунаштва на Есхаб-и кирам, какви што окото не може да ги види и што ја надминуваат замислата, а на кафирите им беше дадена уште една лекција.

„О Хамза! Никогаш никого не го снашла, ниту ќе го снајде толкава несреќа како тебе. О чичко на Ресулуллах! О Хамза, лаве на Аллах теала и на Неговиот Ресул! О Хамза, што правеше добри дела! О Хамза, заштитнику на Ресулуллах! Аллах теала нека ти се смилува!…“ Хадис-и шериф

Предводникот на световите (саллаллаху алејхи ве селлем) тргна со своите благословени асхаби кон светлата Медина. Кога стигнаа до местото наречено Хара, ги постави своите асхаби во сафови, ги крена благословените раце и почна да Го преколнува Аллах теала и да ја упатува оваа дова: „Аллаху мој! Фалбата и славата најмногу Тебе Ти припаѓаат. Аллаху мој! Нема никој што може да го упати на вистинскиот пат оној што Ти ќе го оставиш во заблуда, ниту некој што може да го заведе оној што Ти ќе го упатиш на вистинскиот пат… Аллаху мој! Направи ни го иманот мил. Украси ги нашите срца со иман. Направи ни ги омразени куфрот, обеста и пречекорувањето на границите. Направи нѐ од оние што ги знаат работите штетни за нашата вера и за нашиот свет и од оние што го нашле вистинскиот пат. Аллаху мој! Дај ни да живееме како муслимани и да умреме како муслимани. Приклучи нѐ кон групата на праведните и добрите. Зашто тие не се ни од оние што ги изгубија честа и достоинството, ни од оние што се свртеа од својата вера. Аллаху мој! Казни ги и кафирите што Твојот Ресул го нарекуваат лажлив, што се вртат од Твојот пат и што војуваат против Твојот Пејгамбер! Спушти ја врз нив Својата казна, која е вистина и стварност!… Амин!“

И Есхаб-и кирам се придружија на таа дова велејќи: „Амин! Амин!“ Нашиот сакан Пејгамбер со своите асхаби се приближи до Медина. Жените и децата што останаа во Медина излегоа на патиштата и, загрижени и тажни, се обидуваа меѓу војската што се враќаше да го здогледаат Предводникот на вселената. Кога го видоа неговото светло лице, што го осветлува светот, Му изрекоа фалба на Аллах теала. Потоа погледите се впиваа во војската, се бараа татковци, сопрузи, синови, вујковци и чичковци. Ако не ги видеа… не можеа да ги задржат солзите. Гледајќи ја таа тажна состојба на своите асхаби, и Ресул-и екрем, морето на милосрдието, многу се нажали, а од благословените очи му течеа солзи.

Во еден миг се виде како кон Пејгамберот се приближува Кебша-хатун, мајката на хазрети Са’д ибн Муаз. На Ухуд ѝ падна шехид синот Амр. Кога дојде во среќното присуство, рече: „Мајка ми, татко ми и мојот живот нека ти бидат жртва, ја Ресулаллах! Елхамдулиллах, те видов жив и здрав. Штом ти си жив, сите несреќи за мене се ништо!“ Не праша за својот син, своето мило чедо. Откако ѝ изрази сочувство за синот Амр, нашиот сакан Пејгамбер ѝ рече: „О мајко на Са’д! Радосна вест за тебе и за неговите домашни: сите од нив што паднаа шехиди се собраа во џенетот и си станаа другари едни на други. Тие ќе прават шефаат и за своите домашни.“

Кебша-хатун рече: „Задоволни сме со сѐ што доаѓа од Аллах теала, ја Ресулаллах! Кој ќе плаче за нив по овие радосни вести! Вие упатете дова за оние што останаа по нив.“ Предводникот на световите ја упати оваа дова: „Аллаху мој! Отстрани ја тагата што е во нивните срца! А оние што останаа по нив направи ги најдобри од оние што останале!“

Мислејќи на борбата против телесните желби, Пејгамберот им рече на своите асхаби: „(О асхаби мои! Сега) се вративме од малиот џихад, ќе почнеме со големиот џихад.“35 Потоа на сите им препорача да се одморат во своите куќи, а ранетите да си ги лекуваат раните. И самиот беше ранет. Отиде право во својот среќен дом.

Газата Хамраул-Есед

Кога Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) се врати во Медина, бидејќи постоеше можност мушриците во секој миг да се вратат и да ја нападнат Медина, презеде мерки.

Во понеделникот по газата Ухуд, иако и самиот беше ранет, за да покаже дека муслиманите не ослабеле од вчерашната битка и за да го исплаши непријателот и да го спречи повторно да се врати во Медина, му рече на Билал Хабеши: „Кажи: ‚Ресулуллах ви наредува да го гоните непријателот! Оние што вчера на Ухуд не се бореа заедно со нас нема да доаѓаат, ќе дојдат само оние што учествуваа во борбата!‘“ Кога Билал им ја соопшти таа наредба на асхабите, иако повеќето од нив беа ранети, веднаш се подготвија. Дури и браќата по име Абдуллах и Рафи, кои беа тешко ранети, штом го слушнаа тој повик на Ресул-и екрем, и покрај сите болки и маки, истрчаа во редовите на муџахидите велејќи: „Зарем да ја пропуштиме приликата да тргнеме во газа со Ресулуллах?!“

Нашиот сакан Пејгамбер со своите славни асхаби почна да ги гони мушриците. Во местото наречено Ревха дознаа дека мушриците се собрале и донеле одлука да ја нападнат Медина и да ги уништат муслиманите. Се покажа дека и оваа мерка била муџиза на Пејгамберот.

Кога слушнаа дека Ресул-и екрем доаѓа против нив, мушриците се исплашија, го напуштија местото каде што беа и се вратија во Мека.36

Пејгамберот ги гонеше до местото наречено Хамраул-Есед. Двајца мушрици беа фатени. Таму останаа три дена, а потоа се вратија во Медина.

Аллах теала ги пофали овие чесни асхаби што отидоа во Хамраул-Есед во Својот ајет-и керим, по значење, вака: „За оние што, и откако беа ранети, пак побрзаа на повикот на Аллах теала и на Неговиот Пејгамбер, а особено за оние од нив што прават добро и се чуваат од зло, има многу голема награда.“37

Од оние што на Ухуд се заколнаа дека ќе го убијат нашиот сакан Пејгамбер, Ибн Камиа, откако се врати во Мека, еден ден се качи на планината да ги обиколи своите овци. На врвот на планината ги најде своите овци. Еден овен од стадото брзо дотрча и почна да го боде Ибн Камиа. Бодејќи го, го распарчи и го уби.

Абдуллах Шихаб Зухри, додека одеше во Мека, го касна змија со бели дамки и го уби.

Сите што посегнаа по Пејгамберот во текот на една година ја добија својата казна и умреа.

„О асхаби мои! Сега се вративме од малиот џихад, ќе почнеме со големиот џихад“ Хадис-и шериф

Ако неговиот пријател пие змиски отров, тоа му станува аб-и хајат,
а ако неговиот непријател пие вода, таа сигурно во змиски отров се претвора.
Во секоја капка се бранува илјада мориња милост
кога за абдест ќе ја пружи раката и кон розовото лице ќе ја принесе водата.
„Да стигнам до прашината под неговите стапала“, со векови без престан,
удирајќи ја главата од камен до камен, скита скитничката вода.
Секоја честичка прашина од неговиот праг сака со нур да ја посипе,
од тој праг не се враќа, макар и на парчиња да се скрши водата.
Грешниците знаат: повторувањето на твојот наат (пофалба) е лек,
како што, за да го отстрани мамурлакот,
пијаницата пие вода.
Ја Хабибаллах, ја Хајрел-бешер, копнеам по тебе
како што жедните усни, горејќи, посакуваат вода.
Ти си тоа море на дарежливоста, чија роса на фејзот
во ноќта на Мираџот ја донесе до ѕвездите и планетите водата.