ГАЗАТА БЕНИ НАДИР
Амр ибн Умеја (радијаллаху анху), додека беше заробен кај Мауна, се ослободи од врските и, враќајќи се во Медина, на патот наиде на двајца мушрици од Бени Амир. Ги уби тие двајца кафири. Тие беа под заштитата (еман) на Ресулуллах, но Амр не знаеше за тоа. Дојде во Медина и му раскажа на Ресулуллах што се случило. Пејгамберот рече дека Амр згрешил и нареди да им се исплати на нивните наследници крвнина (дија).
Меѓу племињата Бени Амир и Бени Надир постоеше пријателство. Бени Надир го почитуваа и правото на соседство. Затоа за таа крвнина беше потребно посредување на племето Бени Надир.
По газата Ухуд, во месецот ребиул-евел од четвртата година по хиџрата, Ресулуллах ги поведе од Есхаб-и кирам хазрети Ебу Бекр, Омер, Алија, Зубејр, Талха, Са’д ибн Муаз и Усејд ибн Худајр (радијаллаху анхум) и отиде кај Бени Надир. Им објаснија за што станува збор. Тие рекоа дека се подготвени да помогнат во крвнината за тие двајца кафири и додадоа: „Почекајте малку, да подготвиме јадење.“ Ресулот алејхиселам седеше тогаш потпрен со грбот на ѕидот од куќата кај која застанаа, а асхабите се собраа и седеа околу него. Во тој миг Хујеј ибн Ахтаб рече: „О Евреи! Никогаш повеќе нема да ни се укаже прилика Мухаммед да го најдеме вака осамен. Нека се качи некој од вас на покривот на оваа куќа и оттаму нека му фрли камен на главата, да се ослободиме од него.“ Амр ибн Џехаш рече: „Јас ќе го направам тоа.“ Колку и да ги одвраќаше Селам ибн Мишкем од тоа, не помогна. Тој рече: „Откажете се од ова. Ќе го известат за тоа. Тоа ќе стане причина да се раскине нашиот договор. Од тоа можат да произлезат многу лоши работи.“ Евреите од Бени Надир не го послушаа. Во тој миг дојде Џибрил алејхиселам и му го јави тоа на Ресулуллах. Не кажувајќи им ништо на асхабите, Пејгамберот стана од тој собир како да оди по некоја работа и отиде во Медина. Така заговорот остана без резултат.
Потоа Предводникот на световите ѝ го испрати на таа еврејска заедница, која го раскина договорот, Мухаммед ибн Меслема и рече: „Оди кај Евреите од синовите на Надир! Кажи им: ‚Ресулуллах ме испрати да ви ја соопштам оваа наредба: Излезете од мојата земја! Не живејте тука со мене! Вие сковавте заговор да ме убиете. Ви давам рок од десет дена. Кој од вас по тој рок ќе биде виден тука, ќе му биде отсечена главата.‘“
Кога хазрети Мухаммед ибн Меслема ја пренесе таа наредба, од страв почнаа да се подготвуваат за пат. Но поглаварот на мунафиците Абдуллах ибн Убеј им порача: „Никако не излегувајте од својата тврдина. Не ги напуштајте својот имот и својата земја. Ви доаѓаме на помош со две илјади од моите луѓе.“
Слушајќи го тоа, Султанот на вселената тргна со своите Есхаб-и кирам кон тврдината на синовите на Надир, оддалечена четири километри од Месџидун Небеви. Како заменик во Медина беше оставен хазрети Ибн Уму Мектум. Знамето го носеше хазрети Алија. Тврдината беше опколена и започна опсадата. Евреите, кои дотогаш ги предизвикуваа Есхаб-и кирам, не се осмелија да излезат од тврдината. Ни помошта од мунафиците не стигна.
Есхаб-и кирам ја држеа тврдината под таков надзор што ни птица не можеше да излета. На крајот на опсадата, која траеше повеќе од дваесет дена, Евреите се предадоа. Им го оставија на муслиманите сето свое оружје, злато и сребро; еден дел од нив беше протеран во Шам (Сирија), а еден дел во Хајбер. Така од Евреите во мединската област останаа само синовите на Курејза.1
„Евреите планираа да ме убијат! Кога Џибрил ми го јави тоа, станав!“ Хадис-и шериф
Важни настани во четвртата година по хиџрата
Оваа година беше спуштен ајет-и керимот што го направи харам (строго забрането) пиењето алкохол.2 Една од благословените сопруги на Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем), хазрети Зејнеб бинт Хузејма, се пресели на ахиретот на триесетгодишна возраст, осум месеци по месецот ребиул-ахир, во кој се удостои со никахот на Ресулуллах.3 Исто така оваа година се роди хазрети Хусејн, второто дете на хазрети Алија и хазрети Фатима.4 Сопругот на хазрети Уму Селема, кој беше ранет во газата Ухуд и подоцна почина, остави неколку деца. Нашата мајка Уму Селема, веќе во години, остана во тешка положба. Нашиот сакан Пејгамбер многу ја сожали, ѝ укажа милост и ја почести земајќи ја за сопруга со никах.5
Смртта на Фатима бинт Есед
Оваа година се пресели на ахиретот и мајката на хазрети Алија, Фатима бинт Есед.6 Нашиот сакан Пејгамбер многу се нажали поради тоа и рече: „Денес мајка ми се пресели на ахиретот!“ По смртта на својот дедо Абдулмуталиб нашиот сакан Пејгамбер растеше кај неа. А кога го објави своето пејгамберство, таа веднаш се удостои да стане муслиманка. Затоа Султанот на вселената ја сметаше за мајка и ѝ укажуваше голема почит. Од милост кон неа, ја соблече благословената кошула што ја имаше на себе и нареди да ја завиткаат во неа како во ќефин. Откако го предводеше џеназа-намазот, објави дека на намазот биле присутни седумдесет илјади мелеки. Отиде до гробот и слезе во него. За животот во гробот да ѝ биде спокоен и пријатен, направи движење како да го проширува кон аглите, а потоа легна во гробот.
Кога излезе од гробот, благословените очи му беа полни со солзи, а благословените солзи му паднаа во гробот. Ах, Господаре мој! Каква милост беше тоа?… И колку среќна жена била таа?… Дури ни хазрети Омер не можеше да издржи, па праша: „Нека ти биде жртва мојот живот, ја Ресулаллах! На оваа жена ѝ направивте она што никому не сте му го направиле!“, а нашиот сакан Пејгамбер, највериниот од верните, рече: „По Ебу Талиб никој не ми направил толку добро колку оваа мила жена. Таа ми беше мајка. Додека нејзините деца беа гладни, таа најнапред мене ми го полнеше стомакот. Додека нејзините деца беа прашливи и извалкани, таа најнапред мене ми ја чешлаше косата и ми ја мачкаше со масло од рози. Таа ми беше мајка! Ја облеков во мојата кошула како ќефин за да ја облечат во облеките на џенетот. Легнав покрај неа во гробот за да ѝ биде животот во гробот благ и лесен. Џибрил ми донесе вест од Аллах теала: ‚Оваа жена е од жителите на џенетот.‘“ Потоа ја упати оваа дова за нашата мајка Фатима бинт Есед: „Аллах теала нека ти прости, нека те помилува и нека те награди. О мајко моја! Аллах теала нека ти се смилува. Самата беше гладна, а мене ме хранеше. Самата не се облекуваше, а мене ме облекуваше; самата не јадеше, а мене ме хранеше. Оној што оживува и усмртува е Аллах теала. Тој е вечно жив. Тој не умира. Аллаху мој! Прости ѝ и помилувај ја мојата мајка Фатима бинт Есед! Научи ја на нејзиниот доказ (хуџет). Прошири ѝ го гробот. О Аллаху мој, Најмилостив од милостивите! Заради правото на мене, Твојот пејгамбер, и на претходните пејгамбери, прими ја оваа моја дова.“
Други важни настани во четвртата година по хиџрата
Се пресели на ахиретот шестгодишниот Абдуллах, синот на хазрети Осман од хазрети Рукаја. Предводникот на световите го предводеше џеназа-намазот за својот внук и самиот го спушти во гробот. Многу се нажали, а благословените солзи му паднаа во гробот. Со своите благословени раце го постави надгробниот камен и рече: „Аллах теала им дарува милост на оние од Своите робови што се милостиви и со меко срце.“7
Ти си султанот на ресулите, преславниот шах, предводниче мој.
Ти си вечната среќа на беспомошните, предводниче мој.
Во божествениот диван ти си првиот, предводниче мој.
Со ферманот „Леамрук“ си потврден, предводниче мој.
Ти си и Ахмед, и Махмуд, и Мухаммед, предводниче мој,
од Хак нам потврден султан, предводниче мој.
Сјај на чистите души дава твојата суштина.
Местото каде што мелеките го тријат лицето – прашината на твојата порта.
Огледалото на ликот на теџелито – твојот поглед,
Ебу Бекр, Омер, Осман и Алија – твои се другари.
Ти си и Ахмед, и Махмуд, и Мухаммед, предводниче мој,
од Хак нам потврден султан, предводниче мој.
Твојата хутба се учи на минберот на вечната земја.
Твојата пресуда се извршува на судот на Денот на возмездието.
Извикот на твоето доаѓање одекнува на Аршот на Аллах.
Твоите чесни имиња се спомнуваат на земјата и на небото.
Ти си и Ахмед, и Махмуд, и Мухаммед, предводниче мој,
од Хак нам потврден султан, предводниче мој.
Şeyh Galib
„По Ебу Талиб никој не ми направил толку добро колку оваа мила жена (Фатима бинт Есед). Таа ми беше мајка“ Хадис-и шериф
Малата газа Бедр