НАСТАНОТ КАЈ БИР-И МАУНА

Истата година, во месецот сафер, во Медина дојде Ебу Бера Амир ибн Малик, поглаварот на синовите на Амир од арапската област Неџд. Го посети Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем). Пејгамберот му го објасни исламот и го советуваше да стане муслиман. Ебу Бера не стана муслиман, но рече дека исламот е убава и чесна вера. Освен тоа, побара во Неџд да испрати неколкумина од Есхаб-и кирам за таму да се шири исламот. Нашиот сакан Пејгамбер рече: „Не сум сигурен во жителите на Неџд за луѓето што ќе ги испратам!“ Амир рече: „Јас ќе ги земам под своја заштита. Тогаш никој нема да може да им наштети.“

Предводникот на световите ја прифати оваа цврста обврска и подготви делегација од седумдесет луѓе од Есхаб-и суфа. Тие ноќе го учеа Чесниот Кур’ан. Сите беа хафизи на Кур’анот. Ги нарекуваа Есхаб-и курра. Имињата на некои од нив се: Амир ибн Фехр, Амр ибн Замри, Атија ибн Абдуллах, Енес ибн Муавија, Хакем ибн Кејсан, Харис ибн Симе, Ка’б ибн Зејд, Малик ибн Сабит, Мунзир ибн Амр, Рафи ибн Мезил, Саид ибн Хузам, Селим ибн Милхан, Сухејл ибн Амир, Туфејл ибн Ес’ад, Урва ибн Салт (радијаллаху теала анхум). По наредбата на Ресулуллах тргнаа на пат под команда на хазрети Мунзир ибн Амр. Ресулуллах даде да се напишат и писма и ги испрати до поглаварите на Бени Амр и Бени Неџд.

Ебу Бера, кој сакаше неговото племе да се почести со исламот, тргна на пат пред Есхаб-и суфа, дојде во своето племе, рече дека ја зел делегацијата под своја заштита и предупреди никој да не ги допира. Сите освен неговиот внук Амир ибн Туфејл се согласија да не ги допираат. А внукот на Ебу Бера, Амир ибн Туфејл, ги вооружи луѓето од три племиња, застана на нивно чело и ги опколи Есхаб-и кирам што дојдоа до Бир-и Мауна. Асхабите, опколени од сите четири страни, се фатија за мечовите и сите јуначки се бореа до последната капка крв. Сите освен двајца го испија шербетот на шехадетот. Хазрети Амр ибн Умеја го заробија. Хазрети Ка’б ибн Зејд го оставија мислејќи дека е мртов.

Последните зборови на овие благословени асхаби што паднаа шехиди беа: „Господаре мој! Сега нема никој освен Тебе што би му јавил на Ресулуллах за нашата состојба. Пренеси му го нашиот селам!“ Во тој миг Џибрил алејхиселам, многу тажен, дојде кај Пејгамберот, му го пренесе нивниот селам и рече: „Тие се сретнаа со Аллах теала. Аллах теала е задоволен од нив, а и тие се задоволни од Аллах теала.“

Откако одговори: „Ве алејхиселам“, нашиот сакан Пејгамбер, многу тажен, се сврте кон Есхаб-и кирам и им јави што се случило: „Вашите браќа се сретнаа со мушриците. Мушриците ги исекоа и ги избодоа со копја…“

„Тие (шехидите од Бир-и Мауна) се сретнаа со Аллах теала. Аллах теала е задоволен од нив, а и тие се задоволни од Аллах теала“ Хадис-и шериф

Настанот кај Бир-и Мауна

Твојата душа е точка од нурот на Аллах, ја Ресулаллах,
твојата убавина ја возвишува душата и ги отвора срцата, ја Ресулаллах.
Раѓањето на твојата личност, што носи белези на милоста,
ја растера темнината на куфрот – тоа го знае секој верник, ја Ресулаллах.
Во розовата градина на пејгамберството ти си грмушката на розата,
последната младица што ја одгледа Аллах – тоа си ти, ја Ресулаллах.
Подари дарежливост, о предводниче мој, ти, чесен доказ на Мевла!
За болката на Неџиб твојот фејз е лек, ја Ресулаллах.
Sultan III. Ahmed (Necîb)

Во овој настан, додека се бореше со непријателот, на хазрети Амир ибн Фухејра некој човек по име Џебар му заби копје в грб. Во тој миг хазрети Амир рече: „Аллах ми е сведок, го заработив џенетот!“ Потоа пред очите на Џебар и на другите мушрици беше издигнат кон небото. Сите се зачудија на тоа, но од нив муслиман стана само Џебар, кој го направи шехид.

Пејгамберот многу се нажали поради настаните кај Реџи и Бир-и Мауна. Еден месец по секој намаз упатуваше дова против племињата што го направија тоа болно дело, да ги снајде несреќа. Аллах теала ја прими довата на Својот Ресул. Им испрати на тие племиња страшна суша и глад. Потоа ги снајде заразна болест и умреа седумстотини луѓе.1

Ти си лекар на световите, а моето срце е многу болно,
со надеж да најде шифа, го донесов кај тебе.
На грбот ми е планина од гревови, од страв лицето ми пожолте како слама,
но надежта ми е голема: го донесов тука за гревовите да исчезнат.
О Сервер-и алем! Вљубен сум во тебе и восхитен;
разделен од тебе, плачам дење и ноќе.
Твојата голема милост е аб-и хајат, а јас сум жеден;
ако не добијам ни капка, ќе умрам, душата ќе ја предадам.
Да се фали според неговиот ахлак – залуден е трудот,
а да се опише со зборови – уште потешко е од тоа.
Тој простува, дарежлив е и толку великодушен: од водата бисер,
од каменот скапоцен камен, од трнот роза доаѓа.
Ако сонцето нур расфрла, тоа е од неговите нурови,
капката роса на розата од неговото розово лице доаѓа.
Да се опише тој е повозвишено од ова,
но ако кажам уште повеќе, туѓинците тоа го негираат.
Светот во една честичка да се смести би било можно,
а да се опише со зборови – уште потешко е од тоа.
Мевлана Халид Багдади

„Аллах ми е сведок, го заработив џенетот!“ Амир ибн Фухејра (радијаллаху анху)

Газата Бени Надир